#polishboy #życiowy #chaos

To już druga próba napisania czegoś na bloga. Bardzo dawno tu mnie nie było, a jak byłem to tylko na chwilkę tak tylko przelotem. 

Źródło: wyniki google.com

Wszystko to za sprawą #chaosu jaki zapanował w moim życiu. W sumie, może to lekka przesada, ale co by nie było to w życiu "perfekcjonisty", "ułożonego człowieka", gdzie są tylko kolory czarny i biały zapanował: nieład, bałagan, roztargnienie, rozszczepienie, zwątpienie, obraz zrobił się niejasny - kolorowy. 

Za sprawą tego wszystko się jakoś tak mozolnie ciągnie i wysysa moją energię, której ponoć mi nie brakuje. Czyżby?

Zaczynając życie od nowa na prowincji nie zdawałem sobie sprawy ile to wyrzeczeń będzie kosztowało, ile nerwów stracę, ile niejasności i ile przeszkód pojawi się na mojej drodze. Nie zapominając, że wszędzie przecież są ludzie i ludzie. Jedni są tymi z którymi można konie kraść, inni zaś to ci co czekają na twoje potknięcie się. 

I tak odkąd zmieniłem pracę, czuję się pod tym względem wyzwolony - bardzo lubię swoją nową pracę - to moje życiowe marzenie, które się spełniło. Jestem szczęśliwy. Rano wstaję i gdy już jestem w drodze do pracy czuję się super, lubię ją, lubię przebywać z moimi podopiecznymi, zapominam o świecie o problemach i o tym co czeka mnie kiedy opuszczę mury mojej placówki. Stąd często gęsto spędzam tam dużo więcej godzin, niż moi inni koledzy i koleżanki po fachu. Do swojego etatu doliczyć trzeba by wszystkie te godzinki gdzie siedzę i tworzę w murach naszej placówki, ale również ile czasu poświęcam na to w domu. 

Czy mogę powiedzieć, że czuję się jak w raju?

Z pewnością odpowiem: TAK.

Własność http://gejpisze.blogspot.com/
Obraz można dowolnie kopiować i przetwarzać. 

Oczywiście w tym raju też nie jest zawsze tak kolorowo. W całym kraju, chyba w każdej gałęzi gospodarki, w każdym zakładzie da się odczuć efakt "dobrej zmiany" tej jak Wisła długa i szeroka płynącej dobroci. 

RZYGAM NIĄ - a tworzyć, trwać i pracować trzeba dalej. Często czuję się pod ostrzałem pewnych jednostek sprawujących władzę nad nami. Ludzie, którzy założyli klapki na oczy i sławią tylko słowa swego prezesa. 

Doczekaliśmy się pracy w strachu w cenzurze. Zachęcano mnie od przyjęcia pod swe skrzydła jeszcze jednego fachu, który mógłbym przekazywać dalej, lecz nie umiałbym zmieniać biegu historii i ją fałszować, przedstawiać tylko w tym "dobrym" świetle. Zapominając o tym co my dziś wiemy, co wiem na podstawie tego co się w Polsce dzieje, do czego to prowadzi. Zakłamanie historii - nie dziękuję. Stąd odmówiłem. Moja strata, bo byłby dodatkowe nadgodzinki, zawsze to coś do tej marnej wypłaty.

Myślałem by się rozwijać w jeszcze jednym kierunku, tak by urozmaicić swój warsztat, ale to są koszta, na które mnie nie stać. 3 semestry to koszt ok. +/- 6 tysięcy. Jeśli spojrzeć na to z perspektywy czasu to nie wiele, ale jednak wyłożyć to niemalże "od razu" to też sztuka, której nie jestem w stanie wykonać. Nie dziś.

