młodość, a dorosłość

Zawsze po szkoleniu wracam pełen wiary i zmotywowany do dalszej pracy. Lubię ten stan, kiedy mam możliwość porozmawiania z ludźmi po fachu, którym mogę podsunąć swoje pomysły i którzy dzielą się ze mną swoimi pomysłami.

Nie mam jakiegoś doświadczenia wielkiego - właściwie to raczkuję w swojej twierdzy. Lubię tą pracę, ale czasem wymiękam na nieprzychylność ludzi, bo już nawet nie system jest problemem, lecz chciwy, wredny i nieżyczliwy charakter "dobrych ludzi".

Zastanawiam się skąd Ci ludzie się biorą? Dlaczego ludzie są tacy bestialscy?

Wniosek mój taki nasuwający się po kontakcie z tym młodym światem i tym dorosłym jest taki, że im jesteśmy starsi to tym bardziej ograniczeni i zamknięci na innych. Niestety nie potrafimy podchodzić w swoich kontaktach szczerze i otwarcie mówić tego co nam leży na sercu, bądź też o tym o co chcielibyśmy się innych zapytać.
Jak to jest, że jako dziecko możemy szczerze wyrazić swoje zdanie/niezadowolenie, a gdy nastaje ten magiczny dorosły czas, to to wszystko diabli biorą?

Narzucając sobie kajdany wzorców społecznych zmuszamy się do tak ociężałego zachowania jak obchodzenie sedna sprawy, unikanie prostych, jasnych i klarownych odpowiedzi, czy tym bardziej pytań.

Życie dorosłe, 

to tak na prawdę zagadka.

Trudna do rozwikłania.

Kochanie pokaż Adasiowi majtki

Wychodzę wieczorem na osiedle, wychodzę z klatki i słyszę rozmowę:

- Kochanie! - woła młody chłopak z balkonu.

* Tak?! 

- Pokaż Adasiowi jakie majtki ci kupiłem!

Facet idący akurat za mną parsknął śmiechem ja z Miśkiem również, w tle tylko słychać k-u-r-w-a! 

Wstęp może kiepski, ale na pewno lepszy od mojego kolejnego biadolenia. Tak dobrze czytasz, znowu będę "się żalił".

W sumie to nie wiem jaki jest sens tego, że moje łzy wylewam na klawiaturze, bo nie kartce papieru. Są ludzie, jest ich wielu, jesteście Wy, jesteś Ty, ludzie, którzy ciągle mi dopingują, mówią miłe słowa, lecz ja, ja nie mam siły.

Po prostu tracę siłę na przykrości jakie mnie spotykają. Każdego dnia jest coś nowego. Jedynie noc jest momentem, kiedy nie dociera do mnie wiele smutku, choć i tu ostatnio pojawiają się problemy. 

Zacznę od ostatniego weekendu. "Dobrzy ludzie" znowu dali o sobie znać. Tym razem miarka się przebrała. Co z tego!? Co możesz zrobić - w takim debilnym kraju jak ten, gdzie praw Ci brak. W sobotę wieczorem Misiek dostał telefon. Odezwał się mężczyzna po 30 z donośnym głosem. A w słuchawce słychać było:

"Komenda Wojewódzka, Wydział Kryminalny, starszy ... (funkcjonariusz się właśnie przedstawia). Czy mam przyjemność z ... (tu pada imię i nazwisko Miśka).

- Tak, przy telefonie.

Proszę o wstawiennictwo się w poniedziałek o godz. 11 w Komedzie Wojewódzkiej, w wydz. Kryminalnym, tj. drugie piętro, pok. 103. Czy wie Pan gdzie to jest? 

- Tak wiem. Ale o co chodzi. 

Jest Pan oskarżony/podejrzany o molestowanie małoletnich ... oraz ... ( tu padają dane osobowe Niny i Piłkarzyka). 

