W biegu do normalności

Cześć,

znowu mnie tu nie było szmat czasu. Przepraszam swoich wiernych czytelników za to. Chciałbym powiedzieć czemu tak się dzieje, lecz sam nie wiem jak. Żyję w biegu, biegnę i nie mogę zwolnić. Gdy już dobiegam do mety, ta automatycznie się oddala i biegnę dalej.

Nowa praca to nowe wyzwania i nowe możliwości. Jest pozytywnie, coraz to lepiej się wdrażam, idzie mi lepiej niż pierwszego dnia :) Kilka pochwał wpadło na moje konto więc i ambicje wzrosły;-) 

Tak się złożyło, że dostałem jeszcze inną ofertę pracy, a dziś kolejną. Także jak się "sypnęli" to wszyscy na raz.

Zmian to nie koniec, bo było by zbyt nudno. Hm.. nawet nie wiem czy Wam o tym pisałem, czy nie, ale moje ♥ przeżywa renesans. Zwariowało na punkcie Adonisa i ciągle o nim mi przypomina, jak tu uwolnić się od tego "zauroczenia". Jak można ślepo zakochać się w kimś, kto nigdy nie spojrzał na mnie pod tym względem ;/ ^^ Ktoś ma jakiś pomysł, jak wykurzyć z głowy i serca to co nienamacalne? 

To byłoby zbyt piękne, żeby było możliwe poznać swoją miłość "na ulicy" :)) 

Chyba znalazłem dobrego kompana na dobrego kolegę, by nie powiedzieć przyjaciela :) Dej to dość specyficzny człowiek, z dobrym workiem doświadczeń. Szczery, pomocny i życzliwy. To też przypadek pokazujący, że nowa praca sprzyja nowym znajomościom :))

Jak to Dejw mówi taki kot jak ja, ma swoje życie zaplanowane co do minuty i każde odchylenie od tej normy powoduje niepewność i wycofanie się z walki. - Ech wiecie, co w końcu mi to ktoś uświadomił, tym człowiekiem jest Dejw. Miło jest czasem dowiedzieć się czegoś o sobie, co się powinno wiedzieć, ale się nie wie... :) Tzn. już się wie :D :D :D

Byłem na spotkaniu rodzinnym ostatnio i muszę Wam powiedzieć, że jak lubię takie "spędy" tak ten mi nie przypadał do gustu - z czasem jednak jak doszło do tej imprezy to zmieniłem zdanie, nawet się cieszyłem. Radość widocznie nie trwała, bo ojciec musiał zepsuć ten czar. Niestety bywa. Nie ma co tego rozpamiętywać;-) Było przeminęło. Ogólnie chyba dobrze się skończyło, bo goście zadowoleni byli :)

Na koniec powiem Wam, że chyba znalazłem swoje miejsce na "Ziemi". Tzn. szukałem jakiegoś miejsca gdzie mógłbym się ulokować i prawdopodobnie znalazłem swoje 4 ściany :) Ale o tym może następnym razem, by nie zawalić Was informacjami ;-)

Marzę za jakimś urlopem, chciałbym odpocząć, kiedy...? 

Dzięki za Waszą obecność,

ogromnym mobilizatorem do napisania tego posta był komentarz Samotnego;-) 

Postaram się zajrzeć do Was niebawem i nadrobić zaległości, mam nadzieję, że wybaczycie mi tą nieobecność ;-)

Aaaah co Wam powiem, to Wam powiem, ale zmienił się mój image, zarosłem jak nie wiem i zaczyna mi się to podobać, o dziwo.

Ciao;-)

Burn-out

I tak właśnie się stało, że zaczynam coraz bardziej cierpieć na Burn-out. Obecna praca przestaje przynosić radość z życia, wspaniałe chwile - gdzie uśmiech, radość i "zabawa" towarzyszą na każdym kroku. Po 4 latach - tak, tak - po tak krókim czasie odczuwam już przesycenie, a wręcz znużenie pracą z ludźmi.

