Stacja upadku mego

Urlop to czas wypoczynku - bardzo fajnie - myślę, że udało mi się przez te półtora tygodnia nawet odpocząć i momentami zapomnieć o całym moim codziennym życiu.

Już w ostatnich momentach to nawet odczuwałem tęsknotę za swoim kątem, a jednocześnie ubolewałem na tym, że to już jest koniec sielanki.

I słusznie - rano jeszcze byłem w zupełnie innym miejscu. W świecie odległym od tego do którego przyjechałem. Choć dziś wcale ta nasza Wielkopolska od Warmii i Mazur się daleko nie wydaje być położona to jednak zupełnie inny świat.

na playa de łez

Nie wiem, czy wy zauważanie wśród swoich mediów społecznościowych coś takiego, co jeszcze chyba nazwane nie zostało, a może ja o tym jeszcze nie słyszałem, oficjalnie nie słyszałem.

Już jakiś czas temu zauważyłem, że obecność w sieci wcale nie daje mniej pożytku, niż wyrządza szkody.

gorzkie łzy

Od jakichś dwóch tygodni mój świat sukcesywnie walił się, istne gruzowisko nastało - ja czułem i czuję się jakbym siedział gdzieś wśród tych ruin, wszędzie ten pył unoszący się sponad gruzowiska. Wszędzie słychać huk upadającego życia w towarzystwie gorzkich łez płynących po moich policzkach, skapujących na betonowe gruzy i ten charakterystyczny dźwięk upadających kropel jedna za drugą. Dookoła tylko kałuża smutku.

Odwagi! Dasz radę

Cześć Wam!

Jest 4 lipca 2018 roku, godzina między 10, a 11. To właśnie tu dowiaduję się o tym, że odszedł od nas jeden z moich przyjaciół. 

W sercu czuję ból i niedowierzanie. Smutek. 

I choć to była przyjaźń na odległość, przyjaźń dość krótka, ale specyficzna, bo ilekroć się widywaliśmy, to czułem się wyzwolony, czułem się sobą. Nie potrzebowałem udawać kogoś innego, nie musiałem się starać by ktoś mnie zrozumiał. Rozumieliśmy się. 

Te wszystkie wspólne chwile pozostaną w mojej pamięci na zawsze, zapisały się w sercu i będę pamiętał.

Trudno jest pogodzić się z utratą ważnych ludzi w naszym życiu. Bardzo trudno. 

Ruhe in Frieden,

mein großer Held.

---

W tych krótkich słowach wyżej chyba wyraziłem więcej niżeli mógłbym opisywać swoje życie i stan.  Nie wiem dlaczego, nie wiem po co, ja ciągle udaję kogoś, kim w gruncie rzeczy nie jestem. Dlaczego nie żyję życiem doczesnym i nie cieszę się z każdej przeżywanej chwili? 

- Tak mam na sobie te społeczne kajdany, dalej żyję w szafie. Chociaż nie jeden coming out mam za sobą, to w sercu, w duszy, cierpię z powodu, że przed ludźmi udaję nie-siebie. 

Brakuje mi tej cholernej odwagi by pójść o krok do przodu i cieszyć się życiem. 

Wiele osób mówi mi bym rzucił tę szkołę, tę cholerną wyspę, która nic poza skradzeniem mojego życia nie daje. 

Dla moich bliskich to dziwne i nie do pojęcia, że można poświęcać tak swoje życie... No właśnie - czy życie toczy się dla pracy, czy dla nas samych. 

Wiem, że ta druga wersja jest właściwa, ale nie umiem zrobić kroku do przodu. "Dasz radę" -wielokrotnie powtarzam ludziom, gdy się wahają w życiu, gdy nie są pewni czy coś się uda - a sam sobie nie umiem pomóc.

Tchórzę przed wzięciem życia we własne ręce.

Dziś będąc w kropkowej sieci handlowej na zakupach w moje ręce niespodziewanie trafiła książka: Odwagi! Dasz radę - właśnie leży po prawej stronie i czeka bym ją przeczytał. Chciałem jeszcze napisać tutaj, gdyż moja potrzeba wyrażenia siebie - bez skrępowania sięga szczytów wytrzymałości.

Zdałem sobie sprawę, że ten blog to ja. Wcale nie kolorowany, wcale nie upiększany, wcale nie wyidealizowany, taki prosty, zwyczajny, naturalny ja - taki jaki nie jestem w świecie, którym się otaczam. Przykre, ale prawdziwe...

Dlatego też, cieszę się, że jest to miejsce, gdzie mogę chociaż na chwilę odstawić maskę na bok, odsłonić twarz i powiedzieć co na prawdę czuję.

17.10.2016

Miłe jest to, że są ludzie gdzieś daleko, a jednak blisko i pytają czy żyję, co się stało, gdzie się podziewam.

Właściwie to jakoś żyję tu gdzieś na małym skrawku tego padołu. 

Mam zły czas w swoim życiu. Wszystko się wali. Nie mam sił na pisanie - jest dobrze po północy, raniutko trzeba wstać, a ja już bez sił by zacząć nowy tydzień z uśmiechem na twarzy, z nowymi pomysłami.

Moja koleżanka, Lena, powiedziała, że dobry człowiek w tym zawodzie to taki, który jest wyspany i "pomysłowy" - to pomysłowy znaczy tyle samo co zdolny do rzucania pomysłami na zawołanie chwili, czasu, sposobu i sytuacji. 