Misiek jak stał zaniemówił i się rozpłakał. Reszty rozmowy nawet nie pamiętam. To relacja osób trzecich z tej rozmowy. Nie było mnie akurat przy nim, byłem w sklepie. Gdy się dowiedziałem co zaszło, dlaczego Misiek jest załamany, wykonałem telefon do pewnej osoby, mianowicie do prawnego opiekuna dzieci. W całym tym stresie nie umiałem nawet zebrać słów by powiedzieć po co dzwonię do kogoś niemalże po nocach, było już lekko po 20. Ale nie mogłem się powstrzymać i nie spytać, co się kur*** tutaj wyprawia. Po bardzo długiej rozmowie z panią Igą trochę się uspokoiłem. Po jakimś tam wstępie, kilku pytaniach przeszedłem do sedna rozmowy. Powiedziałem o co chodzi. Wyjaśniłem jakie miało zdarzenie. Wspólnie stwierdziliśmy, że ktoś usilnie próbuje nam zaszkodzić. To już nie pierwsza próba niszczenia naszego nienagannego wizerunku wśród pracowników całej placówki. Temat naszego związku był już poruszony na forum wśród pracowników tejże placówki, jednak nikt nie stwarza jakichkolwiek przesłanek, że fakt iż jesteśmy parą jest przeszkodą, etc. Cała rzesza pracowników jest po naszej stronie - to mnie bardzo ucieszyło. Szczere słowa i prawda. Wyjaśniłem, że bardzo nam zależy na szczerości w całej tej sprawie, tak by wszelkie niedopowiedzenia zaraz w zarodku były wyjaśniane, byśmy wspólnie rozwiązali swe wątpliwości. Wspólnie z panią Igą stwierdziliśmy, że ktoś zrobił sobie głupi, bardzo głupi żart, bo inaczej tego nie można było nazwać, gdyby powstał taki zarzut, ona jako prawny opiekun miałaby zostać poinformowana o zaistniałej sytuacji, ew. taką drogę wszcząć, ani jedno ani drugie nie miało miejsce. Wręcz przeciwnie obraz jaki przedstawiają dzieci z pobytów u nas jest bardzo rokujący, efektami są choćby ich efekty w nauce, poprawa zachowania... Porozmawialiśmy sobie jeszcze chwilę i przeprosiłem za porę oraz zabieranie prywatnego czasu i poszedłem do Miśka. 

Pogadałem z nim szczerze o tym wszystkim. Jakoś powoli wracaliśmy do siebie. Mimo wszystko Misiek się załamał. 

Ja nie mogąc zrozumieć tego wszystkiego, zadzwoniłem na numer z jakiego dzwoniono. Odezwał się mężczyzna o głosie mi lekko znanym, przypominał mi pewną osobę, którą znamy wszyscy i która nie została zaproszona do naszego grona na weekend. 

Nasze wątpliwości się zaczęły rozwiewać, ale przeżycie Miśka było silniejsze - zrozumiałe, gdy słyszy się tak poważne zarzuty. 

Weekend nam zleciał początek tygodnia również. Trochę już zaczęliśmy się uspokajać z jednych "tarapatów", wówczas spadło coś innego, starego, a zarazem nowego.

Mój samochód zwariował i to dosłownie ostatnio nie wiadomo czemu rozładował się akumulator - powód: wentylator nie wyłączał się, mimo iż silnik już dawno ostygł, chłodnica też zimna, a ten chodził, póki jeszcze sił trochę było. 

Naładowałem i udałem się w podróż dalej. Po dwóch dniach postoju idę i próbuję otworzyć drzwi autopilotem. Nadaremnie aku padł. Podchodzę bliżej zaglądam do środka, a tam pali się całe oświetlenie drzwi, podsufitowe. 

Zaglądam do silnika przy okazji, a tam znowu prawie pusto, olej znikł, pod samochodem prawie sucho, prawie, bo plama była na prawdę malutka, więc zawartość musiała zniknąć wcześniej, może w czasie jazdy... Na pewno. 

Niestety z tego wszystkiego zapomniałem swych obowiązków względem US. Muszę wysłać kasę za rozliczenie, termin minął, a ja dalej jestem w tyle, nie zebrałem się by to uczynić. 

Nie mam już siły na walkę z losem. Mam dosłownie dość. Scenariusz mojego życia jest okrutny i bezwzględny, mimo iż wielu ludzi życzy mi najlepszego, to spełniają się tylko te złe życzenia. Nawet nie potrafię doszukać się pozytywów w tym wszystkim. Poważnie nic już tak nie cieszy. 

Uwielbiam moment kiedy zasypiam, bo właśnie wtedy mój mózg przestaje pracować. Mogę chwilę się odprężyć. To działało jeszcze do nie dawna. Ostatnimi dniami mam coraz więcej problemów ze spokojnym snem. Śnią mi się dziwne głupie rzeczy. Już drugi raz śnił mi się mój przyjaciel, którego już wśród nas nie ma. Wiem, że muszę go odwiedzić. Dziś kupiłem znicz. Muszę iść i go zapalić. 

Śnią mi się różne inne chore akcje, śnię o tym jak rozwiązać nasze problemy, co zrobić, co jeszcze na nas spadnie. 

To wszystko jeszcze tylko potęguję moją bezsilność. Nie umiem tego już ogarnąć, zaczyna mi brakować tchu, a sam czuje się jak ryba, która żyje w stawie, który wysycha, czy się uduszę tak jak ona?