Źródło własne

Czekoladki

Od kilku dni wisi w powietrzy jakaś klątwa niepowodzeń. 

Doświadczanie niesprawiedliwości oceniających mnie rozpier***a. 

Przykład: Jak można wystawić komuś 5, za dwa koła oba na 4. I drugiej osobie (mi) 4, za dwa koła oba na 4????

Prezentacja: 2 jednakowe o innych treściach - 2 zaprezentowane, jedna w ciągu 3/4 czasu zajęć, druga w 1/4 tego czasu. Zły podział wynikał z stosunku prowadzącej. Pierwsi mają 5. A ja 4,5 bo Pani nie chciało się słuchać dalej, gdzie zostało raptem kilka punktów. Na pytanie dlaczego taka ocena - słyszę za formę.

Czy dziś nauczyciel może być sprawiedliwym? Odpowiedź jest jedna i ŚWIĘTA - tak, dobrze czytasz, ona brzmi - NIE.

Od stresu w ostatnim czasie aż mnie skręca, żrę na potęgę, wpierdzielam co chwilę coś, jak nie kanapki to już słodycze!!! Olaboga! 

Dziś odwiedziłem doktora, bo moje oko miewa się coraz "bardziej źle". Dostałem specyfik Floxal za 3 gramy - zapłaciłem 30 zł - zdzierstwo, ale cóż musiałem. 

No i ten tego, idę dalej wpierdzielać czekoladki, bo już nic mi nastroju w tej sesji nie poprawi.

Jedna rzecz, co mi humor poprawiła w dniu dzisiejszym - ściąłem włosy - do opcji wyjściowej. Niestety nie u mnie takie zabiegi z długimi, nie umiem ich uformować, nic mi się nie podoba - ale to co jest teraz jest jak najbardziej w porządku.

kariera naukowa

Obierając kurs na realizację swoich marzeń, nastąpił w moim życiu nowy etap - kształcenie - na - nauczyciela. 

Z tego powodu wiele wiele różnych akcji-reakcji w głowie się rodzi, a na uni się realizuje, bądź też nie. 

Co by nie było to mam pewne zadanie, nie lada wyzwanie. Jako, że stres przy wystąpieniach mnie hamuje, to jestem w tym a nie innym punkcie. 

Muszę go jakoś przezwyciężyć, może ktoś miałby wskazówki rady??? Tylko takie realne, liczenie od 10 do 0 - albo wdech i wydech to nie wszystko. Szukam sposobu jakby tu opanować stres przed "uczniami". 

Niebawem muszę poprowadzić lekcję pokazową, a to zadanie nie będzie łatwe zwarzając na to, że lekcję będę prowadzić z grupą 4-6 osobową (moi koledzy z przypadku). Temat dowolny, lekcja ma być jak najbardziej realna, fajna, bombowa, etc. Trzeba poruszyć im lepiej przekażę wiedzę tym lepiej dla mnie. 

Akcja wygląda następująco:

Ćwiczenia:

Grupa 25 osób + prowadzący

Lekcja pokazowa:

Czas (mój czas, mój głos): 15 minut

Temat: dowolny

Uczniowie: 4-6 osób (przypadkowe osoby z tej 25).

Miejsce: dowolne

Obserwatorzy: pozostałe osoby z grupy + prowadzący

Pierwsza lekcja pokazowa wypadła o tyle źle, że stres osoby był bardzo widoczny, skopany temat. Po "lekcji" jako jeden z uczniów miałem możliwość się wypowiedzieć, pochwaliłem jeden pomysł, ale skrytykowałem inne postąpienia tj. intonowanie głosem wyższości, przewagi, przerywanie, osoba ta zachowywała się tak jak niektórzy nauczyciele - Ci "WSZECHWIEDZĄCY (albo nic-nie-wiedzący). Gestykulacja, trochę sztuczność i narzucanie swojego zdania. 

Dziwnie to się opisuje, no ale coś takiego miało miejsce. Chciałbym uniknąć takiej porażki, choć już teraz wiem, że niektóre osoby mi pojadą włącznie z prowadzącym, który to ma ciągle jakieś wąty do mojej osoby, do mojego kierunku studiów. 