O.

P.S.

Tak, medicus helveticus masz rację co do profesji. 

Dzięki, że jesteście, mimo iż mnie tu jakoś nie ma, a jak jestem to bez pomysłu co mam napisać... Chyba się zapędziłem w ciemny kąt.

Jesteśmy tak słabi, na ile sobie pozwolimy. Wzloty i upadki...

Sam tytuł tego posta mówi o czym będzie można przeczytać. 

Szczerze to nie mam pojęcia jak ubierać wszystko w słowa. Jest tego tak dużo, jest tego tyle, że nie wiem jak powiedzieć to co czuję, oraz czego chcę.

Prawda jest taka, że zaciągnąłem kredyt na to by pomóc moim bliskim. Ale nie pomagam. Czemu? Nie jestem w stanie sprostać temu co mnie zastało. Rzeczywistość mówi jedno, praktyka drugie, a i tak robię trzecie. Gdy wybrałem się z mamą do banku, by tam wysiedzieć pomagało mi tylko to, że wnętrze zawierało dużo mojego ulubionego koloru niebieskiego, dowiedziałem się prawdy o którą zabiegaliśmy od dawna. Chyba nie warto pisać ile potrzebowałbym bym mógł odciążyć mamę, a ile mogę. Spokojnie miałbym wkład własny na kredyt na swoje własne M. 

Zaległości oraz rosnące odsetki - się piętrzyły. Niespłacany kredyt od października. Dorzuciwszy inne zaczerpnięte pożyczki tj. chwilówki, porażają. Wyciągając rękę do banku bez problemu przyznali mi kwotę o którą wnioskowałem. Z "dogodnymi ratami" Czy raty są wysokie? Hm... zależy jak na to spojrzeć. Najbliższe dobre kilka lat mam bank na karku. Ale zrobiłem to i wiem, że dobrze uczyniłem, bo w końcu mogłem odciążyć mamę. 

Co innego, co mnie bardzo wkur*** to, to, że banki tak łatwo pożyczają pieniądze ludziom, którzy nie mają pojęcia jak ta machina działa, z czym to się wiąże. 

Wspomniałem w ostatnim wpisie o trudnym języku prawniczym, bo z tym zetknęliśmy się po tym jak Misiek dostał wyrok skazujący, z niezwłocznym poleceniem spłaty wypunktowanych kwot, poszczególnym instytucjom. Samo słowo niezwłoczny jest tu o tyle dziwne, że nie wiadomo tak na prawdę, do kiedy można to spłacić. Co w przypadku bezrobocia? Co w przypadku niemożności zapłacenia? No i kiedy można powiedzieć o niemożności spłacania? Skoro słowo niezwłocznie nie określa konkretnego terminu? 

Pieniądze te właściwie mielibyśmy na wpłatę, bo m.in. po to był wzięty ten kredyt, lecz najbardziej kuriozalne jest to, że te firmy nic nie wiedzą, że "ktoś" taki jest im winny pieniądze. Momentami odnoszę wrażenie, że to wszystko jest złym snem, albo po prostu ktoś chce wyłudzić pieniądze. Szybko jednak wracam na ziemię, bo przecież stoją tam pieczątki sądowe, był wyrok, były sprawy. Co najgorsze, żeby nawet jakoś to rozszyfrować trzeba być prawnikiem, albo przynajmniej skontaktować się z takowym specjalistą, a jak wiadomo to też będzie kosztowało. I tak to błędne koło się zamyka.

Po ostatnich wydarzeniach Misiek się załamał. Jest nieobecny i unika rozmów. To bardzo krzywdzące. Wiem, że nie robi tego specjalnie, lecz po prostu z natury jest skryty i nie chce mówić. To wszystko boli, a jeszcze bardziej, gdy płyną łzy, gdy panuje cisza :( W takich momentach nie ma słów jakimi można coś wytłumaczyć, albo wyjaśnić. Brakuje pomysłu jak wyjść z milczenia i dać tą otuchę w słowach. Każde słowo jakie mówię kilkakrotnie obracam, wypowiadam w myślach, czy aby pasuje, by nie powiedzieć czegoś źle. 

Ale jak przywrócić Mu wiarę w siebie, w to, że podołamy? Jak przywrócić wiarę w to, że pójdziemy razem do przodu, a wszelkie trudności nie są nam przeszkodą? 

Czuję się bezsilny, bezradny. Jak mam się nie poddawać, walczyć, kiedy nie wiem jak, bo nie umiem. 

W związku z tymi wydarzeniami znika uśmiech z twarzy. Odechciewa się wszystkiego. A cokolwiek bym nie robił nie przynosi takiej satysfakcji i radości jak dotychczas. Czy to już jest właśnie upadek?

Żyj chwilą, póki ją masz.

Cześć, 

choć ten post nie miał się pojawić to jednak muszę się wygadać, gdyż nie umiem sobie poradzić z tym wszystkim, co mnie ogarnęło.

Dość szybko zorientowałem się, że moja miłość nie jest taka piękna - gdyż wiele wskazywało na to, że piękna jest, ale...

Mój ukochany od początku wydawał mi się człowiekiem spokojnym, wycofanym, małomównym. Czułem doskonale, że coś jest nie tak. Każdego dnia odczuwałem, że coś Miśka trapi, że coś przede mną ukrywa. 

