Trudny czas 4 lat

Cześć,

trudno tu nie skomentować wczorajszego dnia. Ja znając siebie wiem, że się nie mogę powstrzymać. Ten mocny skręt w prawo jest w mojej ocenie ciosem. Ciosem nie tylko dla mnie, lecz dla wielu, może nawet wielu z nas. 

Te 4 lata, to nie będą 4 lata w których może zmienić się coś na lepsze w mojej/naszej sprawie, te 4 lata mogą być tylko gorsze. Właściwie od teraz zaczynam się "modlić" (czyt. pokładać nadzieję) by tylko nie zniszczono tego co już jest. Najlepiej to niech nie tykają się spraw homoseksualistów i całej społeczności LGBTQ.

Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że wierzyłem w lewicę, która niestety nie dostała się do sejmu, to jakie tego będą skutki pokaże czas. 

A co u mnie?

Ogólnie to jest w porządku ;) Z moim kochanie byliśmy ten weekend u moich rodziców, już nie pierwszy raz. I jest to niewątpliwie dziwne, bo jak mają rozumieć rodzicę to, że przyjeżdża ze mną jakiś chłopak, którego nigdy wcześniej nie znali. Je z nami obiad, jest członkiem rodziny. 

Niewątpliwie to się domyślają, nie ma co ukrywać nie jest to dla mnie 100% komfortowa sytuacja, lecz chyba jeszcze nie chcę z nimi o tym rozmawiać. W sumie to sam nie wiem czemu. OK, wiem czemu. Prawda jest taka, że mówiąc im o sobie zawsze chciałem tym samym zerwać jakieś bliższe kontakty. Chciałem im powiedzieć, ale zarazem odsunąć się od nich. Niech żyją sobie swoim życiem, niech robią co chcą. Czemu akurat tak sobie to wymyśliłem nie wiem, tak było od zawsze, tak o tej rozmowie myślałem. 

Troszkę trudne to jest, bo niestety wciąż jestem całkiem niedaleko rodzinnego domu, od którego chciałem się odsunąć. Może to znak by zmienić miasto? Gdzieś dalej pojechać w Polskę, ale czy potem nie zatęsknię za swoją krainą wodą i miodem płynącą? :) Pewnie okazałoby się, że tak. 

W oknie słońce to oznaczać powinno fajny i miły dzień tego wam życzę na początek tygodnia i jego dalsze dni :))

Samobójstwo geja - życia wzięte. Jak przeżyłem szkołę i koszmar za homoseksualność

Poruszony tym co ostatnio się wydażyło w małej miejscowości w Polsce, w Bieżuniu postanowiłem napisać o swojej drodze do akceptacji. O moich doświadczeniach związanych z życiem w małej społeczności w szkole. Piszę to po to by takich dzieci nigdy więcej nie było. Nie poddawajCie się! Proszę.

Nie znam geja, który nie myślał o samobójstwie. Przepraszam, ale nie znam. Jak ostatnie wydarzenia donoszą, nie było to czymś niezwykłym, że miałem takie myśli. 

Człowiek się rodzi odkrywa świat każdego dnia na nowo. Poznaje to nowe stany, zaczyna rozmumieć świat, tylko nie jedno. Idziesz ulicą widzisz człowieka, który strzyże żywopłot, jako dziecko zadajesz sobie pytanie, co ten człowiek robi, gdy już mówisz, pytasz. Twój opiekun informuje Cię o tym, co ta osoba robi. Jako, że nie wiesz dalej co to znaczy, zadajesz kolejne pytania. Chcesz dowiedzieć się jak najwięcej, chcesz być świadomym tego co w okół Ciebie się dzieje. Ludzie Ci towarzyszący bardzo chętnie wyjaśniają Ci zjawiska, stany i odczucia jakie poznajesz. Jesteś happy. Cieszysz się. - To jest naturalny stan. Zarówno oczywiste dla Twoich opiekunów, jak również dla Ciebie, możliwe, że jesteś nawet tego nie świadomy. 

Z czasem dostrzegasz różnice w postrzeganiu świata przez ludzi. W mniej więcej tym samym momencie zaczynasz dostrzegać swoją "odmienność". To co różni Cię od rodziców, czy opiekunów. Nie jesteś świadom_y/_a tego co właśnie w Twoim życiu się dzieje. Często warunki jakie Cię otaczają sprawiają, że nie mówisz o tym, nie pokazujesz na zewnątrz, że masz uczucia. To wszystko skrywasz w sobie. Przychodzi czas szkoły, tam musisz być taki jak inni chłopcy, albo taka jak inne dziewczynki. Nie możesz wybiegać przed szerego, bo to nie właściwe. Każdy Ci to powtarza. Mama mówi patrz, jak Marysia, albo Jaś grzecznie się bawi lalkami/samochodzikiem. Idź się z nią/nim pobaw. Do dziewczynki mówicie, że jej kolorem jest różowy, a chłopczykowi, że jego kolorem jest niebieski. Dla dziewczynki mają być ciepłe barwy, dla chłopczyka zimne. Tak m.in. popychacie swoje pociechy w stereotypowe postrzeganie świata. To dziecko dorasta w takich warunkach i gdy przy pierwszej nadarzającej się okazji spotyka się z Waszym oporem, bo to nie kolor/zabawka/temat dla Ciebie. Zaczyna się wycofywać. Stłamszone Twoim podejściem milknie. Właśnie w tym momencie rozpoczyna się jego nowa droga. 

Z wiekiem, a zarazem wraz z pięciem się po drabinie edukcyjnej to dziecko jest coraz bardziej świadome swojej natury. Ono nie mówi tego, bo ile to razy słyszał - ty pedale/ ty debilu/ ciota - gdy Ty mówisz to by kogoś poniżyć obrazić. Ono czuje się, tak jakby cały świat stał przeciwko. Nikt nie chce być poniżany - dlatego milknie, staje się skryt_y/_a. W szkole jest tak samo. Rówieśnicy często naśladują mowę rodzicieli/wychowawców. Im więcej bluzg, więcej nienawiści, tym dziecko częściej powiela schemat opiekunów. 

Ktoś mi zarzuci, że tak nie jest. Powiem Ci, szybko zapomniał_a/eś jak sam/a był_e/aś w wieku szkolnym, jak to u Ciebie było. Nie udawaj, że nikt wtedy nie mówił ty pedale/debilu/cioto tylko dlatego, że coś szło nie tak. Tylko cioty tego nie potrafią. Pokłócił_e/aś się z rówieśni_kiem/czką o zabawki? Ten kto się nadąsał mówił pedał/ciota i szedł dalej. 

Takie były początki, z wiekiem jest coraz gorzej. Te wyzwiska przybierają w skali. W gimnazjum jest to już codzienność. Inwektywy "pedał"/"ciota" są oczywistością, wdarły się do języka młodzieży na dobre, nie zamierzają wyjść, nie zamierzają, bo nikt nie tłumaczy, że to wyrządza ból, krzywdę. W klasach, zwłaszcza tych liczniejszych mowa tu o klasach ponad 18 osób, zawsze znajdują się takie osoby, które chcą dominować. Często by móc pokazać dominację, a co za tym idzie władzę, trzeba znaleźć sobie ofiarę. Ofiarą zawsze jest to dziecko, ten uczeń, który jest pod jakimś względem inny od reszty. Może być grubszy, może mieć inny kolor skóry, włosów, inny styl ubioru, mieć krzywy nos, odstające usta, lubić bawić się z dziewczynkami, czy po prostu być wrażliwym. To tylko niektóre cechy, które skazują Twoje dziecko na dyskryminacje i brak akceptacji otoczenia. Uczeń, który posiada choć jedną z tych cech, który jest bardziej nieśmiały i spokojniejszy nie poradzi sobie z kliką, która będzie chciałą się wybić jego/jej kosztem. Często nawet w domach jest mowa by się nie dawać, by oddać, by coś innemu dziecku zrobić, jeśli to dokucza, etc. Tym sposobem sami nastawiamy dzieci do ataku i agresji wobec innych. Nigdy nie wiesz, kto jest w tej sytuacji słabszy, bo nie widzisz tego na codzień. 