Zastanawiam się nad tematem co mógłbym zrobić, gdzie powinna się odbyć takowa lekcja, jak to uczynić by było w miarę fajnie.

A tu przydałoby się zdanie starszych Kolegów i Koleżanek. 

Ten mały etap, to początek, który być może zaciągnie mnie wyżej. Bo jakoś coraz bardziej mam taką chętkę na to by sięgać tytułem za tytuł i dalej i dalej. Ten nic nieznaczący licencjat, a nawet chyba dziś i magister to nie szczyt moich marzeń, na liście jest jeszcze coś wyżej. Ale o tym może nie teraz? Choć co by nie było to chciałbym pokazać udowodnić wszystkim niedowiarkom i fałszywym przyjaciołom, że mogę, że potrafię, że dam radę. Wówczas mina takich ludzi jest bezcenna, a moja radość przeogromna. 

Może, kto wie mi się też uda ;-)

A tym czasem wracam do rozmyśleń nad pokazówką, nad tematem dla pracy magisterskiej, nad szukaniem miejsca praktyk translatorycznych jak również nauczycielskich....

Oj czuję, że najbliższe dwa lata to mega okres. Szkoda tylko, że nie czuję rozwoju językowego. Jakoś to jest przytłoczone czymś innym... Może by się znalazł ktoś "po fachu" i chciał wymienić doświadczenia :P Może być też przes skrzynkę elektroniczną. 

Udanego startu za kilka chwil w nowy tydzień!

stressssssssostres

Już zauważam skutki powrotu do rzeczywistości. 

Życie w biegu bez przerwy, bez odpoczynku, bez chwili odetchnienia sprawia, że mój organizm wymięka. Odkąd problematyczne sytuacje się piętrzą, na głowie więcej spraw, tym trudniej zachować zimną krew, opanowanie i uniknąć nerwów. 

Wracają problemy z odpornością, kk sprzyja taka sytuacja. Co gorsza samopoczucie się pogarsza i ogólnie zaczyna się robić wkurwiająco. 

Muszę znowu się wybrać do pani dermatolog (wenerolog) zobaczymy co TA mądra głowa powie, doradzi. 

Ale cóż za błędy się płaci... - tak to sobie teraz tłumaczę. 

Czy ktoś wie jak wytłumaczyć sercu, to czego ono nie pojmuje? Jak sprawić by zapomniało to co było w przeszłości? Ono ciągle mi szepcze, że Kogoś mu brakuje, a przecież ten Ktoś nie jest już przy "nas". Rozum wie, ale serce jest tak uparte. Nawet czas - już 3 miesiące - nie pomaga. Ałaaa. 

kłykciny - spier*** mi stąd!

No ten temat przewija się już chyba setny albo i więcej razy. No ale cóż, problem nie ustępuje, nie znika. A moja psychika już wysiada.

Wiem, wiem, czytałem, to tak jak z grudkami perlistymi - można je mieć i nic nie szkodzą, ale są ludzie którym przeszkadzają do tego stopnia, że wariują, muszą się ich pozbyć by móc żyć spokojnie.

Tak ja nie mogę spokojnie żyć. Liczę, że to wszystko zacznie niknąć, zacząłem ze sportem, by może poprawić kondycję - co się okazało? Po tygodniu moja jedna stopa odmówiła posłuszeństwa. Nie mogę biegać, taki ból, że szok. Ledwo co chodzić mogę, dzięki Bogu mam maść która bardzo pomaga, przy jakiejkolwiek czynności ruchowej stosuję ją i jakoś idę. Z dnia na dzień jest lepiej, ale o bieganiu mogę przez ten tydzień zapomnieć. Został mi tylko rower, tu o dziwo nie czuję bólu.

