Kryzysowe zawirowanie

Cześć,

od kilku dni miałem zamiar napisać tu coś, jednakże za każdym razem gdy próbowałem nic z tego nie wychodziło. Brakowało mi weny. 

Dziś też jej nie mam. Rano myślałem by coś napisać. Lecz stwierdziłem stanowczo NIE - nie będę się użalał. Wieczorem jednak postanowiłem powrócić tutaj, oto jestem....

Od tygodnia jestem chory. Prawdopodobnie zatoki: zapchany noc, bolące oczy, zapchane uszy, suchość w gardle. Lekarka osłuchała nic nie stwierdziła. Zapisała kilka specyfików, które miały pomóc. No i coś tam pomagają, ale nadal nie jest kolorowo. A w poniedziałek wracam do pracy.

Atmosfera w mojej pracy jest, jaka jest. Powiem tak niezadowalająca, tym bardziej, że z moim przełożonym jakoś ciężko znaleźć mi wspólny język, ale o tym może kiedyś indziej.

WYJAŚNIENIE/OSTRZEŻENIE: Nim zaczniesz dalej czytać: wiedz na początek, że to jest jeden wielki chaos informacyjny. W przypadku zagubienia się, co jest bardzo możliwe, proszę postaraj się przyjąć, że czegoś brakuje, a kiedyś może nastąpi jakieś wyjaśnienie co się stało tego weekendu.

To wszystko, to nic, w porównaniu, z tym, że mam kryzys w związku.* Otóż ten weekend spędziłem okropnie. W piątek wróciłem do domu późno, jako, że w piątki późnym wieczorem mam zajęcia, byłem późno w domu. Gdy tylko otworzyłem drzwi swojego mieszkania usłyszałem głosy. Misiek nie był sam, był ze znajomymi. To w sumie nic złego. Nawet wręcz przeciwnie. Jednak we wszystkim jest jakieś ALE. Problemem jest to, że on wypił sobie z nimi piwo, może dwa. To było już wystarczające dla mnie by wybuchnąć. Głośno w towarzystwie skwitowałem to, mówiąc, że to "było ostatnie Twoje piwo". Odpowiedź była jasna: "przestań". Skoro to ja zostałem zepchnięty na drugi plan poszedłem do drugiego pokoju, położyłem się spać, słuchając muzyki. Wysłałem kilka SMS do Miśka, bo nie podobało mi się zachowanie przy tym panujące. Po jakimś czasie zasnąłem i obudziłem się nad ranem. Nie mogłem już zasnąć. Misiek dopiero nas samym rankiem położył się spać. Mimo iż, nie spałem nie pokazałem tego. Nie miałem ochoty rozmawiać. Po jakichś dobrych chwilach zasnąłem. Obudziłem się rano. Posprzątałem cały rozgardiasz w mieszkaniu. Wyprałem firanki, obrusy, pranie jakie się nazbierało gdy skończyłem było już ok 14. Misiek wstał, nawet się nie przywitał, nie odezwał słowem. To mnie jeszcze bardziej poirytowało. Wyszedłem z domu. Musiałem odetchnąć, przejść się i tak pochodziłem po mieście, potem poszedłem na zakupy i tak suma summarum nie było mnie jakieś 8 godzin. Sam nie wiem kiedy to zleciało. Wróciłem i też nie usłyszałem żadnego słowa. Na kartce przy komputerze napisane było, kolacja czeka na ciebie, możesz sobie odgrzać. 

Nie powiem, miłe, tylko nie w tych okolicznościach. Odgrzałem sobie, zjadłem, na sam koniec powiedziałem: "Dziękuję". To tyle z naszej rozmowy. Nie chcę wychodzić po raz setny z inicjatywą. Na tym związek nie polega. Teraz Misiek śpi w salonie. A ja sobie skrobie tego posta.

Wiecie o czym myślę? Tylko o jednym, że to się zakończy, lecz jaki będzie finał, nie chcę prorokować. Bo jakbym miał teraz stwierdzić, to bym powiedział tylko tyle, definitywnie. 

* P.S. Proszę nie piszczcie tylko wszystko będzie dobrze.

P.S. Nie będę pisał każdego szczegółu tego kryzysu, lecz powiem Wam, że jest to bardziej skomplikowane, bo to nie chodzi tylko o to "piwo", lecz o zasady i konsekwentność, o wzajemny szacunek, zaufanie oraz o bycie dla siebie tu i teraz. 

