praco odejdź

Tak bardzo zbrzydła mi moja praca, że na samą myśl o niej czuję się niedobrze.

Jeżdżę tam z przymusu, nie odczuwam już najmniejszego skrawka radości z tego co robię. Wszystko jest takie jałowe, puste, bez życia.
Takie jakie mi nie odpowiada, jakiego się brzydzę i wstydzę jednocześnie.

I choć próbuję się przygotować do każdych zajęć to skutki są różne, czasem tak marne, że nawet nie chce mi się nic mówić.
Czuję się, źle. Źle bo to nie jest mój styl uczenia, to nie jest moje podejście, to nie jest moje nastawienie - obraz mnie został wypaczony, wręcz podeptany.

Marzę już by ten rok się skończył. Bym miał wakacje, podczas których odejdę na dobre. Zamknę drzwi do tej szkoły i tam nie wrócę.

Nie chcę oglądać tych twarzy, ani dyrekcji, która ostatnimi czasy stała się nie do zniesienia. Ciągle się czegoś czepia, coś chce na wczoraj, na już, na teraz. Ten nieład i wieczny bałagan mnie doprowadza do depresji.

Na zajęcia chodzę, bo mam taki obowiązek. Radość??? A co to takiego? Ostatnio duchowny na dyżurze powiedział mi wprost "odpuść sobie, z wróbla orła nie zrobisz" po chwili gdy zareagowałem na te słowa, że ja to wiem, nie chodzi mi o to by wszyscy byli orłami, nie dążę do tego by było idealnie i perfekcyjnie, to on dodał "ja tu przychodzę dla pieniędzy". Moja odpowiedź była krótka: "zrozumiałe".

I myślałem, że też dam rady tak przychodzić dla pieniędzy, ale szybko zorientowałem się, że tak się w moim przypadku nie da. No bo co ja mam te 45 minut robić? Udawać clowna? Klepać trzy po trzy i mieć nadzieję, że ktoś mnie słucha i rozumie?
Po co?

Oni takich mozolnych lekcji, monologu nie lubią, nie uważają, mają to gdzieś. Są bo system i do tego zmusza i rodzice, którzy mają spokój na kilka godzin.

Chyba potrzebuję wyciszenia. Wyłączyć się. Zapomnieć co to praca w szkole. Może muszę odejść, zapomnieć i po jakimś czasie będę mógł wrócić z świeżym pomysłem na moje lekcje. Na prawno nie w tej placówce.

Wiem, że nigdzie nie ma idealnie, wiem to. Wiem, że każdy boryka się z takimi kwiatuszkami jak są u mnie. Tylko gdy w grupie tych ambitnych jest 0 albo 1 w porywach do 2 osób to ciężko, na prawdę ciężko jest się samemu zmotywować. Zwłaszcza gdy słyszysz ale nuda.

Nie jestem w stanie poprowadzić każdej lekcji z wykorzystaniem tabletów, smartfonów, tablicy multimedialnej itd. A ewidentnie te formy wiodą prym wśród uczniów. Tym można jeszcze je jakoś poruszyć. Choć słowo poruszyć ma tu znaczenie bardzo krótkie w czasie.

Znowu mam myśli by pójść do korpo i zaszyć się tam. Przynajmniej zarobiłbym lepsze pieniądze. Znacznie lepsze. Zaoszczędził na czasie, zaoszczędził na paliwie wydawanym na dojazdy i tak wymieniać by można było jeszcze wiele...

Tu pracuję 1.5 etatu. Oprócz tych moich 27 godz. lekcyjnych są godziny niepisane - których nikt nie widzi, bo przecież wywiadówki, szkolenia, rady, przygotowanie gazetek, cała papierologia, wycieczki, wyjazdy, nocki, spotkania zespołów, spotkania ws. IPETów i innych nieformalnych nasiadówek tego już nikt nie dostrzega. Do tego należy doliczyć godziny przygotowań, materiały które sponsoruje się ze swojej kieszeni.

Dziś już świetnie rozumiem dlaczego od samego początku mówiono mi bym się dobrze zastanowił nad wyborem pracy.

A powiedzenie "obyś czyjeś dzieci uczył" zostanie ponadczasowo niewdzięczne i prawdziwe. Niestety to prawda, którą można odbierać nawet jak swego rodzaju przekleństwo w stosunku do kogoś.

wypaleniem to nazywają

Tak się ostatnio zastanawiam - ile można znosić jeden zakład pracy?

Dziś już chyba nie ma ludzi, którzy całe swoje życie poświęcają jednej pracy. A może się mylę???

Ja ostatnio mam taki pracowstręt, że aż ludzi się zastanawiają co się ze mną dzieje. Ten rok nie rozpoczął się dla mnie dobrze. Wręcz przeciwnie.

Zmęczyłem się już na samym początku, a chwile później dołączyły problemy zdrowotne. Tydzień na zwolnieniu lekarskim i te codzienne wizyty u specjalisty chyba też mają jakiś taki negatywny wpływ na mój stosunek do pracy.

Ogólnie to problem jest w tym, że muszę robić masę makulatury, która nikomu do szczęścia nie jest potrzebna, a jednak trzeba to robić, bo ktoś ma taki kaprys.
Jest tego tyle, że mu się ulało w tym roku. Po prostu nie mam najmniejszej ochoty na to. A trzeba wielokrotnie siedzieć nocami i tworzyć...