Na początku szukałem informacji w internecie. Ten podpowiadał to i owo. Zwykle niewłaściwie. W pewnym momencie pomyślałem, żeby jednak udać się na badania. W sumie wypadałoby byśmy się przebadali. Na początku naszej znajomości, myśleliśmy o tym. Z okazji światowych dni walki z ADIS udaliśmy się na badanie. Decyzja podjęta mega spontanicznie, wychodząc z pracy poszliśmy do szpitala. Kolejka była dość długa, ale dostaliśmy się. 

Ku memu zaskoczeniu uprzejma pani poinformowała mnie, że wynik będzie do odbioru, jutro. Jutro? Zapytałam ze zdziwieniem. Tak, mamy teraz z okazji międzynarodowych dni walki z ADIS centrum otwarte od 1 do 4.12. Fajnie pomyślałem, bo już nie muszę czekać do czwartku, tylko następnego dnia. 

Dnia następnego szybko po pracy udaliśmy się do centrum. Z dozą niepewności poszedłem po odbiór wyniku. Tam okazało się, że wynik jest "ujemny". To radość oczywiście. [WYJAŚNIENIE :) Misiek mój odebrał wynik jako pierwszy :) Wynik "ujemny", obaj jesteśmy pod tym względem zdrowi :)) ]

Minęły dwa dni, może trzy pomiędzy mną a Ukochanym czuć było jakieś napięcie. Nie była to kłótnia. Nie było to nic z waśni. Lecz proste pytanie: "Co to jest?" zapytałem wskazując na list. Nadawca dość dobitnie wskazywał, co jest w kopercie. Wtedy też poczułem się niepewnie. Poczułem ten ból i uczucie jakbym stracił gruny pod nogami. 

Straciłem. Ukochany przy okazji tego, że mieliśmy gości uniknął odpowiedzi. Zamykam się przy komputerze w drugim pokoju i czuję płynące łzy. 

Misiek przychodzi pyta co się stało? Nie odzywam się. Po chwili zaczyna mówić. Inaczej niż zwykle. Jest szczery i otwarty. Mówi szczegółowo i dokładnie co i jak było, jak jest. Wtedy usłyszałem to słowo, które przeraża. "Jestem chory... to dlatego ostatnio się na ciebie denerwowałem jak siadałeś do komuputera, bo chciałem porozmawiać." - Teraz rozumiem, dlaczego chciał bym był z nim. Jest mi z tym cholernie źle. Wiem, że chwile te już nie wrócą, a nie chcę żałować, że ich nie wykorzystałem. Strach jest już tak wszechobecny, że nie wiem co począć. Co mam powiedzieć? - Nikt nie umie odpowiedzieć na to pytanie. Nie ma przecież na to odpowiedzi. Chcę mu pomóc. Muszę być dla Niego i dla siebie. 

Czuję się jakbym nie był.

Łzy życia płyną,

łzy błyszczą, 

one jedne mówią,

one jedyne odzwierciedlają

zwierciadłem duszy są.

"A mogliśmy być szczęśliwi tak jak ci na górze." - mój miś 05.12.2015

Los nie wybiera, testuje każdego

Dzięki wszystkim za życzenia! 

Czas świąt dobiegł doskonale swego końca. Dziś już mamy czas poświąteczny, czas powrotu do rzeczywistości. W moim przypadku zderzenie się z murem. Przerwa świąteczna spędzona we wspaniałej atmosferze, w wspaniałym klimacie, ze wspaniałymi ludźmi. Szczerze, czego chcieć więcej? No może tylko faceta u swego boku. 

Ale piękny czas szybko dobiega końca i trzeba powrócić na rzeczywiste tory. Te jednak nie są, aż tak przyjemne. Jakiś czase temu pisałem o tym jak sobie radzę z pozytywnym myśleniem, jak ono wpływa na moje życie. Możecie mi wierzyć, możecie nie, ale wpływa bardzo pozytywnie, zdejmuje ciężar jaki noszą przykrości, ciężar jaki momentami przynosi życie. Dziś kolejny raz zostałem wystawiony na próbę. Tym razem los zrzucił na mnie niespodziewany wydatek, który jest wynikiem uszkodzenia samochodu. Mimo iż uważałem, choć może za słabo, a raczej na pewno za słabo skoro się to stało. Jadąc drogą w rodzinne strony, chcąc odwiedzić moją 90-letnią babcię udałem się samochodem. Droga była przejezdna, ale przecieniłem możliwości.

Źródło

Chciałem ominąć koleinę by nie przytrzeć spodu auta. Niestety nie udało mi się to i uderzyłem miską olejową w bryłę lodu. Wystraszyłem się trochę, ale jechałem dalej. Odwiedziwysz babcię, wsiadłem do auta i wycofałem by zawrócić. Ku moim oczom ukazała się ogromna plama oleju. Ścisk serca i złość. To wszystko zawitało. Po chwili usłyszałem ostrzeżenie o niskim poziomie oleju, a to było jednoznaczne z tym, że uszkodziłem michę. Jakoże, to zupełne obrzeża wsi, musiałem jakoś stamtąd wrócić do rodziców. Powoli dojechałem. Auto stanęło pod domem, a pod nim kałuża oleju. Tak oto sprawiłem sobie prezent świąteczny - wydatek rzędu kilkuset złotych.