Najtragiczniejsze jest w tym wszystkim to, że ten dzień zakończył się tragicznie jeśli chodzi o nasze "relacje rodzinne". Powiem tylko tyle to już nieodwracalna strata, której się nie da odbudować, na pewno nie w najbliższej przestrzeni lat :(

A co do tego ostatniego to swoją drogą dalej się dziwię, dlaczego ludzie bywają, aż tak podli. Podrzucają sobie kłody pod nogi. Jak daleka jest nienawiść, zawiść i zemsta sąsiadów? Do jakiego stopnia jest można się jeszcze posunąć?

A tak jeszcze na sam koniec, jeśli mowa już o sąsiadach, to dziś rano takie zdziwko mnie czekało. 

Ktoś dzwoni domofonem. Podchodzę podnoszę słuchawkę i mówię: "Słucham"

- Nazywam się W... Czy w tym bloku mieszkają osoby mówiące nie po polsku?

Zaszokowany tym pytaniem w sobotę rano, nawet się nie zastanowiłem, tylko stwierdziłem: Nie mam pojęcia. Jako, że z balkonu widzę wejście do klatki, a to pytanie mnie mega zaskoczyło, wyszedłem spojrzeć, kto to pyta. Policja, a może inne służby, etc.? Mężczyzna był ubrany normalnie, nie rzucając się w oczy. Zadzwonił jeszcze do kilku innych sąsiadów i poszedł. Nim zauważyłem dokąd, go już nie było. 

Wylew złości i przejaw nienawiści - Homofobiczna Polska pogrążona w swoim jadzie

Dzień w dzień widzę ten jad, który płynie strumieniami.

Moja droga koleżanka powie pewnie, że przesadzam, że są ludzie, którzy tak jak Ona walczą, w każdy możliwy sposób o nasze prawa, o naszą godność. Owszem są. Tylko w dyskusji kipi jad, a odezw jest niewielki.

Jak już chyba wszyscy wiemy ostatnio na topie jest temat Rafalali, która to pobiła faceta na ulicy, bo ją obraził. W studio telewizyjnym wodą oblała byłego posła (wstyd nazywać tego człowieka posłem) za to, że ją wyzwał i publicznie obraził.

Ostatnie wydarzenie związane z podpaleniem tęczy.

W pewnej gazecie dziś pojawiła się na okładce flaga polski w połączeniu z flagą LGBT i godłem przedstawiającym orła białego na tle flagi LGBT.

Pod każdym z tych tematów czytam te komentarze nienawiści. Ostatnio zacząłem to wszystko komentować, odpierać atak na ludzi LGBT. Ktoś spyta, dlaczego? Dlatego, że nie mogę słuchać tych bredni i tej nienawiści. Skąd ona się wzięła? Co taki ja im zrobiłem, że mnie nienawidzą tylko za status geja w profilu?

Gdy ubiorę gajer i przedstawię się jako właściciel pewnej korporacji, jako szef jakiej firmy i zacznę robić interesy z tymi ludźmi, będziemy wspólnie robili interesy wszystko będzie grało. Zadowolenie będzie rosło i nawet zaufanie. Wielu powie, w porządku z niego chłop. Będę pomagał, będę uczciwym i partnerem w interesie. Będę dobrym człowiekiem. Każdy to lubi. Wszystko się zmieni gdy z mojej koszuli w rękawie będzie wystawała gumowa opaska w kolorach LGBT. Wówczas z przyjaznego spojrzenia, ujrzę krzywą twarz i człowieka robiącego krok w tył. Gdy ten sam człowiek przestaje żyć w cieniu - nieważne jakim jest człowiekiem, jak z nim przebiega współpraca, dla wielu to koniec. Uciekają.
- Ale żeby tylko uciekli i się wycofali z tego interesu.
- Niestety częściej bywa tak, że znając swojego kontrahenta/partnera/współpracownika, nim się wycofają robią mu antyreklamę, a nawet poniżają, grożą, dewastują mienie.

Czymże w takim momencie jest człowieczeństwo, jakie znaczenie ma to kim jestem w społeczeństwie, jakie mam osiągnięcia, co robię?

Jestem gejem, nie noszę koszulki z napisem gej. Torebki na nadgarstku też nie. Nie maluję ust, sukienki też nie noszę. Głosem nie piszczę i nie przewracam oczu na widok każdego faceta.
Wykazuję szeroką tolerancję na to co ludzie sobą reprezentują. Osoby transseksualne są, były i będą. Nie przeszkadzają mi, tak samo jak nie przeszkadzają mi heterycy, bi, czy lesbijki.
Szczerze powiem, że to co robi Rafalala nie podoba mi się, ale tylko z jednego względu: zamiast bronić się słowem, na drodze prawnej, wymierza sprawiedliwość ręką. Oczywiście, działa to na niekorzyść nas Gejów. Teraz czytam tysiące negatywnych komentarzy, o tym jakie to złe, jakie niegodziwe, jakie obrzydliwe itp. Ale nikt mnie nie zapytał co sądzę o tym, co robią osoby hetero w łóżku - ja nie oceniam, czy to co Wy robicie nocą jest fajne, czy też nie - nie interesuje mnie to, więc nie interesujcie się mną.

