nic już nie będzie takie samo

Ostatnio zdałem sobie sprawę, że już nic w moim życiu nie będzie takie jak było. Nie wiem czy powinienem do tego wracać, czy nie. Czasem mam myśli, które same przychodzą i dają mi znać, że teraz jest inaczej, niż było.

Nie wiem czy znacie to uczucie, kiedy jesteście z kimś innym, nowym, a czasem myśli wracają do tego jak było w poprzednim związku?
Prawda jest taka, że te myśli przychodzą tylko w momencie gdy coś jest zupełnie inaczej niż dotychczas.

Bardzo lubię Kamila, słowo lubię jest tu bardzo delikatne, bo zauważyłem, że mimo iż znamy się tak krótko, bo co to jest niespełna 2 miesiące to bardzo się zżyłem z nim. Czuję bicie mojego serca gdy o nim myślę, gdy są sytuacje, że nie wiem co się z nim dzieje, gdy tęsknię, chociaż widzieliśmy się zupełnie niedawno.

Marzy mi się życie wspólnie, spędzanie razem takich chwil jak święta, jak uroczystości rodzinne, itd. Chciałbym np. żeby był ze mną gdy odwiedzałem groby, gdy jadę w odwiedziny do moich rodziców, gdy idę na jakąś pracowniczą potańcówkę, czy gdy spotykam się z moimi znajomymi.

Niestety nie zawsze się to udaje. Kamil nie jest wyoutowany przed rodziną. Wie o nim jedna siostra i jeden brat, ale jak mówi kontakt z nimi ma słaby. Rodzice nie wiedzą. Takie wspólne spędzanie czasu czy u mnie czy u niego nie jest do końca możliwe.
Moi rodzice poznali już go - tak się złożyło, że mama poznała Kamila wcześniej zupełnie przypadkiem.

Czasem zastanawiam się czy ja nie za szybko się w nim zadurzyłem. Czasem myślę, czy jego uczucia są takie same jak moje, albo też zbliżone do moich. Pomyślicie przecież możecie o tym porozmawiać. Owszem możemy i wielokrotnie próbowałem porozmawiać, ale nigdy nie jest to z takim skutkiem jak bym chciał. Ostatnia nasza rozmowa na nasz temat zakończyła się łzami - bo wypowiedziane zostały słowa chyba zbyt spontanicznie. Zaskoczyłem Kamila pytaniem i nie wiem jak odebrać jego łzy i nasze milczenie, gdy powiedział, że się przyzwyczaił do mnie, ale będzie nam ciężko stworzyć związek. Po chwili gdy zamilkłem dodał, że nie chce się rozstawać.
Ja też nie chcę - tylko czuję jakąś taką niepewność. Może dlatego, że chciałbym wiedzieć czy nasze wspólne mieszkanie, czy bycie razem ma przyszłość, czy to tylko związek, który nie ma szans na wieczność.

Z tą wiecznością może i przesadzam, bo obawiam się, że trudno poznać geja, który myśli tak perspektywicznie jak ja, że chciałby z kimś być do grobowej deski. No ale z drugiej strony to nie umiem podchodzić do takich relacji na chłodno i bez myślenia o przyszłości, o tym co nas zastanie w życiu.

P.S. Zastanawiam się czy wyraziłem to co chciałem dość jasno i bez jakichś ukrytych podtekstów. No nic - zobaczymy :D

dalsze losy

Jak to już się w komentarzach przewinęło. 

Tak, blog będzie tylko dla wybranych. Na dniach by móc dalej czytać potrzebny będzie dostęp. Jeśli kogoś nie dołączyłem to przepraszam, nie każdy adres mail posiadam, bym mógł wysłać informacje/zaproszenie. 

... nie wiem. Zrób coś!

Chyba każy słyszał łacińską sentencję, carpe diem. Przeżywając ostatnią porażkę jaką była ulotna i krótka znajomość z Marco pomyślałem, że tak być nie może. To taki deadline, mimo iż nie ustanowiony z założenia, lecz tak wypadło. Skończyło się coś kolejny już raz. Tym samym, czuję się zmęczony. 

Od pewnego czasu nie czuję, że żyję, lecz czuję, że wegetuję - jestem to jestem, nie ma mnie to nie ma. Wszystko mętnieje, staje się nudne jak flaki z olejem i obrzydza mnie. Potęgująca chęć zmian jest tak duża, że już mnie przytłacza, wszystko to przez, to że nie mam planu. 

Dziś studiowanie dobiega końca - za kilka godzin ostatni egzamin. Za moment zamkną się drzwi uczelni, a ja wyjdę z niej z niedosytem i z niesmakiem. - Czuję, że nie wiele wiem, nie wiele potrafię i nie wiele mogę zaoferować przyszł_emu/ej pracodaw_cy/czyni. Doświadczenie po praktykach - żadne. Całe te 160 godzin - niewiele znaczy. Praca? Owszem pracuję - lecz do zawodu obranego - daleko ma się po drodze. 