Dylemat jaki jeszcze by pozostał, to czy bym sobie poradził w innej gałęzi? Do wyboru byłaby: informatyka (bardzo lubię pracę z kompem/tabletami, etc) - nawet kiedyś myślałem o tym fachu - ale wybrałem co innego. Geografia i biologia już są "zajęte", a szkoda - została chemia - pamiętam ją tylko z czasów gimnazjum - wówczas bardzo lubiłem się uczyć tego przedmiotu, ale niejednokrotnie było mi ciężko coś zrozumieć - więc się boję, że później byłbym złym mentorem. No i innych zamysłów nie mam :( Fizyki bym się nie podjął za dopłatą, bo bym od razu się poddał. To nie dla mnie. 

No i takie to dylematy mam. 

Obecnie czuję się jak bezdomny, nie mam swoich 4 ścian. Stare mieszkanie opuściłem bym miał lepiej i bliżej więc przeniosłem się do małego miasteczka. Później w wyniku zamieszań straciłem dach nad głową i wylądowałem tu gdzie jestem - u rodzicieli - niestety miało to być na chwilę, ale ta chwila już trwa i trawa - mam dość takiego mieszkania na walizkach. Szukam czegoś innego, ale wcale nie jest kolorowo. 

Trochę obawiam się dojazdów. Do pracy w jedną stronę miałbym ok. 50-60 km w dwie strony to jest dobra 100-120 km. I wcale nie byłoby to takie straszne, gdyby nie fakt, iż jeden odcinek drogi tj. jakieś 30 km jest w ciągłej przebudowie, a to skutkuje spowolnieniem. Na dojazd musiałbym poświęcić dziennie 1.5 godziny w jedna stronę. To mnie trochę przeraża i boję się czy dam radę, kiedy teraz, gdy mam 25 km do jazdy muszę raniutko wstać i wyruszać w drogę. 

Inną kwestią są koszta takich dojazdów. Za to nikt nie zwróci mi, a przecież 100 km to jest koszt ok 35 zł/dziennie. Patrząc na miesiąc uwzględniając 20 dni w miesiącu to jest koszt rzędu: 700 zł. A nie oszukujmy się nie da się tego tak policzyć, zawsze gdzieś trzeba zajechać po drodze, coś załatwić, licznik się kręci.

Czy mój portfel jest w stanie to udźwignąć? Boję się. 

Misiek pracuje więc byłoby dwóch pracujących, no ale to nie zmienia faktu, że suma sumarum to są potężne wydatki. 

Zastanawiam się czy nie dorabiać w soboty 8-16. Mógłbym wrócić do korpo na weekendy i tam popracować trochę. Tylko czy chcę? Czy mam na to siłę, czas? 

W sumie to czas bym jakoś znalazł, ale czy warto? Hm. Sam już nie wiem.

Czasem chciałbym by czas się zatrzymał i pozwolił mi wziąć

kilka dni wolnego od życia, tak bym mógł sobie przeanalizować wszystko. To jest jednak niemożliwe.

Gdzieś w środku drzemie we mnie jeszcze inna natura. Natura podróżnika i człowieka wolnego przywiązania do miejsca. Chciałbym udać się gdzieś daleko, jak najdalej od moich znajomych (których dziś już nie mam), od rodziny, od ludzi, których znam i oni mnie znają. Chciałbym zacząć od nowa. Tylko w moim zawodzie, w miejscu, w którym jestem dziś, to nie realne. Czytałem, że komuś się udało - ale to w jakim wielkim mieście. Jednostki.

Ciągle żyję w strachu przed prawdą, przed tym czym mogłoby to mi grozić. Niestety społeczeństwo staje się coraz bardziej antyludzkie, wrogo nastawione i oporne na wiedzę i naukę, stąd nie widzę swoich szans w obliczu prawdy. 

Ostatnio zacząłem się zastanawiać nad tym czy nie warto spróbować życia gdzieś indziej, tzn. zostawić ojczyznę i udać się gdzieś gdzie za swoją pracę dostanę godne pieniądze. Rozmawiałem z kolegą, który pracując 1,5 roku ze swoją narzeczoną zarobił sobie na to by zakupić w kraju swoje własne M. To sytuacja kuriozalna, że pracując nie masz szans na spokój we własnym M. Żyje się na stancjach, które w naszym kraju są spłatą kredytów wynajmujących. Często standardy są porażką, o tym już nie raz pisałem w związku z poszukiwaniem stancji. Tutaj nawet zakup samochodu często wiąże się z kredytem... - bo inaczej to skąd czerpać dochody?

politycznie ¿apolityczny? gej w rozterce

Dziś kiedy o wyborach mówi niemalże każdy, czas zastanowić się co dalej. 