Dodatkowo rotacja pracowników w oświacie jest tak pojebana, że brak słów. Po reformie to powstał jakiś meksyk, którego nikt nie ogarnia. Ci co wędrują stawiają warunki i to wszystko jest pod nich robione. Oni nic nie muszą robić, nawet być nie muszą, a jest, że są...

Wkurwiam się, najzwyczajniej wkurwiony jestem, bo to jest nie fair. Bierzemy takie same pieniądze - ale jedni muszą inni nie.

Dorzucając moje problemy zdrowotne, które trwają już 3 tygodnie to wcale się sobie nie dziwię, że nic nie chcę i wszystko mi jedno. Jadę na prochach jak to się pani A. śmieje - już zacząłem je ograniczać, bo bólu to nie uśmierza, a tylko organy się psują... Ale jak pracować kiedy ból cię rozsadza...?
Na szczęście wczoraj nastąpił przełom i dziś było już lepiej. Dziś na kontroli stwierdzono, że jest już znaczna poprawa widać proces gojenia się ran i nie powinienem już narzekać na ból. OBY.
Jeśli coś przez ten weekend się wywiąże, to wymuszę L4.
Nie dam rady dłużej tak funkcjonować...

---
Dziś padło z ust pana Sz., że powinienem się wybrać na zarządzanie i pokierować wyspą po jego odejściu. Obróciłem to w żart, bo inaczej to raczej nie można było odebrać. Pan Sz. nosi się ostatnio z zamiarem ustąpienia ze stanowiska i nielicznym już to oznajmił. Ale on taki zmienny, że nigdy nie wiadomo o co mu chodzi.
Wiele wskazuje na to, że będzie ustępował - ale co czas przyniesie to się dopiero okaże - najbliższy czas ma być decydujący...

Przez myśl przeszła mi taka opcja, ale gdy sobie przypomniałem z jakim cholernym charakterem się urodziłem, to wiem, że nie jest to opcja dla mnie.
Jestem zbyt uparty;
Jestem cholernie wredny;
Jeśli chodzi o pracę to stanowczy - czego inni mi bliscy nie potwierdzą;
Mam zbyt wygórowane ambicje;
Surowy;
Nieprzekupny;
Dla mnie wiele rzeczy jest tylko w dwóch kolorach - albo czarne, albo białe;
Nie umiałbym dogadywać się z rodzicielami durniów;
Tu nie ma dyskusji - jeśli zachowanie jest niezgodne z regulaminem to należy się wyznaczenie kary;
No i wiele innych:
- szczególnie tych aspektów, że podlegałbym człowiekowi z którym nie widzę lini porozumienia...
Chyba najistotniejsze to to, że jako dyr nie miałbym tyle czasu by uczyć - a co mi z zarządzania jak ja wolę być bliżej uczniów :-)

Także póki co to odrzucam taką wizję :D :D :D

Jak wakacje to w domu, czy poza nim?

Dla każdego wakacje wydają się wymarzonym czasem - to tyle czasu na wypoczynek, ale czy rzeczywiście tak jest?

Otóż pod koniec roku wyczekiwałem ich z upragnieniem. Gdyby ktoś mi powiedział, że mam pracować dłużej, chyba bym oszalał. Nie miałem już ani odrobiny sił na dalsze działanie. W dniu zakończenia roku czułem się jak taka wypalona świeczka - nie było już nic.

Całe moje wakacje starałem się odpocząć. Od pierwszego lipca myślałem tylko o wypoczynku. Który bardzo długi czas nie następował. Dlaczego? Chyba dlatego, że szukałem tego wypoczynku w domu. Tak się składa, że w domu jest zawsze co do zrobienia
- uporządkowanie sterty papierów,
- przejrzenie starych książek,
- trzeba kiedyś uporządkować szafę,
- znaleźć miejsce na strychu,
- czasem zdarzają się remonty,
- odwiedziny rodziny,
- prace w ogrodzie,
- odwiedziny znajomych,
- pielęgnowanie auta,
- etc.

Tego jest mnóstwo jakby tak pomyśleć. Człowiek myśli, że odpoczywam, ale tak nie jest. Nie czuję tego wypoczynku.
Nie umiem w domu wypocząć. Okropne uczucie, gdy po tygodniu okazuje się, że jesteś zmęczony i wcale nie zregenerowałeś swoich sił...

Czy Wy też tak macie, że odpocząć możecie dopiero, gdy jesteście na dobre poza domem?

Ostatecznie udało mi się wybyć z domu, pojechać gdzieś daleko i nie brać z sobą życia codziennego. Oczywiście czasem myślami wracam, czasem rozmawiam z kimś o codzienności, ale w końcu jestem wolny, niezobowiązany jakimikolwiek zadaniami. Nie muszę nic. Jedynie mogę - to uczucie jest cudowne. Kocham ten moment gdy czuję się wolny, niezobowiązany do niczego - a to uczucie, które towarzyszy mi bardzo rzadko.
Staram się korzystać z tego momentu jak najlepiej tylko potrafię - czy się udało?

Hm... to chyba czas zweryfikuje, co nie?

oniemiałem

Każdego dnia budzę się zmęczony, bez sił, bez chęci do czegokolwiek. Wszystko co robię, to robię z przymusu.
Dopadło mnie to cholerne coś i odejść nie chce.