Czuję ten niedosyt i niesmak, że mogło być lepiej, niż jest. Choć za chwilkę trzeźwieję, przecież nie mogę oczekiwać cudów, gdyż zamiast poświęcać czas na naukę ja ganiałem do pracy, biłem się z trudnościami jakie stawiał mi los na drodze (rodzina, problemy osobiste, zdrowie). W tym wszystkim zawsze ona cierpiała. Zawsze to ona była odstawiona na bok, ona może zaczekać, nie zając nie ucieknie. Dla niej znajdzie się jeszcze czas. Niewątpliwie się myliłem, bo ją zaniedbałem. A mowa tu o nauce - to ona odczuła najbardziej wszystkie przykrości jakie mnie spotkały. Wystawiona na próbę, dziś nie jest w stanie dać z siebie tego co chciałby jej właściciel. Pocieszające jest to, że ona się nie obraża, lecz szepta co jest dobre w moim życiu i daje do zrozumienia, że nie taki diabeł straszny jak go maluje. 

Mam doświadczenie w pracy z ludźmi, umiem poszanować pracę, umiem spojrzeć na człowieka z o jedną więcej perspektywy, potrafię współpracować, wiem co to znaczy obowiązek i jak się z niego wywiązywać - tego nauczyłem się pracując - także nauka całkowicie nie została zaniedbana. 

W mojej głowie słyszę jeden wielki krzyk ... nie wiem. Zrób coś! Słyszę ten głos, lecz nie wiem kim jest, nie potrafię go zdefiniować, lecz czuję, że mówi dobrze, czuję, że muszę coś zrobić, dać krok do przodu, bo na chwilę obecną robię kroczki w tył. 

Myślałem, że może to wszystko przez te niepowodzenie w poznawaniu ludzi. Dlatego, że czuję się sam, a to potęguje negatywne odczucia i złe nastawienie. Chyba coś w tym jest - bo nie umiem skupić się na życiu i czerpaniu z niego dobrych fluidów. Boli to, że nie mogę zaprzyjaźnić się z kimś. W sumie to może nie ból, lecz taka niedogodność.

Z deszczu pod rynnę mogę powiedzieć wpadłem. Fellow odstawiłem, a że ono samo jak pewnie zauważyliście przestało funkcjonować, to przerzuciłem się na inną appkę, która to jak radar wykrywa kto jest gay :) 

I tak wyszło, że jakieś kilka dni pisałem z chłopakiem. Pisaliśmy nie znając siebie - tzn. on mnie widział ja jego nie. Jedyne co to radar mówił nam, że jesteśmy w bardzo bliskim sąsiedztwie to czasem wynosiło 6m :D Był ubaw - nie powiem, że nie. Może minął tydzień może nawet nie, ale wczoraj wyszło dokładnie kto jest kim. A, że mieszkamy obok siebie to z okna widać okno kolegi. On był ze znajomymi przed blokiem ja akurat w domu. Wtedy nasz radar mówił 3m. Śmiech był i wiadome z kim piszę. Nie ukrywam domyślałem się :D 

Dziś lecę sobie od dentysty do domu i nagle wychodzi mi tu ktoś z zakrętu: wysoki szatyn, z brodą, dość wyraźnych rysach twarz, poważna mina. W pierwszej chwili pomyślałem: on? I zwątpiłem patrząc na jego powagę. Lecz nawet nie wiem kiedy sam się uśmiechnąłem do niego. Minęliśmy się bez słowa, bo nie chciałem go zaczepiać na chodniku, a z drugiej strony nie byłem w pełni pewien, czy to ten sam osobnik, z którym piszę. Po chwili przyszła wiadomość: Czy my się nie minęliśmy przed chwila? :P I tu nastąpiła kontynuacja wątku z wcześniejszej rozmowy. Potwierdziłem, że się minęliśmy, lecz nie byłem w 100% pewien, tak jak pewny jestem teraz :D Rozmowa się dalej toczyła. Tak wyszło, że się umówiliśmy na spacer. Rozmowa była na prawdę imponująca. Chłopak widać ma w głowie poukładane. Ambitne cele i marzenia :) To duży plus. Choć jak się okazuje to nadziei na znajomość nie mam co sobie robić. To taka przygoda jak w ostatnio oglądanym filmie "Zupełnie inny weekend". Nik, tak go nazywam, wyjeżdża za granicę do swojego ojca, tam będzie pracował, szkolił język i jeśli mu się nie powiedzie z rekrutacją na studia w PL, to zamierza studiować w A. Nie ukrywam, że zaskoczył mnie jeszcze jedną wiadomością - ma podobną pasję do mojej, interesuje nas coś co można wykorzystać jako punkt do rozmowy, a mianowicie: myślenie, ludzki mózg. Nik chciałby zbadać i ujawnić teorię homoseksualizmu. Skąd się on bierze, co go warunkuje:) Czyli marzenie ma wielkie i odkrywcze :) Przy tym ma realne spojrzenie na świat - tyle mogę powiedzieć po tych kilku rozmowach i tym jednym spacerze. Cóż za kilka dni opuści kraj. Po rozmowie z nim dotarło do mnie jedno. Powinienem chwycić życie w swoje ręce i coś z nim zrobić. To ...nie wiem, zamienić w działanie i czynić coś co ma mi pomóc żyć w pełni usatysfakcjonowanym.