Koniec roku postanowił obdarować mnie jeszcze jednym wydatkiem. Ból zęba się nasilił, a to oznacza jego ekstradycję. Koszt minimum 200 zł. Ała. 

Szczerze to zrobiło mi się smutno, choć nie chcę się smucić i dobijać, ale to początek góry lodowej, która czeka mnie na powitanie roku. To będzie ogromny test mojego nastawienia. Nie chcę się poddać, nie chcę ulegnąć nieszczęsnemu losowi, ale to strasznie ciągnie w dół. 

faceci też płaczą

W odniesieniu do poprzedniego postu, pisaliście od cudownym wpływie wiosny na samopoczucie. Mnie chyba dopadła wiosenna depresja - czytając to co napisałem, co piszecie Wy, łzy same cisną się na twarz.

Źródło własne

Ponoć nie jestem brzydalem. Więc powodzenie powinienem mieć - mam - ale co z tego - jak ja sam nie dopuszczam ludzi do siebie. Tak, prawda jest chyba taka, że to ja niszczę to co mogłoby być takie cudowne. 

Dziś zrozumiałem swój błąd. Gdy ktoś nie odpowiada mi na samym początku, raczej jest odrzucany, a ja się zamykam nie dopuszczając go do siebie. Taki już jestem, ale może czas to zmienić. 

By robić lepsze wrażenie próbuję wyrzeźbić swoje ciało. Chcę się podobać przede wszystkim sobie, ale i innym. 

Nie piję i nie palę - czasem oczywiście mi się zdarzy coś wypić, ale odkąd te problemy z gardłem nastały (trwa to już długo, za długo - 2 a może 3 miesiące) to unikam alkoholu, bo na drugi dzień jest jeszcze gorzej. Nie wskazane jest też zimne mleko. Tak mi się wydaje. 

Co z tego, że mam ambitne cele, co z tego, że mam w co się ubrać, co z tego, że mam jakiś tam smartfon i komputer, fajny zegarek, aparat i inne gadżety - co mi z tego wszystkiego? Gdy okazuje się, że zdrowie - to ja mam - ale nie w pełni satysfakcjonujące. 

Wiem, że to może być skutek mojej bezmyślnej młodości i każdego kroku, każdego razu w którym zabrakło z innym facetem rozsądku, a mianowicie zabezpieczenia. Ale czy to teraz coś zmieni? Nie. Dziś już nic to nie zmieni na lepsze. 

Źródło

Psychicznie obciążony powoli znów wycofuję się z poznawania ludzi. Nie chcę nikogo poznawać skoro jestem świadom, że zdrowia to ja nie mam. Taka wewnętrzna bariera. Ale gdzieś w środku siedzi taki pierwiastek co mnie kusi. 

Dziś spotkałem w pracy Waldiego - chłopaka, którego poznałem po tym jak rozstałem się z Adim i przed wyjazdem z Polski. Rozmawialiśmy jeszcze torchę po moim powrocie, ale to tylko krótka rozmowa z czatu. 

Nie wiem czemu, ale nie mogłem się powstrzymać od uśmiechu, aż mi głupio było przy innych, bo się uśmiechaliśmy do siebie i to non stop. 

Przez moment - pomyślałem sobie, czy było warto poddawać się i nie próbować? 

To spotkanie sprawiało, że znowu poczułem się szczęśliwy - mimo tego co ostatnio się z moim zdrowiem dzieje. Zapomniałem na moment o tym. Po prostu byłem "szczęśliwszy".

Dziękuję Wam za przesyłaną pozytywną energię!

szczęśliwy smutek

Od jakiegoś czasu czuję się szczęśliwy - to dziwne uczucie szczęścia i radości. Nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Można powiedzieć nic się nie wydarzyło, co poprawiało by mój byt. Ale mimo wszystko próby uszczęśliwienia samego siebie, chociażby przez to, że to szczęście i radość sobie wmawiam nic innego się nie dzieje. 

Wręcz przeciwnie dzieje się ale coś złego - może przesadzam lekko, ale:

1) Problemy z zębami są coraz bardziej męczące. Robiłem jakiś rok, może nawet ponad zęba kanałowo - okazało się u innego dentysty, że odwalił tamten maniane - leczenie było tylko dla picu, a ja 300 zł wywaliłem w błoto. Dziś ząb mnie boli nadal. 

Jakby tego było mało, to po przeciwnej stronie, również jest 6-tka, która mnie boli - trzeba ją robić kanałowo - a to spory koszt ;-( I niestety brak pewności, że wszystko będzie dobrze. Wyrwać można, ale potem mogą się rozejść inne i poskutkuje to, tym, że powstaną szpary - tego nie chcę. 8-ki też próbują się wydostać i nie koniecznie prosto ;-( Wyjście jedno z możliwych to ekstrakcja - koszt 200 zł od sztuki - auuua.

2) Często pojawiające się afty, suchość gardła - jakiś stan wirusowy - lekarz zlecił badanie krwi i moczu. Niektóre z wskaźników lekko były obniżone (poniżej normy). Stwierdził, że powinienem uprawiać jakiś sport na świeżym powietrzu... Niestety na to brakuje mi czasu. Staram się jeść więcej ważyw niż zwykle, ale efektów nie widzę. 

3) Od jakiegoś czasu w okolicach ust pojawiają mi się maluteńkie krostki - na początku pomyślałem może to jakiś pryszcz, ale dziś to już sam nie wiem - co to.

