Jak gdyby jutra miało nie być...

Cześć ...

napisanie tego posta to nie lada wyzwanie. Nie wiem o czym, a raczej jak zacząć by napisać to co ostatnimi czasy dzieje się w moim życiu.

To wszystko traw już tak długo, że się zgubiłem. 

Na początku było tak:

Pewnego razu w weekend po raz kolejny udałem się z moim Miśkiem do moich rodziców. Nalegali byśmy tam zostali na noc. Tak też zrobiliśmy. Rozmawialiśmy całe popołudnie i niemalże 3/4 nocy. Wtedy też powiedziałem rodzicom kim na prawdę jest chłopak, który od jakiegoś czasu przyjeżdża ze mną do nich w odwiedziny. Reakcja była dość jak na moją rodzinę rewelacyjna (ale o tym napiszę kiedyś post). Gdy był już niemalże świt położyliśmy się spać. Weekend zleciał bardzo szybko, nim się obejrzeliśmy był już poniedziałek i początek nowego tygodnia. Ufff... kamień z serca.

Czas mijał a my odwiedzaliśmy rodziców już jako para. Tak też było łatwiej. Chyba nie tylko dla nas, ale i dla nich.

W nasze dość spokojne choć "burzliwe" życie zaczął wiać silny wiatr, górale może by powiedzieli halny. Mimo wszystko szliśmy ciągle do przodu. 

Kością niezgody w kontaktach z ludźmi jest dla mnie alkohol. Po doświadczeniach z dzieciństwa mam wstręt do niego i po prostu nie lubię gdy się go przy mnie nadużywa. Zniszczył moje dzieciństwo, zniszczył piękne chwile, więc nie chcę by ludzie niszczyli przez niego dalej moje życie. Stąd mimo dobrych chwil pojawiają się często gęsto te smutne, gdy walczę z wiatrakami. Alkoholu nie da się wypędzić z życia moich bliskich, a próby ograniczania się do niego są wyczynem, na który nie stać większości. 

Tak też pojawiają się kłótnie, sprzeczki, głośne afery w rodzinie, ale i nie tylko bo moim związku również. Misiek mówi, że to ja muszę rządzić, co by nie było, to muszę się zgodzić, nie umiem ustępować, jeśli czuję - wiem, że mam rację, a inni po prostu nie chcą się przyznać, że mam rację. Owszem czasem mogę się mylić, ale... jestem bardzo wymagający, oszczędny, jak również powściągliwy - wszystkie wydawane złotówki, muszę obejrzeć trzy razy, bym nie popełnił błędu (te też się zdarzają), bym nie tracił tego co ciężko w moim życiu przychodzi. Również korzystanie z dóbr tj. prąd, ogrzewanie, woda, jedzenie - to też można używać oszczędnie. Mam raczej na myśli to, że zużywać tak, by nie marnować i nie robić strat. 

To jednak nie jest takie proste, o ile ja dzięki temu przeżyłem i doszedłem do tego wszystkiego w życiu co mam: praca, studia, wykształcenie, dobry zawód i dobre zarobki, to wielu tego nie potrafi docenić i żyje tak właśnie jakby jutra miało nie być. Łatwo przyszło, łatwo poszło. A takie podejście mnie nie zadowala, wręcz przeciwnie doprowadza do szewskiej pasji.

Tak więc kłócimy się od tych błahych, po te poważniejsze powody. Ostatnia nasza kłótnia, która wspomniana została na blogu, to właśnie o alkohol. Misiek wypił sobie z bliskimi, podczas gdy ja jeszcze byłem w pracy po pracy. 

Po moim powrocie się pokłóciliśmy przy innych no i wyszedłem do drugiego pokoju. Położyłem się spać. Misiek obrażony przyszedł do łóżka dopiero nad ranem. Rano gdy wstałem ogarnąłem mieszkanie, wstał Misiek, było koło 14. Pamiętam to jak dziś... Misiek bez słowa przemieszczał się po mieszkaniu, potem wyszedł na chwilę, wrócił. Skoro się nie odzywał ubrałem się i poszedłem na spacer po mieście. Potrzebowałem chwili odpoczynku, świeżego powietrza.

Wróciłem późnym wieczorem. W domu panowała błoga cisza. Zadzwonił tylko telefon, a z rozmowy domyśliłem się tego co się stało.

- Rozpakowałaś się?

.... 

- Czemu jeszcze nie? 

....

- Tak jeszcze piją.

....

- To my przyjedziemy jutro. (...)

Rozmowa dała mi do myślenia, że rodzeństwo mojego Miśka znowu wylądowało w domu dziecka. Przyjechała policja z dyrekcją DD i zabrali dzieci. Oczywiście powód jest oczywisty, osoba, która miała prawo do urlopowania dzieci na weekendy je straciła przez procenty. Nie miało znaczenia, że dzieci były zupełnie gdzie indziej, bo u nas, a tego dnia nikt nie był pod wpływem, czy coś z tych rzeczy.

To przybiło rodzinę Miśka, a jego mama sobie nie poradziła z tym i próbowała odebrać życie. To wydarzenie przeraziło wszystkich. Minuty decydowały o jej życiu. Nieświadomość tego co się dzieje, nawet nie dawała podejrzeń pozostałym domownikom. Gdy Misiek znalazł puste opakowanie po tabletkach przyszedł sprawdzić co to jest, wtedy się okazało, ze to bardzo silne tabletki, które mogą doprowadzić do zatrzymania akcji serca. Misiek się zastanawiał co to za tabletki, czy mogła je zażyć. Nie myśląc o niczym widząc, że szuka jakichś informacji w internecie, spytałem co robi, spojrzałem w komputer i na opakowanie. Spytałem czy jego mama to zażyła. Potwierdził i dodał, że się nie budzi. Rozkazałem mu dzwonić po pogotowie, przyjechali w kilka chwil i odwieźli ją na sygnale. Potem nie zważając na naszą kłótnię wybrałem się z nim do szpitala. Tam spędziliśmy ok 4 godzin, nie dowiedzieliśmy się nic, a jedynie tyle, że możemy iść, bo na razie i tak nic się nie dowiemy, nie ma żadnych informacji. 

Dnia następnego w poniedziałek z pracy dowiedziałem się, że stan jest krytyczny. Misiek pierwszy raz odkąd się znamy płakał, nie mogłem być przy nim. Kilka minut później już planowana była podróż odległa do innego miasta, bo tam została przetransportowana jego mama. Musieliśmy jechać do zupełnie innego miasta, województwa, w obce nam tereny. 

We wtorek już byliśmy w zupełnie innym szpitalu, specjalizującym się zatruciami. Tam dowiedzieliśmy się tyle co nic. Stan jest krytyczny, jedno płuco nie funkcjonuje, nie oddycha samodzielnie a pod respiratorem. Inne narządy działają, lecz z ich funkcjonowaniem dalej są problemy. Nawet nie mogliśmy tam wejść. Głównie przez to, że oprócz krytycznego stanu, dochodziło jeszcze zapalenie płóc. Lekarze wzięli numer telefonu i mieli dawać znać jak tylko coś będzie wiadomo. A my mogliśmy wracać do domu. Podróż zajęła drugie pół dnia i tym sposobem późnym wieczorem byliśmy już w łóżku. W czasie podróży spływało tysiące połączeń z którymi musiał się zmagać Misiek. 