Przedwczoraj dałem się namówić innemu chłopakowi by się poznać. Tu przeżyłem rozczarowanie. Grzeczność nie pozwalała mi uciec jeszcze nim się z nim spotkałem na dobre, lecz dałem sobie drugą szansę, a może przesadzam. Cóż, nie przesadziłem, nie było to nic szczególnego. Zwykłe spotkanie dwóch chłopaków:) Choć to tyle i aż tyle z mojej strony. Więcej się już nie spotkamy. Zupełnie nie pasuje do obranego kanonu przeze mnie. Tym bardziej, że nie mamy wspólnych tematów do rozmowy, a całość się ciągnęła.

Rzucone ostatnio hasło emigracji nabiera coraz to nowego, bardziej realnego znaczenia. Myślę, że chyba czas na zmiany, czas na nowe w moim życiu, bo to obecne, czy to stare przestało być czymś co będzie dawało satysfakcję, przestało dawać szansę na zdrowy kontakt z drugim facetem, jako, że to miasto, to miasto bez perspektyw dla ludzi takich jak ja. Ambicje i chęci to nie wszystko - ograbione i biedne miasto nie zaoferuje nic poza tym co w swojej prostocie posiada. Patrząc na wymagania, czy też mniemanie o sobie ludzi tutaj, nie mam czego w tym środowisku szukać. Szanse są nikłe bym kogoś realnego poznał. A skoro nie trzymają mnie już studia, nie trzyma mnie miłość i nic temu podobne, to pracę zawsze można zmienić. Tak też myślę, że nadszedł ten moment by powiedzieć sobie i otoczeniu "bye". 

Kupiłem mieszkanie

Otworzył się drzwi w kolorze ciemnej sosny ukazując moim oczom piękny korytarz. Podłoga była

jak odbiciem lustra, błyszczała - pokryta płytkami w kolorach beżu. Ściany lśniąco białe. Wszedłem powoli by dostrzec jak najwięcej. Piękne ściany przyozdobione obrazami - niektóre takie poważne, inne zaś to tradycyjne zdjęcia w antyramie. 

Źródło

Po lewej stronie drzwi do toalety - tuż za nimi ewidentnie wejście do pokoju dziennego - cudownie - duże okno na przeciwko wejścia sięgajało od podłogi aż po sam sufit. Przy bocznej ścianie stała siwa kanapa narożna - taka jak moja wymarzona :) Nad nią wisiał przepiękny na płutnie malowany obraz - na zamówienie - moje dziecko, moje marzenie :) Eh - westchnąłem i się uśmiechnąłem ;) Nieopodal stolika przy kanapie bardziej w stronę okna znajdował się stół na sześć osób. Bardzo prosty - ciemnobrązowy, a nad nim wisiała przymocowana do sufitu półka pokryta jasnym obrusem w kolorze zieleni - po środku widać już autę się Wielkanocy - zajączek i kurczak stały wokół porastającej rzerzuchy, której zapach unosił się w powietrzu. Po bokach umocowane były kolorowe samodzielnie wykonane pisanki. Na środku na stole stał jeden jedyny żółty żonkil. Po prawej stronie od wejścia w bardziej w rogu stał na podeście niewielki telewizor - właściwie to nie było dla niego miejsca - chyba z tego powodu znalazł się w kącie. Na ścianie przeciwnej do łóżka stał jeszcze regał - wypełniony po brzegi książkami. Ściany tak jak w przedpokoju, tak i tu były śnieżnobiałe. Jedynie elementy żywych kolorów nadawały temu miejscu - wyjątkowy charakter. Czerwone poduszki, zielony obrusik - wpadające w fiolet firanki - czuć było wiosnę :) Troszkę dalej jak drzwi do pokoju dziennego było wejście do kuchni. Ta dla odmiany była ciemna - szafki, zarówno te stojące jak i wiszące były ciemnobrązowe. Okno znajdowało się tuż przy zlewie. Po środku stał stół nieduży, ale i niemały. Na nim piękny stroik wielkanocny. Po prawej stronie która była niemalże pusta znajdowała się tylko lodówka i piękny obraz - właściwie to w dużej antyramie fikuśnie zapisany cytat. Kuchni nadawały uroku kolorowe elementy - większość mówi o nich, że jaskrawe, może nazbyt - ale mi się strasznie podobają.
Jeszcze przed kuchnią znadują się drzwi do jednego pokoju. W nim dość duże rozkładane łóżko, tak by zagospodarować miejsce. Na ścianie od wejścia znajduje się przeogromna szafa. Niedaleko od niej rozkładane łóżko, które po swoich bokach na półeczkach przyozdabiają dwa kwiaty. Na przeciwko łóżka stoi niewielki stolik. Blisko rogu na ścianie od kuchni stoi biurko - duże masywne biurko. Kącik pracowniczy - tuż przy nim regał z książkami :) Regał dopasowany tak by nie zasłaniał okna, ale również by nie przeszkadzał niszcząć zasłonę. 

