Kiedy Gej dojrzewa?

Dojrzałość - ciekawe sformułowanie - lecz sama dojrzałość nie istnieje. Mówiąc o dojrzałości zawsze ma się jakiś konkretny rodzaj tejże dojrzałości.

Dlaczego dziś o dojrzałość?

Hm... powód jest jeden, a mianowicie któregoś dnia wszedłem znów na felka albo kumpelka - już dokładnie nie pamiętam, na którym z nich znalazłem taki oto zapis:

W życiu człowieka przychodzi taki czas, kiedy uświadamia sobie, że wszystko może mieć: kasa, dobra fura, markowe ciuchy, dobrze płatna praca, masa znajomych i paru przyjaciół... ale jeśli nie ma tej jednej osoby, która zawsze jest przy nim... przy której bez krępacji może śmiać się, płakać, wzruszać, budzić się co ranka i czekać z niecierpliwością aż ten cholerny telefon zadzwoni to wszystko inne jest nieważne... wszystko inne traci sens! Można być otoczonym wieloma ludźmi i nadal można być samotnym. Ja chcę tego uniknąć! Mimo, że mam wiele rzeczy, to jednak brakuje mi osoby, z którą będę się nimi dzielić! Nie szukam modela czy księcia z bajki...szukam zwykłego faceta, który pozwoli mi się poznać a z czasem może i pokochać.

Jakże pięknie to brzmi, tak prawdziwie - szczerze...

Konwersując z ludźmi, czasem niekiedy zastanawia mnie czy w ogóle oni dojrzeli do tego by zrozumieć, kim są? Wielu udaje bi, sam kiedyś udawałem, ale gdy pada pytanie o dziewczyny, wówczas niektórzy już nie mają nic do powiedzenia.

Być dojrzałym to mieć jaja? Czy nie koniecznie?

Najprostszy przykład, to mój Adi, zaczęło się 12 grudnia 2012 - było tak fajnie, spotykaliśmy się już tyle razy, a i chyba poznaliśmy trochę, jednak nie wszystko jest tak kolorowe. Gdy zauważyłem, że coś jest nie tak, że kontakt się urywa, z wiadomych przyczyn, zaproponowałem spotkanie, rozmowę - i co zostałem zbyty. Co brak odwagi? Czy o co chodzi?

Wielu facetów homoseksualnych ma chyba jakieś braki w dojrzałości. Teoretycznie są dojrzali, jedni prowadzą firmy, drudzy są dobrze ustawieni, za sprawą dobrej pracy, inni nie narzekają na to co im los zgotował, a jeszcze inni dopiero co szukają swego miejsca na ziemi. Ale wszystkich łączy jedno - gdy trzeba powiedzieć komuś prawdę, to automatycznie odwaga spierdala jak tchórz... I nie ważne kto kim jest - czy to kibol, dres, sneaker, przeciętny facet, młody, starszy, etc. - każdemu brakuje odwagi.

Zauważalne jest to, że z wiekiem faceci potrafią bardziej się zakwalifikować do pewnej grupy orientacyjnej: hetero, homo, bi, trans, etc... Słowa płynące z ust, czy z komunikatora często gęsto są tylko grą słów, polegającą na tym by zwabić osobnika. Nie liczy się poznanie i odkrycie człowieka, chęć bycia szczerym od pierwszego momenty, liczy się zdobycz  i czy to można nazwać dojrzałością?

Apetyt na seks - anomalie?

Odkąd poznałem Adriana (to ten chłopak, o którym ostatnio tu możecie przeczytać) jakoś apetyt na seks to nie wszystko.

Zwykle przy każdej poznanej osobie duże znaczenie miał seks, nie jedyne, ale zwykle o to najbardziej chodziło, i mi i poznanemu chłopakowi. Wielu mówiło o tym, iż szuka kogoś na dłużej, stałe itp. nigdy zaś nie wychodziło z tego coś poważnego, często też nie było to coś trwałego długiego itp.

Adriana poznałem jeszcze w grudniu 2012, czym mnie zainspirował? Tego nie jestem w stanie nawet sobie wyjaśnić. Po prostu zainspirował. Nie szukam wyjaśnienia, bo go nie umiem znaleźć. Każda próba kończy się na tym, iż dochodzę do tego samego wniosku: Jest ładny - tak, jest fajny - tak, lubię go - tak, jest nadzwyczajny - tak, bo go lubię, fajnie mi się z nim przebywa, ale jest też zwykły i to jest w nim takie cenne. Ciężko go określić, bo tu nie wygląd odgrywa nadrzędne znaczenie, lecz to kim jest Adrian, jest zwykłym chłopakiem.

Zwykłym chłopakiem? Hm... no może przesadziłem... :D ale lubię go.

Wracając, to ten seks, nie jest faktorem dla którego się z nim spotykam. To, że przypadł mi do gustu, a może odpowiada mi, moim oczekiwaniom w pewnym stopniu sprawiło, iż przywiązałem się do niego, mam też taką nadzieję, że z wzajemnością.