Po 3 dniach okazało się, że mama odzyskała przytomność. Tym samym została przewieziona do innego szpitala. Tydzień później pojechaliśmy raz jeszcze, tym razem mogliśmy już spokojnie porozmawiać z mamą Miśka. Rozmowa przebiegła spokojnie, choć nie była tak bardzo łatwa. Początkowo myśleliśmy, że w ogóle żadnej rozmowy nie będzie, ale mama jednak zaczęła z nami rozmawiać. 

Ten chwilowy pobyt w zakładzie psychiatrycznym był dla mnie ogromnym przeżyciem, dla Miśka szokiem, z którego nie mógł się długo podnieść. Tego dnia też wróciliśmy bardzo późno.

Stan się poprawiał, a my na weekend decyzją sądu dostaliśmy opiekę nad rodzeństwem Miśka. Różnego rodzaju organizacje tylu MOPS (Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej), kuratorzy, i inni ludzi, którzy się dowiedzieli o zaistniałej sytuacji zaczęli dzwonić, "radzić". 

Misiek dostał prawo urlopowania dzieci na każdy weekend, czas wolny od szkoły. Dzieciaki tym samym już kolejny weekend były u nas. 

Mimo iż nie mam nic przeciwko dzieciakom to jednak ich obecność wpływa destrukcyjnie na nasz spokój. Niestety prawda jest taka, że one nie są nauczone niczego, a w moim spokojnym poukładanym życiu nie ma miejsca na odstępstwa i tak po sobie trzeba sprzątać, zachować spokój, gasić światło, nie myć zębów pod bieżącą wodą, śmieci wrzucać do śmietnika no i na pewno używać słownictwa pozbawionego przekleństw: dziękuję, przepraszam i proszę to słowa, którymi się nie brzydzimy. A jednak nasi podopieczni nie są do tego wszystkiego przyzwyczajeni. Obmywają pod bieżącą wodą, myją również, nie gaszą świateł. Uczyć się też nie uczą. 

W naszych rękach teraz jest ich los, wychowanie i nauczanie. To wszystko nie jest proste. Nad wszystkim musimy panować, wszystko pilnować no i podczas tego nie dać się zrazić do siebie nawzajem. Sam przymus już jedzenia może być trudny dla obu stron. Przymuszanie dzieci do nauki też nie jest niczym przyjemnym. Wiem to, że tak na długą metę nie damy rady wychowywać ich. A znaleźć dobre sposoby to nie lada wyczyn. Głowimy się i troimy. Jedno jest pewne, jeśli siedzimy i razem coś robimy, czy też się uczymy jest dużo lepiej. 

Chłopczyk jest zapalonym piłkarzem, stąd też będę określał go jako Piłkarzyk. Nie będę ukrywał jest też chory, opóźnienia w rozwoju, nadpobudliwość, może ADHD, póki co to my sami nie wiele wiemy o nim. Bierze tabletki. Jest bardzo ruchliwy, niespokojny i rozkojarzony, rzeczy nawet oczywiste są dla niego nie oczywiste. Jest w 4 klasie szkoły podstawowej w szkole specjalnej. Za pewne nie zdał kilka razy, na to wskazuje jego wiek. 

Dziś uczyliśmy się ułamków zwykłych. Nauczenie się regułek nie gwarantuje tego, że potrafi zastosować je w praktyce. Zarówno tłumaczyłem mu na placach jak również i na korkach kolorowych (tu świetnie sprawdziły się korki od mleka z Biedronki czerwone i żółte oraz niebieskie. Misiek widząc moją cierpiliwość zapytał, a może ty byś chciał pracować w szkole specjalnej. Odpowiedziałem tylko, że nie mam cierpliwości. Nie dowierzał. Ale ja nie mam cierpliwości. To, że mu wielokrotnie to samo tłumaczyłem to tylko dlatego, że chciałbym mu pomóc, by zrozumiał coś i by podnosił się w szkole. Chciałbym by znalazł spokój i siłę by iści dalej w życiu. Zaległości są tak duże, że zastanawiam się jak można to nadrobić, skoro tylko opieka "doraźna" jest tylko w weekend jeśli są u nas. Do tego potrzeba czasu, który z każdym dniem ucieka. 

WYCHOWANIE DZIECKA Z WIEDZĄ JEST PROCESEM DŁUGOTRWAŁYM, A KAŻDE ZANIEDBANIE RZUTUJE NA PRZYSZŁOŚĆ ORAZ JEST WYROKIEM NIEWIEDZY.

Dziewczynka, siostra Miśka, to bardzo delikatna istota. Widać u niej bardzo jak brakuje jej ciepła i miłości. Brakuje jej mamy, mimo wszystko to bardzo tęskni za nią. To jest oczywiście zrozumiałe dla nas. Nina jest bardzo spokojna. Niestety czasem jej zachowanie mnie bardzo irytuje. Gdy ma jakiś problem, gdy się jej ktoś pyta o coś, a ona nie wie, co ma powiedzieć, czy np. pada pytanie o coś, ona tego nie ma, to się nie odzywa, nie chce nic powiedzieć. To bardzo utrudnia, bo nie wiadomo co jest powodem milczenia. Jeśli chodzi o naukę to u niej jest lepiej, bo nie ma tu jakichś trudności w funkcjonowaniu, lecz inna trudność to jest problem z koncentracją. Nie potrafi się skupić, nie umie się uczyć tak by się nauczyć. 

Dziś nauka z nią była trochę wyzwaniem. Z zeszytu nie potrafiła się nauczyć żadnego słówka. Pomyślałem, że może czas zrobić coś co jest dość nowym elementem w jej uczeniu się. Zapisałem każde słówko na jednej karteczce wcześniej wyciętej. Na jej odwrocie Nina napisała tłumaczenie i tak miała sobie powtarzać słówka. Efekt był taki, że coś jej w głowie zostało. To było bardzo miłe zarówno dla Niny jak i dla mnie. 

Misiek w między czasie powiedział, że musimy zamontować gdzieś tablicę w naszym mieszkanku :) to było by dużym ułatwieniem w tłumaczeniu. 

Resztę dnia spędziliśmy na świeżym powietrzu spacer po mieście, "małe" zakupy. Tym sposobem wróciliśmy do domu ok 17 wówczas zrobiliśmy jajecznicę no i tym samym naszą kolację. Potem była herbata/kawa trochę rozmowy w gronie. Zebraliśmy pranie ubrań, które kupiliśmy w sobotę na "szmatach" w szmateksach, dzieciaki niestety nie mają ubrań, potrzebujemy dosłownie wszystkiego, to co mają to jest kropla w morzu potrzeb. Stąd kupiliśmy w okazyjnych cenach trochę ubrań całkiem dobrej jakości. Dzieci zadowolone a to dość ważne. Potem to już tylko burzliwe zbieranie się do odprowadzenia Piłkarza do szkoły z internetem oraz Niny do Domu Dziecka. To było bardzo trudne. 

Ogólnie w moim życiu nastąpiło wiele zmian. Życie spłata nam figle każdego dnia. Niespodzianki są oczywiste. 

Na niedomiar złego moje rodzeństwo właściwie jedna z sióstr rzuca mi kamienie pod nogi wszystko utrudnia.

Dobrze, że mam jeszcze dobrego kolegę z czasów szkolnych mogłem zadzwonić i poprosić o pomoc. Pomógł jak na kolegę przystało. 

Stan mamy Miśka jest w obecnej chwili pod wielkim znakiem zapytania. Już miała wyjść ze szpitala, jednak dzień przed dowiedzieliśmy się, że stan narządów się pogorszył i tym samym musi zostać w ośrodku dłużej. Tym samym pobyt ten przedłużył się o kolejne 3 tygodnie. 