Otwieram oczy sięgam po książkę i czytam. I tak to się składa, że znowu trafiam na jakąś życiową mądrość, istnie jakby pisaną pod moje życie. Chwilę później odkładam ją i wstaję... nie mogę dłużej tak.

a gdzie życiowy power!?

Siedzę sobie tak i rozmyślam, że wszystko jest takie wątłe w moim życiu. Od pewnego czasu jest tylko gorzej, gorzej i gorzej.

Nie piszę na blogu, bo bo ... bo chyba wstydzę się sam siebie i swojego życia. Może to nie jest wstyd, a bezsilność.
Nie będę ukrywał jestem typem człowieka, który chce mieć wszystko pod kontrolą, a życie jest tak nieobliczalne, że nic nie jest pod moją kontrolą. Duszę się w tym wszystkim, a nie umiem płynąć inaczej, gdy wszystko takie wątłe.

Mój tydzień wygląda tak, że od rana do nocy jestem w pracy. Od rana na wyspie, a po powrocie do domu dalej ślęczę nad jakimiś materiałami. Dziś TIK zagościł na dobre na wyspę i wszystko kręci się wokół niego. O ile ja sam w sobie jestem jego cholernym wielbicielem, to złożoność tematu i bieda wszędobylska sprawia, że to praca na ugorze.
W nagrodę zostaję posądzony o co!? A no o to, że to właściwie nic innego nie robię, tylko w przeciągu 45 minut wymyślam co to wpisać za uwagę. Bo przecież takiej sytuacji nie było.

- No powiedz prawdę! Nie bój się! No powiedź, było tak jak pan napisał?
-- Xxx to jak było tak czy nie?
Ja - mowę ci odebrało?
Xxx - tak (ledwo wyszeptane słowa)
-- Czyli pan miał rację wpisując taką uwagę. Nie zmyślił sobie tego.
- No powiedz prawdę! Nie bój się! - dalej woła mum.
-- Czyli tak było. Mam tu dalej prosić wychowawców i wyjaśniać zachowania?
CISZA
- To pan tylko Xxx obserwuje?
Ja - słucham? Nie, proszę pani - . Nie sposób nie widzieć jak Xxx bierze przedmioty do buzi i imituje zachowania o podtekście seksualnym. Po mojej pierwszej uwadze (słownej) na takie zachowanie, nie ma poprawy, co więcej po chwili powtarza je z innym przedmiotem.
...
Ja - ja nie jestem od lubienia czy też nie. Jestem od tego by nauczyć, ale w warunkach normalnych. A zachowania pani syna w widełkach normalności się nie mieszczą. Dziękuję. Żegnam!
Odchodzę!

Rozumiem, że kobieta chciała bronić dziecko, lecz nie pozwolę sobie na to by ktoś bez pojęcia o mojej profesji próbował mnie pouczać, co więcej insynuować mi, że to ja źle zinterpretowałem ww. zachowania.
Jeśli tego typu wybrykom towarzyszy komentarz, że te przedmioty to penis a jego język je liże - to tu źle zinterpretować się nic nie da.

A już szczytem głupoty owej mum był komentarz dnia wcześniejszego, że może on powinien zrobić z tego użytek. Skoro z nauką jest na bakier, to może mógłby ... - Obawiam się, że chyba nie jest świadoma co powiedziała i w czyim kierunku...

O ile ogólna sytuacja się z deka poprawiła po feriach, to mam coraz to większe wątpliwości, czy warto poświęcać wszystko walcząc o jedno marzenie!?

Bardzo lubię swój zawód. Wiem, że żyję. Wszystko to robię z pasją i zaangażowaniem. Fakt, że zajmuje mi to mnóstwo czasu, że gdzieś w odstawkę inną wszystkie inne sprawy, to jednak nie wyobrażam sobie robić coś innego.
ALE!
Coraz częściej miewam stany załamania nerwowego. Coraz częściej czuję zmęczenie już w połowie dnia. Coraz częściej odczuwam wątłość mego życia.

Gdyby nie to, że buduję sobie świat w moich myślach to obawiam się, że mógłbym zwariować i cierpiał bym na bezsenność. A tak przenoszę się do wyidealizowanego światka i zasypiam.

Budzę się rano i z zachwytem przedzieram się przez rutynowe czynności o poranku. Rutyna? Tak, ale docelowo praca każdego dnia niesie z sobą coś nowego. Nigdy nic nie jest pewne.

Jak obudzić się z życiowego marazmu?
Czy wszędzie jest tak samo?
Czy warto próbować?
Czy duże odważne kroki, to nie zbyt duże ryzyko?
Jak odnaleźć wewnętrzny spokój?

P.S.

Tak dziś jest Międzynarodowy Dzień Kobiet

z tej okazji

moim czytelniczkom, o ile jeszcze takie są ;-)

Najserdeczniejsze Życzenia 

Wszystkiego Najlepszego,

Sto lat

oraz spełnienia marzeń!!!

Źródło

zdemotywowany, a angielski czeka

Czasem dochodzimy do takich wniosków, że nic nie ma sensu. Czuję, że ja stoję właśnie nad przepaścią. I nie wiem czy skoczyć, czy iść brzegiem dalej. Póki co to idę - z jednej strony mam obrany cel, z drugiej zaś te cele są takie niewyraziste.

