kolej na Coming Out

Własność: Jaro
Kopiowanie i rozpowszechnianie dozwolone z zastrzeżeniem podania źródła. 

Co jest Coming Out - każdy chyba wie :)

Dla niewtajemniczonych za Wikipedią:

Coming out (of the closet) (od ang. to come out of the closet - wyjść z szafy) – proces samodzielnego ujawniania własnej orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej (posiadanej przez mniejszość w społeczeństwie) przed innymi ludźmi (np. rodziną, przyjaciółmi, znajomymi czy współpracownikami). Proces ten zawiera w sobie fakt uświadomienia sobie własnej, odmiennej od heteroseksualnej, orientacji seksualnej oraz naukę samoakceptacji jako geja, lesbijki lub osoby biseksualnej (coming out przed samym sobą).

Ja również, ale przed każdym Coming out'em czuję się niespokojnie. Czuję się dziwnie i niezbyt świetnie. A wszystko to dlatego, że mam poczucie, że muszę komuś opowiadać o swoim życiu prywatnym. To jest dla mnie niezręczne.

Strach? Tak. Jest to pewnego rodzaju strach - czy dobrane słowa, czy reakcja, czy moja postawa, czy postawa drugiej strony będą właściwe.

Niepokój? Tak. Czy cała rozmowa wypadnie dobrze? Czy źle?

A w końcu czy ta decyzja o coming out'cie to właściwa decyzja?

Z Leną (o Lenie było tutaj) znamy się od czasów studiów - także jest to już jakieś 7 lat. Bardzo ją lubię. Różnie bywało pomiędzy nami - mowa tu o relacjach. Były czasy kiedy to była moją podporą, ogromnym wsparciem, był też moment kryzysowy, kiedy to chyba ja się odsunąłem od niej. Później jakoś przemyślałem to wszystko i znowu zaczęliśmy się kumplować - były też myśli, że może z Leną - rodzina?
Nie to byłaby porażka. Moja życiowa porażka.

Dziś z Leną mamy dalej bardzo dobry kontakt, dużo rozmawiamy, "często" się spotykamy. Mimo tej przyjaźni i dobrych relacji, ona nie wie o mnie wszystkiego, bynajmniej nie to, że ja jestem gejem. Ostatnimi czasy rozmawialiśmy na wiele różnych tematów. No i takie mam wrażenie, że Lena może próbować mnie poderwać. Rozmawialiśmy o tym, że była z jakimś chłopakiem, ale się rozstali - ponoć ją skrzywdził. Wiem, że chciała się wygadać, ja nie umiałem rozmawiać i jej właściwie pomóc. Mimo to nie odwróciła się. Wydaje mi się, że może zastanawia się czemu jestem wolny, albo czy miała by u mnie szanse.

Wiem też, że jestem jej winien to wyjaśnienie - to dużo zmieniło by w naszej relacji. Tylko pytanie czy aby na dobre. Nie boję się jakoś specjalnie odrzucenia, ale też nie wiem jak to powiedzieć. Znowu przeżywam to jak za każdym wcześniejszym razem. Jest to takie wewnętrzne rozdarcie. Trochę ono mi dokucza.
Chcę to zmienić, aby nie doprowadzić do złych zdarzeń, w których ona zostanie skrzywdzona.

Chcę z nią o tym porozmawiać, ale nie umiem znaleźć dogodnej okazji. Coraz bliższy jestem ku temu rozwiązaniu, by to właśnie poprzez komunikację społecznościową o tym porozmawiać, byłoby dla mnie dużo łatwiej, bo nie musiałbym odczuwać tego wszystkiego face-to-face. Chociaż zastanawiam się, czy nie jest to nie fair oraz czy to nie jest ucieczka przed.... no właśnie czym - prawdą?

Mam już swój coming-out przez komunikator, pisałem z koleżanką, Atją, która była swego czasu daleko stąd - pytała o moje życie osobiste - czy mam już dziewczynę, no i zebrałem się na tą cholernie trudną rozmowę i powiedziałem prawdę w tym temacie. Przyjęła to normalnie, jakbym powiedział, tak mam dziewczynę. Bez zbędnych emocji. Potem rozmawialiśmy o tym już face-to-face, gdy wróciła do Polski.