Myślę, że to co zaszło w naszym życiu to nie lada egzamin dla nas. Wszystkie te wydarzenia kosztują nas dużo nerwów, dużo wysiłku oraz poświęceń, to nieuniknione. 

To również dowodzi chyba naszych uczuć, tego, że zależy nam na sobie nawzajem. 

Co los przyniesie pokaże nam czas. 

Szczęście - czy gejem jest się szczęśliwym?

Ostatnio było o przyjaźni, dziś napiszę coś o szczęściu*. Czytając jakiś artykuł, może nawet post, albo książkę, nawet już nie pamiętam gdzie to było, zostały postawione pytania, pytania o nasz żywot. Nikt nie wymagał odpowiedzi, a jedynie można było ją samemu sobie udzielić. Zacząłem drążyć temat, bym sam zrozumiał siebie.

Nie rozumiem. Nie potrafię zrozumieć. 

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że samopoczucie spada, ono niszczeje i wcale nie wydaje się być lepsze.

Nie umiem sobie odpowiedzieć na pytanie czy jestem szczęśliwy. Gdy pytają mnie inni, odpowiadam, oczywiście jestem szczęśliwym człowiekiem. Nie jestem. Kłamię ;( Do szczęścia potrzeba mi jeszcze czegoś -. 

:(

Opracowanie własne.

Nie wiem czego:( Mam swoje (co prawda wynajmowane, ale jest) M, mam chłopaka z którym dzielę wspólnie życie, wiedzie nam się nawet, .... dobrze, chyba najlepiej jak napiszę, że się po prostu wiedzie, bez określeń jak. Dobre kontakty z rodziną. Nie brakuje mi jedzenia, mam każdego dnia co zjeść, mam w co się ubrać, nie potrzebuję pożyczać, nie potrzebuję żebrać, nie muszę się martwić, czy 10. dostanę wypłatę, czy starczy mi na bieżące wydatki. Ja to wszystko po prostu mam.

Jednak nie jestem szczęśliwy. 

Prawda jest taka brakuje mi spokoju. Życie które wiodę nie daje mi tego poczucia. A wpływ na to ma otoczenie i uwarunkowania z nim związane. Mój Misiek ♥. 

Chciałbym cholernie nauczyć się być szczęśliwym. Tylko jak? Co zrobić, by ten wewnętrzny smutek zamienić w radość? 

Wiem, że odpowiedź muszę znaleźć w sobie sam, wiem, że nigdzie nie jest ona zapisana, wiem również, że nie ma takiej persony, która mogłaby mi odpowiedzieć na moje pytania, na moje zwątpienia. 

Po prostu czuję się trochę jak ryba, której staw wysycha, a ona tkwi w mule, który nie rokuje na poprawę sytuacji. Możliwe, że ratunkiem jest inny staw wypełniony wodą po brzegi. Choć on również może wyschnąć z czasem i co wtedy?

W tytule zawarte pytanie chyba lepiej pozostawię bez odpowiedzi. Z jednej strony oczywiście zarówno gejem, bi, lesbijką, trans, chrześcijaninem, muzułmaninem, politykiem, zwykłym robotnikiem można być szczęśliwym. Skoro można być szczęśliwym, to równie dobrze można być nieszczęśliwym. 

Ja znalazłem się gdzieś po środku. Nie wiem czy jestem szczęśliwym. Chyba nie. To moje życie jest takie puste, jak puste są dziś ściany w moim domu - przestało tu tętnić życie, tylko dlaczego? Co zrobiliśmy nie tak?

*Sansenoi ostatnio zasugerował, że jego wpisy są czasem rozmową z samym sobą i zdanie innych nie ma tu większego znaczenia. Obawiam się, że sam się jakoś zagubiłem w tym wszystkim i coraz to rzadziej liczę się z opinią innych. Zaś z drugiej strony jest mi ona cholernie ważna. Głupie to co napisałem, ale nie mieszczę się w sobie ;-)

P.S Nie jest też tak, że mówię, byście nie komentowali, nie, wręcz przeciwnie jak zawsze chętnie czytam to co mi napiszecie, jednak jakoś tak gorzej się czuję może stąd ten dziwny ton :( Za co przepraszam Was :)

W biegu do normalności

Cześć,

znowu mnie tu nie było szmat czasu. Przepraszam swoich wiernych czytelników za to. Chciałbym powiedzieć czemu tak się dzieje, lecz sam nie wiem jak. Żyję w biegu, biegnę i nie mogę zwolnić. Gdy już dobiegam do mety, ta automatycznie się oddala i biegnę dalej.

Nowa praca to nowe wyzwania i nowe możliwości. Jest pozytywnie, coraz to lepiej się wdrażam, idzie mi lepiej niż pierwszego dnia :) Kilka pochwał wpadło na moje konto więc i ambicje wzrosły;-) 

Tak się złożyło, że dostałem jeszcze inną ofertę pracy, a dziś kolejną. Także jak się "sypnęli" to wszyscy na raz.

Zmian to nie koniec, bo było by zbyt nudno. Hm.. nawet nie wiem czy Wam o tym pisałem, czy nie, ale moje ♥ przeżywa renesans. Zwariowało na punkcie Adonisa i ciągle o nim mi przypomina, jak tu uwolnić się od tego "zauroczenia". Jak można ślepo zakochać się w kimś, kto nigdy nie spojrzał na mnie pod tym względem ;/ ^^ Ktoś ma jakiś pomysł, jak wykurzyć z głowy i serca to co nienamacalne? 

To byłoby zbyt piękne, żeby było możliwe poznać swoją miłość "na ulicy" :)) 

Chyba znalazłem dobrego kompana na dobrego kolegę, by nie powiedzieć przyjaciela :) Dej to dość specyficzny człowiek, z dobrym workiem doświadczeń. Szczery, pomocny i życzliwy. To też przypadek pokazujący, że nowa praca sprzyja nowym znajomościom :))

Jak to Dejw mówi taki kot jak ja, ma swoje życie zaplanowane co do minuty i każde odchylenie od tej normy powoduje niepewność i wycofanie się z walki. - Ech wiecie, co w końcu mi to ktoś uświadomił, tym człowiekiem jest Dejw. Miło jest czasem dowiedzieć się czegoś o sobie, co się powinno wiedzieć, ale się nie wie... :) Tzn. już się wie :D :D :D

Byłem na spotkaniu rodzinnym ostatnio i muszę Wam powiedzieć, że jak lubię takie "spędy" tak ten mi nie przypadał do gustu - z czasem jednak jak doszło do tej imprezy to zmieniłem zdanie, nawet się cieszyłem. Radość widocznie nie trwała, bo ojciec musiał zepsuć ten czar. Niestety bywa. Nie ma co tego rozpamiętywać;-) Było przeminęło. Ogólnie chyba dobrze się skończyło, bo goście zadowoleni byli :)

Na koniec powiem Wam, że chyba znalazłem swoje miejsce na "Ziemi". Tzn. szukałem jakiegoś miejsca gdzie mógłbym się ulokować i prawdopodobnie znalazłem swoje 4 ściany :) Ale o tym może następnym razem, by nie zawalić Was informacjami ;-)

Marzę za jakimś urlopem, chciałbym odpocząć, kiedy...? 