Zmęczony jestem wszystkim. Ostatnio miałem serię koszmarów, śniły mi się przeróżne rzeczy, zawsze krwawe i drastyczne. Gdy one ustały to jakoś nie mogę się wyspać, ciągle brakuje mi energii. Budzę się obolały - ból kręgosłupa bywa dokuczliwy. Inną sprawą jest, że ciągle chce mi się spać - wyglądam na zmęczonego. Ziewam co chwilę, oczy same mi się kleją, mój mózg przestaje pracować tak jak powinien.

Kiedyś lekarz mi powiedział, żeby zaczął ćwiczyć. Tylko ja nie mam siły się za to zabrać. Sztanga leży w pokoju i co z tego... pójdę podniosę pare razy i mi się odechciewa. Zaraz brakuje mi siły i odpuszczam.

Zmęczyć się ćwiczeniami w moim przypadku się nie da - bo ja nie ćwiczę tyle.

Opracowanie własne: Zakaz kopiowania.

Lubię biegać, ale jakoś do tego też nie mogę się zmusić.
Rower - mam i póki co to stoi sobie grzecznie i woła jedźmy gdzieś... Brakuje mi do tego ochoty, ale i czasu. By pojechać na wyspę, to muszę się przecież przygotować - a to pochłania sporo czasu.

Wróciłem dziś wcześniej bo o 14 i jedyne co zrobiłem, to położyłem się i leżę, oczy obolałe, trochę szczypią i tak jakby zasypiam, ale nie, piszę przecież ten wpis.

Zerknąłem na instagrama i widzę tylko te uśmiechnięte twarze, wysportowane ciała i piękny świat - to pokazujemy, a co z tą przygnębiającą aurą, co z nią zrobić? Jak walczyć?
P.S. Ostatnio dostaję różne wiadomości na IG, ludzie pytają o różne rzeczy, wychodzi tylko jedno. Jak jak mogę nie znać angielskiego? Wstyd i hańba. Trzeba byłoby to zmienić, teraz każdy potrafi napisać opis po angielsku, a ja wykorzystuję, tłumacz, bym złapał więcej niż tylko pojedyncze słówka i domysły co ktoś wystukał na klawiaturze.
Przecież dzisiaj znajomość języków to podstawa, bez której ani rusz...

piękne chwile są za rogiem

Dawno tu nic nie pisałem. A wszystko to przez to, że dużo się u mnie dzieje i powiem szczerze, że już sam nie wiem o czym mogę napisać. O czym wypada, a o czym nie. 

Czasem zastanawiam się na ile pisanie tego bloga sprawia, że moja prywatność jest rzeczywiście chroniona? Mam obawy co do tego kim jestem i czy internet tego źle nie zweryfikuje. 

Niedługo za kilka dni będzie rok jak siedzę w jednej firmie / to uczucie z jednej strony miłe, z drugiej nie / chcę stąd odejść. Męczy mnie korporacja. Wyścig szczurów, nieuczciwe praktyki, albo podlizywanie się i zbieranie laurów w ten sposób, to nie dla mnie

U mnie liczy się czarne lub białe w życiu. Aczkolwiek jeśli chodzi o garderobę to musi być ona kolorowa :D Pełna gama kolorów od różu po czerń :D 

Mam na oku wymarzoną pracę jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem będę się realizował, a może inaczej będę robił to co chcę robić, a nie to co muszę. Choć bym mógł przeżyć z pracy w jednej instytucji musiał będę jeszcze dorabiać. Różnica między moimi obecnymi zarobkami wyniesie lekko ponad 1000 zł. A skoro tak, to oznacza dla mnie, że będę musiał z wielu przyjemności zrezygnować, ba ograniczyć wydatki, które w obecnych okolicznościach i tak są zmartwieniem. 

Jak to moja przyjaciółka stwierdziła: sam jestem sobie temu winien. Cóż racja, sam dokonałem takich, a nie innych wyborów i z tym muszę sobie poradzić. Nie przewiduję upadku, ale jeśli tak będzie to trzeba będzie się podnieść i wrócić na stare śmieci :D

Wiele spraw się zaczyna wyjaśniać, jest progres w moim życiu, to zadowala moją psychikę, bo jest mi lżej. 

Niestety Misiek walczy z pracą. Pomimo rozesłanych CV, mało kto się odzywa, a jak się odzywa to oferty nie z tej ziemi. 

Pewnego wieczoru dzwoni telefon: odbiera i praktycznie cisza, w końcu odzywa się mężczyzna w podeszłym wieku. Pyta się skąd jest. Misiek odpowiada. A chciałbyś do mnie przyjechać? Pada pytanie? Do... kontynuuje mężczyzna. .. płacę 2500 tysiąca za posprzątanie mojej działki. Misiek spytał co to za praca. Wtedy pada pytanie a zgadzasz się jeszcze na drobne prace w domu? - Misiek nie wytrzymał i się rozłączył. Nie uwierzyłbym w tę rozmowę, gdybym nie słyszał tego. 

Idziemy na miasto dzwoni telefon. Facet w średnim wieku: chcesz zarobić? Jasne. Gdzie mieszkasz. W... / a jakie tam są miejscowości wokół? Misiek odpowiada wymieniając miejscowości. Dobra to przewieziesz przesyłkę z miejscowości A do B i za to płacę 500 zł. Wchodzisz w to? Misiek się rozłączył.

O pracach za darmo nie będę już mówił. Cóż jest ciężko, no ale może i w tej sferze coś się wyjaśni niedługo. 

