"Piękno tkwi w oku patrzącego"

O powiedzeniu "Piękno tkwi w oku patrzącego"

Zdjęcie z www.mohoguy.blogspot.com

Zaczytując się w pewnej pozycji psychologicznej, odsłaniającej tajniki ludzkiego rozumu, dociera do mnie, że każdy z nas kłamie ;-(

Zadam Ci pytanie: Czy wygląd ma znaczenie? Pomyśl kiedy ma, a kiedy nie ma?

Gotów/Gotowa to czytaj dalej ;-)

Czy wiesz, że już sam Arystoteles twierdził, że uroda człowieka jest lepszą rekomendacją, niż najlepszy list polecający? 

Miał rację, a dowodzą temu setki badań, eksperymentów przeprowadzonych wśród ludzi. 

Jeśli jesteś wysoki wśród innych zyskujesz, gdyś niski jesteś napiętnowany. To twierdzenie autorowie potwierdzają eksperymentem, gdzie przedstawiono postacie ludzi niskich i wysokich. Ci co byli bardziej atrakcyjni, oceniano ich na wyższy, zaś mniej atrakcyjni byli oceniani jako niżsi. Ludzi wyżsi dostają często lepsze wynagrodzenie - tak, tak...

Alexander Pope określił to tak:

"Nie usta i nie oczy,

pięknymi nas czynią

- to wspólna ich siła

urody jest przyczyną"

- Jak pięknie to brzmi. Szkoda, że tak fałszywie.

Jerry Wiggins podzielił mężczyzn na 3 grupy:

- amatorowie damskich piersi,

- wielbiciele pośladków,

- miłośnicy nóg.

Faceci w pierwszej kolejności jak się okazuje lecą na kobiece piersi, winne być duże ;-) ale! długie nogi i zgrabne pośladki to trzy pożądania. 

Co do wielkości piersi to już zależne jest od wychowań owego faceta (...)

Jako ideał męskiej urody, uważa się faceta o szerokiej klacie piersiowej i wąskich biodrach. - A co wy o tym sądzicie? Jaka sylwetka jest najbardziej pożądana?

 Zdjęcie z www.aylove-and-cuteboys.tumblr.com

Ponoć kobietą podobają się faceci, o średnio rozbudowanej klacie, z silnymi nogami i małymi pośladkami :D

Najbardziej dobijające w tym wszystkim jest to: Jeśli masz słabą urodę, to w sądzie też masz przesrane. Jeśli zbroisz, ale jesteś atrakcyjny to Twoje szanse na łagodniejszą karę są dużo większe - choć nie zawsze ;-) (wyjątki to jednoznaczna wina, gdy sędzia jest świadom tego, że wygląd może mieć znaczenie - może surowiej oceniać...)

Urodziwe osoby są postrzegane za brdzej spostrzegawczych, zdecydowanych, pewniejszych siebie, szczęśliwszych, bardziej uprzejmych, przyjacielskich, bardziej interesujących, czy bardziej inteligentnych. 

- To jest jednak okrutna prawda - to widać często gęsto w szkole, na uczelni, w urzędach, w pracy - wszędzie.

Ponoć Ci z wyglądem mają łatwiej o przebaczenie winy, zrozumienie, czy wsparcie.

A o randkach piszą tak: 

Zdjęcie z www.aylove-and-cuteboys.tumblr.com

Ludzie mówią tak: Najważniejszy nie jest wygląd, lecz charakter, osobowość, to kim jesteś dla innych, jaki jesteś, często czy jesteś inteligentny. 

Co się okazuje?

Dokładnie odwrotność - to wszystko powyżej jest mało istotne. Liczy się wygląd. Na pierwszy plan zawsze wychodzi znaczenie wyglądu. Atrakcyjni mają łatwiej, nawet na randce. 

George Bernerd Shaw powiedział tak: "Uroda jest doprawdy czymś wspaniałym, lecz któż zwraca na nią uwagę po trzech dniach obcowania?" 

- Czyby on nie miał racji? Doskonale wiemy, że z czasem zachwycenie urodą przemija, a człowiek pozostaje. Co mi z tego, że On jest gwiazdką z nieba, ideałem, jak nie jest atrakcyjnym wnętrzem człowiekiem??? 