Odkąd pierwszy raz zastosowałem aldarę i pojawił się te problemy jakie było widać na załączonym zdjęciu, tak już 3 raz zdarzyło mi się, że ni  stąd ni zowąd na penisie i napletku pojawiają się zaczerwienienia, plamy czerwone. Ogólnie to nie boli. Czasem zaswędzi, ale staram się myć te miejsce bardzo często - nie czuć jakiegoś specjalnego zapachu etc, jedyne co to jest lekko opuchnięte i wydaje się być mokre od czegoś... - bez głupich domysłów ;-) po prostu skóra nie jest sucha.

Normalnie to już nie mogę o tym myśleć i bardzo mi ciężko wgl. jakoś się odnaleźć w świecie, w tym by spróbować kogoś poznać. Każda próba spełznie na niczym bo strach jest większy.

Chyba zwariowałem... ;-(

gay na obczyźnie

Kolejny dzień z dala od bliskich i domu...

Teoretycznie fajnie jest tutaj, póki co niczym się nie przejmowałem... wszystko mam - hehe chyba w snach :D

Najbardziej to brakuje mi pracy, zajęcia gdzie pójdę wyładuję się fizycznie i będzie ok. Taka nuda w sensie odpoczynku i "samotności" to nic fajnego.

Spotkałem tu kilka osób, polaków którzy podpowiadali gdzie mogę się udać w poszukiwaniach pracy, jutro chyba czas by iść w miasto i pytać... Stres jak cholera to raz a dwa to co ja umiem, całe gów***. W kebabie w okolicy potrzebują ale gdzie ja tam kebaba bym umiał skosić...

Mógłbym zmywać na zmywaku, etc... tylko bym miał zajęcie, język tak czy tak zasłyszę gdzieś więc będzie łatwiej...

Swoją drogą to poznałem tu pewną parę polaków, nigdy ale to nigdy nie widziałem tak zwariowanych i szalonych ludzi, nie zważając na orientację to są mega pokręceni oczywiście pozytywnie :D odważyć się i spotkać z nimi było ciężko, bo się bałem... no ale gdzieś się skusiłem i spotkaliśmy się, nie żałuję, bo dużo się dowiedziałem, jak to wygląda tu życie, zwłaszcza polaków, co można i co nie można. To było super spotkanie. Ale gdzie praca...? Jej wciąż mi brak...

Ucz się ucz, nauka to potęgi klucz

Gdyby nie ćwiczenie nie było by i mistrza, także ćwiczyć, ćwiczyć, aż zastąpię mistrza ;-) Tak sobie właśnie uświadamiam, że to chyba jedyny sposób na pokonanie trudności (językowych).

W sumie to tak samo jest z seksem, im mniej ćwiczysz tym ciężej ci on przychodzi. Masz strach, że coś sfajdolisz, brak ci pewności. Niekiedy może zbyt bardzo się skupiasz na tym by wyszło zajebiście, że zapominasz o najważniejszym - przyjemności. Kto tego nie znał? - Każdy miał swoje początki, czy to w seksie, czy innym aspekcie życia doczesnego ;-)

Zwykle wydaje mi się, że seks oralny - najprościej mówiąc lodzik nie należy do moich mocnych stron, no ale dlaczego tak jest? Za mało ćwiczeń? niepewność, może stresik?, albo zbyt wygórowane ambicje ;-) No właśnie wszystkiego po trochu. Choć nie mówię, że nie lubię tej czynności, to i też nie powiem, że jest to maksimum przyjemności. Choć to co potrafi wyprawiać Adi to czasem przechodzi moje wyobrażenie :D chyba jest Meister-em :D

Tak też postanowiłem więcej ćwiczyć, bym swój język rozwinął, choć mówienie w języku obcym nie sprawia mi ogromnej trudności, to jednak są momenty, że słownictwa w gębie brakuje i wtedy wielki booooom - cisza - jak ja tego nie lubię - kręcenie, opisywanie i naprowadzanie słuchacza na prawidłowy tor myślenia. Może ktoś zna jakiś program i jednocześnie aplikacje na telefon z Androidem, co by tam można tworzyć własne bazy pytań i odpowiedzi. Pytanie - klik - odpowiedź - zainstalowałem sobie aplikację German Gender Quiz by ćwiczyć rodzajnik rzeczownika, i muszę powiedzieć, że jest to bardzo trafne narzędzie. Teraz jeszcze poszukać muszę za jakimś fiszko-matem :D co bym mógł swoje słówka wgrać - może coś takiego jest :)