Od wczoraj w głowie mi myśl o wyborach do parlamentu europejskiego. Pe to największe koryto jakie świat widzi prawie co dziennie. Polecam obejrzeć sobie ten oto krótki reportaż.

Po co się tam wszyscy tak pchają? Na ulicy 14.000 Euro nie leży, a więc walka jest jak najbardziej zacięta, wszystkie chwyty dozwolone. 

Tylko dlaczego wyborcy są tak bezmyślni? A może nie ma sposobu na powiedzenie STOP temu wszystkiemu, he?

Czuję, że na wybory iść muszę, lecz czuję pustkę w głowie, bo nie wiem na kogo zagłosować. Nie mam zielonego pojęcia o tych ćwierć-inteligentach. Dla mnie to większość to złodzieje, jawni złodzieje i tyle. Sam film mówi wszystko. 

A ostatni spot wyboryczy "NIE DLA HOMO" - jest już mam nadzieję kulą w łeb, dla całej tej "żenującej partyji".

I w dodatku jeszcze ta okropna morda niejakiego T. sportowca... brrr Przecież, ten typ nie ma w głowie nic co by mogło dotyczyć UE, jedynie chęć dotrzeć do koryta. 

Miałem tu wstawić ten film - ale nie, przecież nie będę reklamował średniowiecznych poglądów, kto chce ten "wyjutubuje" sobie cały ten spot "ODPOWIEDZ SOBIE NA KILKA WAŻNYCH PYTAŃ"

No i dalej nie wiem na kogo zagłosować? Czy jest tam ktoś wart tego bym poszedł do lokalu wyborczego, a może zapomnieć o tym i odpuścić, ale zrobię coś wbrew sobie ;-(

Tak dla homo:)

Źródło: ruchlgbt.pl

na drodze bez odwrotu?

Wybierając pomiędzy Polską a Niemcami muszę z czegoś zrezygnować... Choć może mam jeszcze jeden dzień na szybką akcję z rejestracją na studia to już jednak chyba się oswoiłem z decyzją jaką chyba podjąłem.

Kurde głupi jestem, nie potrafię utrzymać swojego zdania - wpływ wielu czynników, ludzi na których w chuj mi zależy sprawia, że te jebane decyzje są tak trudne w akceptacji.

Albo zostaję, dorabiam mój zakład (chyba chcą mnie dokształcać i "awansować" - takie przesłanki chodzą, a i z zachowań ludzi z górnej półki coś takiego wynika) i studiuję sobie dalej nie tracą statutu studenta - albo spierdalam do Braci w Niemiec i tam przez pewien czas jakąś Arbeit wykonuję, no właśnie jakąś bo jak widzę ogłoszeń jest wiele, oj wiele, tylko tak jakby ludzi brakowało :D czyli szanse na znalezienie czegoś jest. 400 Euro zarobić zarobię - ale to trochę tak nie wiele - i tu przychodzi przecież myśl - ej ty! - ty przecież nie na zarobek tam jedziesz, tylko zakumplować się z jęzorem, bo szprechanie po niemieckim to nie szprechanie po niemiecku - kto nie studiował może nie skumać tego co chcę Wam powiedzieć - ale na filo tak już jest to czym się mówi na studiach, to czego się używa tak o, bo się zaszłyszało coś w radiu, tv, albo na wykładzie czy ćwiczeniach to nie zupełnie to czym mówią rodowici... dlatego tak ważne jest wybyć i podłapać tego "rodowickiego języka".