Właściwie to nie wpomniałem o łazience - ta również w kolorach bieli przyozdobiona błękitnym wzorem. Jako, że bez okna białe kafelki pięknie prezentują się ze sztucznym światłem. To można sobie ustawić na naturalne białe, lub też niebieskie - a tym samym sprawić wrażenie jakby pomieszczenie wypełniał tylko ten kolor :)

Taki piękny obraz powstał gdybym miał kupić mieszkanie :) A że z wiadomością kupiłem mieszkanie muszę poczekać, to przedstawiam moją wizję mojej wspaniałej twierdzy ;-)

Geje idą do woja!

To było tak oczywiste, że nawet nie trzeba wspominać. Ten artykuł nie mógł się nie ukazać. I tak oto jest.

W Polsce w ostatnim czasie głośno wrze. Szczególnie po tym jak dowiedzieliśmy się jako społeczeństwo o wezwaniach - jakich wezwaniach pytają jeszcze nieświadomi, ano do wojska Panowie. 

MON informuje, że bierząca stytuacja polityczno-militarna za wschodnią granicą nie ma nic

Źródło wp.pl

wspólnego z tym, że już 554 osoby otrzymały wezwanie do natychmiastowego stawiennictwa się w wyznaczonej jednostce wojskowej. Póki co nie dostałem go, ale kto wie, kiedy nadejdzie...

W internecie fala krytyki jak od Bałtyku po same szczyty Tatr. Komentarzy jest wiele, głównie to płeć piękana jest tak zafascynowana i pro - służbie, płeć męska już nie tak skora do uczestnictwa w ćwiczeniach. 

Kobiety często gęsto piszą, że tak trzeba, że powinniśmy, że służba/ćwiczenia są potrzebne i takie bzdety! Zaś faceci często pytają: po co? 

Przytoczę te komentarze, które uważam za słuszne.

A NAWET PALCEM NIE KIWNĘ ,JAK COŚ TO JESTEM ZA GRANICĄ W D.....E WEZWANIE PROSZĘ SOBIE WŁOŻYĆ panowie politycy .TEN KRAJ OD 40 LAT NIC MI NIE UŁATWIŁ TYLKO ZAWSZE PRZESZKADZAŁ PRZEPISAMI,NAKAZAMI ,SANKCJAMI.TYLKO SWOJĄ RODZINĘ I BLISKICH BĘDĘ BRONIŁ A RESZTA MNIE NIE OBCHODZI

W momencie przytaczania słów było już 479 like.

Co prawda nie mam 40 lat, ale 24. I muszę powiedzieć, że to państwo wielokrotnie swoją postawą pokazało mi, ze potrafi jedynie kopnąć mnie w du**ę. Zawsze gdy potrzebowałem pomocy słyszałem, że prawo mówi to, a tamto. Kogo interesowało, że potrzebowałem pomocy, że ktoś mnie katował - kogo to kurwa obchodzi!? 

- Teraz gdy paniusie w gajerkach narobili szumu i zadymy, chcą by tacy ludzie jak ja stawali w obronie takiego państwa!? 

Ja się pytam po co!? Co mnie to obchodzi. Nie przywiązuję uwagi do tego w jakim kraju mieszkam. Nie mam potrzeby tracić zdrowie, by kogoś zadowolić na stołku.

Mam to gdzieś. Mogę mieszkać i być obywatelem każdego kraju, gdzie będę czuł się wolny. Nie zamierzam walczyć z nikim i w niczyje imię. 

Musiał bym być kompletnym wariatem żeby walczyć o ten chory kraj , co oni mi dali pracę do 67 lat głodową emeryturę wszędzie tylko zakazy i ograniczenia . Niech sobie sami walczą jeden z drugim .

Autor w chwili gdy przytaczam jego słowa zdobył 368 like pod swoim postem.

Zakazy i ograniczenia - idziesz ulicą broni się palenia, picia, za chwilę wprowadzą zakaz oddychania.

Niech przedstawicieli rządu powołają do wojska !

Tu akurat się zgadzam, walczyć chcą politycy, to niech sobie sami walczą, niech się szkolą, a mi dadzą święty spokój. // 277 like. 

NIE POZWOLE ANI MEZOWI ANI SYNOWI BRAC UDZIAŁU W ŻADNEJ WOJNIE ......MAM TO W NOSIE...PIENIADZE PRZEZNACZCIE NA NASZ KRAJ NASZE DZIECI A NIE ZBROIC SIE BĘDĄ I WALCZYC NIEWIADOMO PO CO....JA SIE NIE ZGADZAM!!!! JAKO POLKA ZONA MATKA!

Tymczasem komentarz Matki, Polki, Żony - podzielam zdanie - nie ma co puszczać bliskich na śmierć, albo po to by narażali swoje życie. //190 like 

To tylko niektóre komentarze jakie przytoczyłem spod artykuły WP o tym, że Armia mobilizuje rezerwistów. 