Muszę kupić sobie tablicę magnetyczną i wypisywać słówka może to coś pomoże :D

Afty znów wracają

Po ostatnim spotkaniu z Adim już wczoraj czułem, że coś jest nie tak w mojej jamie ustnej. Dziś w lusterku już widać, znów wychodzi mi afta (chyba jedna). Kurcze przeglądam internet czytam wszystkie artykuły, co ludzie piszę, jak je leczą, etc. Ale wciąż nie mogę się ich wyzbyć.

Ponoć jedną z głównych przyczyn jest stres. Ostatnio w moim, życiu go coraz to więcej - i może być to na prawdę główna przyczyna powstawania tych "afcior". Kolejnym powodem może być spożywanie alkoholu - co prawda piję sporadycznie i to w małych ilościach - piwo czasem dwa, ostatnio z Adim piliśmy martini z lodem - wypiliśmy nie wiele w sumie - ale to mogło już wystarczyć.

Wkurzam się bo ciągle coś szwankuje z tym moim zdrowiem - gdzieś wyczytałem, że może powstawanie aft jest wynikiem HPV. O zgrozo ile jeszcze można :(

Łykam sobie codziennie tran + magnez z witaminą B6 + witaminę C + oraz lecytynę by usprawnić pamięć. Miało to coś pomóc, wzmocnić odporność organizmu, ale jakoś tej odporności zbytnio nie widać.

Ostatnimi czasy, chyba tak od miesiąca każdego ranka boli mnie gardło. Gdy spoglądam w lusterko, widzę, że jest ono całe zaczerwienione. Z biegiem dnia zaczerwienienie znika. Czasem gdy dużo mówię, zasycha i czerwienieje. Co zauważyłem, to, że gdy tylko zjem jakiś jogurt, mleko, większą ilość sera, to w niedługim odstępie czasowym znów moje gardło boli, jest czerwone.

Na dodatek ten cholerny katar i zapchany nos - choć to standard odkąd tylko pamiętam, to mnie też irytuje. Czasem gdy wypróżniam nosek to widać znikome ilości krwi. Więc, organizm muszę mieć osłabiony.

Sam już nie wiem jak go wspomóc i uodpornić. Powoli wymiękam... Kurde myślałem, że te tabletki będę łykał to jakoś się zacznie wszystko normować, a tu chuj! No nie mogę inaczej tego powiedzieć.

załamka

Ponoć w ostatnim czasie się zmieniłem i to bardzo. Musi coś w tym być bo sam w niektórych momentach to zauważam.

Dużo spraw na głowie, to zmiana mieszkania, a właściwie poszukiwania stancji.., ograniczone możliwości nauki, stres, nerwy, zawalone kolokwia, de-organizacja tygodnia, odkąd pracuję weekendowo, tydzień dla mnie kończy się zawsze w czwartek - jeśli czegoś nie ogarnę do czwartku to w piątek do niedzieli tego nie zrobię, bo nie potrafię, brak sił, brak czasu,  problemy z samochodem. I mój największy problem PAMIĘĆ a właściwie jej brak;( Mam takie zaniki pamięci, że głowa mała, to już przestaje być w jakikolwiek sposób śmieszne, małostkowe. Brak mi pomysłu na pokonanie tej słabości. Muszę coś uczynić by zacząć pamiętać. Bardzo mi głupio, gdy ktoś do mnie się zwraca, o coś prosi, a ja odwracam głowę na chwilę i już nie pamiętam co ta osoba do mnie mówiła. Boję się w pracy, że zapomnę zrobić to o co mnie ktoś prosi. Jeśli ktoś ma pomysł na poprawę pamięci chętnie przeczytam o tym pomyśle w komentarzach.