Dzięki za Waszą obecność,

ogromnym mobilizatorem do napisania tego posta był komentarz Samotnego;-) 

Postaram się zajrzeć do Was niebawem i nadrobić zaległości, mam nadzieję, że wybaczycie mi tą nieobecność ;-)

Aaaah co Wam powiem, to Wam powiem, ale zmienił się mój image, zarosłem jak nie wiem i zaczyna mi się to podobać, o dziwo.

Ciao;-)

Strach przed sobą, strachem przed życiem

Ostatni weekend to czas samych trudności. Zwaliło mi się na głowę życie swoje i innych. Najsmutniejsze jest to, że w takich momentach jestem sam. Są wszyscy, lecz dalej sam. Na własne życzenie. I tak dobrze.

Gdy poziom stresu i niemocy wzrasta chcę ucieknąć od życia. Włączam jakiś film, a że oglądam tylko te o tematyce LGBT, to właśnie taki i staram odpłynąć, by zapomnieć o trudnościach z pójściem do przodu.

Wczoraj gdy zasnąłem jak stałem po wyzywającym, by nie powiedzieć katastrofalnym weekendzie zasnąłem i tak spałem do nocy, obudziłem się i jedyne co zrobiłem to włączyłem film. Skąd go wziąłem? 

To zadziwiające, bo podsuną mi go fb! Czuję się okropnie, brak mi sił i energii do życia. Jedynym przyjemnym momentem ostatnich dni, był właśnie wczoraj ten film. A mówię tu o filmie "Zupełnie inny weekend" z 2011 roku. W sieci dostępny, także nie było problemów bym go sobie obejrzał (link w mojej filmotece).

Ciekawa historia - wiecie dlaczego uważam, że ciekawa, bo tak cholernie rzeczywista, tak brutalna w swojej nagości, że aż smutna i przerażająca. 

Jednak ta zgroza, którą odczuwałem, nawet w tych ubogich momentach, dała mi coś innego. Świadomość i tak jakby rozmowę - tym razem nie ktoś, lecz odgrywane role według scenariusza, według zamysłu człowieka, mówił mi o błędach i o życiu, które się toczy, bo tak nakazuje mu społeczeństwo i jego ogólnie przyjęta normatywność. Nie wybiegaj, bo oberwiesz - myśli każdy z nas. To błąd. Wybiegaj i żyj - nie bój się żyć. Nie ma sensu się toczyć.

Geje to tchórze, a jednym z nich jestem ja. To już fakt. Choć myślę, że czas to zmienić. Wiarą w siebie. 

Film ten tak cholernie zapadł mi w pamięci, że nie umiem oderwać myśli od tego co mówili aktorzy. Było tam sporo słów, które dziś mogłby stać się moim mottem, moim mottem na życie, moją dewizą i moim celem, za którym powinienem podążać. 

Gdybyśmy tak wszyscy potrafili mówić o sobie, swoich uczuciach, nikogo by to nie dziwiło, nikogo nie raniło. Byłoby tak autentycznie, może ciut bardziejsz szczerze.

I tak teraz rozmyślam o tym jak pokierować sowim losem. Jak wybrać życie, nie wegetację i dostosowywanie się do wizji innych. Pomysły są tyle Wam zdradzę na ten moment :)

Od początku do końca

Źródło: "Od początku do końca"

To miał być dobry czas - dużo lepszy od ostatnio spotkanych. Eh... oszczędzę tego sobie i wam.

Chyba to już tak jest, że gdy dopada mnie smutek i ból zaglądam do kartoteki, włączam jakiś film i

odpływam.

Tym razem odpłynąłem razem z filmem "Od początku do końca" - oryginalny tytuł "Do Começo ao Fim."

Nieskończoność

Zaczynasz rozumieć, 

każdy krok który stawiasz

tylko raz

pozwól na to by się po prostu zdarzyło

nie masz nic do stracenia

ty wciąż samotny

i trzymasz się tego mocno

to daje ci resztę

i nie możesz tego zmienić

wiesz to dokładnie

to pobudza

ale zbyt szybko przemija.

A wszystko to „vanitas vanitatum, et omnia vanitas". Gdy pada pytanie, czy dużo ludzi poznałem to zastanawiam się co powiedzieć. Tak, czy nie? Jeśli powiem tak, uznany zostanę za ciotę, albo jeszcze gorzej, takiego co z każdym się puszczał. Jeśli zaś powiem nie, skłamię. Wybieram tą drugą opcję, lecz zawsze staram się wyjaśnić, że można się poznawać i "poznawać". Można się poznać i poznać by zapomnieć. Wszystko jest przecież dla ludzi. 

Każda rozmowa, każdy krok jaki stawiam ma swój cel. Tym jednym i najważniejszym jest "szczęście". Co znaczy życie człowieka, który ma wszystko, ale nie ma szczęścia - to takie wielkie nic. Nie chciałbym żyć w dostatku, a cierpieć na niedosyt szczęścia. Wolę skromność, czy powściągliwość i umiar, ale w szczęściu. 

To właśnie szczęście decyduje o tym czy czujesz się bogatym, biednym, samotnym, znanym i lubianym. Ludzie szczęśliwi są piękni, ich piękno można obserwować w różnych aspektach ich działalności życiowej. 

Życie jest piękne, a życie szczęśliwe jest jeszcze piękniejsze.

Dziś stawiam sobie cele, jutro też postawię i tak dążę do ich spełnienia. Jednym z tych jest właśnie szczęśliwy związek. 

Czyż nie byłoby pięknym wracać z uczelni, czy też pracy, a w połowie drogi spotkać partnera i wrócić z nim szczęśliwie do domu? Czyż nie byłoby pięknym pomarzyć o wspólnych chwilach, o wspólnych marzeniach, o tym co chcemy osiągnąć, o tym gdzie i jak chcemy żyć, o tym co chcemy robić dziś, jutro, a może za rok czy kilka? Czy nie jest pięknie móc położyć głowę pełną marzeń i pomysłów na ramieniu swego wybranka? Czy nie piękny jest spacer nocą we dwoje? Czy nie piękne jest zasypianie z głową w chmurach? 

Co nie jest piękne i co nie daje szczęścia, że panowie tak usilnie bronią się przed wstępowanie w związki z innymi facetami, również gejami?

Czy ta piękność zawęża się tylko do wizerunku? A może to brak zainteresowań, które łączą? Spoglądając na związek faceta z kobietą, można powiedzieć, że tu to ONA jest taką szefową, która ustala warunki, a facet musi się dostosować, bo przecież mu zależy i tak też przecież trzeba. Kobiety mają ten dar czarowania, przekonywania i wywierania presji na partnerach - z facetami, mimo iż geje są gdzieś tam podobni do kobiet, to nie jest tak prosto. Są oproni i nie dają się wieść przez życie.

Dalej tkwię na randkowym allegro i dalej szukam i czekam i próbuję, tak w nieskończoność...

Z gorącymi pozdrowieniami,

JarKow

P.S. Jak nie jestem fanem tego typu piosenek, to ta wyraźnie mi się spodobała:)

I tak pozostał w zapomnieniu

Nastał ciemny wieczór,
wszystko było jakoś takie szare.
Nic nie wróżyło, że będzie inaczej.
Nie było.

Kolejny ranek,
kolejny obowiązek,
chłodny zapach jesieni.
Myślał, on moje nozdrza rozpromieni.

Chwile uniesienia,
moment tu i tam,
chwile zachwycenia.
- To tylko ciche pożądanie.

Gdy już słońce wyjrzało,
cieszył się jego promieniami.
Ono było, ale tylko było,
rozczarowany zachwytami.