Ja walczę też z jednym zleceniodawcą o kasę. Od lutego nie zapłacił za wykonywane usługi, więc stwierdziłem, że jeśli się nie rozliczy to nie będę świadczył usług dla jego firmy. Teraz to ja warunki postawie, tylko czekam by zapłacił zaległości. Od ok. 1.5 mc. bujam się z tym nie mówiąc, że wcześniej było to już zgłaszane, że trzeba się rozliczyć.

Weekendy spędzam na wsi, bądź też w lesie, odpoczywam w ten sposób i tankuję energię na to by móc w poniedziałek przyjść do mojego zakładu. Korporacja to zło. Wszystko z ciebie wypompują i jeszcze brak szacunku. Takie coś to nie dla mnie. 

Jak tam Wasze urlopy? Macie wakacje? Bo ja u siebie walczę z tym bym kiedykolwiek dostał urlop. A szykuje się, ze będzie ciężko. No ale warunki muszę postawić jasno. Na chwilę obecną chyba muszę poczekać do połowy sierpnia wówczas dostanę urlop. Z dzisiejszy negocjacji wyszedłem całkiem zadowolony, choć potrzebuję odpocząć już teraz.

facebookowy coming out

Nie radzę sobie.

Wszystko się chrzani, kontakty z ludźmi się gmatwają. Chyba ludzie uciekają ode mnie. Mam tyle na głowie, że czuję się jakbym był na jakichś psychotropach, które powodują, że udaję przytomnego. 

Odbija mi czasem, wygłupiam się jak nigdy, próbuję czegoś co raczej w moich ramach się nie mieści. Gdzieś szukam odskoczni od problemów i życia. Ta chwila trwa krótko, zaraz trzeba wrócić na ziemię. Fuck!

W ostatnim czasie ludzie dają mi do zrozumienia, że domyślają się mojej orientacji seksualnej. I właściwie to mnie to mało obchodzi. Lecz teksty czasem mnie rozwalają. Nawet nie mam ochoty komentować tego, zwykle to się tylko śmieję z tego i to tyle na co mnie stać. 

A wszystko to przez moje działania na facebooku. Lajkując cokolwiek - daję znać - że nie jest mi to obojętne. A, że czytam i staram się w miarę możliwości być na bierząco z tym co się dzieje w świecie LGBTQ to lajkuję, niekiedy coś skomentuję i tak się to rozpszestrzenia, że dociera do innych. 

Jak zapytają w prost to odpowiem, jak nie to ich "strata".

szczęśliwy smutek

Od jakiegoś czasu czuję się szczęśliwy - to dziwne uczucie szczęścia i radości. Nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Można powiedzieć nic się nie wydarzyło, co poprawiało by mój byt. Ale mimo wszystko próby uszczęśliwienia samego siebie, chociażby przez to, że to szczęście i radość sobie wmawiam nic innego się nie dzieje. 

Wręcz przeciwnie dzieje się ale coś złego - może przesadzam lekko, ale:

1) Problemy z zębami są coraz bardziej męczące. Robiłem jakiś rok, może nawet ponad zęba kanałowo - okazało się u innego dentysty, że odwalił tamten maniane - leczenie było tylko dla picu, a ja 300 zł wywaliłem w błoto. Dziś ząb mnie boli nadal. 

Jakby tego było mało, to po przeciwnej stronie, również jest 6-tka, która mnie boli - trzeba ją robić kanałowo - a to spory koszt ;-( I niestety brak pewności, że wszystko będzie dobrze. Wyrwać można, ale potem mogą się rozejść inne i poskutkuje to, tym, że powstaną szpary - tego nie chcę. 8-ki też próbują się wydostać i nie koniecznie prosto ;-( Wyjście jedno z możliwych to ekstrakcja - koszt 200 zł od sztuki - auuua.

2) Często pojawiające się afty, suchość gardła - jakiś stan wirusowy - lekarz zlecił badanie krwi i moczu. Niektóre z wskaźników lekko były obniżone (poniżej normy). Stwierdził, że powinienem uprawiać jakiś sport na świeżym powietrzu... Niestety na to brakuje mi czasu. Staram się jeść więcej ważyw niż zwykle, ale efektów nie widzę. 

3) Od jakiegoś czasu w okolicach ust pojawiają mi się maluteńkie krostki - na początku pomyślałem może to jakiś pryszcz, ale dziś to już sam nie wiem - co to.

4) Dziś mnie dobiło. Biorąc kąpiel dostrzegłem jakieś rany na swoim członku. Chyba zwariuję. Z nikim się nie spotykam, nie było żadnego zbliżenia, nic i tu nagle coś takiego - ręce mi już opadają nie mam siły na ten mój organizm. 

No i tym sposobem szczęście, które było znikąd zamienia się w smutek i bezradność. 

Szczęśliwi czasu nie liczą

Źródło

praca nie hańbi, ale wykańcza..

Dziś się wielu śmieje z różnego rodzaju prac jakimi się ludzie trudnią, ale ponoć żadna praca nie hańbi, moja na pewno nie. 

Uczy życia, konfrontuje człowieka z życiem, z rzeczywistością, z tym jacy są ludzie w około. Wymagając posłuszeństwa w tym sensie: staranność, obowiązkowość, dokładność i sprawność działania uwzględniając współpracę na najwyższym poziomie, sprawia, że człowiek uczy się dwa, a może i dziesięć razy szybciej niż to zwykle jest. 