Prześladowania są i były, niestety pewnie będą na porządku dziennym, bo właśnie jako rodzic nie masz "jaj" by stawić czoła głupocie i bezmyślności własnego dziecka. Nie masz odwagi by zmierzyć się z takimi tematami jak szeroko pojęta "inność". 

Zapytam: czy, kiedykolwiek powiedział_a/eś dziecku, że "inne" jest piękne? Czy zachęcił_a/eś dziecko do zabawy, współpracy w grupie ze słabszymi? - Odpowiedz sobie samemu na te i inne pytania. Ile zrobił_a/eś by Twoje dziecko, by dziecko, które wychowujesz, lub dziecko, którym się opiekujesz stało się wrażliwsze na uczucia innych. Empatia to umiejętność odczuwania stanów innego człowieka. Empatai to umiejętność postawienia się na czyimiś miejscu i odczuwania tego co ta druga osoba czuje. Tego niestety brakuje w wychowaniu - brakuje nauki empatii. Mnie rodzice tego akurat nauczyli. Nauczyli mnie tego również nauczyciele, na rozmowach w "cztery oczy", na rozmowach z kolegami/koleżankami zamieszanymi w jakieś konflikty. 

Dorastanie jest trudne, wtedy zdajesz sobie sprawę, że nie Twój wzrok kieruje się do kolegów odpowiednio koleżanek. Coś jest nie tak. Dlaczego Karol podrywa Asię, a mi się ona, ani, żadna inna dziewczynka nie podoba. Czasem spoglądam w stronę Antka. To klasowy romeo. Wszystkie dziewczynki za nim szaleją. Mi on też się podoba. C o   j e s t   g r a n e? To pytanie Cię męczy. W końcu jakimiś źródłami dociera do Ciebie, że jesteś gejem, lesbijką, a może nawet trans czy też bi. Twój świat się w pewien sposób wali. Co   r o b i ć? Jak z tym ż y ć? W Twojej głowie jest mętlik. Z czasem strach ma większe oczy. Gdy ktoś coś podejrzewa zaczyna się horror. Wyśmiewiska, wyzwiska i szydzenie. Jesteś ofiarą klasową.

Ile razy miałeś tak, że nie chciał_e/aś iść do szkoły, bo ktoś Ci dokuczał? Ja miałem tak wiele razy. Uczono mnie, że przemocą nic nie zdziałam. Wiele to razy było tak, że się nie dawałem. Musiałem iść do szkoły mimo iż wiedziałem, że inni czekają na mnie, że któryś z chłopaków ma jakieś wąty do mnie. Ile to razy wysiadając z autobusu oglądałem się za siebie, czy nikt za mną nie idzie. Gorzej było gdy ktoś miał starszych kolegów. Wtedy ratunku nie było. Sam na grupę starszych? Bez szans. O tyle dobrze miałem, że nikt zbytnio się nie odawrzył mnie mocniej pobić, bo znali mojego ojca - raczej nikt nie chciał zadzierać. W czasach gimnazjum wszystko się zmieniło. Ten parasol ochronny ze znajomości już się rozmył. Tu były grupki. Każdy wiedział, kto w szkole ma "władzę". Z kim mogą być problemu. Wielu unikało ich, ja również. Wiedzieli to również nauczyciele. Wiedzieli dytektorzy. Ci uczniowie przecież muszą przejść przez naszą szkołę. To odliczanie dni i godzin, aż ten twór, opuści szkolne mury. Nauczyciele wielokrotnie tylko czekają, aż ten horror się skończy. Niestety. Po jednym przychodzi drugi i tak kolejni. Błędne koło. Cierpią tylko najsłabsi. 

Ja swój najgorszy czas miałem na przełomie gimnazjum i liceum. Wtedy to właśnie zaczęły się myśli samobójcze. Nie raz zaczynałem pisać list. Potem go darłem i paliłem. Nigdy go nie skończyłem. Nigdy go nie zostawiłem i nie poszedłem. Było kiedyś tak, że już z niemocy byłem gdzieś na uboczu, sznur już wisiał. Stałem przed nim i płakałem. Dlaczego ja? Za co muszę to zrobić? Co ja im zrobiłem? - Co chciałbym powiedzieć mamie na odchodne. Innym razem chciałem wyjść wieczorem gdy mama już spała. Chciałem się z nią pożegnać. Iść ją przytulić gdy spała, dać buziaka i pójść, tam pod słup gdzie ukryłem wcześniej linkę. Bałem się, że się obudzi. Nie poszedłem. Z domu wychodziłem samotnie wielokrotnie. Zawsze były myśli by sobie odebrać życie. Jak nie w domu, gdzieś w polach, w sadzie, to w lesie, czy nad jeziorem. Łzy zawsze mi towarzyszyły, ale te tylko pojawiały się na ułamki sekund i znikały. 

Jak widać nigdy nie doszło do skutku to co wiele lat planowałem. W domu nie było też leków takich, które mógłbym połknąć w dużej ilości. Po prostu u nas ich nie było. Stąd ta droga też byla wykluczana. Męczyłem się w 3 klasie gimnazjum. Męczyłem się przez 3 lata LO. Z tym, że już ostatni rok był dużo łatwiejszy. Każdy cieszył się, że odchodzi, że to już koniec. Radowałem się również ja. Zwłaszcza dlatego, że ten koszmar już się kończył. Faktycznie on się skończył. W końcu zacząłem akceptować siebie. Zacząłem się cieszyć życiem. zacząłem korzystać z życia. Wtedy jakoś też pierwszy raz powiedziałem komuś, że jestem gejem. Szymek był pierwszą osobą, która się dowiedziała ode mnie o mojej orientacji. To był trudny moment. Dałem radę. Pamiętam, że płakałem jak bóbr. Potem chciałem się zabić. Lecz gdy potok łez ustał oprzytomniałem. Pojechałem do domu - wtedy już miałem własny samochód. Milczałem nie chciałem się do niego odzywać, bo po co skoro to już był koniec. Jak można się przyjaźnić z pedałem. Nasze środowisko wcale nie było górnolotne. Raczej wielu moich znajomych żyło i żyje na skraju ubóstwa. Więc oczywiste było dla mnie wykluczenie. Szymek pokazał klasę. Zawsze był inny, wyciągał rękę do słabszych. Nikomu nie powiedział. Może do dziś nikomu nie powiedział o mnie. - Nawet tego nie wiem. Za to jestem mu wdzięczny, że mogłem mu zaufać w tak trudnych chwilach. Zwłaszcza, że przełom gimnazjum i LO był dla mnie koszmarem. W domu miałem same problemy. Wielokrotnie uciekałem z niego, by tylko nie musieć tam być. Robiłem wszystko by do domu wracać jak najpóźniej. Udawało się 3 lata - tyle żyłem "tułając się po świecie" a do domu wracałem tylko by pójść spać i rano wstać i iść do szkoły. 

Studia to piękny czas - chyba najpiękniejszy. Opuściłem dom. Wyprowadzka dzięki dwóm nowo poznanym koleżankom, które mi pomogły po tym jak dowiedziały się, w jakich warunkach żyję i dlaczego nie spieszno mi wracać do domu. Pamiętam jak dziś. Spotkaliśmy się u koleżanki. Piliśmy piwo - niby mieliśmy się uczyć. Wieczór mijał. Zaczęliśmy opowiadać o sobie, o życiu i tak jedna z koleżanek powiedziała, że zapyta swojego chłopaka, czy nie załatwiłby mi pracy w firmie gdzie pracował. Niespełna miesiąc minął i miałem pracę. Rozpoczęłem nowe życie. Wolne, radosne i pełne dobroci - bo miałem spokój. Pierwszy raz od kilku lat mogłem zasnąć w ciszy. Nie martwiąc się, że ktoś mi ją zaburzy. Wtedy zaczęły się lęki. Co dzieje się w domu. Jeździłem tam bardzo często. Nieraz raptownie musiałem zostawić wszystko i jechać. Przeżyłem to. Dziś żyjemy trochę w innym świecie. Do perfekcji brakuje wiele. Lecz te doświadczenia nauczyły mnie życia. Nauczyłem się, że muszę zaciskać zęby i iść przez życie. Nie mogę dać się zabić. N i e   m o g ę. Nikt nie będzie mi z a b i e r a ł energii i radości z życia. Idę z głową podniesioną. Wiem, że są ludzie, którzy mają do mnie szacunek. Wiem to. Wiem również, że są tacy, którym brakuje godności i szacunku do mnie nie mają. Dziś nie muszę na nich zwracać uwagi. Ja mam swoje życie i żyję nim. Moje życie takie kolorowe, na ile kolorów pozwolę sobie samemu. 