Następnego ranka tuż po przebudzeniu,
 słońce go witało,
lecz już nie grzało.
I tak pozostał w zapomnieniu.

Czym jest sens, czym jest cel, czym jest chęć, czym jestże życie? 

Chodzisz pracujesz, jak nie zapier***. Starasz się, a los rzuca Ci kłody pod nogi. Gdy już jedną pokonasz, następny dzień, to następna kłoda. Nawet gdy u jego schyłku myslisz, że już wszystko jest takie piękne, teraz tak żyć byś chciał, to ranek wita Cię rozdoryczeniem. I tak dzień za dniem, godzina za godziną i minuta za minutą, ciągle - jak w labiryncie bez wyjścia.

---

I choć w sercu czuję radość, częściej gości ona na mojej twarzy, to wewnątrz serce się smuci, że bariery ktoś mu postawił, a je wywiózł gdzieś dalko by nie mogło powrócić.

- Dlaczego faceci są tak cholernie trudni w ujarzmieniu? Czemu nie są pewni siebie i swoich myśli? Dlaczego nie mają jasnych celów - czemu brakuje im prezycji? Dlaczego nie brakuje im chęci do zabawy i pogrywania? Może facet to wieczne dziecko tylko w dorosłej postaci? Sam już nie wie.

Geje na językach III - gdy plujesz mi w twarz

Kilka dni temu pewna osoba (tak to Ty moja Droga) zadała mi pytania:

Wiesz, czasami się zastanawiam jak Wy znosicie takie docinki nieświadomych Waszej orientacji znajomych. Co się dzieje w Waszym wnętrzu, sercu duszy? Nie masz czasami ochoty wykrzyczeć im prosto w twarz kim jesteś?

Odpowiedziałem następująco:

Co czuje? Trudne pytanie, zawsze zadaje sobie pytanie, co on/ona o takim geju wie. Jak by mnie potraktowali? 

(...) Myślę, ze był by to kolejny powód do docinek. - Tak jest w pracy.

Źródło: ustka.pl

Tak po chwili zastanowienia, po dłuższej refleksji dochodzę do wniosku, że w wielu przypadkach

zostałbym wykluczony z gry - jaką jest współistnienie z innymi ludźmi. A to uczucie bardzo boli. Skąd to wiem? Z ust ludzi, którzy to już przeżyli.

Samotność jest jak choroba, gdy ludzie traktują Cię jak trędowatego, chorego na ADIS/HIV i nie wiem co jeszcze wówczas stajesz się taki malutki, taki bezwartościowy.

Dobrze gdy znajduje się ktoś kto Cię wspiera, ale życie często gęsto wystawia nas na próbę samemu, bez wsparcia innych. 

Poza nią (pracą) dziś nie mam przyjaciół w znaczeniu znajomych - co się z nimi spotykam... - taki samotnik się ostał... - i tu pytanie co by powiedzieli Ci dalsi znajomi co to kiedyś z nimi jakiś kontakt był... zakładam, że podobnie, mało kto nie zwrócił by na to uwagi, mało kto by przemilczał i nie skomentował głupio tego. 

 Właściwie to nie potrzebuję tych ludzi do szczęścia, ale czuć na sobie czyjś wzrok, czuć ciężar z jakim styka się rodzina nie jest przyjemnie, tym bardziej, że są mi ważni.

 

O pochodzeniu trudno czasem mówić. Było jak był nic teraz tego nie zmieni. 

Źródło: (fot. Kampania Przeciw Homofobii)

(...) Więc sądzę, że zdanie byłoby jedno i to same. Pedał. Cwel. Pedzio. Pedofil. - Tak tak się definiuje gejów w tamtych stronach.
Zawsze boli gdzieś w sercu na dnie, że nie możesz być traktowany jak wszyscy, na równi, bo ktoś Cię skreśla.

I tak co czuję? Czuję ból, którego nie opiszesz słowami, bo nic fizycznie Cię nie boli, nic nie dolega - objaw brak. Jednak dusza cierpi, ciało również tylko nie tak jak po uszkodzeniu mechanicznym. 

Wiele razy chciałbym powiedzieć, co ty za brednie opowiadasz, lecz cóż trzymam język za zębami. Głupi uśmiech, obojętność niekiedy i odchodzę. Moja babcia mówi "ciszej jesteś, dalej jedziesz" - może to i racja. 

Z drugiej strony szukam analogii w tym naszym żywocie. Skoro człowieka grubego często się nie lubi, bo jest gruby, to geja można nie lubić bo jest gejem - wytłumaczenie jest? Jest. Co z tego, że cholernie głupie, czy ktokolwiek się nad tym zastanawia? Może tylko taka osoba której sprawa dotyczy, ten gej i ten gruby człowiek.

Idąc pieszo...

Tak się zastanawiam od pewnego czasu czy ja tu mam szansę kogoś poznać?
Może najlepiej byłoby zmienić otoczenie ludzi?
Może inne miasto..., co mi z tego co mam jak nie mam najważniejszego - miłości=ukochanego...

Można mieć wielu przyjaciół, znajomych, dobrą pracę, wgl. pracę, wiele zainteresowań, parę zapychaczy - tak by czas zmarnować, ale bez NIEGO się nie obejdzie. Czemu to takie trudne - wiem, wiem nikt nie zna odpowiedzi, tak sobie głośno myślę.

Idąc sobie chodnikiem myślałem czy to lewą, czy jednak prawą stroną tego chodnika winno się iść?

Poboczem drogi to lewą ale chodnikiem - hm...? Ktoś kiedyś mówił o prawej, ale obserwując ludzi to Oni sami nie wiedzą - ja również.

torebka Folk

w przedeniu świąt

Człowiek zabiegany, brakuje czasu zupełnie na wszystko. 

W tym wszystkim by przeżyć pomija się takie błahe rzeczy co w późniejszym czasie skutkować może obarczaniem się winą, że jest już za późno na wyrażanie uczyć. Na wyznanie komuś "Kocham Cię, ...".

Los mój tak się potoczył, że od powrotu z zagranicy rozpoczął się okres gonitwy, walki o przetrwanie. Dzień się zaczyna zazwyczaj już o 6.00 i tak w biegu śniadanie, poranna toaleta, o 7.30 wybiegam już na uczelnię, by o 8.00 już być nie spóźnionym i nie szastać na lewo i prawo kwadransem akademickim. Godziny mijają, a ja ślęczę na uczelni i o ile czegoś nowego się tam uczę to spoko, gorzej jak ten czas tracę na to by być tam ot tak sobie, od rana do nocy 18.00/20.00 Gdy dzień kończy się o 15.00 to od 16.00 już pracuję. Upragniony weekend nigdy dla mnie nie nastaje, bo w sobotę lecę do pracy, a niedziela gdzie winno się znaleźć chwilę na rzeczy takie przyziemne spędzam również w pracy. W te dwa dni gdzieś trzeba jeszcze upchać naukę, czasem się uczę..., jakieś zakupy by móc żyć. 

Gdzie w tym wszystkim czas na to by spotkać się ze znajomymi? Niestety po 20.00 zwykle już padam z nóg w dni powszednie, a w weekendy ten czas zwykle jestem w pracy. 

Tak jak czas świątecznych przygotowań rozpoczyna się już lekko na początku grudnia a nawet w końcówce listopada to nie zdołałem poczuć, ani przez chwilę atmosfery świątecznej. Obawiam się, że ten czas właściwie nie nastąpi, bo gdy dni umykają jak szalone, ja siedzę w pracy i liczę godziny, kiedy to będę miał swoje pięć minut, pięć minut trwające 3 dni po czym czar pryśnie i wrócę do gonitwy... Czasem to łza w oku się kręci, z niemocy, z braku czasu i bezsilności.