Żadna to nowość, ale wszyscy Ci co mają wygląd mogą przebierać wśród tych mniej urodziwych. Przykre to jest, ale prawdziwe. Często też, bawią się oni uczuciami innych, ranią, niezależnie już od orientacji. 

Już by zyskać kogoś nie trzeba iść z nim do łóżka, wystarczy być pięknym.

Jeśli otaczamy się w towarzystwie pięknych osób, nasze punkty u innych wzrastają. - O zgrozo co za wyniki badań.

Dlaczego teraz prosi się o CV ze zdjęciem, tu w pracy to kluczowe znaczenie. Ludzie z rekrutacji, są ułomni, oni również ulegają naciskowi ich mózgu i ulegają atrakcyjności kandydatów. Ci co mają wygląd mają dużo, dużo większe szanse. Gdy w grę wchodzi męski zawód, posada murowana.

Dalej uważacie, że wygląd nie ma znaczenia?

- Nie ma co się oszukiwać, gdyby nie wygląd to wielu z nas było by już z kimś i nie szukało, kogoś innego. Na początek spoglądamy, czy facet nam odpowiada fizycznie, potem dopiero sprawdzamy to co reprezentuje sobą.

Zdjęcie wyhaczone w sieci, link na obrazku.

o matematyce dla humanisty

Dziś w dobie rozwoju wprowadzamy wiele pojęć w nasz słownik, rozróżniamy szereg zachowań ludzkich. Stwierdzamy na podstawie badań, obserwowań, przekonań - czasem też - że coś jest takie i owakie.

Całe szkolnictwo, ludzi niemu podporządkowanych podzieliliśmy na tych co lubią język, zagadnienia społeczne, itp - Humanistów, oraz tych co świetnie dają sobie radę z cyferkami i przeróżnymi z nimi kombinacjami - Umysły Ścisłe.

Dalej, nasze stwierdzenia pokazują, że jeśli jestem humanistą to do umysłu ścisłego daleko mi brakuje. Ale w gruncie rzeczy jest ponoć inaczej.

Pojawia się coraz to więcej stwierdzeń, że Matematycy - umysły ścisłe - radzą sobie lepiej z nauką języków obcych, niż ich humanistyczni znajomi.

Matematyka jest jednym z języków.  - Helen Doron

Ponoć wynika to z tego, że umysły ścisłe mają zdolność myślenia logicznego, w większym stopniu rozwiniętą.

Z drugiej strony nie ma niezbitych badań, które pozwalały określać ludzi, czy są humanistami czy ściślakami. To jaki kogoś nazwiemy zależy raczej od tego w czym czuje się lepiej.

Nasz mózg podzielony jest na dwie półkule: lewą i prawą, stąd też przypisane do nich zostały pewne czynności jako charakterystyczne:

Lewa półkula	Prawa półkula
Werbalne	Niewerbalne, wzrokowo-przestrzenne
Sekwencyjne, czasowe, cyfrowe	Równoczesne, przestrzenne, analogowe
Logiczne, analityczne	Całościowe, syntetyczne
Racjonalne	Intuicyjne
Myślenie „zachodnie”	Myślenie „wschodnie”

Która półkula jest lepiej w nas rozwinięta, możemy stwierdzić obserwując powyższe stany/zachowania jakie reprezentujemy.

Jako, że moje zainteresowania idą w dużym stopniu w kierunku humanistycznym jak się by wydawało, studia, pociąg do języków, tego co raczej humanistyczne, to do końca nie jest takie proste.

Pomimo tego, że matematyka to moja pięta Achillesowa, odkąd tylko pamiętam, z matmą nie było mi łatwo, wręcz przeciwnie. Ale! Zawsze pomimo tego, że dwóje, i jedyneczki kolekcjonowałem to lubię matematykę. Jestem i byłem za jej wprowadzeniem na maturze. Fajnie byłoby umieć swobodnie liczyć, posługiwać się matmą, niestety każde próby nauki legły w gruzach.