Źródło

Godzenie tego wszystkiego sprawia, że człowiek po kilku godzinach wymięka. Owszem śmiejesz się jak głupi do sera, udając, że wszystko jest w porządku, że nikt Ci nic złego nie zrobił, lecz przychodzi taki moment, że pękasz i wtedy cała otoczka piękna idzie w niepamięć. Pozostaje tylko to złe wspomnienie i o tym się plotkuje, wytyka i przytłacza kolejną ofiarę. Tak czuję się ostatnio taką ofiarą. Być może to właśni moja wina, że za bardzo chciałem pogodzić wszystko to czego oczekiwano ode mnie.

Z licznych znajomości czuję, że zostaję z boku sam. Nie umiem się przebić i zyskać drugą szansę ;-(

Dzień w dzień idąc do zakładu myślę, nastawiam się pozytywnie, cieszę się, że tam idę, bo praca wbrew wszystkiemu jest fajna. Ale zawsze coś psuje mi tą wizję. 

Upadam? Muszę wstać i iść dalej, przecież nie upadłem.

taka była ta noc...

Historia zupełnie prawdziwa.

Niedawno pisałem o złym wpływie komputera na mój organizm. Teraz chyba kolejny tego dowód.

Od tamtego momentu jak pisałem ograniczyłem komputer. Dziennie spędzam tu max. 3 godziny tak się przynajmniej staram robić. 

Ale wczorajszy dzień był zupełnie inny. Obowiązek przedstawienia lekcji na zajęciach, skłonił mnie do zrobienia prezentacji multimedialnej. Czas temu poświęcony to 6 do 7 godzin. Ten czas to czas spędzony również przed komputerem. Co prawda czytałem książkę i robiłem kolejne slajdy, kolejna treść wklepana przemyślana. 

O 23 byłem już padnięty (dzień wcześniej i jeszcze jeden - to dni gdzie mało spałem w wyniku pracy zajęć...) położyłem się więc o 23.30 o północy już spałem. 

Gdy słyszałem dzwoniący telefon, reakcja jak to każdego dnia bywa, wyłączyłem budzik, wstałem i poszedłem do toalety, zjeść śniadanie, umyć ząbki, ubrałem się i chwyciłem za komórkę podłączyłem słuchawki i wybrałem się do drzwi by wyjść na uczelnię. Los chciał, że wykonałem to co zawsze robię, czyli sprawdzam ile mi jeszcze czasu na dojście zostało. Ku mojemu zdziwieniu na wyświetlaczu była godzina 2.31!!! Tak dokładnie, zdziwiony spojrzałem na zegarek na ręku by się upewnić czy to żart czy jawa. Jawa! Wstałem o 2 bo to nie budzik dzwonił, a SMS od koleżanki! 

MASAKRA

Czemu się nie skapnąłem, że to sms a nie budzik? Kto to wie..., zmęczenie? Nie mam pojęcia. Ale zadziwiające było to, że podczas wszystkich czynności jakie wykonywałem miałem w głowie jakieś rozdwojenie jaźni. Smarując kanapkę masłem - w głowie pojawiało się pytanie dlaczego masłem? Kładąc na nią wędlinę? A dlaczego ona tak leży? Czemu herbata była gorąca i tak a nie inna? Z drugiej strony w głowie słyszałem swoje myśli - przecież to normalne, kurde chyba zwariowałem, co ja w ogóle myślę...

Rozebrałem się i poszedłem dalej spać... tak do 6.50 po czym wstałem przed budzikiem, tym razem się upewniłem co do czasu i poszedłem na uczelnię...

Po tym jak ograniczyłem komputer, a potem powróciłem do ciągłej pracy z nim, uważam, że miało to duży wpływ na to, że zła była dla mnie ta noc... Co gorsze, dziś cały dzień odczuwam ból gałki ocznej... Naświetlenie?

Uzależniony....

Nowy Rok kazał mi z postanowieniami przyznać się do moich słabości.

Otóż! Uzależniłem się od komputera. Tak od komputera. 

Nie mogę normalnie funkcjonować, ciąglę bym siedział przed ekranem, czy to sprawdzał pocztę, czy przeglądał fb, fellow.pl, wasze blogi - ciągle mogę coś robić. Nie gram, bo mnie to nie interesuje - uważam za stratę czasu. Ale tracę wiele czasu, właśnie by redagować blogi, etc. Czasem bawię się w Adobe Illustrator, czasem piszę jakieś teksty, czytam pracę, różnie bywa - ale nie mogę się oderwać. Już zamiast o północy zasypiać to ja kończę i tak wychodzi, że zamiast o północy iść spać chodzę o 1 to jest rewelacja, nawet o 2 albo i po!

Rano wstać nie mogę bo mi się nie chce... Zamiast się uczyć jest komp ;-( 

Co gorsze, gdy od kilku dni go odstawiam - powaga robię sobie przerwy to potem nie mogę zasnąć i leżę tak z 2-3 a nawet 4 godziny... Wstyd się przyznać ale gdy panuje bezwzględna cisza to słyszę jak mój komputer pracuje - sfiksowałem!!? 

Jedyne rozwiązanie to odstawić komputer na bok. Ale ja nie chcę tracić kontaktu z tym wirtualnym światem. 

Oj ja pokarany, biedny...