To w czasie studiów, mając jakieś 21 lat w pełni zaakceptowałem siebie i to kim jestem. Zaakceptowałem i czuję się z tym dobrze. Duma? O niej mówi się w odniesieniu do akceptacji samego siebie. Nie, nie jestem dumny. Jest mi dobrze. Jestem dumny tylko z tego, że nie dałem się zabić, jestem dumny z tego, że nie poddałem się. Cieszę się, że życie dało mi doświadczenie, choć trudne, ale za to potrafię dziś docenić wartość najwyższą - życie ludzkie - człowieka. 

Jeśli przeczyta to, ktoś kto ma problem z tym kim jest. Jeśli ktoś Ci dokucza. Jeśli czujesz się nie pewnie. Jeśli coś Ci zagraża. Jeśli coż w moim życiu było podobne, do tego co Ciebie spotyka, pamiętaj zawsze i szędzie, że to Ty jesteś najważniejsz_a/y. Nie poddawaj się. Nie daj się zaszczuć. Nie daj się z a b i ć. Twoje życie jest najważniejsze. Pamiętaj o tym! 

Pamiętajmy o tym, że życie nastoletniego, dorastającego geja jest ogromnym trudem. Ten trud tworzy społeczeństwo, które nie pozwala nam na życie bezpieczne, wolne od przemocy na tle naszej orientacji. Pozwól sobie żyć. Pozwólcie żyć innym.

Gdyby ktoś potrzebował pomocy, wsparcia - R O Z M O W Y - zawsze może do mnie napisać. Tylko nie poddawajcie się. Proszę.

Jeśli krzywdzisz kogoś tylko za to kogo kocha. Pomyśl, że ktoś mógłby krzywdzić Ciebie. Jakbyś się z tym czuł? Chciałbyś/Chciałabyś być nękan_a/y? Pomyśl zanim kogoś skrzywdzisz. 

Ja za każdym razem gdy chcę kogoś obrazić, niezależnie od powodu zadaję sobie pytanie, jak ja bym się czuł na jego/jej miejscu. Wówczas odchodzą chęci. Nie chcę być krzywdzony, poniżany i nie czynię tego innym.

Nie pozwólmy na to by, ktoś obierał sobie życie tylko za to, że kocha innego chłopaka/inną dziewczynę.

Nie zabijaj życia.

"Równe prawa - wspólna sprawa"

Dziś w stolicy obyła się parada równości pod hasłem "Równe prawa - wspólna sprawa". Niestety nie mogłem wziąć w tym wydarzeniu udziału. Jeszcze nigdy nie miałem też okazji się wybrać na takie wydarzenie, a szkoda. Zawsze to nowe doświadczenie, nowy pogląd na sprawę.

Przyznam, że jeszcze do niedawna myślałem, że parada wygląda tak jak to ją społeczeństwu media przedstawiają: roznegliżowani faceci, z przyrodzeniem niemalże na wierzchu. Okryci piórami, kapeluszami. Im dziwaczniej, tym lepiej.

Lecz gdy przeglądam od dwóch lat zdjęcia z parady, to przyznaję, że nie zauważam tam czegoś takiego, co by gorszyło. Owszem, są stroje dziwaczne, śmieszne, czy komiczne, ale one są wszędzie, nie tylko na paradach równości. Na juwenaliach studenckich, również można spotkać żaków przebranych w nietuzinkowe kreacje. Wtedy nikt nie stoi z krzyżem i matką boską i nie śpiewa "Pedofile, lesby, geje, cała Polska z was się śmieje"//źródło wp.pl Ludzie taktują korowód studencki jako ich święto, jako możliwość pokazania się miastu i światu.
- Czyli coś pięknego, radosnego i kolorowego.

Gdy czytam komentarze, to krew mnie zalewa. Czymże jest życie ludzkie do każdego z nas? Jaką wartość ono niesie ze sobą? Co je warunkuje? Jakie ma ono możliwości, zadania i obowiązki?

Podpisał się jako Marcin Janaszek:

Jak można pozwalać na takie zwyrodnialstwo? Nie, nie jestem tolerancyjny i nigdy nie będę w stosunku do takich wybryków natury. Powinno się ich znaturalizować albo zutylizować.

Czy ten człowiek ma jakikolwiek szacunek do ludzkiego życia? Odniosłem wrażenie, że zero szacunku, zero zrozumienia drugiego człowieka - tylko dlatego, że ten nie podporządkowywuje się pod obraz roli faceta, zgodnie z tym co pan M. Janaszek ma w głowie. Historia niestety nie okazała się efektywną nauczycielką, a ludzie dalej popełniają błędy :(

Podpisał się jako xxx:

Za kilka lat i zoofile bedą jurorami w teleturniejach - i bedzie kompletne gender

Co wspólnego z hetero i homoseksualnością ma zoofilia? Tu próbuje się na wyrost pokazać, że homoseksualizm jest złem. Cóż nie podzielam tego zdania, co więcej uważam je za bezmyślne i pokazujące jak bardzo ograniczonym jest osoba podpisująca się jako xxx.

Podpisał się jako obrażeni i prześladowani:

Czy w takich okolicznościach aby nie można stwierdzić, że ja również czuę się obrażonym i prześladowanym, za homofobiczne podejście. Nazywanie parady - bez znaczenia o jakiej tematyce sodomą i gomorą jest tylko i wyłącznie próbą wyrządzenia komuś krzywdy, tak by poczuł się urażony. To kolejne bezmyślne zachowanie. Pokazujące, że uczucia drugiego człowieka nie są już tak ważne jak to z kim sypia w łóżku. Przykre.

Jeśli słyszę, że Polacy są narodem tolerancyjnym, to duszę się własnym powietrzem. To tak bardzo zacofany naród, który jeszcze długą drogę będzie musiał przejść nim pojmie, że kościół nie ma racji, że kościół to nie wszystko. A księża i biskupi to też ludzie, którzy pod przykrywką wspaniałych wielbicieli Jezusa, niszczą świat, siejąc niezgodę, nienawiśc, ludzie którzy wzniecają konflikty. Taki jest dzisiejszy Kościół, ten który miał być symbolem głębokiej wiary, identyfikacji się z Jezusem Chrystusem.
- To między innymi z tego powodu, że KK jest tak obłudny, zakłamany i nieszczery zrezygnowałem z angażowania się w jego życie.
Dziś świadomi i stanowczo mówię N I E dla klerykalizacji państwa Polskiego. Kościół powinien zostać odcięty od wlądzy, od budżetów, etc.

Wszystkim tym, którzy byli, organizatorom, sponsorom, przyjacielą i ludziom dobrej woli serdeczne podziękowania, za wspaniałą paradę, która kolejny raz przedstawiała społeczeństwu swoje racje. Racje, które są tak oczywiste, choć niestety nie mogą być tolerowane, bo nie są sgodne z ideologią KK.

Gej o samoakceptacji. PiS i jego rola w Kościele, a mój homoseksualizm.

PiS to jedna z większych parti politycznych w Polsce. Co ma takiego, że zrzesza tylu wyborców? Zwolenników nie brakuje, za równo na wsi, jak i w mieście. 

Ja PiSu nie lubię - ta partia kojarzy mi się tylko z:

- kłócicielami politycznymi,

- Jarosławem i Lechem Kaczyńskim,

- Kościołem Katolickim,

- a od Katastrofy Smoleńskiej, również z tym wydarzeniem.

Jesteś gejem?

Wyoutowanie się to jednak trudny krok w życiu każdego geja. Przynajmniej tak mi się wydaje. Dziś gdzieś w głębi duszy słyszę, nie zaprzeczaj. Coś podpowiada mi, że na postawione pytanie nie powinienem zaprzeczać, ale i potrafić odbić piłeczkę, gdy nie chcę by, ktoś ze mną mówił na ten temat.