Tyle bliskich mi osób w około, a ja czuję, że ich zaniedbuję, najgorsze w tym wszystkim jest to, że nigdy nie wiadomo, kiedy jest nasz koniec, kiedy szansa na kontakt zostaje utracona na wieki. 

Z tego powodu najbardziej ubolewam nad tym, że bieg i pośpiech życia odebrał mi prawo bytności w otoczeniu ludzi bliskich mojemu sercu.

najpiękniejszy moment w życiu

Kto szuka ten znajduje. - św. Mateusz

Dopóki walczysz jesteś zwycięzcą. - św. Augustyn

Wszystko można osiągnąć wytrwałą pracą. - Meander

Kto pyta, nie błądzi.

Mając dwadzieścia lat myślałem tylko o kochaniu. Potem kochałem już tylko myśleć. - A. Einstein

Miłość wszystko zwycięża i my ulegamy miłości. - Wergiliusz

Wiedzieć, że się wie, co się wie, i wiedzieć, że się nie wie, czego się nie wie - oto prawdziwa wiedza. - Konfucjusz

Czas to rozstanie,

Czas to przygasanie.

Rozmowa to uśmiech,

Jego dłoń to radość.

I czekał, i czekał,

i choć nie przestawał,

i choć się nie poddawał,

to czas uciekał.

Czat niczego nie oddaje,

czat niczego nie daje.

 Czat to nic,

a jednak coś.

I choć wierność ciążka jest,

I choć w sercu wrze,

To twój test -

czy ulegniesz naturze?

Czas ci pokaże,

że zawsze jest warto,

że życie nie jest złe.

// W tym wszystkim jest to coś czego nie zna nikt. 

// To jest piękne.

// Jest radosne.

// Jest urocze.

// Jest miłe.

// Jest moje! 

Chwile są jak motyle. Piękne i urocze. Nie sposób je zatrzymać. One tylko zostają w pamięci. One tylko są raz. A my dzięki pamięci możemy je wspominać.

stressssssssostres

Już zauważam skutki powrotu do rzeczywistości. 

Życie w biegu bez przerwy, bez odpoczynku, bez chwili odetchnienia sprawia, że mój organizm wymięka. Odkąd problematyczne sytuacje się piętrzą, na głowie więcej spraw, tym trudniej zachować zimną krew, opanowanie i uniknąć nerwów. 

Wracają problemy z odpornością, kk sprzyja taka sytuacja. Co gorsza samopoczucie się pogarsza i ogólnie zaczyna się robić wkurwiająco. 

Muszę znowu się wybrać do pani dermatolog (wenerolog) zobaczymy co TA mądra głowa powie, doradzi. 

Ale cóż za błędy się płaci... - tak to sobie teraz tłumaczę. 

Czy ktoś wie jak wytłumaczyć sercu, to czego ono nie pojmuje? Jak sprawić by zapomniało to co było w przeszłości? Ono ciągle mi szepcze, że Kogoś mu brakuje, a przecież ten Ktoś nie jest już przy "nas". Rozum wie, ale serce jest tak uparte. Nawet czas - już 3 miesiące - nie pomaga. Ałaaa. 

Moje miasto budzi się

 Moje miasto budzi się...

Dziś przechadzając się po mieście nocą wpadły mi słowa do głowy, com napisał, tom napisał. Może komuś się spodoba ;-) Ah i mam rytm do tego i sobie tak podśpiewuję - hahaha tyry rym tyry tymtyry rym

Moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym
moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

i gwiazdy i księżyc
budzą się
nocą, nocą, nocą.

Na ulicach ludzi tłok
jego wzrok
jego wzrok
spotkał mój
mój, mój, mój.

Moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

i gwiazdy i księżyć
jak iskierki płoną.

Szedł ulicą
tyry rym tyry tym 

jego wzrok był wielki
szedł pod prąd
tyry rym tyry tym  tyry rym

jego wzrok, wzrok, wzrok.

Nasze oczy się stokały
Nasze myśli się zderzały
Nasze ciała się otarły
A głowa pełna pomysłów
cmyknęła w tył tył tył
tyry rym tyry tym tyry rym.

Na ulicach ludzi tłok
jego wzrok
jego wzrok
spotkał mój
mój, mój, mój.

I tak się zaczęło, 
to nie winne dzieło,
dziś już czas ucieka,
pozostawia tylko 
wspomnienie
tyry rym tyry tym.


 
Moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

i gwiazdy i księżyc
budzą się
nocą, nocą, nocą.

czułość

Ostatni czas to dla mnie coś wyjątkowego.

Praktyki w szkole okazują się dużym krokiem na przód, podoba mi się ogólnie. Niebawem przede mną lekcje w moich rękach, a potem kolejny krok i tak kolejny. Wszystko kroczy na przód, ale!? co dalej z życiem. Cieszę się że udało mi się wyhaczyć szkołę i mogę się w jakimś stopniu realizować.

Ale ten wpis nie o tym. Odwiedziła mnie koleżanka jak wiecie, to było bardzo piękne, piękny czas, radość i uśmiech, i łzy.

Człowiek jest straszny gdy zna słaby punkt to nie zawaha się go użyć. Mieliśmy sprzeczkę, wynikało to przez nieporozumienie, ale źle dobrane słowa sprawiły ból. Potem łzy Kasia źle odebrała moje słowa, a ja źle je wyraziłem i eh... choć to ja wypowiedziałem pierwszy niewłaściwie to co miałem na myśli, to zabolało mnie to że sam ją uraziłem. Czułem się jak kawał skurwiela. Potem jakoś te myśli i sam się złamałem łzy...

Wtedy gdy słowa zaczęły prostować jedno źle dobrane słowo znaleźliśmy się bardzo blisko, mam na myśli, sam nie wiem co... Zarówno Kasia jak i ja przytuliliśmy się, próba wzajemnego opanowania była trudna. Mi było źle bo Ją skrzywdziłem, Jej było też źle bo była skrzywdzona. Kilka słów, sporo łez i tak zasnęliśmy.

Ale nim to, to w mojej głowie, zaświtało, albo nie jest to taka zwykła koleżanka, albo po prostu ją lubię i czułem się jak ostatnia świnia. Gdy jej ręka dotknęła moich włosów - pogłaskała je - w sercu coś się odezwało.

Bardzo brakuje mi bliskości. Chciałbym kogoś spotkać móc się przytulić i w końcu chociaż na chwilę zapomnieć o Bożym świecie.

co by było gdyby mnie nie było? - nic... hahaha

Wczoraj rocznica jakiejś wojny, dziś rozpoczęcie roku szkolnego - no to udanego startu.

Ten post jest cholernie trudnym, nie wiem jak zabrać się za wyrażenie tego co mianowicie chciałbym wam powiedzieć, i jak zasięgnąć rad.