Może jednak jeszcze jedne komentarz od szaraka //145 like: 

Ja w razie wojny to wolałbym nie iść do wojska na mięso armatnie szkoda życia ludzi, którzy nie mają nic wspólnego z polityką. Niech na wojnę idą ludzie odpowiedzialni za politykę i ich synowie pomyślcie czy na front w razie ewentualnego konfliktu wysłano by syna Tuska czy jakiegokolwiek męskiego potomka jakiegoś polityka oczywiście że nie oni zostaliby odrazu mianowani na generałów albo wysłani za publiczne pieniądze do jakiegoś bezpiecznego zakątka za pieniądze podatników. A giną by niewinny naród w imię czego? W imię zbyt dużych ambicji polityków. To jest smutne że na wojnie życie tysięcy jest w rękach kilku osób które siędzą w gabinecie palą piją. Koniec wojen będących skutkiem polityki kilku osób europa juz to zna POLITYCY wara od NAS stop inwigilacji dajcie NAM żyć bo jak tak dalej pójdzie to NARÓD wejdzie wam z butami do waszych dup.

Mnie jeszcze jedna kwestia interesuje, kto kurwa zapłaci mi za mieszkanie, telefon i inne sprawy jak mnie wezwą? Co mi z tego, że nawet bym sobie polatał po polu jak głupi z karabinem. Kto kuźwa da mi pieniądze na utrzymanie? Moja praca polega na tym, że pracuję to mam kasę, nie pracuję to jej nie mam - prosta zasada, a kogo by ochodziło, że mnie na jakieś tam ćwiczenia wezwano, kopniak w tyłek i nara, po co nam ktoś taki!?? 

- Dlaczego MON taki cwaniak, nie ustosunkował się do tego!? 

Ten kraj mnie doprowadzić może tylko do ruiny. Jak kto ktoś wpsomniał w komentarzach, co jeśli w dniu wezwania miałbym swoje pięć minut dla nowej pracy, może pracy życia? Iść na wezwanie, czy je olać i po prostu iść na rozmowę? 

Czemu Ci ludzie tacy głupi? Oj czemu ten kraj taki naiwny i bezmyślny? 

A może geje nie chodzą do wojska, bo ich wojskowi się boją, hahahahaha :D

Klucz do szczęścia

Ostatnio ten temat poruszam dość często.

Powód jest jeden, chcę być człowiekiem szczęśliwym, cieszyć się szczęściem i doznawać szczęścia. Staram się jak mogę pokazywać to wewnątrz i na zewnątrz, poprzez różnego rodzaju działania.

Dziś przypadkiem trafiłem na to video...

http://youtu.be/36m1o-tM05g

Sam Berns (cierpiał na nieuleczalną chorobę, zmarł w wieku 17 lat) podpowiada jak żyć szczęśliwie:

Po pierwsze:

"Zaakceptuj granice swoich możliwości, bo jest tyle rzeczy, które zamiast tego możesz wykonać" - PRAWDA

Po drugie:

"Otaczaj się ludźmi z którymi chętnie przebywasz"- PRAWDA

Po trzecie:

"Nie patrz wstecz, lecz zawsze do przodu" - PRAWDA

Niby 3 błahe rzeczy, a jednak mogą poprawić nasze życie.

Ludzie ludziom zgotowali ten los

W murach z betonu,

grubo po północy,

2 godziny

17 minut

I ja, 

siedzę prze monitorem

siedzę i myślę,

to dziś ja,

to dziś ty,

to dziś my,

wszyscy

każdy z nas,

choć na chwilę

mimowolnie albo

i przymuszony

myśli

wraca do?

do wspomnień.

Ten dzień,

gdy myśli, wspomnienia - pamięć 

wszystko to wraca jak bumerang

I myślę,

czy warto było,

czy łóżko ciepłe,

czy serce stukało,

czy to uczucie,

czy to przywiązanie,

czy to nic?

Co to było,

Co to jest,

Co to trwać będzie?

No co?

Ludzie,

ludzie ludziom,

właśnie oni,

oni zgotowali ten,

ten niewdzięczny los.

Co? 

Tak los.

Żyjemy,

Walczymy,

Wreszcie coś się udaje.

Cieszysz się z życia,

jesteś w siódmym niebie.

Bah! Czar prysnął.

Nie masz powrotu,

bo to co powrotem było,

dziś, teraz, już się skończyło.

Pozostawiasz w psychice pytanie, 

dlaczego?

A no dlatego, żeby odpowiedzi nie było.

Tak dużo słów, tak mało tekstu, zatracam się w myślach, niczym posmutniały ptak, szukam odpowiedzi, dlaczego ja? Dlaczego właśnie ta, dlaczego dwuznaczność. Dlaczego czuję i nic nie czuję? Dlaczego wspinam się po górach, dlaczego nie ma z górki, ile? No ile jeszcze metrów pod górę? 

I choć Go pragnę,

to tego nie pojmuję

czy jego sercem zawładnę?