Prawda jest taka, że odbijając piłeczkę, ta osoba będzie gadała z innymi - za plecami. Co lepsze? Trudno powiedzieć.

Dziś przechodziłem obok grupki młodych ludzi. Ci rozmawiali, śmiali się i tak jakoś się złozyło, że padło pytanie w momencie gdy przechodziłem obok nich poraz drugi, czy jesteś gejem. Chłopak powiedział to głośno w czyimś kierunku - nie zwarzał przy tym na otoczenie. Od razu padła też odpowiedź, ta była z ust dziewczyny: Tak jestem gejem - jej głos był tak ironiczny i tak piskliwy, jakby chciała kogoś naśladować. 

W pierwszej chwili pomyślałem, że to było do mnie w końcu nie wiem kim są moi klienci. Nie każdego geja z okolicy przecież muszę znać :D

Źródło obrazka/Edycja własna

Inną kwestią jest mój dylemat na temat tego, co odpowiedzieć na takie pytanie, gdyby padło podczas rozmowy kwalifikacyjnej o pracę. 

- Pierwsze co pomyślałem to: W tym miejscu przeproszę Panią/Pana, ale nie łączę życia prywatnego z zawodowym, a tym samym myślę, że moje życie osobiste nie jest przedmiotem tego spotkania. Stąd pozwolę sobie nie ustosunkować się do tego. 

- Ale czy taka odpowiedź nie wydaje się być zbyt arogancka? Może powinienem być bardziej uprzejmy?

- A może jest inne rozwiązanie...? - Jakie?

- Ewentualnie powiedzieć. Tak jestem, ale czy to coś zmienia?

Wariantów może być dużo, ale czy jest ten idealny? Raczej nie ma. Dylemat pozostaje :)

Kogo szukam? Spoglądając na faceta, spoglądając na geja.

Właściwie dziś w klubie nie można odróżnić narodowości, wszyscy geje słuchają podobnej muzyki, podobnie się ubierają, są uczestnikami tych samym zdarzeń. Media pokazują środowisko dość stereotypowo, fascynują się gołymi dupami na paradzie a zupełnie zapominają o tym, co jest jego istotą.

Janusz Marchwiński słusznie ujął to jak społeczeństwo widzi osoby homoseksualne, społeczeństwo wzoruje się na tym co dziś media pokazują. Media są na chwilę obecną największym informatorem, a nawet posłużę się określeniem edukatorem XXI wieku. Wciąż bardzo duży odsetek rodaków uczy się z TV, tego czego nie znają, odkrywają to co "nowe" - a ich zdanie jest silnie wzorowane, na tym jakie przekazuje im docierające medium. Nic więc dziwnego, że jeśli medium będzie pałało nienawiścią, to i również widz będzie nią pałał.

Poznałem już nie jednego geja, który otwarcie mówi, że nienawidzi gejów, bo sami kreują obraz taki, który niszczy cały wizerunek osób homoseksualnych. Z zaznaczeniem: ja używam słowa gej. Dla mnie osoba homoseskualna inaczej gej nie może być: gejem=gejem, albo gejem=pedałem. Jest tylko i aż gejem. Wiele osób homoseksualnych widzi różnicę pomiędzy gejem, ten ponoć wygląda przeciętnie, nie wyróżnia się z tłumu, jest taki jak inni mężczyźni na ulicy, raczej nie sposób, nie znając go, stwierdzić jego orientację seksualną, natomiast pedałem określa się osobę, która swoim zachowaniem, a jeszcze bardziej wyglądem nawiązuje do zachowań kobiecych i tak w polach "kogo szukam" pojawia się bardzo często:
- męskiego faceta,
- Kogoś normalnego, bez przegięć i złamanego nadgarstka :)
- Jeśli masz złamany nadgarstek to wypad!
- Pedały won!
- Cioty wypierdalać!
Takich opisów można by przytoczyć więcej, ale to chyba wystarczy by pokazać to co mam na myśli. 

Jeden z serwisów randkowych dla gejów w Polsce.

Chyba 99% szuka normalnego chłopaka, ale nikt nie potrafi zdefiniować tej normalności. Ten który dla mnie będzie normalnym, nie koniecznie musi być normalny dla innych. Pojęcie względne, ale mimo wszystko ludzie bardzo często kuszą się by wpisać tą normalność w tekst.

Co więcej jeśli nawet ktoś wykazuje jakieś z zachowań mniej lubianych w gronie facetów, to bardzo często sam albo tego nie dostrzega, albo ignoruje ten punkt i dalej próbuje wchodzić w relacje z innymi, co czasem mnie dziwi.

Wylew złości i przejaw nienawiści - Homofobiczna Polska pogrążona w swoim jadzie

Dzień w dzień widzę ten jad, który płynie strumieniami.

Moja droga koleżanka powie pewnie, że przesadzam, że są ludzie, którzy tak jak Ona walczą, w każdy możliwy sposób o nasze prawa, o naszą godność. Owszem są. Tylko w dyskusji kipi jad, a odezw jest niewielki.

Jak już chyba wszyscy wiemy ostatnio na topie jest temat Rafalali, która to pobiła faceta na ulicy, bo ją obraził. W studio telewizyjnym wodą oblała byłego posła (wstyd nazywać tego człowieka posłem) za to, że ją wyzwał i publicznie obraził.

Ostatnie wydarzenie związane z podpaleniem tęczy.

W pewnej gazecie dziś pojawiła się na okładce flaga polski w połączeniu z flagą LGBT i godłem przedstawiającym orła białego na tle flagi LGBT.

Pod każdym z tych tematów czytam te komentarze nienawiści. Ostatnio zacząłem to wszystko komentować, odpierać atak na ludzi LGBT. Ktoś spyta, dlaczego? Dlatego, że nie mogę słuchać tych bredni i tej nienawiści. Skąd ona się wzięła? Co taki ja im zrobiłem, że mnie nienawidzą tylko za status geja w profilu?

Gdy ubiorę gajer i przedstawię się jako właściciel pewnej korporacji, jako szef jakiej firmy i zacznę robić interesy z tymi ludźmi, będziemy wspólnie robili interesy wszystko będzie grało. Zadowolenie będzie rosło i nawet zaufanie. Wielu powie, w porządku z niego chłop. Będę pomagał, będę uczciwym i partnerem w interesie. Będę dobrym człowiekiem. Każdy to lubi. Wszystko się zmieni gdy z mojej koszuli w rękawie będzie wystawała gumowa opaska w kolorach LGBT. Wówczas z przyjaznego spojrzenia, ujrzę krzywą twarz i człowieka robiącego krok w tył. Gdy ten sam człowiek przestaje żyć w cieniu - nieważne jakim jest człowiekiem, jak z nim przebiega współpraca, dla wielu to koniec. Uciekają.
- Ale żeby tylko uciekli i się wycofali z tego interesu.
- Niestety częściej bywa tak, że znając swojego kontrahenta/partnera/współpracownika, nim się wycofają robią mu antyreklamę, a nawet poniżają, grożą, dewastują mienie.

Czymże w takim momencie jest człowieczeństwo, jakie znaczenie ma to kim jestem w społeczeństwie, jakie mam osiągnięcia, co robię?

Jestem gejem, nie noszę koszulki z napisem gej. Torebki na nadgarstku też nie. Nie maluję ust, sukienki też nie noszę. Głosem nie piszczę i nie przewracam oczu na widok każdego faceta.
Wykazuję szeroką tolerancję na to co ludzie sobą reprezentują. Osoby transseksualne są, były i będą. Nie przeszkadzają mi, tak samo jak nie przeszkadzają mi heterycy, bi, czy lesbijki.
Szczerze powiem, że to co robi Rafalala nie podoba mi się, ale tylko z jednego względu: zamiast bronić się słowem, na drodze prawnej, wymierza sprawiedliwość ręką. Oczywiście, działa to na niekorzyść nas Gejów. Teraz czytam tysiące negatywnych komentarzy, o tym jakie to złe, jakie niegodziwe, jakie obrzydliwe itp. Ale nikt mnie nie zapytał co sądzę o tym, co robią osoby hetero w łóżku - ja nie oceniam, czy to co Wy robicie nocą jest fajne, czy też nie - nie interesuje mnie to, więc nie interesujcie się mną.