Oczywiście to przenośnia, lecz obawiam się, że pewnego razu to wszystko moje dość silne barki złamie i nie będę w stanie iść dalej, nieść tego ciężaru. A czy to wszystko mi potrzebne? Może powinienem pierd***ć wszystko to co mnie otacza i uciec? - To nie w moim stylu, ale może to tylko jest rozsądnym rozwiązaniem moich problemów?

Boję się, że pewnego dnia obudzę się w zupełnie innym miejscu, w miejscu które niegdyś znam z odwiedzin bliskich, miejscu, które nie przypadło do gustu jako dobre lekarstwo, ale kto wie, może potrzeba mi takiego upadku bym wstał na nowo? Tylko jakim kosztem...? 

Nie wiem co zrobię. Nie wiem dokąd pójdę. Nie wiem co powiem. Wiem jedno, moja wytrwałość, moje siły są na skraju wyczerpania. 

Teraz to piszę i czuję się jak nikt. Nic nie osiągnąłem, ciągle idę na przód potykając się o najmniejszy kamyczek, ręce mam zdarte od upadków, ale jeszcze się odbijam od ziemi, po co to?

Mam tyle pytań, ale żadnych odpowiedzi - pustka, smutek, żal. Boję się jutra, obudzić się to nie problem, problemem jest przeżyć spokojnie ten dzień. 

Jeśli ktoś z Was dobrnął do końca to współczuję i przepraszam za swój lament.

dobre i złe strony

Jak to we wcześniejszym poście wspomniałem, dzięki ludziom "dobrej" woli, musimy iść stromymi szczeblami z przestojem do przodu. 

Droga ta nie jest łatwa, ale kto powiedział, że będzie łatwo? Mało mam wsparcia ze strony bliskich, raczej mi go brakuje, lecz wiem, że czasem po prostu ciężko mnie zrozumieć. Może przez to, że jest to takie trudne ludzie nie chcą wierzyć w moje życie?

Opracowanie własne.

Możliwości jest wiele, ale najważniejsze to trzymać się obranej drogi i iść ciągle do przodu :) Dzisiaj

sobie tak spacerowaliśmy właściwie to dzięki ludziom "dobrej" woli. Gdyby nie ich chamski charakter nie było by na pewno nas na łonie natury wśród drzew, pól i lasów. Nie szli byśmy rozmawiając o miłościach, o przyszłości, o tym co dobre, a co złe. Nie odkrywali byśmy naszych podopiecznych od tej strony. A jednak w tym wszystkim jest coś dobrego. Mieliśmy czas na rozmowę, czas na wspólny spacer. 

Nina przeżywa pierwsze zauroczenia, a to jest w oczach wszystkich. 5 lat starszy chłopak to jednak nie kandydat dla niej. Przynajmniej nie na tym etapie. 

Nasz Piłkarzyk raduje się jak tylko można :) Dziś zwiedzał z kolegami miasto - tak ładnie się to nazywa, a w praktyce wygląda tak, że się chodzi bez celu po mieście i szuka "czegoś" :)

Czy u Was też pogoda rozpieszcza? Ja wychodząc z pracy, o ile mam na rano, jestem happy, bo wracam do domu jest pięknie, mogę się jeszcze cieszyć tym światłem, ciepłem oraz super klimatem. Wychodzę na balkon i wdycham wiosnę :) Kocham ten stan!

... ludzie dobrej woli

Na wstępie proszę o wybaczenie, że tak rzadko piszę, bądź też odpisuję. Nie mam siły by dalej pisać co się u mnie dzieje, jest tego nie mało.

No dobra koniec narzekań...

Rodziny już nie stworzymy. Tą możliwość skreśliły sądy oraz ludzie "dobrej" woli. Także póki co to próbujemy się otrząsnąć z tego, co zaszło. Nasze plany co do dzieci, co do mieszkania, co do wszystkiego poszły się witać z koszem. 

Co można powiedzieć? Tylko tyle, że w oczach ludzi to my jesteśmy tymi złymi ludźmi, co to są nieodpowiedzialni, zwyrodniali, czy też niebezpieczni. Odkąd ludzie "dobrej" woli zaczęli się przyglądać naszej rodzinie, temu, że sobie dajemy radę, na naszej drodze wyrosły wysokie pionowe schody, po których iść nie łatwo. Niestety na tej drodze brakuje często szczebli, a przejść dużym krokiem omijając lukę się nie da.

Tym samym tracimy to co miało niegdyś być naszym wspólnym owocem...

Piłkarzyka odwiedziliśmy całkiem nie dawno udając się z nim na zakupy. Niestety brakowało mu ubrań, więc postanowiliśmy, że musimy go ubrać. Dostaliśmy oficjalnie zgodę na krótki wypad na zakupy. Wypad ten się udał. A nasza wizyta była nawet dobrze odebrana - a może to tylko pozory.