4) Dziś mnie dobiło. Biorąc kąpiel dostrzegłem jakieś rany na swoim członku. Chyba zwariuję. Z nikim się nie spotykam, nie było żadnego zbliżenia, nic i tu nagle coś takiego - ręce mi już opadają nie mam siły na ten mój organizm. 

No i tym sposobem szczęście, które było znikąd zamienia się w smutek i bezradność. 

Szczęśliwi czasu nie liczą

Źródło

w przedeniu świąt

Człowiek zabiegany, brakuje czasu zupełnie na wszystko. 

W tym wszystkim by przeżyć pomija się takie błahe rzeczy co w późniejszym czasie skutkować może obarczaniem się winą, że jest już za późno na wyrażanie uczyć. Na wyznanie komuś "Kocham Cię, ...".

Los mój tak się potoczył, że od powrotu z zagranicy rozpoczął się okres gonitwy, walki o przetrwanie. Dzień się zaczyna zazwyczaj już o 6.00 i tak w biegu śniadanie, poranna toaleta, o 7.30 wybiegam już na uczelnię, by o 8.00 już być nie spóźnionym i nie szastać na lewo i prawo kwadransem akademickim. Godziny mijają, a ja ślęczę na uczelni i o ile czegoś nowego się tam uczę to spoko, gorzej jak ten czas tracę na to by być tam ot tak sobie, od rana do nocy 18.00/20.00 Gdy dzień kończy się o 15.00 to od 16.00 już pracuję. Upragniony weekend nigdy dla mnie nie nastaje, bo w sobotę lecę do pracy, a niedziela gdzie winno się znaleźć chwilę na rzeczy takie przyziemne spędzam również w pracy. W te dwa dni gdzieś trzeba jeszcze upchać naukę, czasem się uczę..., jakieś zakupy by móc żyć. 

Gdzie w tym wszystkim czas na to by spotkać się ze znajomymi? Niestety po 20.00 zwykle już padam z nóg w dni powszednie, a w weekendy ten czas zwykle jestem w pracy. 

Tak jak czas świątecznych przygotowań rozpoczyna się już lekko na początku grudnia a nawet w końcówce listopada to nie zdołałem poczuć, ani przez chwilę atmosfery świątecznej. Obawiam się, że ten czas właściwie nie nastąpi, bo gdy dni umykają jak szalone, ja siedzę w pracy i liczę godziny, kiedy to będę miał swoje pięć minut, pięć minut trwające 3 dni po czym czar pryśnie i wrócę do gonitwy... Czasem to łza w oku się kręci, z niemocy, z braku czasu i bezsilności.

Tyle bliskich mi osób w około, a ja czuję, że ich zaniedbuję, najgorsze w tym wszystkim jest to, że nigdy nie wiadomo, kiedy jest nasz koniec, kiedy szansa na kontakt zostaje utracona na wieki. 

Z tego powodu najbardziej ubolewam nad tym, że bieg i pośpiech życia odebrał mi prawo bytności w otoczeniu ludzi bliskich mojemu sercu.

Ludzie ludziom zgotowali ten los

W murach z betonu,

grubo po północy,

2 godziny

17 minut

I ja, 

siedzę prze monitorem

siedzę i myślę,

to dziś ja,

to dziś ty,

to dziś my,

wszyscy

każdy z nas,

choć na chwilę

mimowolnie albo

i przymuszony

myśli

wraca do?

do wspomnień.

Ten dzień,

gdy myśli, wspomnienia - pamięć 

wszystko to wraca jak bumerang

I myślę,

czy warto było,

czy łóżko ciepłe,

czy serce stukało,

czy to uczucie,

czy to przywiązanie,

czy to nic?

Co to było,

Co to jest,

Co to trwać będzie?

No co?

Ludzie,

ludzie ludziom,

właśnie oni,

oni zgotowali ten,

ten niewdzięczny los.

Co? 

Tak los.

Żyjemy,

Walczymy,

Wreszcie coś się udaje.

Cieszysz się z życia,

jesteś w siódmym niebie.

Bah! Czar prysnął.

Nie masz powrotu,

bo to co powrotem było,

dziś, teraz, już się skończyło.

Pozostawiasz w psychice pytanie, 

dlaczego?

A no dlatego, żeby odpowiedzi nie było.

Tak dużo słów, tak mało tekstu, zatracam się w myślach, niczym posmutniały ptak, szukam odpowiedzi, dlaczego ja? Dlaczego właśnie ta, dlaczego dwuznaczność. Dlaczego czuję i nic nie czuję? Dlaczego wspinam się po górach, dlaczego nie ma z górki, ile? No ile jeszcze metrów pod górę? 

I choć Go pragnę,

to tego nie pojmuję

czy jego sercem zawładnę?

Czy życie tylko rujnuję

I słyszę i czuję

lecz nie żyję

nie 

W tłumie myśli

się plątam

Drogi swej szukam

Drogą swą chcę podążać

Tą drogą, to tą drogą 

gdzie uczucie i serce

nie opuści rozumu,

ale zbuduje  (...)

fortecę.

Ona będzie władcą, ona będzie azylem, ona będzie moja, twoja, nasza. Ouuuu jeeeee!!!