Efekty są takie:

- brak motywacji,

- problemy z koncentracją,

- lenistwo do nauki,

- bezsenność,

- zmęczenie....

we śnie

Wczoraj sobie wracam z pracy, późną porą, jak nigdy lecę pieszo. Rower został w domu, a wybrałem się na moich nóżkach :D Idąc jakoś zamyśliłem się, co to teraz z tą moją stancją będzie. Koleś mnie trochę wyjebał na wała. Jak się ugadywaliśmy nic nie było mowy o dopłatach a teraz robi jakieś głupie sztuczki, etc. CHAMSTWO! Ten rok jakiś trudny jest, jak się przeprowadzę to będzie moja 6 stancja, masakra jakaś.

W myślach pogrążony spostrzegłem coś na ziemi, schyliłem się patrzę jakiś portfel. Zajrzałem do środka dowód, karta do bankomatu, legitka i coś tam jeszcze. Wyjąłem dowód zlukałem dane i wbiłem na FB w poszukiwaniu tożsamości. Długo nie trwało, owy chłopak istniał :D Napisałem mu wiadomość, że prawdopodobnie zgubił portfel, jak chce go odzyskać to niech się odezwie na numer. Po jakiejś godzinie miałem telefon, a owy młodzieniec zapytał jakby mógł go odebrać. Spotkaliśmy się dziś i mu zwróciłem jego własność. Chyba był na prawdę zadowolony. Wcisnął mi pół litra i stokrotne dzięki.Tak też się rozstaliśmy.

Dziś mi się przyśniło coś co mnie troszeczkę zaskoczyło. Nie pamiętam okoliczności w jakich spotkałem się z Przemkiem, ale coś szukaliśmy w internecie. Włączyłem przeglądarkę internetową i mieliśmy obejrzeć jakiś filmik na youtube.com Zamiast tej strony otworzyła się jakaś strona typu xxx.xx a z nią filmik dwóch chłopaków się zabawiających. Ale byłem w szoku, próbując to szybko wyłączyć, popełniłem jakiś błąd, etc. to się nie chciało wyłączyć, a On wstał i zamknął drzwi, ja coś tam powiedziałem, że nie wiem skąd to się wzięło, co to wgl. jest. Przemek powiedział spoko i zaczął się przystawiać. Potem to już jakoś poszło, że doszło do zbliżenia.
Dziwne to było bo Przemek to chłopak mojej siostry ciotecznej, co prawda przystojny, ale starszy ode mnie i mają śliczną córeczkę razem.
Nie rozumiem skąd, akurat On w tym śnie, skoro my prawie w ogóle nie mamy kontaktu. Znamy się jako tako. Oni zamieszkują południe, ja północ i nie jest nam nigdy po drodze.

Dlaczego ludzie grają nie fair? Czy będąc nieszczerym, nie miłym, nie uprzejmym, udawać, robić komuś przeszkody można być lepszym człowiekiem? Czy nie prościej byłoby podejmować chociażby próby pojednania się?

Czy mówiąc, że studenci filologii powinni być ciśnięci do nauki, wymagać od nich trzeba, etc. to to samo co twierdzenie, że pani mgr od języka angielskiego dając mi tekst z testu na poziomie B1, gdzie nie znam angielskiego w ogóle przesadziła, a już brak mi określenia, na to, że kazała mi czytać zdania za zdaniami, gdzie ja czytałem to tak jak jest zapisane, lub też urywałem zdanie, bo nie wiedziałem jak wymówić słowa. Po czym padał tekst - bo ja nie słyszę czy pan już przeczytał do końca czy coś jeszcze mówi. No typiara ewidentnie mi chciała pojechać. Wkurwiła mnie i to ostro. A dziś koleżanka mówi mi, że przesadzam i sam bym tak robił, ucząc. Bo to pierwsze zdanie to moje stwierdzenie. 

Kurczę mało śpię ale ostatnio to już przeginam. Nawet 1.5 godziny nie potrafię wytrzymać na zajęciach by nie ziewnąć. Normalnie zasypiam nie ważna czy to wykład czy ćwiczenia, nie istotne czy mnie to interesuje czy też nie. Po prostu to przychodzi samo i ziewanie, znużenie i zmęczenie - porażka... Nie pomagają jakieś specyfiki na wzmocnienie, trany z witaminami - po prostu chce się zasnąć.

walka z kłykcinami

Ostatni raz gdy stosowałem aldarę było to jakoś w czerwcu. Wtedy wystąpiły te objawy z zaczerwieniami etc.

Wczoraj powtórzyłem i zastosowałem aldarę przed snem ponownie. Trochę się obawiałem, czy nie będzie tak jak ostatnim razem, póki co odpukać jest oke - poza tym, że dziś cały dzień chce mi się okropnie spać, jest mi strasznie duszno i gorąco...

Ale lepsze te objawy niż to co było poprzednim razem... A może w końcu uda mi się pozbyć tego problemu i kk już nie wrócą. Choć zastanawiam się czy wgl. jest to możliwe...

telefon nie do głowy

telefon nie do głowy krótka historią z puentą!

