Zawsze chodzę obcięty niemalże tradycyjnie, boki krócej góra dłuższa, zawsze mi się to podobało, ale może czas by zmienić coś w tym i postarać się o coś takiego???
Trochę się cykam z tym, bo nie wiem czy by mi pasowało, to chyba fryz dla ludzi bardziej odważnych niż ja, a może by mi to odwagi dodało!?
A tak na podsumowanie tego jakże wspaniało-smutnego Tagu puszczam moją piosenkę, którą niegdyś szukałem kilka lat!
Pierwszy dzień w jako praktykant-nauczyciel w roli głównej się udał!
Con lagrimas en los ojos me fui alejando
Vivi lo duro que fue
Dejar todo atras
Mi gente mi barrio
Tener que marcharme sola
De mi tierra un dia
Cuando era una niña
Dejandolo todo
Por mis fantasias
Soy del rio de la plata
Corazon latino
Soy bien candombera
Llevo siempre una sonrisa
Con mi sueño a cuestas
No tengo fronteras
Soy del rio de la plata
Que viva el candombe de sangre caliente
Ritmo que me enciende el alma
Que brilla en los ojos de toda mi gente
Las lagrimas de mis ojos
Se fueron yendo vole por tantos caminos
Y sin darme cuenta
Casi toco el cielo
Hoy yo le canto al mundo
Con toda la fuerza
Que llevo aquí dentro:
Que vale la pena
Luchar por un sueño!!
Soy del rio de la plata
Corazon latino
Soy bien candombera
Llevo siempre una sonrisa
Con mi sueño a cuestas
No tengo fronteras
Soy del rio de la plata
Que viva el candombe de sangre caliente
Ritmo que me enciende el alma
Que brilla en los ojos de toda mi gente
Cumplir un sueño te puede cambiar la vida
Creci buscando mi suerte
Sonañdo despierta
Y deshojando heridas
Hoy se que aunque fui tan lejos
Buscando un destino
Soy siempre la misma
Que llevo en el alma
Mi tierra querida
Soy del rio de la plata
Corazon latino
Soy bien candombera
Llevo siempre una sonrisa
Con mi sueño a cuestas
No tengo fronteras
Soy del rio de la plata
Que viva el candombe de sangre caliente
Ritmo que me enciende el alma
Que brilla en los ojos de toda mi gente
Malowniczy ciepły wrzesień, dni się swawolnie przeplatały, choć piękne jak polska złota jesień, to w otchłani odpływały.
Dnia jednego, choć pracowitego, dobiegły mnie słowa przyjaciela mego: „Pojadę w świat, i nie będę się już niczego bać”
O rany! Ale jak? Co? Gdzie? Kiedy? Pytań miałem ful cały, a Jego odpowiedzi mnie oniemiały.
I w pewnym momencie, padły nazwy, sercu coś bliskie, i ja na zakręcie, a decyzje szybkie i śliskie.
Worek mam, coś już przecież znam, pracę z hukiem zostawiłem! I w podróż razem podążyłem, jak tak Kraków kocham.
Już słyszę pociągu szum, czy to jawa czy sen, strach ogarnia mnie. Boję się przebudzenia! Choć wciąż szukam odetchnienia.
Na zegarku jest dwudziesta druga dwadzieścia jeden o losie, mój Przyjaciel, mój i jego bagaż jedziemy! Łał już nie staniemy jupi jee! Tak bardzo się cieszyłem, choć wiele Wodzie zostawiłem.
Za oknem wszędzie tylko mrok, czas minął jak jeden krótki krok. Przyjaciel już spał, On się nigdy nie bał.
Szukając słów opisania szczęścia, znalazłem się w Krakowie i nikt mi nic głupiego nie powie To jest to – Kraków Szczęścia.
Na dworcu jeszcze półmrok, przykrywał ponury obraz, i tak już było nie raz.
Idąc peronami wdychaliśmy woń Krakowa, przechadzając się między murami, znaleźliśmy się przed wieloma oknami, to wszystko jak woń - dla nas czysta Odnowa!
Rynek Krakowski jest tak wielce boski, nasz narodowy skarb, wszystkiego wart, Sukiennice niczym spadek tamtych lat - to nie mój głupi żart!
Wyglądało jak z bajki, wszystko takie stare, choć ubrane na nowo, w pełni kolorowo!
Nasz Rynek Krakowski, ta atmosfera, nic już więcej nie potrzeba, to lepsze niż nie jedna „bajera”.
W lewą i w prawą, do przodu i do tyłu, wiele dróg pośród przybyszów przebyli, razem wszystkie skazy wypatrzyli, mimo gęstego pyłu.
W blasku słońca Wawel odkryli, ponad wzgórzami wzniesiony, chwilami w pamięci utrwalili.
I choć czas wypędzał z komnat, w sercu radość! W duszy uśmiech! cali przesiąknięci promieniami słońca, ktoś zgubił „ochrońca”.
Wędrując ku sercu Krakowa, ostatnia runda po ryneczku, ostatni flesza błysk, to koniec, to początek - kolejna przygoda!
Ciemna noc nas zastała, dworzec serdecznie przywitał! krótka chwila i wyjazd.
Wśród przestrzeni kolorowych, gdzieś gubił się świat i jego blask. Znów tylko czarna płachta dziurami czytałem szyldy.
Energia dosięgła szczytu po ponad dwóch tysiącach lat! Nasze ciała zenitu w blasku słońca nocy.
Idąc wygodnie, czułem się swobodnie na drodze stanął przede mną oczarował mnie swym spojrzeniem!
To cudo, jarało nas porządnie uf, ah, oh, ouu ye! i dźwięków całe mnóstwo, samo bóstwo.
Zawsze chodzę obcięty niemalże tradycyjnie, boki krócej góra dłuższa, zawsze mi się to podobało, ale może czas by zmienić coś w tym i postarać się o coś takiego???