Skoro Ty chłopaku możesz iść z dziewczyną i Ty dziewczyno z chłopakiem za rękę ulicą, to dlaczego ja nie mogę iść z moim chłopakiem?
Pytacie co powiedzieć dzieciom swoim? Odpowiedź jest prosta: Są to osoby homoseksualne. Oni się kochają i są razem.
Skoro Wy osoby heteroseksualne możecie się całować wszędzie w miejscach publicznych, to dlaczego my nie możemy?
Jeśli Ci to już tak bardzo nie odpowiada, zawsze możesz spojrzeć w drugą stronę.

Inną sprawą jest, że gdyby nie Rafalala, gdyby nie parady to my osoby homoseksualne, bi, trans nie mielibyśmy możliwości przebicia się w mediach. Doskonale wiecie, że media niezbyt chętnie mówią o nas.
Prawo nie daje nam żadnego prawa w tym kraju. Dyskryminuje, poniża i odczłowiecza. Chciałbyś/chciałabyś być odczłowieczony/a?

Kimże Ty jesteś, że możesz mnie oceniać i wyzywać? Kto dał Ci prawo, mówienia co mam robić i z kim?

Wykaż się zdrowym rozsądkiem i otwórz oczy. Świat nie kończy się z czubkiem Twojego nosa. Każdy może kochać. Miłość nie wyklucza, a Gej Też Człowiek.

Taki to komentarz zamieściłem pod jednym z postów na jednym z portali społecznościowych.

Cholernie wkurza mnie to, że ludzie, którzy reprezentują nas Polaków w rządzie, nie dostrzegają tego, że mu jesteśmy dyskryminowani, nietolerowani, poniżani, odczłowieczani i traktuje się nas jak zło.
Chciałbym zadać pytanie Wszystkim tym osobą, które tak krzyczą, że powinni nas zagazować, spalić, zabić, i Bóg jeden wie co jeszcze: Jakbyś się czuł gdyby ktoś powiedział Ci, że Ciebie to powinno się zagazować/spalić, albo zabić, bo ty facet kochasz kobietę, a ty kobieto bo kochasz faceta?

W dziejach ludzkości doszliśmy do pewnego momentu, media, cała technologia przyzwyczaiła nas do krwi, zabijania, nienawiści drugiego człowieka. Przez setki godzin w telewizji przelewa się krew, ktoś traci życie, ktoś ginie, ktoś został spalony, poniżony, doprowadziło to do tego, że jest to już normalne, nikogo nie obraża, nikogo nie dziwi. Wychowani od małego w takich warunkach, sami przejawiamy takie zachowanie. A co tam zabić jednego człowieka, przecież jest nas tylu.

Życie ludzkie traci wartość najwyższą w oczach, nie zwierząt, nie roślin, nie zjawisk natury, lecz właśnie ludzi.
To my ludzie jesteśmy winni tej całej nienawiści, braku tolerancji względem drugiego człowieka.

Na koniec podsumuję to cytatem Zofii Nałkowskiej, który na zawsze pozostanie w mojej pamięci: "To ludzie ludziom zgotowali taki los." Pamiętaj, że odpowiedzialność za żywienie nienawiści, nietolerancję i odczłowieczanie ludzi ponosi każdy z nas, kto właśnie takie zachowania przejawia.

Biorąc los w swoje ręce

Bardzo poruszający film. Smutna historia - gdy się głębiej zastanowić - wszystko staje się jasne - jesteśmy teraz, za chwilę już nas nie ma - przeżywamy wspólnie życie, lata, momenty i chwile -

W życiu wielu z nas jest coś takiego co nas ogranicza. Nazywamy to prawem - to ono odbiera nam możliwość trwania przy sobie, bycia razem na dobre i złe. 
Gdy jest jeszcze dobrze, to to prawo nie odgrywa tak ważnej roli. Nauczyliśmy się żyć wspólnie cieszyć się życiem i jego momentami. Spędzać wspólnie chwile, robić zdjęcia - uwieczniać piękne momenty. 
To taka cudowna kraina - świat dostępny bardzo często tylko dla nas dwojga - nikt z zewnątrz nie może się do niego dostać - przynajmniej nie powinien. To mogłoby zaburzyć spokój, zniszczyć to co zbudowaliśmy. A może nawet okraść nas z naszej tajemnicy. 
Bo wszystko co budujemy ukrycie przed światem, jest niewątpliwie owiane tajemnicą - nikt, ani nic nie powinno wskazywać na to, że jesteśmy razem. Że odgrywamy w sowim życiu ogromną rolę. 

Uwięzienie w sidłach dostrzegamy dopiero w momencie, gdy jest źle. Gdy nasze spokojne, pełne szczęścia życie nabiera szarych barw. Dni niemalże przygasają i wszystko staje się ponure. Wówczas cierpienie doskwiera. 
To wszystko jest wynikiem ograniczenia jakim jest przekonanie społeczne o tej jednej właściwej konstelacji wśród związków międzyludzkich, jak również prawo. 

Ludzie nie godzą się na to co jest niezgodne z prawem. A w naszym prawie nie ma nic o związkach osób tej samej płci. To powoduje między innymi, że nasze życie jest usłane kolcami. Gdy potrzebujemy dowiedzieć się o stan zdrowia nam bliskiej osoby - partnerowi, chłopakowi, wówczas nikt nie chce z nami rozmawiać, bo nie jesteśmy w świetle prawa rodziną. Okropieństwo.

Jaki to potworny ból stracić kogoś - a jaki to ból nie móc być w ostatnich chwilach z taką osobą. Jak wiele jest takich sytuacji, które wykluczają nas z naszego wspólnego życia. By temu zapobiec warto mówić o problemach z jakimi żyją osoby homoseksualne, również bi i inni. Tylko tak możemy pokazać społeczeństwu, że jesteśmy ważni, mamy zwyczajne życie i zwyczajne problemy. 

Oby żyło nam się lepiej.
By film i przekaz trafił do jak największej liczby ludzi postanowiłem zamieścić go również na blogu. Być może akurat ktoś go obejrzy i przekaże dalej.

Odejście bez pożegnania to jedna z najgorszych rzeczy jaka może nas spotkać. Nie życzę tego nikomu. W zamian za to, chcę Wam życzyć, by nasze społeczeństwo otworzyło oczy, byśmy je, i my sami, otworzyli i mówili o tym co jest dla nas ważne.

Miłość męsko-męska na obelisku

Dziś tak przypadkiem natrafiłem na taki oto artykuł >>>Odkryto najstarsze greckie rysunki erotyczne<<< 

Źródło: newsweek.pl

Czyżby homoseksualizm był tak stary jak stary jest heteroseksualizm? 

Astypalaia, grecka wyspa na morzy Egejskim dowodem na to, że stosunki między dwoma mężczyznami, a dosłownie seks były czymś spotykanym. Jak często tego nie wiadomo, ale skoro mówi się o kilku osobach, to chyba znaczy, że nie było to wymysłem. 

"Nikatisimos uprawiał tu seks z Timionem” (Νικασίτιμος οιφε Τιμίονα) 

- datowane na VI w. p.n.e.

Geje na językach II - "...nie wierzcie w to."

Taki to zbieg okoliczności, czy los specjalnie wystawia mnie, a przede wszystkim moją "anielską cierpliwość" na próbę. 

Wczoraj temat homoseksualizmu powrócił wśród moich wpół-studiujących studentek i studentów, a także tym razem z udziałem jednego wykładowcy. 

Źródło: blog

Kilka dni temu znalazłem się na wykładzie, którego tematem była płeć w języku - przetłumaczył bym to nowe zjawisko na polski język fachowy jako sprawiedliwy język płci. Mowa o tłumaczeniu biblii z uwzględnieniem form żeńskich i męskich, albo form "bezosobowych". 