Ja pierdziele, się trochę dygam... zostawiam tu wszystko, wszystkich, no dobra wrócić mogę w każdej chwili, ale wiecie czego mi będzie brakowało - zajebistych ludzi, z którymi przebywałem na studiach, choć każdy z nich/nas miał swoje wady, to tworzyliśmy pojebany - dziwny - układ :D

Co dalej z Adim - czas pokaże czy wgl. to ma szanse racji bytu? Tego już nie wiem - ciężko ocenić - bo jak wiadomo, to co jest tylko dla zabicia czasu, albo jednym wyjściem z wielu, może być również niczym - i na nic zdadzą się starania...

P.S. Adi - jeśli to czytasz, to m.in. to o czym chciałem z Tobą pogadać...

A swoją drogą to wkręciło mi się ostatnio - opowieści - opowiadania - jakich jak się przekonałem wiele w sieci - przeważnie to seks-spotkania, etc. no ale kurcze, chłopaki nie próżnują i skrobią pobudzając wodze fantazji :) :) :)

wołanie w przestrzeń - przyjacielu gdzie jesteś?

Gdy patrzymy na związki naszych przodków, wyglądają one tak bardzo imponująco. Moja babcia, ma już 77 lat, i nie straciła kontaktu ze swoją przyjaciółką mimo odległości, mimo tego, iż każda z nich prowadzi swoje życie, czasami prowadzące pod górkę.

Kiedyś ludzie byli bardziej rzetelni, trzymali się siebie - ich ufność była tak głęboka jak głębokie jest jezioro Bajkał (1681 m). Teraz odnoszę to wszystko do siebie, do swojej przyjaźni z Szymkiem.

Nasza przyjaźń uległą niejakiej degradacji. Sypie się na każdym kroku. Każda próba spotkania się choćby na moment, choćby zamienić kilka słów, kończy się niepowodzeniem.

Zawsze coś wyskakuje, zawsze jest jakaś wymówka. Czasem to moja zmianowa praca przeszkadza, a czasem Szymek ma inne plany, albo nie może bo coś...

Kurde, w obecnej chwili wydaje mi się, że tracę połączenie z nim. Gdy zapytam co u niego, odpowiedź jedna krótka, w porządku. Dawno nie było czegoś takiego jak kiedyś, że potrafiliśmy pisać pół wieczoru. Zwykle to moje wiadomości są dłuższe, czasem pytam o coś, jednak nie uzyskuję odpowiedzi.. Tak jakbym wgl. nie zadawał pytania.

Przykro mi jest, i czasem jestem wściekły, że nie mam już do kogo się odezwać, nie mam z kim pogadać, choć przez chwilkę na inny temat.

Stasiek, mój dobry znajomy, z którym bardziej się zakumplowaliśmy, po czasie LO, też od momentu gdy poznał swoją obecną dziewczynę, przestał się odzywać, pisać... Czasem gdy coś koniecznego jest by zagadać, gdy potrzebuję kogoś, kto mu przy kompie pomoże, albo o auto się rozchodzi wtedy dzwoni.

Kurde dlaczego się tak odcinają, czy te dziewczyny nie pozwalają im na nic? Czy to tylko ich zaślepienie sprawia, że odwracają się od całego dotychczas poznanego świta?

gdzie teraz stoję?

Gdzie teraz stoję? Pytam się czego w ogóle ja chcę. Wczoraj jeszcze bez wątpienia mówiłem sobie, przecież jestem gejem, szukam faceta, łażę po czatach umawiam się na spotkania, seks-spotkania, czasami bzyknę się z jakiś kolesiem, czasami tylko pogadamy i się rozejdziemy już wydawało się to dość jasne i oczywiste czego chcę.

Ale dziś znów pojawiają się wątpliwości. Wokół swojej osoby zauważam dziewczyny które dają mi ewidentnie znać, że im się podobam. Nie jestem ślepy, widzę to, nie umiem obejść tego i przejść obojętnie. Zaczynam się zastanawiać co by było gdybym spróbował z jedną z nich, na początki samo być dobrymi znajomymi, przyjaciółmi - może coś by się rozkręciło. Ale z drugiej strony nie wyobrażam sobie móc kręcić na dwa baty. Raz dziewczyna raz chłopaczek. Musiałbym zdecydować i wybrać,  co będzie jeśli to się nie uda?