Ze szkoły, z LO pamiętam sytuacje, gdzie nauczycielka - świetna kobieta - bardzo fajnie tłumaczyła, obrazowała to co trzeba wykonywać, na co zwracać szczególną uwagę podczas matematycznych zmagań, tłumaczyła mi jakieś zagadnienia, powtarzała kilkakrotnie, pytając czy rozumiem, zadania przy niej rozwiązywałem samodzielnie o ile nie były bardzo skomplikowane, te trudniejsze zwykle mi pomagała, lub też sugerowała zły tok myślenia. To było fascynujące, zachęcało do nauki. Ale fascynacja szybko mijała, gdy wychodziłem z klasy matematycznej, gdy opuszczałem szkolne mury, znalazłem się w domu - czar pięknej matematyki prysł. Nie potrafiłem nawet samodzielnie rozwiązać ponownie tych zadań, które jeszcze parę godzin temu nie stanowiły dla mnie problemu. Te sytuacje przyprawiały mnie o ból głowy i do dziś zostają nie zrozumiałem.

Ale, ciągle mam pociąg i chęć na matematykę, bo wiem, że wbrew pozorom nie jest trudna, tylko trzeba mieć dużo wiary w siebie, trzeba przede wszystkim chcieć jej się nauczyć. Może kiedyś to ogarnę.

Informatyka to niczym matematyka - a mój pociąg do niej też nie jest taki mabdzieńki, lubię infę i tą szkolną i "wyższą". Ale problemem znów jest brak zdolności logicznego myślenia, matematycznego myślenia - co mnie bardzo ogranicza.

Marzec

Marzec, co by nie było to w marcu pogoda jak w garcu, a tym samym przenosi się to na uczucia, zachowania i ogólny nastrój, czyż nie?

Na początku napiszę ciekawostkę, którą warto znać: Otóż jak ostatnimi czasy się dowiedziałem LUDZKI mózg nie przyjmuje partykuły "NIE", co powodóje, że bardzo często robimy coś wbrew temu, że mieliśmy tego zaniechać (specjalnie opuściłem "nie" ..., że mieliśmy tego "NIE" zrobić) Dlatego też, sztuką jest wysławianie się w sposób, by opuszczać partykułę "nie". Wiadomo czasem jest to bardzo trudne. Przytoczę często spotykany przypadek z dzieciństw nas wielu: Mama mówi synku idź do sklepu kup: chleb, śmietane, masło i 3 bułki, tylko nie zapomnij kupić śmietany, bo nie będzie zupy. Synek idzie do sklepu i kupuje: chleb, masło i 3 bułki o śmietanie zapomina w końcu jego mózg dostał taki rozkaz.
Swoją drogą jest to bardzo ciekawe stwierdzenie. W ilu procentach prawdziwe ciężko stwierdzić, ale wiadomo, że coś w nim jest.

Teraz wracam do sedna:
Od xxx czasu dzieje się monotonnie, nic się nie zmienia, wszystko stoi w miejscu. A właściwie to chyba pasuje mi to, że nic się nie rozjaśniło, bo gdyby już to przecież z czegoś trzebaby było zrezygnować - a ja chyba nie chcę z niczego rezygnować.

Ostatnio zauważam, że jednak mam bardzo trudny charakter! - Tak to prawda.
- Porządek musi być! = jak mnie denerwuje gdy ktoś bałagani, utrzymuje syf, no może teraz przesadzam z tym syfem, ale nie lubię gdy coś brudnego stoi, i czeka w nieskończoność...
- Chamstwo - to akurat jest prawdą, jestem chamski. Ale przecież wiecznie nie mogę być milusieńki. Lena mówi, że czasem specjalnie tak mówię, robię, ale niekiedy jej intonacja brzmi dla mnie poprostu jak gdyby kpiła, odzywałą się ironicznie.
- Niby potrafię pracować w zespole, grupie, ale gdy na jakimś projekcie, przedsięwzięciu mi ostro zależy, to musi być na moim, w przeciwnym wypadku ciężko mi dojść do porozumienia.

Odkąd mieszkam tu na stacji, nie widziałem się z Krzyśkiem (hehe teraz dylemat dla Ciebie o którym Krzyśku wspominam:D - mam na myśli Krzyśka z czasów Liceum). Już się dwa razy ustawialiśmy, ale zawsze coś i nie wypaliło.

Dużo czasu spędzam nad rozwojem mojej strony, a wiec przed kompem...