Bóg - Bogini

Apostoł - Apostołka

Rybak - Rybaczka

i tak dalej. Autorzy chcą form bezosobowych, czyli takich, które nie będą określały płci! Czyli nie powiem pan ani pani, a pan-x - oczywiście to mój wymysł z tą końcówką -x, jako formy słusznej dla naszego języka;-). W językach zachodnich proponuje się właśnie to -x jakoby oznaczało bezosobowość i słusznie. Wielokrotnie pisząc coś chciałbym uniknąć określania płci, nie da się, przynajmniej w naszym języku jest to trochę skomplikowane.

Jako, że temat poruszony został z udziałem dokrorx - (by nie określić płci osoby). Który jest bardzo związany z kościołem, wiarą i wszystkim tym co boskie, zrobiło się hucznie. 

Podstawą życia, bytności jest rodzina. Wszelkie zaburzenia odbijają się na dziecku. Brak ojca powoduje homoseksualizm - mówi doktorx. Zagotowałem się i to równo. No jak takie herezje może głosić osoba na takim stanowisku jakie jest pracownik naukowy publicznego uniwersytetu. Odezwała się koleżanka w obronie homoseksualistów. TO nie prawda. Stanowczo i nie dawała sobie nic innego wkręcić, co doktorx chciał uczynić. Na argument braku ojca, przytoczyła obrazy ludzi wychowywanych w świetnym domu, bez problemów, etc. Reakcja doktorx była taka: ale to może być też taki powód, że ojciec jest, ale może źle spełniać swoją rolę, np. nie być wystarczająco widoczny/aktywny w wychowywaniu, etc. To powinno się leczyć. Przecież oni jak sami usiądą z sobą, to w sercu na dnie czują ból homoseksualizmu, a pociąg do normalności. Pie***ł farmazony - no nie mogę inaczej tego nazwać. Proszę was nie wierzcie w to. Ja was proszę, nie wierzcie w to. To jest kłamstwo, choroba, nie wierzcie. - Człowiek wykształcony, oczytany, lecz tak ciemny, że aż mnie zamurowało. Rozumiem jako silny wyznawca i wiernie oddany naukom KK, może mieć swoje zdanie, ale gdy jest ono obalane nauką, no to jak można mówić takie bzdury publicznie. 

Nie był to bezpośredni atak w moim kierunku, bo oficjalnie nikt nie wie o mnie, ew. może się domyślać, co jest wielce prawdopodobne, ale poruszanie tego tematu i wysłuchywanie tych bredni doprowadzi do tego, że moja "anielska cierpliwość" wygaśnie, wówczas polecą ostre słowa krytyki w kierunku tych co mimo wyższego wykształcenia naznaczeni są zacofaniem i ułomnością.

Źródło: Newsweek

P.S. W Warszawie znów stanęła tęcza - na FB, fala krytyki, mocnych słów. Tak sobie myślę, że gdyby się stało to co piszą komentujący, można byłoby oskarżyć niejednego o podpalenie. Dowód chociażby wpis z FB:

xxx pisze: miejmy nadzieje, że jak najszybciej ....z chęcią sam bym pomógł, ale cóż... 

xxx pisze: Prawdziwi patrioci już o to zadbają, żeby spłonęła.

xxx pisze:  Im szybciej tym lepiej.

xxx pisze: Bez sensu jest wydawanie pieniędzy na coś co z góry jest skazane na ich marnotrawstwo.

xxx pisze:  Oby jak najszybciej  splonela...z polski Holandię chcą zrobić debile. ..

Oczywiście nie wszystko jest jednoznaczne, ale pokazuje jakie tolerancyjne mamy społeczeństwo. Ciemnogród takiego określenia użyto by określić takich komentatorów jakich zacytowałem wyżej - chyba słusznie, choć można by powiedzieć to prości ludzie, którzy jeszcze nie zdołali pojąć, że homoseksualizm to nie choroba i żadna tego pochodna.

Czasem mam wrażenie, że ludzie mnie obrażają swym zachowaniem, nie mówiąc już o słowach jakie czytam bądź też słyszę. Ale jak to mówią: Pan Bóg nierychliwy, ale sprawiedliwy.

gej gejowi nierówny - dlaczego geje są obrzydliwi - zdaniem geja?

Tak jestem gejem - to chyba już każda Czytelniczka i każdy Czytelnik tego bloga wie. 

Jakiś czas temu założyłem na słynnym FB profil - niby prawdziwy, lecz pozorowany. Jakaś tam nazwa jego, typu Jan Kowalski - założyłem ten profil by zajrzeć trochę do świata homoseksualnego w przestrzeni jaką zna wiele żyjątek, bo kto dziś nie ma FB ten nie istnieje - głosi prężnie głoszone hasło reklamowe dla tej dzikiej i szalonej, lecz coraz to gorszej jakości, platformy. 

Włączyłem się do kilku grup o tematyce homoseksualnej:

Tak dla homoseksualizmu

Homo mi nie przeszkadza

Homoseksualizm w Polsce 

i tak dalej - nazwy te wymyśliłem by nie reklamować, żadnej z grup - być może takowe istnieją - nie wiem tego. No i... szybko znalazłem przyjaciół - ludzie zaczęli wysyłać mi zaproszenia do znajomych, zapraszać do grup, na organizację eventów, etc. 

Źródło: obmawiamy.pl

Gdy dziś patrzę tak na to wszystko - to jeden wniosek mi się nasuwa - brzydzę się tym, okropność. Wszechobecna nagość, motywy seksualne, etc. to wszystko mnie odraża - jeśli to mnie odraża, to co powiedzieć mają ludzie, którzy rzeczywiście stoją na bakier z homoseksualizmem? Nie dziwię się chyba już, dlaczego jesteśmy tak ostro krytykowani, tak ostro poniżani, bo to i słuszne, no jak facet niemalże nagi może pokazywać się w takim miejscu jak FB. To nie pasuje - takie moje zdanie. 

To tak jak z paradami - jestem za, lecz przeciw! Nie w takiej formie jaka jest dziś obecna. Jestem gejem, ale nie takim jaki jest przedstawiany na paradach. No to mnie aż irytuje, te pajacowanie w strojach lateksowych, skórzanych, z wystającymi nagimi częściami ciała.

Parada równości winna obrazować nas normalnych ludzi, takimi jacy jesteśmy na co dzień.  Bez zbędnego, czy przesadnego prezentowania nagich części ciała. Czy nie lepiej byłoby gdyby parada przedstawiała obraz ludzi w ich strojach roboczych, ubranych jak na co dzień? Ja bym był bardziej zadowolony z takiego obrazu, niż z obecnego, bo tego to się wstydzę - taka prawda.

Przecież dziś filmy porno dostępne są w sieci dla każdego - każdy może sobie wejść i obejrzeć coś "innego" więc po co uprawianie tej pornografii tam gdzie to w ogóle nie pasuje? No po co? Gdy mam chęć widzieć coś takiego wklepuję sobie jakiś adres strony www i oglądam do woli, ale nie na ulicy, na portalach społecznościowych dostępnych dla każdego człowieka.

Źródło: facebook.com

PłYnĄcE wIeŻoWcE

Dziś nareszcie mogłem obejrzeć ten film. Tyle prób, tyle niepowodzeń, aż tu nagle ukazał się ;-) I
fajnie, bo nie będę w takim napięciu, że nie wiem co to za film.

Ogólne wrażenie? Nie podobał mi się, ponieważ był raczej smutny od samego początku, ta muzyka, jej brak... Cisza i ponurość - wpływały na negatywny wizerunek filmu.

Zdziwiłem się troszkę tym, że film jest tak śmiały w akty. Ok. Widziałem już takie filmy, ale nie w polskiej produkcji, polskiej TV. To może być znak ku temu, że seks przestaje być tematem tabu, ale co lepsze, temat homoseksualizmu.

Jakieś pierwsze pół godziny oglądałem "to coś" i się zastanawiałem o co chodzi, o co w tym filmie chodzi, kto jest kim, kto z kim i gdzie. Jeden wielki chaos. Potem po zorientowaniu się było mi coraz jaśniej co się dzieje.

Zakończenie od momentu gdy Kuba dowiaduje się o ciąży, do samego końca - jedna wielka niewiadoma.