Niby nic, bo jak z facetami się nie udaje to nie biorę sobie do serca tego za każdym razem. Choć są tacy, którzy mi poważnie w głowie zawrócili. I ślad po Nich pozostaje już na długo. Często wracam myślami do tych sytuacji, rozważam co było dobre, a co nie koniecznie.

Mój pesymizm widać tu czarno na białym, ale co gdyby coś z tego wyszło, i gdybym to zakochał się w Niej, odwrócił od tego środowiska. Niby nic nie byłoby, a jednak w głowie, w pamięci pozostałaby przeszłość, wszystkie wybryki i to co robiłem wcześniej. Wtedy byłoby pytanie czy powiedzieć czy zachować w milczeniu to i zapomnieć..? Ale oszukiwać? Przecież, ja tak bardzo nie nienawidzę kłamstwa.

Ciężka decyzja przede mną.

między młotem a kowadłem

W ostatnich dniach sporo się dzieje. Uczę cię do egzaminów i pracuję tak wszystko na raz, a w dodatku no właśnie...!

Rodzeństwo stara się o pracę gdzieś tu w mieście, i z tego względu kolejne szukania. Początkowo szukałem pokoju jednoosobowego, niestety nie znalazłem go, teraz już szukam mieszkania, i choć znalazłem to nie jestem aż taki happy.

Dlaczego nie zadowolony?

- prawdopodobnie ulica na której się ono znajduje, nie ma najlepszej opini, ponoć wielu tu meneli... :(

- łazienka wygląda nieciekawie, jest obskurna co tu dużo mówić... umówiłem się z właścicielem, że ją odmaluje, zmieni sedes, ale to się dopiero okaże w poniedziałek czy słowa dotrzymał :(

- pokoje nie są odświeżone co widać po ścianach,

- podłogi wyłożone jakimiś płytkami koloru zielonego, ciemnego zielonego...

- w kuchni zlew pamięta chyba Hitlera, taki stary poniemiecki, żeliwny o ile się nie mylę...

Jakie plusy tego mieszkania?

+ duże, przestronne,

+ balkon

+ lokalizacja niemalże centrum miasta, jakieś 5 minut pieszo

+ piwnica

+ cena mogła by być delikatnie mniejsza :D 1400 zł

Dziś się dowiedziałem, gdy już zaklepałem to mieszkanie, że jedna siostra być może tutaj nie przyjdzie mieszkać, bo pracę będzie miała tak gdzie dotychczas pracowała. Wszystko się wyjaśni w poniedziałek, kiedy będzie rozmawiała z kierowniczką.

Jeśli by tak było to 1400 zł płacić we dwójkę to mi się nie opłaca, bo mnie i siostry drugiej nie będzie na to stać. Nie zarabiam tyle bym mógł sobie płacić 700 zł za pokój/część mieszkania.

-------------------

Praktyki zakończone to jest bosko!! :D

o bliskości

Bliskość może mieć różne znaczenia...

poruszę to które najbardziej mnie dotyka, a właściwie to porusza, może nawet gnębi.

W moim życiu, zapewne jak w każdego z nas przychodzi taki moment, że potrzebujemy bliskości, nie tej bliskości, że ktoś nas przytuli, obejmie rękoma, ale bliskości w sfewrze psychicznej, poczucia tego, że ktoś jest obok nas, nie musi nas dotykać, ważne by był, by ze mną trwał. Dlatego wydaje mi się, że to jest powodem moich ostatnich "poszukiwań", jak to ktoś na swoim profilu napisał, nie warto szukać, lepiej zaczekać, aż się trafi przypadkiem na tą jedną jedyną, wymarzoną osobę, - może miał rację? Ale przecież gdyby nie to ciągłe poszukiwanie to człowiek stąpałby ciągle po tym samym terenie, nie znając tego co życie mu może zaoferować.

Wydaję mi się, że właśnie mój wiek determinuje mnie trochę do tego by jednak ryzykować i szukać dalej, by próbować, by eksperymentować - ale rozum czasem mówi: "STOP!!"