Siostrzyczka piłkarzyka niestety w ostatnim czasie odwróciła się, nie wiedzieć czemu unika kontaktu. 

Dla wszystkich jest to bardzo trudna sytuacja.

Misiek jeszcze jest w pracy a ja postanowiłem napisać coś w moim "pamiętniku". Weekend majowy nie był zbyt udany. Piątek spędziliśmy w objęciach rozmawiając o tym co dalej nas czeka. Sobotnie przedpołudnie spędziliśmy na zakupach a po południu Misiek poszedł do pracy. Ja udałem się w dalsze szwędanie po sklepach. Tym samym zrobiłem zakupy na balkon. Nakupiłem kwiatów i roślinek ozdobnych. W O. była przecena, albo jakaś wyprzedaż przed weekendem majowym. Skorzystałem z tej okazji no i tym samym zaopatrzyłem nasz balkon w kolorki. 

1.05. Świętując święto pracy, oboje mieliśmy wolny dzień, więc rano przyozdobiliśmy nasz balkon a potem byliśmy w odwiedzinach u moich rodzicieli. Niestety powrót był dla nas bolesny, niestety nie dotarliśmy "cali" do domu. W drodze nasze auto zastrajkowało, tym samym stanęliśmy w polach szukając pomocy. Ostatecznie się udało.

Po upiornym powrocie zasnęliśmy w objęciach. A poniedziałek rozpoczął się od pracy. Wtorek niestety byliśmy oboje w pracy. Więc widzieliśmy się gdy Misiek kładł się spać. Dziś już środa a my znowu się nie widzieliśmy. Samochód u mechanika stoi i czeka na nowe części. Ciekaw jestem ile ten "zabieg" będzie kosztował. 

Budżet i tak już napięty, a tu jeszcze takie wybryki od losu. Co by nie było to nie oszczędza mnie on ani trochę.

Niby jest dobrze, ale nie... Gdy coś się gdzieś poprawia, jest lepiej, to w innym miejscu się pieprzy i tak chyba nie jestem najlepszym przyjacielem, skoro nawet tak bliscy ludzie się odwracają, po tak długim czasie, a myślałem, że bycie tu i teraz i zawsze, oraz nastawienie ucha jest lepsze od wścibskich pytań, czy wymuszania odpowiedzi, czy też tego co się dzieje. Może się znów pomyliłem... :( Mimo wszystko chcę wierzyć usilnie, że to wszystko to stan przejściowy, zawód znajomościami, zawód życiowy ludźmi, którymi się otaczamy, a prawdziwe relacje przetrwają tą próbę.

Jutro zamierzam sobie odpocząć "nic nie robiąc" takie miałem plany, przeleżeć cały dzień w domu, ale już czuję w kościach, że tak nie będzie, bo już się brat zapowiedział z wizytą, a jeszcze na głowie mam dostawę łóżka do mieszkania. 

P.S. W końcu czuję się w mieszkaniu dużo lepiej niż jeszcze jakiś czas temu, a wystarczyło zmienić ustawienie trochę meble poprzestawiać i z pustego pokoju, stał się przytulny kącik, z którego najchętniej to bym nie wychodził. A więc można małym nakładem zrobić duże zmiany :))) Jeszcze tylko została jedna ściana którą trzeba zagospodarować, bo tak pusto na niej, może tablicę zawieszę, a na niej będę wpisywał wszystko to co uznam za piękne i warte uwiecznienia :) Zawsze marzyła mi się taka tablica gdzie będę mógł zapisać wszystko, mój brudnopis, który będzie nie tylko miejscem do bazgrania, lecz miejscem które będzie chłonęło moje myśli :)

P.S. II Coraz częściej myślę nad tym by wziąć się za pisanie pamiętnika. Niestety z blogiem nie zawsze mi wychodzi, nie zawsze chce mi się pisać, nie zawsze umiem napisać, nie zawsze potrafię. A taki pamiętnik to może być właśnie coś! 

Tak myślę, że to fajny pomysł :) Zobaczymy co z tego wyjdzie z czasem :D Możecie trzymać kciuki, to może jeszcze kiedyś przeczytacie jakąś kartkę z pamiętnika :))) 

Coś tak jakoś zauważyłem ostatnio, że nasza natura jest zwariowana w bardzo negatywnym znaczeniu tego słowa. Ta wszędobylska nienawiść, zazdrość oraz głupowatość. Czemu jesteśmy tak zawistni? Czemu rzucamy sobie nawzajem kłody pod nogi? Co z tego mamy? Czy krzywda wyrządzona innym jest naszym pożywieniem? A powinniśmy się tym brzydzić...