---

Gdy nadchodzi dzień 1.11. wspomnienia, przemyślenia to wszystko towarzyszy nam. To wszystko tworzy to coś co sprawia, że rozmyślmy. Każdy z nas ma uczucia, każdy z nas ma serce, to włanie ono daj nam bodziec by działać by się poddać by coś zrobić. 

Gdy rok w rok widziałem tłumy ludzi, często gęsto widziałem rodziny, spotkania pokoleń, to było takie nadzwyczajne, to było takie piękne. Łączenie pokoleń, więzi, nas samych - coś co dziś nie jest normą staje się choć wymuszone przez komercję pięknem.

W zakładzie odwiedzili nas "Halloween´owcy szukali słodyczy. Coś co by tradycję podtrzymało i zatarło.

Na normalne myślenie nie mam siły.

Dobrej nocy,

udanego pierwszego lisotopada,

autor

"Ludzie ludziom zgotowali ten los" - Zofja Nałkowska "Medaliony"

zimnoooo i samotnoooo

Polska złota jesień. Piękna błyszcząca, kolorowa i przepełniona promieniami słońca.

eeeeeeeyh??? co ja gadam - tu jest tak zimno, że zamarzają mi już wszystkie kończyny. Nóg nie czuję. Ręce lodowate. Głowa ciepło-zimna - maaaaaaasakra. Ja chcę już do ciepłych krajów, ale to juuuż! Kto mnie wyśle??? Plis! :D

Fellow victim pisze o kocu rozgrzewaczu - muszę i ja zainwestować w to, bo samotnie to ciężko będzie przetrwać te zagubienie. Póki co tułam się po mieszkaniach - bo to standard - nie mam gdzie wynająć pokoju - jak nie cena mnie wygania, to Ci ludzie jacyś porąbani, się ustawiają, już się wybieram, dzwonię jeszcze raz by dokładnie potwierdzić adres - a tu, ale to ja szukam raczej tylko .... jakieś bzdetne wyjaśnienie. Aha. Dobra dzięki. Pozdrawiam - i kończę ta farsę, ble, ble, bla, bla.

Zimnoooo i samotnoooo - przydałby się ktoś kto by mi swoje ciepło samą obecnością przekazywał, aaaaale bym był szczęśliwym, chyba - nie na pewno najszczęśliwszym chłopakiem na tej ziemiiiiiii! iiii tak jeszcze raz szczęśliwszym, a może ktoś się znajdzie? 

Pozdrawiam Was gorąco choć temperatura to tu jakaś masakra.

czułość

Ostatni czas to dla mnie coś wyjątkowego.

Praktyki w szkole okazują się dużym krokiem na przód, podoba mi się ogólnie. Niebawem przede mną lekcje w moich rękach, a potem kolejny krok i tak kolejny. Wszystko kroczy na przód, ale!? co dalej z życiem. Cieszę się że udało mi się wyhaczyć szkołę i mogę się w jakimś stopniu realizować.

Ale ten wpis nie o tym. Odwiedziła mnie koleżanka jak wiecie, to było bardzo piękne, piękny czas, radość i uśmiech, i łzy.

Człowiek jest straszny gdy zna słaby punkt to nie zawaha się go użyć. Mieliśmy sprzeczkę, wynikało to przez nieporozumienie, ale źle dobrane słowa sprawiły ból. Potem łzy Kasia źle odebrała moje słowa, a ja źle je wyraziłem i eh... choć to ja wypowiedziałem pierwszy niewłaściwie to co miałem na myśli, to zabolało mnie to że sam ją uraziłem. Czułem się jak kawał skurwiela. Potem jakoś te myśli i sam się złamałem łzy...

Wtedy gdy słowa zaczęły prostować jedno źle dobrane słowo znaleźliśmy się bardzo blisko, mam na myśli, sam nie wiem co... Zarówno Kasia jak i ja przytuliliśmy się, próba wzajemnego opanowania była trudna. Mi było źle bo Ją skrzywdziłem, Jej było też źle bo była skrzywdzona. Kilka słów, sporo łez i tak zasnęliśmy.

Ale nim to, to w mojej głowie, zaświtało, albo nie jest to taka zwykła koleżanka, albo po prostu ją lubię i czułem się jak ostatnia świnia. Gdy jej ręka dotknęła moich włosów - pogłaskała je - w sercu coś się odezwało.

Bardzo brakuje mi bliskości. Chciałbym kogoś spotkać móc się przytulić i w końcu chociaż na chwilę zapomnieć o Bożym świecie.

czas się przyznać - tęskno mi

Chcę poruszyć dwie sprawy pierwsza to ta z tytułu tego postu.

Nikt mnie tu nie krzywdzi, nie dzieje mi się krzywda, ale chyba powoli osiągam szczyt wytrzymałości, czasem mam już dość bycia poza domem - tęsknię za osobami do których się tak bardzo przyzwyczaiłem nie ważne czy to tymi z pracy czy tymi z którymi byłem w kontakcie od dawien dawna.

Brakuje mi tu przyjaciół, kogoś z kim mógłbym się spotkać, wyjść czy to na piwo, czy to by tylko się przejść czy cokolwiek innego.

Brak pracy - problem z jej znalezieniem polega na tym, że nie jestem tu ani zameldowany, ani nie mam innych dokumentów sprawia, że jest ciężko.