Otóż czuję coraz bardziej, że sprawy zachodzą za daleko. Wybyłem z domu bo poznałem kogoś, dawno w przeszłości, jako, że to była życiowa szansa, podjąłem ryzyko i udałem się w daleką podróż. Wszystko wydaje się tak dalece naiwne, a no i jest. Kolegę poznałem jakiś czas temu w internecie... - kurwa mać! ten szajs - znów okazuje się być bardziej przebiegły niż człowiek. Mając możliwość przeprowadzki skorzystałem z niej, przecież będę bliżej marzeń, a przy okazji poznam "internetowego-kolegę". Poznałem. Spotkaliśmy się już krocie razy, to piwo, to spacer, to czasem wspólny sport, bieganie, etc... Czasem gdzieś rowerem przez miasto, wszystko wydaje się spoko. Chłopak trochę starszy, fakt dużo przy kości etc. - nie w moim typie..., ale to przecież nie warunek by kogoś poznawać. Dawałem sobie i jemu wiele szans. Próbowałem przezwyciężyć uprzedzenia.

Przypadek jaki nas spotkał, to na prawdę - dziwne. Kurcze, od jakiegoś czasu czuję, że on jednak coś ku mnie zbyt bardzo się "zbliża". Odnoszę wrażenie, że jest również homo, a ja tego nie chcę. Lubię go jako kolegę i nic poza tym! NIC. By wybadać sprawę rozejrzałem się na portalach randkowych i wydaje mi się, że on tam jest. Ale brak mi odwagi zapytać w prost, a przez to, że przez kilka dni miałem tam zdjęcie, wydaje mi się, że zauważył. Teraz jego zachowanie czasami jest bardziej nachalne i denerwujące.

Fakt pomaga mi dużo, załatwia pomoc jeśli potrzebna, wszystko za "free" - ale tu nie ma nic za free - kiedyś od obcego na ulicy usłyszałem..

Ostatnio mieliśmy taką sytuację, że rozmawialiśmy coś, jakoś, i tak śmiechem żartem, padło, że musiałby mnie poślubić... Byłem trochę zszokowany tymi słowami - ale temat szybko ucichł. A przecież głupi nie jestem, i te podchody wskazują na coś.

Ludzie co mam robić? Kurcze jak wypale z czymś głupim to mogę zniszczyć tą znajomość, a nie chcę. Ale nie chcę brnąc w głębię, i robić komuś nadzieję.

Czuję się totalnie wyczerpany, bo temat dręczy mnie od xxx- czasu a teraz dopiero o tym piszę. Na dodatek widziałem w jego telefonie, okazjonalnie wiadomość, do znajomych, gdzie było jednoznacznie, wskazane, że życzą powodzenia ze "Skarbem" - zmienił telefon i chciał bym go ustawił, i wtedy miałem okazję zagrać nie fair i luknąć czy aby moje podejrzenia nie są trafne, a jednak.

oj... taki trudny ten okres przede mną. Co mam zrobić tego nie wiem:-(

czas się przyznać - tęskno mi

Chcę poruszyć dwie sprawy pierwsza to ta z tytułu tego postu.

Nikt mnie tu nie krzywdzi, nie dzieje mi się krzywda, ale chyba powoli osiągam szczyt wytrzymałości, czasem mam już dość bycia poza domem - tęsknię za osobami do których się tak bardzo przyzwyczaiłem nie ważne czy to tymi z pracy czy tymi z którymi byłem w kontakcie od dawien dawna.

Brakuje mi tu przyjaciół, kogoś z kim mógłbym się spotkać, wyjść czy to na piwo, czy to by tylko się przejść czy cokolwiek innego.

Brak pracy - problem z jej znalezieniem polega na tym, że nie jestem tu ani zameldowany, ani nie mam innych dokumentów sprawia, że jest ciężko.

Kolega co prawda zaproponował mi, że mógłbym się tu zameldować, ale nie mam pewności czy wytrzymam z nim. Jest miły, okej, ale denerwujący, czasem zachowuje się nad opiekuńczo co mnie irytuje. Nigdy nie znałem tego, że ktoś się w jakiś sposób - no może inaczej - w sposób widoczny o mnie martwi czy myśli. Jego pytania o moje samopoczucie i to  czy się nie nudzę - irytujące, ja w życiu tego nie doświadczyłem i nie ukrywam nie umiem się z tym obejść.

Od kilku dni znajomi mi piszą, żebym się nie poddawał i na upartego szukał tu jakiejś pracy. Co mnie bardzo mile zaskoczyło to odzywają się również osoby, z którymi kontakt w jakimś tam momencie się urwał czy osłabł.

Po jednej z takich rozmów poczułem się jakby ktoś stał koło mnie i był podporą gdy będę potrzebował pomocy.

Jest jeszcze jedna rzecz, która mnie lekko niepokoi, a może popycha w zamyślenie...

Otóż od kilku dni miewam sny, śnią mi się miliony rzeczy i gdy się budzę wiem, że było tego mnóstwo. W ciągu dnia przydarzają mi się sytuacje w których przypominam sobie o czymś co mi się śniło. Po prostu ten sen to akurat wskazówka na coś.

Któregoś dnia śniło mi się że rozmawiałem z kimś mi bardzo bliskim - bardzo rzadko widzę twarz więc często tylko przypuszczam o kim śniłem. Tym razem czułem, że to ktoś bliski, nie wiedziałem kto, ale rozmawialiśmy czułem, że ta osoba ma problemy, coś jest nie tak, ktoś cierpi.

Wszystko wskazywało, że miałem na myśli swojego przyjaciela, lecz się myliłem. Napisałem do Przyjaciela rozmawiałem z Nim, nic się nie wydarzyło, sumienie lekko zaspokojone. Jakiś czas później dowiedziałem się o wypadku kolegi - dzięki Bogu nic mu się nie stało - w tym momencie uświadomiłem sobie, że ten sen to była ta rozmowa. To ta trudna i mało przyjemna wiadomość.

Kolejny sen to już totalny "odjazd".  Śniła mi się taka sytuacja, jestem u kolegi, raczej takiego lekkiego szaleńca, co to po nim mogę spodziewać się wszystkiego. Mieliśmy gdzieś jechać, ale On musiał się wykąpać. Idę się wykąpać - powiedział. Choć ze mną umyjesz mi głowę - padło rozkazująco. No coś Ty - odparłem. I tak się sprzeczaliśmy o to przez chwilę, jak zawsze się sprzeczamy gdy chce bym coś zrobił co nie jest koniecznie w moim typie, lub gdy nie chcę czegoś robić, itp. Kolejna scena to gdy stałem nad wanną i myłem mu głowę wyglądało to trochę jak scena z filmu porno... i właściwie z czasem się to tak przekształciło. Doszło do czegoś więcej.

Nie ma to odzwierciedlenia zupełnego w rzeczywistości, ale pewne odniesienia - dziś pisałem ze znajomymi i pisałem z pewną osobą, która choć słownie, choć tylko małymi gestami chciała złagodzić moją tęsknotę. - Może to co piszę wydawać się irrealne - chore, ale prawdą jest, że czasem słowa osób na których nam zależy - bliscy - potrafią wpłynąć na nas odmiennie, a i odbudować nasze samopoczucie.

--

Tak czy owak to mogę im podziękować, bo dzięki temu otwierają się oczy.

gdzie jesteś Kochanie???

Czy gej może kochać? - Jasne!

Kurcze tak mi brakuje kogoś bliskiego, że sobie nie wyobrażacie... Znów powrót na stare wortale - kumpello i fellow znowu przypominają o sobie. Znowu rozpoczął się ten durny etap przeglądania profili, odpowiadania często gęsto na zwykłe oferty - seksu -. To jednak nie jest to. Owszem seks jest ważny, przyjemny i tak można by mu słodzić - ale czy to na nim świat musi się opierać i kończyć??? NIE.