Skoro Ty chłopaku możesz iść z dziewczyną i Ty dziewczyno z chłopakiem za rękę ulicą, to dlaczego ja nie mogę iść z moim chłopakiem?
Pytacie co powiedzieć dzieciom swoim? Odpowiedź jest prosta: Są to osoby homoseksualne. Oni się kochają i są razem.
Skoro Wy osoby heteroseksualne możecie się całować wszędzie w miejscach publicznych, to dlaczego my nie możemy?
Jeśli Ci to już tak bardzo nie odpowiada, zawsze możesz spojrzeć w drugą stronę.

Inną sprawą jest, że gdyby nie Rafalala, gdyby nie parady to my osoby homoseksualne, bi, trans nie mielibyśmy możliwości przebicia się w mediach. Doskonale wiecie, że media niezbyt chętnie mówią o nas.
Prawo nie daje nam żadnego prawa w tym kraju. Dyskryminuje, poniża i odczłowiecza. Chciałbyś/chciałabyś być odczłowieczony/a?

Kimże Ty jesteś, że możesz mnie oceniać i wyzywać? Kto dał Ci prawo, mówienia co mam robić i z kim?

Wykaż się zdrowym rozsądkiem i otwórz oczy. Świat nie kończy się z czubkiem Twojego nosa. Każdy może kochać. Miłość nie wyklucza, a Gej Też Człowiek.

Taki to komentarz zamieściłem pod jednym z postów na jednym z portali społecznościowych.

Cholernie wkurza mnie to, że ludzie, którzy reprezentują nas Polaków w rządzie, nie dostrzegają tego, że mu jesteśmy dyskryminowani, nietolerowani, poniżani, odczłowieczani i traktuje się nas jak zło.
Chciałbym zadać pytanie Wszystkim tym osobą, które tak krzyczą, że powinni nas zagazować, spalić, zabić, i Bóg jeden wie co jeszcze: Jakbyś się czuł gdyby ktoś powiedział Ci, że Ciebie to powinno się zagazować/spalić, albo zabić, bo ty facet kochasz kobietę, a ty kobieto bo kochasz faceta?

W dziejach ludzkości doszliśmy do pewnego momentu, media, cała technologia przyzwyczaiła nas do krwi, zabijania, nienawiści drugiego człowieka. Przez setki godzin w telewizji przelewa się krew, ktoś traci życie, ktoś ginie, ktoś został spalony, poniżony, doprowadziło to do tego, że jest to już normalne, nikogo nie obraża, nikogo nie dziwi. Wychowani od małego w takich warunkach, sami przejawiamy takie zachowanie. A co tam zabić jednego człowieka, przecież jest nas tylu.

Życie ludzkie traci wartość najwyższą w oczach, nie zwierząt, nie roślin, nie zjawisk natury, lecz właśnie ludzi.
To my ludzie jesteśmy winni tej całej nienawiści, braku tolerancji względem drugiego człowieka.

Na koniec podsumuję to cytatem Zofii Nałkowskiej, który na zawsze pozostanie w mojej pamięci: "To ludzie ludziom zgotowali taki los." Pamiętaj, że odpowiedzialność za żywienie nienawiści, nietolerancję i odczłowieczanie ludzi ponosi każdy z nas, kto właśnie takie zachowania przejawia.

cztery prawdy o chłopakach

Dziś na kumpello wpadłem na grupę "cztery prawdy o chłopakach"

Najpierw go lubisz
Potem go kochasz
Następnie nienawidzisz
A na sam koniec tęsknisz 

Czyż to nie jest prawdą? Wszystko zaczyna się od tego, że kogoś lubimy, czujemy z nim wielką więź, z czasem ta wielka więź jednak przeradza się w miłość - nie odwzajemnioną, bez przyszłości, platoniczną itp. - wtedy to stajemy się oziębli i często dzieje się tak, że w sercu z miłości rodzi się nienawiść - ale chorej miłości. Gdy już czas zrobi swoje, ujdzie nam życia dochodzimy do wniosku, że źle postąpiliśmy i od długiego już czasu tkwi w nas uczucie tęsknoty, którego nie potrafiliśmy nazwać dopiero gdy czas przemówił: Ty tęsknisz. Chcemy odwrotu.