Kolega co prawda zaproponował mi, że mógłbym się tu zameldować, ale nie mam pewności czy wytrzymam z nim. Jest miły, okej, ale denerwujący, czasem zachowuje się nad opiekuńczo co mnie irytuje. Nigdy nie znałem tego, że ktoś się w jakiś sposób - no może inaczej - w sposób widoczny o mnie martwi czy myśli. Jego pytania o moje samopoczucie i to  czy się nie nudzę - irytujące, ja w życiu tego nie doświadczyłem i nie ukrywam nie umiem się z tym obejść.

Od kilku dni znajomi mi piszą, żebym się nie poddawał i na upartego szukał tu jakiejś pracy. Co mnie bardzo mile zaskoczyło to odzywają się również osoby, z którymi kontakt w jakimś tam momencie się urwał czy osłabł.

Po jednej z takich rozmów poczułem się jakby ktoś stał koło mnie i był podporą gdy będę potrzebował pomocy.

Jest jeszcze jedna rzecz, która mnie lekko niepokoi, a może popycha w zamyślenie...

Otóż od kilku dni miewam sny, śnią mi się miliony rzeczy i gdy się budzę wiem, że było tego mnóstwo. W ciągu dnia przydarzają mi się sytuacje w których przypominam sobie o czymś co mi się śniło. Po prostu ten sen to akurat wskazówka na coś.

Któregoś dnia śniło mi się że rozmawiałem z kimś mi bardzo bliskim - bardzo rzadko widzę twarz więc często tylko przypuszczam o kim śniłem. Tym razem czułem, że to ktoś bliski, nie wiedziałem kto, ale rozmawialiśmy czułem, że ta osoba ma problemy, coś jest nie tak, ktoś cierpi.

Wszystko wskazywało, że miałem na myśli swojego przyjaciela, lecz się myliłem. Napisałem do Przyjaciela rozmawiałem z Nim, nic się nie wydarzyło, sumienie lekko zaspokojone. Jakiś czas później dowiedziałem się o wypadku kolegi - dzięki Bogu nic mu się nie stało - w tym momencie uświadomiłem sobie, że ten sen to była ta rozmowa. To ta trudna i mało przyjemna wiadomość.

Kolejny sen to już totalny "odjazd".  Śniła mi się taka sytuacja, jestem u kolegi, raczej takiego lekkiego szaleńca, co to po nim mogę spodziewać się wszystkiego. Mieliśmy gdzieś jechać, ale On musiał się wykąpać. Idę się wykąpać - powiedział. Choć ze mną umyjesz mi głowę - padło rozkazująco. No coś Ty - odparłem. I tak się sprzeczaliśmy o to przez chwilę, jak zawsze się sprzeczamy gdy chce bym coś zrobił co nie jest koniecznie w moim typie, lub gdy nie chcę czegoś robić, itp. Kolejna scena to gdy stałem nad wanną i myłem mu głowę wyglądało to trochę jak scena z filmu porno... i właściwie z czasem się to tak przekształciło. Doszło do czegoś więcej.

Nie ma to odzwierciedlenia zupełnego w rzeczywistości, ale pewne odniesienia - dziś pisałem ze znajomymi i pisałem z pewną osobą, która choć słownie, choć tylko małymi gestami chciała złagodzić moją tęsknotę. - Może to co piszę wydawać się irrealne - chore, ale prawdą jest, że czasem słowa osób na których nam zależy - bliscy - potrafią wpłynąć na nas odmiennie, a i odbudować nasze samopoczucie.

--

Tak czy owak to mogę im podziękować, bo dzięki temu otwierają się oczy.

po ptokach - u pani wenerolog

Wcześniej wspominana wizyta u pani wenerolog jest już za mną.

Trudne pytania o dziewczynę, albo partnera - też - niestety nie odważyłem się powiedzieć, że mam partnera. Uparcie stałem przy partnerce, którą miałem jakieś 2 lata, ale od niecałych dwóch miesięcy już nie.

Kolejne obnażenie się nie było przyjemne, ale w porównaniu do tego co przeszedłem u lekarza rodzinnego - to zupełnie nic, a wręcz przyjemność (żarcik).

Pani doktor obejrzała "krostki" i coś tam wyjęczała o kłykcinach, więc się utwierdziły moje przypuszczenia :( Niestety to jednak to.

Odwróciła się na moment, karząc mi nie umierać się. Zamrozimy to ciekłym azotem - usłyszałem. Po chwili przyszła z długim patykiem zakończonym watą, lub czymś podobnym i zanurzyła go w dużej bańce z napisem azot ciekły. Może piec troszeczkę - i tak też było. Gdy dotykała, a właściwie przyciskała mocniej wówczas czuć było pieczenie - znośne :D

Stwierdziła, że niektóre grudki, guziki czy czemuś podobne skórne fałdki mogą być czymś naturalnym. A nie wszystko co widoczne to od razy kłykciny. Ale "zapobiegawczo" potraktowała wszystko azotem.

Gdy siadła już do swojego biurka stwierdziła, że przydałoby się zrobić badanie krwi. Powiedziałem, że mój lekarz rodzinny zlecił mi już badanie które wykonałem wczoraj, obejrzała i odparła, że ponownie trzeba będzie je wykonać. Pod względem VDRL. Kolejne nerwowe momenty przede mną. Jutro rano postaram się udać do Laboratorium, na kolejne pobranie krwi do badania.

Analiza ogólna moczy nie wykazuje, żadnych nieprawidłowości - wszystkie parametry są w normie, lub też nie widać innych substancji (tj. białko, ciałka ketonowe, itp.).