Nasz kontakt choć nie jest taki jak w przypadku Leny, z którą częściej się kontaktuję, to jest bardzo dobry. Z Leną jest o tyle łatwiej, że pracujemy w jednej branży i mamy dużo wspólnego, z Atją już jest zupełnie inaczej - spotkanie raz na jakiś czas jest super - można powspominać i wymienić się wydarzeniami z naszego życia.

Nie wiem sam dlaczego z Atją poszło mi dużo łatwiej, niż z Leną - zbyt długo zwlekałem... a teraz jest tylko trudniej.

To trzymajcie kciuki, 

by ta rozmowa była

łatwiejsza, niż sam

ją komplikuje.

analogia ładny

Wczoraj jadąc sobie rowerem przyszła mi taka analogia do głowy.

Patrząc na znajomych, kolegów, koleżanki ich znajomych, ogólnie na ludzi widać, że dla wielu ludzi wygląd odgrywa dość ważną, jak nie najważniejszą rolę. Chłopacy oglądają się za ładnymi dziewczynami, dziewczyny zaś za przystojnymi, ładnymi chłopakami. I to jest naturalne, nie wielu odchodzi od tej reguły i omija wygląd zwracając uwagę na charakter, to jakim się jest człowiekiem. Jest wielu fantastycznych ludzi, którzy jednak nie mają "super-zajebistego" wyglądu, ale mają najbardziej zajebiste serce i charakter! Ludzi którym warto ufać, bo w ich głowach nie ma wody sodowej. Lecz Ci mają problem by ktoś im zaufał, ktoś ich pokochał, bo wygląd jest ważniejszy. 

To przykre, że wygląd ocenia wartość człowieka, że wygląd jest podstawowym czynnikiem wielu ocen. Nie każdemu przystało być modelem i chlubić się pięknością zewnętrzną.

Kiedyś mój przyjaciel powiedział coś mniej więcej takiego, że chciałby mieć dziewczynę mądrą (inteligentną) ale i przy tym ładną. Niestety wiele, oj wiele dziewczyn jest ładnych, ale niestety brakuje im inteligencji, rozumu. 

Wchodząc do klubu, dyskoteki czy baru albo i knajpy spotykamy dziewczyny wiele pięknie ubranych, odmalowanych, uśmiechniętych lecz co z tego jak w ich głowach nie płynie nic sensownego poza wizją lansu. 

Swego czasu gdy miałem czas chodzić na takie imprezy dziewczyny te wydawały mi się żałosne.

Ale miałem pisać o analogi - ta analogia jest też w naszym środowisku.

Ciągle szukamy ładnego, przystojnego chłopaka, dopiero potem spoglądamy na jego wnętrze. Przez to wiele razy nie możemy dotrwać do końca, nie możemy stworzyć czegoś co będzie stałe i ważne dla nas dwojga. Czyż nie jest tak, że wygląd to podstawa, do wnętrza się jakoś przyzwyczaję? Oj chyba tak jest!

Zauważyłem, że z wiekiem wielu chłopaków zmienia swoje podejście, zaczynają być bardziej ulegli, a wygląd nie ma już nadrzędnego znaczenia.

Wiadomo od każdej reguły znajdą się wyjątki. Także nie wrzucam wszystkich do jednego worka.

pojawiła się Ona

miłość dlaczego ona jest taka trudna?

Dziś Szymek powiedział mi, że kręci z jedną dziewczyną, pokazał mi jej zdjęcie, opowiadał trochę o Niej. Mimo, iż mnie to zabolało, nie ukrywam, to napisałem Mu "super!", że się cieszę. Nie dawałem po sobie poznać, że jest mi smutno czy coś, ale ciągle mam to uczucie ciągle czuję coś jakby mnie w środku niszczyło. Ale próbuję sobie to uświadomić, przecież chcę ogromnie by był On szczęśliwy, nie mogę Mu powiedzieć, że jestem zazdrosny czy coś, nie chcę Go tym martwić. Postaram się to zaakceptować, pogodzić się. Ale boję się, że przez to mój kontakt z Nim strasznie się zmieni, nie będzie już długich rozmów, nie będzie tyle czasu na to by spędzić wspólnie czas, choćby się powygłupiać.

Póki co muszę się z tą wiadomością oswoić.