Od początków zamieszkania na stancji zacząłem bywać senny i to potwornie senny, brakowało sił na poranne wstawanie, wyjście z domu, nie mówiąc już o uczelni, czy to też pracy, gdzie ciągle spałem, mój mózg nie pracował, dla mnie liczyło się to kiedy pójdę spać. Wyszedłem rano z domu jako tako dochodziłem do przystanku tam podczas oczekiwań na mpk-a budziłem się, rozmowy ze znajomymi, śmiechy, chichy itp. I tak cały czas. Wsiadam do autobusu, zwykle miejsce siedzące i od razu odlatuje, ziewanie, oczy się zamykają, powieki same ciągną ku dołowi... totalna beznadzieja, zero ratunku. Jakiś taki padnięty dojeżdżałem na zajęcia i tak to samo "łepetyna" leciała w dół, czasem już nie mogłem tego kontrolować. I tak minęły już dwa miesiące. Najlepsze jest to, że jak wracałem do domu to senność odchodziła.. czasem kładłem się na 20-30 minut, ale drugiego dnia to już w tej samej porze musiałem bo to samo wychodziło z siebie.

Ostatnio w rozmowie ze znajomymi, wspomniałem o tym problemie. Koleżanka zapytała o mój sen. Normalnie śpię - odpowiedziałem Po chwili dodałem - jak suseł :D z uśmiechem na twarzy. Ale z jej roześmianych ust usłyszałem: No tak, ale masz telefon przy sobie? No jasne odrzekłem.  Wtem ona wyjaśniła mi przypadek, o którym słyszała od swojego chłopaka, który właściwie też jej zabrania trzymania telefonu przy sobie. Mianowicie bliski kontakt telefonu powodował u mnie zmęczenie, zmęczenie mózgu, nie wiem czy coś takiego istnieje jako pojęcie medyczne, czy coś ale efekt był taki, że mój telefon powodował to, że czułem się totalnie padnięty... Nie pomagały witaminy itp. Gdy pierwszej nocy telefon wylądował z dala ode mnie, rano poczułem się jak cudownie, całkiem wyspany, całkiem wypoczęty, nie czułem zmęczenia takiego jak dzień wcześniej, co prawda oczy mi się jeszcze "kleiły", na zajęciach też byłem trochę przyćmiony, ale z dnia na dzień widać, a właściwie było czuć poprawę!!To świetne uczucie czuć się dobrze, wyspanym, nie zmęczonym. Od razu inaczej patrzy się na świat, na ludzi. Po prostu żyje się!!

Także odradzam wam trzymania telefonu w bliskim kontakcie z głową, telefon nie do głowy:D Historia jak każda inna, ale może być przestrogą dla innych. Także uważajmy na nowinki techniki, które mogą powodować szkody!

 

zmęczenie

zmęczenie - to temat przewodni tego posta, nie będę pisał tym razem o zmęczeniu podczas przechadzek po profilach portali randkowych, lecz o fizycznym zmęczeniu.

Od x czasu, a właściwie odkąd pomieszkuję na stancji, może nie dokładnie od tego czasu ale jakiś czas już po, czuję się ciągle zmęczony, padnięty, wręcz ochlapły, brakuje mi sił by normalnie przeżyć jeden dzień. Wstaję rano z wielkim trudem, co jest dziwne, gdyż zawsze wstawanie nie stanowiło dla mnie problemu. Skoro tylko usłyszałem budzik, stałem na nogach, często budziłem się samoistnie w odpowiednim czasie, teraz obudzić się to nielada wyzwanie, gdy słyszę dzwięk budzika szał mnie ponosi, nie chce mi się wstać, chętnie bym jeszcze tak pospał, nie ważne czy to jest 6, 8 czy 9 godzina. Gdy już wstanę to pierwsze toaleta i orzeźwienie zimną wodą:) Budzę się, śniadanie i idę na mpk`a, gdy już zajmę plac swój, oczy wędrują w dół, powieki się zamykają i znów bym spał. Na zajęciach siedzę jak zwiędła roślina, ciągle zaziewany, niewyspany, padnięty.. Czekam tylko na powrót do domu by położyć się spać, ale gdy wracam to żadko kiedy zasypiam od razu, wówczas sen odchodzi;/ I tak siedzę do północy, czasem próbuje się czegoś nauczyć, bezskutecznie - nauka w ciszy, a właściwie to po cichu, powtarzanie w myślach to nie dla mnie. Ja tak nie potrafię, aby się nauczyć nowych słów, zasad itp. muszę to powtarzać głośno, ale dupa, bo Karol siedzi ciągle w domu.. Kuchnia odpada bo połączona z przedpokojem przez który przwija się cały czas stado ludzi.. I tak o północy kładę się spać i zasypiam, ale nie widać żadnej poprawy, by choć na pare godzin sen znikł z moich powiek.

To ciągłe poczucie zmęczenia staje się strasznie uciążliwe i niewygodne, bo nie mogę nic zrobić. Nie potrafię niczego poprawić.

wyjebany jak bezpiecznik

... dokładnie takie odczuwam uczucie po tym weekendzie w pracy. Chwila snu praca i tak całe 3 dni. Nóg nie czuję, bolą jak cholera, ale cóż taki żywot:-D Ważne by przetrwać, kiedyś nastąpi to szczęście płynące z życia i radość zagości na twarzy. Bo przecież w życiu nie musi być źle. Mam nadzieję, że już nie długo cośkolwiek się zmieni, będzie łatwiej, będzie przyjemniej, a to co mnie nie zabiło, nie zabije, a wzmocni, czyż nie? 

zmęczenie

Dziś poczułem się na prawdę zmęczony. Wizyta na uniwerku od 8.00 do 20.00 zrobiła swoje. Nawet nie mam chęci by napisać coś sensownego, a pewnie napisałbym o etykiecie..

uuuuoooaaa padam..