Kiedyś mimo poznanych osób, zawsze gdzieś w myślach był seks, erotyka itp. Dziś nawet nie ciągnie mnie by wejść gdzieś na stronę obejrzeć jakieś porno czy coś w tym stylu. Przestałem wchodzić na portale randkowe, jako, że nie potrzebuję szukać, bo w końcu z kimś się spotykam.

Tu zależy mi najbardziej na wierności, co by nie było to nie chciałbym być oszukiwany i też tego nie chcę robić.

Znajomość z Adrianem uświadomiła mi coś, muszę się wziąć za siebie, za swoją przyszłość. Moje studia to czysta teoria, brak doświadczenia, brak umiejętności praktycznych. Muszę zacząć coś robić w tym kierunku by się rozwijać, by zdobywać nowe umiejętności. Chociaż wiem, że w moim przypadku to nie jest, aż takie proste. Samemu nauczyć się języka technicznego - ciężko. Nawet tłumaczenie nie jest bezpieczne - bo nie wiadomo kiedy popełni się błąd.

najprawdziwsza z prawd

Zawiodło mnie parę osób. Ale mówi się trudno… Życie już, zdaje się, takie jest, że są tacy, którzy zawodzą i tacy, którzy nie zawodzą. I ci, po których się nie spodziewało, że pomogą, pomagają, a ci, na których pomoc się liczyło, nie pomagają.

Tak to już właśnie z nami ludźmi jest, w oczy jesteśmy super zaje-fajni, poza oczami zjebani na maksa. I nie ważne jest to jakim człowiekiem jesteś, zawsze się znajdzie ktoś kto Ci dokopie, szczęściem w nieszczęściu jest, to że obok stanie ktoś kto Ci pomoże - choć w niego nie wierzyłeś. 

Ile razy już w życiu spotkała Was taka sytuacja? Raz, dwa, a może więcej?

wykorzystanie...

wykorzystanie... to słowo często pada z ust wielu ludzi niezależnie od orientacji seksualnej. Każdy z nas nie raz, nie dwa może powiedzieć, że został wykorzystany.

Gej, Lesbijka, Hetero, wszyscy możemy być wykorzystani, prawda?

Jasne, że tak w środowisku "gej" wykorzystywanie występuje stosunkowo często. Przypadkowy seks, randka, spotkanie.  (Posłużę się tu imieniem Paweł - chłopak poznany w sieci, opowiem wszystko ze swojej perspektywy) Poznaję Pawła spotkaliśmy się na jednym z portali randkowych. Jego profil bogaty w treści, wydaje mi się, że Pawła znam, przecież tyle o nim wyczytałem. Dobrze nam się rozmawia ze sobą, może spotkanie - myślę sobie.
Zaryzykuję: Paweł może się spotkamy, pytam.
Po chwili odpowiedź: No jasne! Chętnie.
Wyobrażam sobie nasze spotkanie, cudownie.
W momencie kiedy się spotykamy, na początku jest idealnie, myślę sobie tak, Paweł jest rzeczywiście taki zajeb*** jak to wyczytałem z jego profilu, zdjęć itp. Rozmowa, okazywanie wzajemnego zainteresowania, i w końcu propozycja może się przeniesiemy do mnie? Czemu nie - myślę sobie. Może coś z tego wyniknie. Gdy jesteśmy w jego mieszkaniu, atmosfera jest boska, we dwoje, bez stresu, że ktoś z boku na nas spogląda.
Drink? spytał.
No nie wiem, odparłem.
Może jednak?
Zgoda, ale tylko jedne. Potem drugi i tak jeszcze kilka..
Seks z nim to miało być coś wspaniałego przecież nie jest złym.  W końcu widać jaki Paweł jest w rzeczywistości - jego zachowanie, natarczywość, władza i pewność siebie, często chamstwo, brutalność wręcz. Gdzieś w tym zalążek uczuć.
Rano. Siema młody, spadaj, nara.
Fajnie się ciebie jeb***, ale ja nie chcę żadnych bliższych związków, kontaktów. Idź.

Tak często wygląda nasze zauroczenie internetowym "Pawłem". Brutalność jaka panuje wśród nas, jest porażająca. Wielu, bo wielu poszukuje kogoś - księcia z bajki, jednocześnie opisując się jakim to nie jest super, boskim. Szczególnie młodzi i nie doświadczeni brutalnością lecimy na te wszystkie słowa zachęcające wręcz do spotkań do znajomości. Z czasem czujemy się zranieni i stawiamy pytanie: dlaczego mnie wykorzystał? co zrobiłem nie tak?

Napisałem to w odpowiedzi na pewien post który przeczytałem na jednym z blogów, jak znajdę adres to podam, póki co nie pamiętam;(
Znalazłem link http://gaymann.blogspot.com