Czy życie tylko rujnuję

I słyszę i czuję

lecz nie żyję

nie 

W tłumie myśli

się plątam

Drogi swej szukam

Drogą swą chcę podążać

Tą drogą, to tą drogą 

gdzie uczucie i serce

nie opuści rozumu,

ale zbuduje  (...)

fortecę.

Ona będzie władcą, ona będzie azylem, ona będzie moja, twoja, nasza. Ouuuu jeeeee!!!

---

Gdy nadchodzi dzień 1.11. wspomnienia, przemyślenia to wszystko towarzyszy nam. To wszystko tworzy to coś co sprawia, że rozmyślmy. Każdy z nas ma uczucia, każdy z nas ma serce, to włanie ono daj nam bodziec by działać by się poddać by coś zrobić. 

Gdy rok w rok widziałem tłumy ludzi, często gęsto widziałem rodziny, spotkania pokoleń, to było takie nadzwyczajne, to było takie piękne. Łączenie pokoleń, więzi, nas samych - coś co dziś nie jest normą staje się choć wymuszone przez komercję pięknem.

W zakładzie odwiedzili nas "Halloween´owcy szukali słodyczy. Coś co by tradycję podtrzymało i zatarło.

Na normalne myślenie nie mam siły.

Dobrej nocy,

udanego pierwszego lisotopada,

autor

"Ludzie ludziom zgotowali ten los" - Zofja Nałkowska "Medaliony"

na drodze bez odwrotu?

Wybierając pomiędzy Polską a Niemcami muszę z czegoś zrezygnować... Choć może mam jeszcze jeden dzień na szybką akcję z rejestracją na studia to już jednak chyba się oswoiłem z decyzją jaką chyba podjąłem.

Kurde głupi jestem, nie potrafię utrzymać swojego zdania - wpływ wielu czynników, ludzi na których w chuj mi zależy sprawia, że te jebane decyzje są tak trudne w akceptacji.

Albo zostaję, dorabiam mój zakład (chyba chcą mnie dokształcać i "awansować" - takie przesłanki chodzą, a i z zachowań ludzi z górnej półki coś takiego wynika) i studiuję sobie dalej nie tracą statutu studenta - albo spierdalam do Braci w Niemiec i tam przez pewien czas jakąś Arbeit wykonuję, no właśnie jakąś bo jak widzę ogłoszeń jest wiele, oj wiele, tylko tak jakby ludzi brakowało :D czyli szanse na znalezienie czegoś jest. 400 Euro zarobić zarobię - ale to trochę tak nie wiele - i tu przychodzi przecież myśl - ej ty! - ty przecież nie na zarobek tam jedziesz, tylko zakumplować się z jęzorem, bo szprechanie po niemieckim to nie szprechanie po niemiecku - kto nie studiował może nie skumać tego co chcę Wam powiedzieć - ale na filo tak już jest to czym się mówi na studiach, to czego się używa tak o, bo się zaszłyszało coś w radiu, tv, albo na wykładzie czy ćwiczeniach to nie zupełnie to czym mówią rodowici... dlatego tak ważne jest wybyć i podłapać tego "rodowickiego języka".

Ja pierdziele, się trochę dygam... zostawiam tu wszystko, wszystkich, no dobra wrócić mogę w każdej chwili, ale wiecie czego mi będzie brakowało - zajebistych ludzi, z którymi przebywałem na studiach, choć każdy z nich/nas miał swoje wady, to tworzyliśmy pojebany - dziwny - układ :D

Co dalej z Adim - czas pokaże czy wgl. to ma szanse racji bytu? Tego już nie wiem - ciężko ocenić - bo jak wiadomo, to co jest tylko dla zabicia czasu, albo jednym wyjściem z wielu, może być również niczym - i na nic zdadzą się starania...

P.S. Adi - jeśli to czytasz, to m.in. to o czym chciałem z Tobą pogadać...

A swoją drogą to wkręciło mi się ostatnio - opowieści - opowiadania - jakich jak się przekonałem wiele w sieci - przeważnie to seks-spotkania, etc. no ale kurcze, chłopaki nie próżnują i skrobią pobudzając wodze fantazji :) :) :)

Igraszki we wspólnej bytności

Majówkę zakończyłem jak większość am Sonntag (w niedzielę). Tego też dnia Adi zadzwonił do mnie co porabiam, dziś wieczorem - odpowiedziałem, że jeszcze planów nie mam, ale zaraz mogę mieć :D Po chwili dodałem to może wpadniesz do mnie? Odpowiedź była możliwa tylko jedna, tak. Dobra to co pijemy Bier (piwo), coś mocniejszego? Koniec końców ustaliliśmy, że ja piwo Adi tylko "drinka" bo być może jeszcze będzie musiał w nocy zawieźć kolegę. Jako przeciwnik jazdy pod wpływem alkoholu, stanowczo zaprotestowałem. Za jakieś pół godziny umówiliśmy się vor dem Geschäft (przed sklepem) by zrobić na ten wieczór małe zakupy. Kupiłem dwa leszki, Adrian kupił jakiegoś "drinka"- gotowca, po czym udaliśmy się do mnie na nową stanciję :D Można było "opić" to miesięczne koczowanie tutaj :)

Obejrzeliśmy trochę zdjęć z Adriana wypadu ze znajomymi nad jeziorko, po czym zaczęliśmy pić nasze trunki :) Adi spalił im Auto (w samochodzie) radio, tak przynajmniej mu się zdaje, więc pokierowałem go gdzie szukać przyczyny, bo może radio wcale nie jest spalone, a bezpiecznie wyskoczył na co wskazywały też inne "dolegliwości" autka.