Pomijając już seks - jest coś czego nie potrafię zaakceptować - to wygląd - a mianowicie wielu ludzi których napotykam w mniej lub bardziej widoczny sposób pokazują swoją drugą stronę - element zniewieściałości jest w każdym z nas, to nie wątpliwe, ale są faceci którzy pokazują to na tyle, że od razu czuję do nich niechęć i choćby nie wiem co nie potrafię się z nimi zakumplować. To jest tak zwany NO-HAPPY-END.

Od dawien dawna zadaję sobie pytanie czy gdybym znalazł faceta for ever to potrafiłbym gdyby zaszła taka konieczność pokazać się światu - nie mówię tu o świecie medialnym, ale świat znajomych, bliskich - ciężko - może i tak - ale musiałbym mu bezgranicznie ufać... Mieć w nim wsparcie i nie bać się nadchodzącego jutra... Wówczas temat coming out nie byłby w żaden sposób bolesny.

Choć znam niektórych znajomych co to by głupie teksty rzucali w mą stronę. Ale może to tylko kwestia tego, że nic o mnie nie wiedzą...

Można sobie gdybać: "Gdyby babcia miała wąsy, byłaby dziadkiem." Trzeba podejść na spokojnie do tematu i iść przez życie, a nóż widelec trafię na swoją połówkę. Może gdy wrócę spojrzę na ludzi z zupełnie innej perspektywy.

Jedno jest pewne, do zniewieściałości wśród panów będę musiał przywyknąć. Jakoś tak bardziej to rzucało mi się w Niemczech... Może z czasem sam będę takim facetem, co to będzie niechciany... hahaha - czas leci, lata też - im człowiek starszy tym gorzej znaleźć sobie partnera, ale jeszcze gorzej Go zatrzymać. Tak, znaleźć można szybko - zatrzymać oj oj oj, sami wiecie jak to jest...

W nawiązaniu do mojej domowej pracy załączam fotkę ;-)

P.S. Ciekawe czy moje płytki też będą tak efektywnie wyglądały :D

Adiós

Adios Amigos!

Ah no co tu będę dużo mówił - wyjeżdżam nie ma co się oglądać. Czas zmienić otoczenie, pracę i nabrać dystansu do wszystkiego.

Przyjaciel mój, życzył mi takiej decyzji ostatnio na urodziny, a m.in. podkreślał bym się nie zmieniał. Ja czuję się już nieswojo, czegoś mi tu brakuje, dokładniej kogoś. Tak bardzo przyzwyczaiłem się do myśli, że mam Adiego, że teraz jest mi cholernie ciężko bez Niego. Trudno jest sobie wytłumaczyć, że to już jest koniec i nie ma już nas :-( Kto był z kimś dłużej niż kilka spotkań, kto już kogoś polubił na dobre i złe - ten wie o czym mówię... Tęsknię cholernie za Nim! Czasem budzę się w środku nocy, a jedyna myśl to co dzieje się z Nim. Może się zakochałem, może tylko zauroczyłem, może przywiązałem... Ale dotychczas pierwszy raz czułem, że wśród homo mam przyjaciela - szkoda, że tak krótko to trwało, ledwo co pół roku.

I jak tu się nie zmieniać, brak mi swojego twardego zdania, nie potrafię postawić na swoim. Każda decyzja jest chujowa, bo nigdy nie wiem czego tak na prawdę chcę. Wszystko może być takie i owakie. Nawet Szymek się wkurwia za to na mnie, choć udaje, że tak nie jest... to ja to widzę, czuję. Głupi nie jestem.

Czas dorosnąć do tego by brać życie na twardo.

---

jeszcze dzień najwyżej dwa i wszystko się odmieni... i marzenie się spełni :D stworzę świat dla swego uśmiechu, nie popełniając najmniejszego grzechu... :) :) :)

Mam cichą nadzieję, że już na miejscu odetchnę z ulgą, że w końcu zacznę żyć pełnią szczęścia - wiadomo, zawsze będzie brakowało u boku bliskiej mi osoby, ale cóż jakoś muszę to zboleć.

---

Ostatnio zastanawiałem się wgl. nad zmianą miasta tu w Polsce, czy nie lepiej byłoby udać się studiować gdzieś indziej, zmienić otoczenie, ludzi i znajomych... Może taka odmiana jest mi potrzebna? Zobaczymy co będzie w Niemczech :D

i cisza, jak makiem zasiał

Czy warto być szczerym?

Dziś już chyba nie bardzo. Ludzie szczerości chyba nie lubią :-(

Tragiczne jest to, że jesteśmy nieszczerzy prawie zawsze, a szczerzy tylko kilka sekund dziennie.

Miłego poniedziałku ;-)
Dziś dostałem pytania na obronę, więc pora zacząć się uczyć...
Mały wraca powoli do zdrowia, więc już jest lepiej :D choć tym mogę się pocieszyć :D

Igraszki we wspólnej bytności

Majówkę zakończyłem jak większość am Sonntag (w niedzielę). Tego też dnia Adi zadzwonił do mnie co porabiam, dziś wieczorem - odpowiedziałem, że jeszcze planów nie mam, ale zaraz mogę mieć :D Po chwili dodałem to może wpadniesz do mnie? Odpowiedź była możliwa tylko jedna, tak. Dobra to co pijemy Bier (piwo), coś mocniejszego? Koniec końców ustaliliśmy, że ja piwo Adi tylko "drinka" bo być może jeszcze będzie musiał w nocy zawieźć kolegę. Jako przeciwnik jazdy pod wpływem alkoholu, stanowczo zaprotestowałem. Za jakieś pół godziny umówiliśmy się vor dem Geschäft (przed sklepem) by zrobić na ten wieczór małe zakupy. Kupiłem dwa leszki, Adrian kupił jakiegoś "drinka"- gotowca, po czym udaliśmy się do mnie na nową stanciję :D Można było "opić" to miesięczne koczowanie tutaj :)

Obejrzeliśmy trochę zdjęć z Adriana wypadu ze znajomymi nad jeziorko, po czym zaczęliśmy pić nasze trunki :) Adi spalił im Auto (w samochodzie) radio, tak przynajmniej mu się zdaje, więc pokierowałem go gdzie szukać przyczyny, bo może radio wcale nie jest spalone, a bezpiecznie wyskoczył na co wskazywały też inne "dolegliwości" autka.

No dobra na tym poprzestanę, bo po co tam będę się rozpisywał o pikantniejszych doznaniach :) Seks chyba zwykle jest pikantny choć tylko z wierzchu, bo w środku to sama słodycz, której wielu chętnie by zaznało. Tak pozostając jeszcze przy tym temacie, to muszę przyznać, że nigdy wcześniej seks nie przysparzał mi tyle radości, co z Adim. Może to właśnie ein Zeichen (znak), że trafił swój na swego?

Inny taki trochę nie pewny czynnik, to czego tak na prawdę od siebie nawzajem oczekujemy. Ich denke (Zastanawiam się) momentami nach, czy aby moje chęci będą również Jego chęciami, czy aby możemy dążyć do wspólnej bytności? Czy to wszystko może ułożyć się na poważnie, czy Adrian też tego chce.

Czasem ta niepewność co do Jego zamiarów erfüllt mich mit Angst (napawa mnie strachem). Ale póki co to liczę na to, że jednak tak jak ja, to i Adrian chce nie tylko fizycznego zbliżenia, a współistnienia w myśl naszego nieformalnego, niepojętego partnerstwa, cokolwiek to by znaczyło.