Badanie hematologiczne wykazało tylko, że HCT (procent czerwonych krwinek we krwi) jest na pograniczu normy.

Chciałbym, by ten okres się już skończył, brak wsparcia kogokolwiek trochę mnie dołuje. Szymek chyba unika rozmowy, kontaktu :( także postanowiłem, że gdy już zapyta to powiem, że to wszystko to pomyłka. Chyba nie potrzebnie go mieszałem w to wszystko.

Ciężkie czasy

Sierpień tego roku to bardzo trudny okres w moim życiu. 

Strata Przyjaciela - którą odczuwam jak utratę części samego siebie.

Ciągle gnam za "dobrobytem" czyt. kasą i tym materialnym światem. Za dnia praktyki - nic mi nie dające, sprawiające tylko, że się cofam i to dosłownie, bo odkąd tylko chodzę na te praktyki nie mam kontaktu z językiem, jak miałem do tej pory. Miałem czas na naukę, rozmowę z Niemcami, a i czas na głupoty. Teraz tego brak i kosztem snu ciągnę pracę. Pocieszam się faktem, że to jeszcze 3 dni mi zostały i już się uwolnię.

Już niebawem egzaminy a ja wciąż nic się nie nauczyłem, ciągle pośpiech i zmęczenie sprawiają niechęć do nauki. Brak sił czasem... Oj boję się co to będzie.. 

czas płynie, wszystko przemija

Dziś już jest tydzień od tragedii którą przeżyliśmy. I choć nie jest łatwo, myśli przychodzą, zostawiając smutek, to trzeba żyć dalej. Chwilami wciąż nie dowierzam w to co się stało :( 

Wciąż praktyki na których się trochę poprawiło o ile nie pogorszyło. Dostałem z koleżanką zlecenie przetłumaczenie rachunków itp. z języka uwaga nie niemieckiego! lecz węgierskiego, słowackiego i chorwackiego. Kopara mi opadła jak to usłyszałem. Ale powiedziano mi: "Dacie rade, translaror, słownik online" i nie będzie problemów - niestety wiele ich jest... W między czasie bieganina, jakieś króciutkie tłumaczenie z niemieckiego bądź też na niemiecki i tu już jest raj :) 

Pożegnanie Przyjaciela

To co się wydarzyło w ostatnich dniach - to największy koszmar jaki mnie spotkał. Wczoraj byłem na pustej nocy - brak mi słów co mogę napisać, straciliśmy tak wielkiego człowieka, Przyjaciela, idealnego chłopaka.

Nie mogę się pozbierać po tym co się stało. Ciągle żyję nadzieją, że to jest koszmar. To nie możliwe. Ale wszystkie dowody wskazują na co innego.

Boję się samotności, jechać samochodem. Czuję się potwornie :((

smutek

 Dziś rano w wypadku zginął mój przyjaciel z czasów podstawówki i gimnazjum.

Gdy dostałem SMS od siostry byłem na praktykach. Słysząc dźwięk wiadomości, wziąłem telefon by zobaczyć od kogo. Patrzę Monika, siostra znów z jakąś błahostką pomyślałem, ale przy nazwie wyświetliło się nie typowa jak dla Niej treść: Ej... to sygnał już mnie zaniepokoił, sekunda potem widzę ... wiesz już co się stało SZYMEK. Do tego momentu wyświetlał mi się tekst wiadomości. W głowie mojej już strach i łzy w oczach przecież, Ona mówi o moim Przyjacielu SZYMKU, miałem wtedy na myśli Szymka z którym teraz się bardzo przyjaźnię. Wyświetlając całego SMS-a zobaczyłem Ej, wiesz już co się stało SZYMEK (tu pada nazwisko) nie żyje! Nogi mi się ugieły łzy popłynęły i mimo chęci coś powiedzieć, nie potrafiłem. Po chwili koleżanka pytała co się stało i zacząłem mówić. 

Szymek K z którym tak całkiem nie dawno się dobrze przyjaźniłem, taki fajny człowiek, wiele wspólnych wypadów na ryby, pojeździć rowerem, pogadać to wszystko raptownie stanęło w moich oczach. Nie możliwe by to była prawda, napisałem do koleżanki mojej i Jego, która po chwili potwierdziła tą tragiczną wiadomość. 

Szymek zginął w wyniku swojej brawury, ale co nie zmienia faktu, że jest mi strasznie przykro! Nie mogę tego zrozumieć. Jeszcze dwa dni temu odwiedziłem go na fejsie i przez głowę przeszło mi by się do Niego odezwać. Niestety nie zdążyłem, wtedy od razu nie napisałem, a teraz jest za późno :-(  

Nie będę opisywał, ani przyczyn, ani też podawał jakichkolwiek bliższych informacji, bo to nie jest potrzebne.

Może to wam się wyda głupie, dziwne i zmyślone, ale wczoraj wieczorem doznałem takiego samego uczucia jak w maju bodajże, kiedy to zmarł mój sąsiad, szanowany i dobry człowiek. Zdarzyło mi się już dwa razy, że czułem to, że ktoś wkrótce umrze, ktoś z mojego bliskiego otoczenia. Wczoraj było tak samo jak wtedy, te same uczucie i w dodatku wrażenie, że ten sam "zapach" - specyficzny ani ładny ani brzydki. 

Pogrążony w smutku...