No dobra na tym poprzestanę, bo po co tam będę się rozpisywał o pikantniejszych doznaniach :) Seks chyba zwykle jest pikantny choć tylko z wierzchu, bo w środku to sama słodycz, której wielu chętnie by zaznało. Tak pozostając jeszcze przy tym temacie, to muszę przyznać, że nigdy wcześniej seks nie przysparzał mi tyle radości, co z Adim. Może to właśnie ein Zeichen (znak), że trafił swój na swego?

Inny taki trochę nie pewny czynnik, to czego tak na prawdę od siebie nawzajem oczekujemy. Ich denke (Zastanawiam się) momentami nach, czy aby moje chęci będą również Jego chęciami, czy aby możemy dążyć do wspólnej bytności? Czy to wszystko może ułożyć się na poważnie, czy Adrian też tego chce.

Czasem ta niepewność co do Jego zamiarów erfüllt mich mit Angst (napawa mnie strachem). Ale póki co to liczę na to, że jednak tak jak ja, to i Adrian chce nie tylko fizycznego zbliżenia, a współistnienia w myśl naszego nieformalnego, niepojętego partnerstwa, cokolwiek to by znaczyło.

Jebane pieniądze.

Tak dziś sobie uświadomiłem ile to one w naszym życiu znaczą.

PIENIĄDZE

coś bez czego nie będziesz mieć niczego

Czy ktoś mógłby się z Tym nie zgodzić???

Owszem. Zdrowie, jego za pieniądze nie kupisz. ALE wzmocnisz, poprawisz niejednokrotnie.

Co z tego, że teoretycznie mam wszystko: mieszkanie, co prawda wynajmowane, ale mam; jedzenie - nie najgorsze; spanie; znajomych - ostatnio coraz to mniej :( - ale jeszcze ktoś się znajdzie + Ci z topowego "fejsbóka" (dobrze widzisz spolszczyłem tą nazwę ino ch..j).

Co jeszcze mam?

Tak się zastanawiam. Chyba nic, a zarazem tak wiele.

Skąd tema na dziś? Pracowałem całe 9 godzin wijąc się i kręcąc, trudząc, by kogoś usatysfakcjonować, by uszczęśliwić. A na sam koniec dowiedziałem się, że moje staranie poszły się jebać. Bo gdzieś, bo coś, bo nie uważałem, bo nie myślałem, bo jak tempy robot oddałem kasę co żem powinien ją zatrzymać. Mając doczynienia z ludźmi głodnymi często, wściekłymi niekiedy, popełniłem kilka albo i kilkanaście błędów i zostałem z minusem na koncie.

Moje 9 godzin poszły się jebać. Tak, jebać. Pracowałem za friko. Co chciałem jakoś w tym miesiącu podwyższyć mój budżet, bo jest on cieniutki i kruchutki to nie. Masz Ci los. Wiecznie pod górkę... "jak nie urok to sraczka".

Tak się zastanawiam czasem, co mi z tego, że studiuję w mniemaniu wielu kierunek co winien być owocny - języki zawsze były na topie, a dziś w UE są pożądane. GÓWNO PRAWDA - mój język zdaje się na nic!!!!!!! i bez niego mógłbym zapieprzać za marne drobniaki, z czego większą część wydam na coś z czego tak na prawdę nie mam codziennej przyjemności.

Czasem chciałbym skończyć jakieś studia, takie co by mi zapewniły dobry byt, bym mógł się odciąć od biedy, od nędzy której nie raz doświadczyłem.

Nie chodzi o to by zapomnieć o ludziach, którzy potrzebują pomocy, nawet tej finansowej, ale by doświadczyć tego braku zmartwień, wolności umysłu.

Czy kiedyś nadejdzie ten dzień, w którym spotkam się z takim stanem rzeczy?

NIE mam pojęcia, chociaż bym tego chciał.

Papa + papa + dziecko = szczęśliwa Familia - geje z dzieciakami :)

Przed chwilą skończyłem oglądać pewną dokumentację von stetrn.tv (DE)

• Czy mężczyzna z mężczyzną może mieć dziecko?

• Czy, tworząc rodzinę, mogą zaadoptować dziecko?

• Jaką rodzinę tworzą?

• Skąd u nich dziecko?

• Gdzie?

Wiele jeszcze pytań mógłbym tu postawić, ale nie o to chodzi. Chciałbym przedstawić Wam ten konkretny przypadek, dwóch berlińczyków zakochanych w sobie po uszy. Dwóch dojrzałych, usamodzielnionych mężczyzn, którzy od ok. 30 lat są razem. Tworzą nierozerwalny związek, który może stać się przykładem dla pozostałych!