Smutne, lecz prawdziwe jest to w każdym związku, że gdy jest wszystko dobrze, rzucamy słowami Kocham Cię, gdy się pieprzy zapominamy o nich, tak szybko jak szybko je wypowiadamy, a z tym zapominamy o ludziach, o tym co zrobili dla nas, o wspólnie naważonym piwie. Już nie ma komu go ze mną/tobą/nim pić. Zostawiony sam sobie.

Smutne zakończenie.

Link do filmu

się rozmarzyłem

#Kamil mnie uprzedził z wpisem na temat jak to KK ulacza z homoseksualizmu, dlatego postanowiłem odpuścić sobie ten wpis, a w zamian za to mam dla Was piękny filmik ze ślubu;-) 

TEŻ TAK CHCĘ!!

tajemniczy buziak ;-)

Dziś może zupełnie inaczej ;-)

Wczoraj niektórzy z Nas/Was jak zwał tak zwał świętowali walentynki, albo i nie świętowali. To tak na poprawę humoru (oby na poprawę) - całus ode mnie ;-)

Miłej soboty drogie czytelniczki i drodzy czytelnicy.

P.S. Czy ktoś z was używa określenia dla kobiety homoseksualnej, homoseksualistka?

"Śnił mi się sen"

Wybaczcie za ten "maślany" tytuł, ale tak jakoś mi się napisało :D

Czemu o śnie, bo miałem taki troszkę inny sen, niż zwykle:)

Stoję między blokami, można by powiedzieć w okolicy gdzie mieszkam teraz, na lekkim wzgórzu, do o koła mnie bloki. Jakiś chłopak spuszcza balon - chyba to był balon, wypełniony czymś, gdy opuścił przedmiot na wysokość okna, 2 piętra niżej, stuknął z rozmachu balonem w oko, po czym ono się otworzyło, jako, że widziałem wszystko widziałem też pokój, w nim łóżko i budzącego się mężczyznę, gdy ten podnosił się ku mojemu zdziwieniu pojawił się jeszcze jeden mężczyzna w tym łóżku, obaj byli ani to radośni, ani smutni. Wymiana spojrzenia i uciekłem wzrokiem w lewą stronę po czym ujrzałem kolejne okno tego samego bloku, a w nim piękną kobietę, z bielusieńkimi ząbkami, aż lśniły i jej piękne czerwone usta - chyba blondynka - po chwili, ta kobieta, która się uśmiechnęła do mnie, przyszła i poszliśmy razem - i tak się obudziłem.

Zastanawiałem się co ten sen może znaczyć, od kilku dni znowu zaglądam do sennika - wiem to trochę dziecinne, ale cóż, to przez pewną osobę, która spytała co to oznacza...

W jednym z senników piszą:

Homoseksualizm: Masz duży dylemat i nie potrafisz wybrać między własnym szczęściem, a zadowoleniem innych ludzi. Zbyt mocno przejmujesz się opinią innych ludzi, zamiast spełniać się i robić to, co sprawia, że jesteś szczęśliwy.

Kobieta: 

- jeśli jest piękna: jesteś zakochany 

- z długimi włosami: szczęście i zaszczyty

- blondynka: szczęśliwe wydarzenie

- śmiejąca się kobieta: spory wydatek

- umalowana: obłuda

 Blok:

- widzisz bloki: zadbaj o swoje relacje z sąsiadami

Co do tego ostatniego to muszę wam powiedzieć, że za kilka dni czeka mnie rozprawa w sądzie, wynikająca z poprzedniej stancji...

 I takim oto sposobem nie wiem co o tym wszystkim myśleć.

I tak na koniec taka piosenka, przypomniało mi się o niej wczoraj w pracy...

 

Patrz, pratrz to gej!

Kilka wybranych sytuacji z życia, w których stykał się z prostackim podejściem do mężczyzn. Albo dosadniej to ujmując słyszał wytykanie homoseksualnością.

Wielokrotnie w przerwach między zajęciami siedzi sobie z grupą znajomych na ławeczkach, czy to na szerokim holu, czy na korytarzach, gdzie w piętnastominutówkach przewijają się duże grupy ludzi. Zawsze rozmowy toczą się na jakiś temat, który de facto dotyczy sytuacji na uczelni, czy to zajęciach.
Odkąd tylko pamięta to znajomi z roku, zawsze dziwnie podchodzili do tematu I ♥ boys - wielka wrzawa, różnorodność zdań. Jedni nie mają nic przeciwko, inni twierdzą o zaburzeniach w psychice, dewiacji, chorobie, a jeszcze inni o normalności, bo im to nie wadzi, jak to mówią "grzeje i ziębi". W tejże grupie są też takie osoby, które chętnie wysnuwają wnioski, oceniają: O patrz: gej idzie <śmiech><śmiech><śmiech> zobacz jak on idzie, jak się porusza. Odpowiadał nie interesuje mnie to, jego sprawa. Ale on ma opięte spodnie - odrzekła. Wielokrotnie słyszy zarzucanie przechodnim, to że są homo.

Na zewnątrz zwykle śmieje się z nich, bo to pokazuje ich prostacki styl. A w duchu zastanawia się, a może mają rację? Ale jak to pomyślał, przecież w tym świecie wiele osób się zna, wielu się widuje, a tu nic.
Może teraz taka moda, że facet zaczyna o siebie dbać, upiększać się, by zwrócić uwagę Pań? Kto to wie.
On sam zauważa, że faktycznie coś musi być na rzeczy, bo coraz to więcej facetów ma skłonność do upiększania swojego wizerunku. Jemu też to się podoba, sam częściej sięga po coś co jeszcze kiedyś nie było w jego typie.

Tak się zastanawia od czasu do czasu, czy to nie zatraca tej, jakże w tym świecie pożądanej męskości? Przecież, dziś wiele osób właśnie tych mięśni, tej reprezentacyjnej siły, tego poważnego głosu i spojrzenia szuka.

Co zatem zrobić by zachować równowagę, nie stracić na męskości, ale i zyskać na urodzie? Czy pozna lekarstwo na szczęście? Czy znajdzie się taki co będzie go kochał w zdrowiu, chorobie, szczęściu i nieszczęściu a nawet średniej urodzie? To właśnie jest pytanie.

Ale wraca do sprawy, uczelnia to tylko taki najdobitniejszy przykład, kolejnym jest praca. Koleżanki pytały go, widziałeś jak on cię podrywał? Kto pytał zdziwiony - no ten gość przed chwilą. Nie, nie zauważyłem. A może On się do Ciebie ślinił? - Eeh? stęknął.
Wielokrotnie słyszy, że koleżanki z tyłu szepczą o tym, iż to on może być obiektem westchnień co niektórych przybyszów. Może, kto to wie.

Ogólna tendencja jest taka, że wiele ludzi postrzega lepsze się prowadzenie facetów jako objaw a może przejaw homoseksualizmu. Co uważa za durnotę XXI wieku. Inaczej już się sprawa miewa gdy owe kobiety, bo to w 99% one snują te przypuszczenia, wiedzą, że osobnik jest zajęty, a nawet żonaty.

ze wsi to wieśniak czy ze wsi to jak z miasta?

O losie,

jeśli pamięć nie myli,

dziś to dziś,

dziś to XXI wiek.

Mimo tego, iż normalnie żyjemy w świecie komputeryzacji, szeroko pojętej technologi i rozwoju to jednak jesteśmy zacofani. 

Od pewnego czasu obserwuję, swoje nowe koleżanki, dziewczyny pochodzą głównie z terenów wiejskich. Zarówno słownictwo jak i zachowanie proste ale zarazem wyjątkowe. 

Wstyd, ale co to? 

Pycha? nie znam. 

Konkurencja? Ale o co chodzi?

Wyścig szczurów - nie to nie dla mnie.

Kłamstwo? Drobne? Duże? hm...

Udawanie? Nieee! Nieee?

Dziewczyny są wyjątkowe, czasem przypominają mi typowe dla wsi zachowania ludzkie, czasem język nawiązuje do pochodzenia, czasem to te określenie słoika - jako studenta.

Czy ktoś z was tu czytających wyobraża sobie studiowanie bez posiadania laptopa/komputera, a może już nawet tableta/smartfona czy innego gadżetu? 