Nie piszę tu bo i zdarza mi się zapomnieć, że chciałem o czymś napisać. Temat jest i za chwilę umyka - złoszcze się sam na siebie, ale to i tak nic nie pomaga, ani nie zmienia.

Czasami czuję się załamany, bezradny, nie wiem jak dalej postępować, co zrobić, jak poprawić ten beznadziejny stan.

Masz jakąś radę, wskazówkę pisz! Za wszelką pomoc wielkie dzięki! 

telefon nie do głowy

telefon nie do głowy krótka historią z puentą!

Od początków zamieszkania na stancji zacząłem bywać senny i to potwornie senny, brakowało sił na poranne wstawanie, wyjście z domu, nie mówiąc już o uczelni, czy to też pracy, gdzie ciągle spałem, mój mózg nie pracował, dla mnie liczyło się to kiedy pójdę spać. Wyszedłem rano z domu jako tako dochodziłem do przystanku tam podczas oczekiwań na mpk-a budziłem się, rozmowy ze znajomymi, śmiechy, chichy itp. I tak cały czas. Wsiadam do autobusu, zwykle miejsce siedzące i od razu odlatuje, ziewanie, oczy się zamykają, powieki same ciągną ku dołowi... totalna beznadzieja, zero ratunku. Jakiś taki padnięty dojeżdżałem na zajęcia i tak to samo "łepetyna" leciała w dół, czasem już nie mogłem tego kontrolować. I tak minęły już dwa miesiące. Najlepsze jest to, że jak wracałem do domu to senność odchodziła.. czasem kładłem się na 20-30 minut, ale drugiego dnia to już w tej samej porze musiałem bo to samo wychodziło z siebie.

Ostatnio w rozmowie ze znajomymi, wspomniałem o tym problemie. Koleżanka zapytała o mój sen. Normalnie śpię - odpowiedziałem Po chwili dodałem - jak suseł :D z uśmiechem na twarzy. Ale z jej roześmianych ust usłyszałem: No tak, ale masz telefon przy sobie? No jasne odrzekłem.  Wtem ona wyjaśniła mi przypadek, o którym słyszała od swojego chłopaka, który właściwie też jej zabrania trzymania telefonu przy sobie. Mianowicie bliski kontakt telefonu powodował u mnie zmęczenie, zmęczenie mózgu, nie wiem czy coś takiego istnieje jako pojęcie medyczne, czy coś ale efekt był taki, że mój telefon powodował to, że czułem się totalnie padnięty... Nie pomagały witaminy itp. Gdy pierwszej nocy telefon wylądował z dala ode mnie, rano poczułem się jak cudownie, całkiem wyspany, całkiem wypoczęty, nie czułem zmęczenia takiego jak dzień wcześniej, co prawda oczy mi się jeszcze "kleiły", na zajęciach też byłem trochę przyćmiony, ale z dnia na dzień widać, a właściwie było czuć poprawę!!To świetne uczucie czuć się dobrze, wyspanym, nie zmęczonym. Od razu inaczej patrzy się na świat, na ludzi. Po prostu żyje się!!

Także odradzam wam trzymania telefonu w bliskim kontakcie z głową, telefon nie do głowy:D Historia jak każda inna, ale może być przestrogą dla innych. Także uważajmy na nowinki techniki, które mogą powodować szkody!

 

sesja, sesja i po sesji

Dziś odbył się mój pierwszy i ostatni egzamin tej sesji. Zaliczony choć ciężko było, a na dodatek stres, który mnie o mało co nie dobił dał się odczuć w ocenie, cóż widocznie tak miało być.. Ważne, że egzamin w kieszeni.

Swoją drogą to mój pierwszy egzamin ustny z taką dawką stresu:D w dodatku połączenie z historią to już jakaś masakra, chyba co:D

Jupi jeee!!

Ktoś mi dziś powiedział: Lass dir Korken knallen! - Ciekawe czy miał rację?