Ja, osobiście sobie tego nie potrafię wyobrazić. Przecież jak to możliwe, a no jednak, jest to możliwe. Koleżanki takich cudów technologicznych nie posiadają. Książki, notatki, zwykły telefon komórkowy i "własne cztery kąty" - czy to by komuś z Was dziś wystarczyło?

Sam pochodzę ze wsi, sam czasem mam typowe zachowania, rozumiem je, rozumiem więcej, ale nie rozumiem, jak można nie rozumieć drugiego człowieka, jak można go potępiać, dyskryminować i już od początku nie lubić, skoro się go nie poznało. 

Tym wstępem chciałbym nawiązać do święta Niepodległości, 11.11.2013. - Czy "dumność" powinna towarzyszyć nam tego dnia, że jesteśmy wolni, niepodlegli, mamy swoje państwo, mamy wszystko swoje, narodowe? Jak w tym wszystkim zrozumieć przejawy agresji, chuligańskich wybryków, jak tego nie potępiać? 

Co ma piernik do wiatraka - się pytam? 

Tak samo nie potrafię za cholerę zrozumieć co wspólnego ma homoseksualizm z obchodami Święta Niepodległości? 

Czy Ci ludzi już do reszty powariowali? Może komuś klepki poukładać w głowie? 

Czasem brakuje mi tej mocy sprawczej co to bym mógł zmusić człowieka do poznania innego wariantu, tak by ten przymus otworzył mu oczy, że nie wszystko to czego nie zna, jest z góry złe. Poznaj dopiero potem możesz oceniać.

Z tym ocenianiem to się ostatnio dość dobrze przejechałem. W tym roku to już kolejny raz zmieniłem pozycję mieszkalną w swojej karierze. Człowieka poznałem podczas oglądania mieszkania, wydawał się spoko, wporządku, polubiłem go, kurcze fajny chłopak, nie pajacuje, rozsądny, rzetelny i prawdziwy. Ale mu nasłodziłem. Uhachany, uradowany wprowadziłem się na stancję, i z dnia na dzień moje problemy rosły, za każdym dniem poznawałem nowe okoliczności wynajmowanego lokalu - tak to nazwijmy. To zmiana warunków opłat czynszowych, wypowiedzenia umowy, ingerencja w ludzi, mieszanie między współlokatorami. No po co to wszystko???

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że oceniłem go zbyt pochopnie. Wydawał się taki oh i ah, a dziś pluję sobie w brodę, że tak podszedłem do sprawy i nie byłem bardziej podejrzliwy i nieufny. Koniec końców się okazuje, że już kolejny miesiąć mieszkam na niczym, jak nie woda to prąd a teraz jeszcze ciągnący się od początku problem pralki, której nie było, jak się zjawiła to nie działa. 

Człowiek bierze masę kasy od lokatorów a nie potrafi zapewnić standardów niezbędnych bytności tu.

Życie to tak jak tytuł jednego z filmów z wątkiem homo - Pod prąd.

 

otwieram oczy

Na początku miałem napisać coś od siebie, tradycyjnie jak kiedyś, ale ...

otwieram oczy
powiew świeżego powietrza
wdziera się szczelinami
ożywam
prędko prędko do szkoły uciekam
mijając ulice pełne ludzi
ja jadę oni idą, uśmiecham się
to dzień to mój czas
moi przyjaciele, moi wrogowie
to dla nich mój koniec mój czas.

Teraz zauważam jak bardzo się męczę, jak męczy mnie udawanie chowanie siebie w sobie. Jak trudne jest bycie szczerym i prawdziwym jednocześnie będąc oszustem, aktorem na ziemskiej scenie.

Przyjaciel ostatnio napisał mi coś takiego: "i nie jestes taki latwy do zrozumienia, trzeba nieco nad Tobą popracować" - jak mogę być łatwym do zrozumienia kiedy trzeba dawać i odbierać życie jednocześnie?

Oszukiwanie społeczeństwa, bo to o nich mowa, stoi na pierwszym miejscu, dopiero potem, jestem ja. Pierwsze liczy się to co uważają o tobie inni, potem dopiero ty/ja.

Chciałbym to zmienić. Zmieniając miejsce zamieszkania zmieniły się realia. Poczułem energię w skrzydłach... odnoszę wrażenie, że nadchodzi ten czasu by zaprzestać "aktorszczyźnie" - nie chcę wiecznie grać.

Moje miasto budzi we mnie odruchy, odczucia, które sprawiają, że chcę żyć otwarcie, bez strachu, bez udawania, kłamania itp. Gdy mam ochotę wyjść na ulicę za rękę z moim facetem to idę, gdy chcę go pocałować to całuję.. Przecież wszędzie rozchodzi się o miłość - "MIŁOŚĆ NIE WYKLUCZA"

Muszę przyznać, że dzięki temu, że widzę poznaję ludzi, ich podejście nabieram odwagi do siebie. Czuję się swobodnie.

I bardzo ciśnie mi się na język, w myślach, gdy ktoś rzuci pytaniem, jesteś homo? - odpowiem mu, a to ty nie wiedziałeś??? Tym sposobem zrzucę maskę na ręce pytającego. Wygram.

Każdy upadek to nauczka, każda porażka to nowe doświadczenie. Dopóki walczysz, jesteś zwycięzca. Nie mogę się poddać.

-

Poprzedni swój wpis zablokowałem, bo uważam, że nie każdy musi to czytać ;-) Kto zdążył przeczytać, ten wie, kto nie trudno.

-

Całuski Kochani!

I am Homo? Quiz

A dla śmiechu zrobiłem sobie test na homoseksualizm :D hahaha - takich bzdur to nie widziałem dawno!

Jedno z pytań to czy lubię lody o smaku truskawkowym...

No a wynik mnie rozczarował, no chyba, że on tak samo pokazuje jak niemiecki system oceniania i nimecka 1 to polska 6 :D wtedy te 0% oznacza 100% :D

gejowy zakątek Berlin I am...

Wiadomo potrzeba bycia z kimś często popycha do rozwiązań niekiedy debilnych.

Znowu rozpoczyna się etap poszukiwań tego jedynego, gdzieś coś chce sprobować - ale problem w tym, że coś silniejszego mi na to nie pozwala - nie umiem się pogodzić, że to co jeszcze tak całkiem niedawno łączyło mnie z Adrianem już nie istnieje, bo chyba w moim sercu był kimś ważnym i nie łatwo jest pogodzić się z tym, że ..., że to koniec.

Wracam do czasów, wracam do momentów gdzie widzę nasz a w szczególności Jego uśmiech, nie zapomnę chyba sytuacji gdy wieczorem wysiadał z autobusu padał śnieg, wręcz sypało Jego uśmiech topił płatki śniegu i promienie twarzy - to spojrzenie, te malutkie oczka - ile bym dał by zobaczyć to jeszcze raz - wszystko - ale nie mam przecież zupełnie nic -

Mieszkając w Berlinie odczuwam smutek, smutek tego, że nie mam tu ani tam nikogo dla kogo mógłbym być, po prostu być. Gdy widzę tych szczęśliwców uśmiechniętych, czasem ze skwaszoną miną - najzwyczajniej w świecie im zazdroszczę...

Chciałbym tego szczęścia odrobinę mieć dla siebie...

Tu świat jest tak porywczy, tak dziki, że nie zauważa się tego, że ktoś ma tendencje do tej samej płci... Mam wrażenie, że pomija się to - jest tak dużo ludzi, że każdy winien pilnować swojego nosa i nie wtrącać się. Dzięki temu, że wielu czyje się przez to bezpieczniej, widać wielu facetów po prostu razem. Wychodzą z ukrycia nie boją się odrzucenia czy dyskryminacji.

Owszem wszędzie zdarzają się wykroczenia i przemoc, ale normalnie jest to niedopuszczalne i są to nieliczne przypadki - takie odnoszę wrażenie - po rozmowie z ludźmi, po tym jak podchodzą do tego tematu i jak żyją...

Wielu polskich gejowych uchodźców szuka schronienia właśnie w Berlinie.... Mam tu na myśli facetów, którzy uciekają od polskiego zaścianka, polskich homofobów...