Ingmar Zöller i Thomas Welter - para dwóch Berlińczyków, która tworzy od 2002 roku związek partnerski. Od dawien marzeniem obu było posiadanie dzieci. Chcieli móc wychować dzieci (w pewnym sensie potomstwo). Prawo niemieckie jednakże nie zezwala na coś takiego jak adopcja dzieci przez pary homoseksualne. Jako geje nie mogli adoptować wspólnie dziecka. Pewne regulacje prawa niemieckiego dopuszczają adopcję dziecka przez jednego z nich, tzn. Thomas jest  der Adoptivvater (ojciec adoptujący/adopcyjny) 8 letni Julius i 5 letnia Lucie są jego dziećmi, to on posiada pełnię praw w stosunku do nich. Problemem pary jest to, że Ingmar pozbawiony jest prawa do dzieci, w przypadku śmierci, zagrożenia życia - według przepisów nie ma on żadnych praw. Pozbawiony jest roszczeń w stosunku do dzieci. Nie ma prawa by starać się o to by przejąć dzieci w razie potrzeby. Według prawa nie ma też możliwości uczestniczenia w jakichkolwiek badaniach, operacjach etc. dziecka. Problemem jest to, iż wszędzie podaje się Ojca i Matkę, a w tym i wielu temu podobnych przypadkach, należałoby uznać parę Mężczyzny i Mężczyzny za równych z Parą Mężczyzny i Kobiety, czy też Kobiety i Kobiety.

Problemem jest nasza wspólna mentalność! Dopóki nie zrozumiemy, że MM i KK oraz MK jest czymś zupełnie zdrowym, normalnym dotąd nie będziemy ludźmi tolerancyjnymi w stosunku do homoseksualizmu, a po części również do heteroseksualizmu.

Oglądając ten film dokumentalny, wielokrotnie przedstawiał on życie codzienne obojga mężczyzn z ich adoptowanymi dziećmi.

• Skąd - możliwa adopcja?

Thomas Welter, dr, adoptował Juliusa jak miał jeszcze 5 dni, natomiast Lucie po 3 dniach od narodzin. Adopcji dokonał w Chicago. Tam skorzystał z możliwości prawnych. Stąd też jest ojcem adopcyjnym (zastępczym) dla oboja dzieci. Pierwsza adopcja była czymś szokującym dla rodziny, w końcu udało się. "Mamy swoje dziecko!" Gdy Julius miał 3 latka, para zdecydowała się adoptować kolejne dziecko, dziewczynkę Lucie. Kolejne wyjątkowe przeżycie w rodzinie. Filmik jaki nagrali by udokumentować wspólne szczęście, był tak piękny, że aż troszeczkę zazdrościłem dzieciakom takiej miłości rodzicielskiej, jaką są obdarowaniu.

Rodzice, tatusie dają im tyle radości, uśmiechu i miłości, że każde dziecko może im zazdrościć.

• Co z mentalnością? Co z pytaniem o mamę?

Tu też chyba nikogo nie zaskoczę. Dzieci od samego początku są wychowywane w świadomości, że mają dwóch tatusiów, którzy tworzą rodzinę razem z dziećmi. Od początku Thomas i Ingmar tłumaczą swoim dzieciom, że są adoptowane, na czym polega ich wyjątkowość. Dzieciaki wiedzą, że tworzą oni rodzinę homoseksualną, może nie jest to tak jednoznacznie określone "homoseksualną" ale wskazują tu posiadanie dwóch tatusiów.

Gdy obaj pytani o mamę - odpowiadają, w naszej rodzinie świetnie sobie radzimy, jest babcia, są siostry, przyjaciele i przyjaciółki. Nikogo nam nie brakuje.  - To piękne, bo dzieci nie są wychowywane w obłudzie, tylko realnym świecie. Mają świadomość, tego co się dzieje wokół nich. Dzieciaki te aż promieniują radością! Ktoś może mi zarzucić przekolorowanie tego obrazu - ale ja tylko oddaję to co wyczytałem, zobaczyłem w tej transmisji stern.tv.

Para nie ukrywa się w czterech ścianach i nie oczekuje też publicznego show. Oni żyją normalnie, tak jak inni rodzice. Chodzą z dzieciakami na spacery, do kina, do ZOO. Robią wspólne wypady. Wszystko tak jak w przeciętnej rodzinie.

Zapytani o to czy spotkali się z przykrością ze strony otoczenia, w dzielnicy, w której mieszkają, odpowiadają stanowczo nie. Pomimo braku klarownego prawa dla par homoseksualnych w Berlinie jeszcze nikt nie odmówił im prawa, ani jednemu ani drugiemu ojcu do dzieci. Zawsze są traktowaniu na równym poziomi - choć według prawa Ingmar nie jest ojcem dwójki wychowywanych dzieciaków.

-------------

Gdy oglądałem tą audycję, odniosłem wrażenie, że znalazłem się w nowym świecie, gdzie ludzie w końcu pojęli, że homoseksualizm jest zupełnie normalnym, zdrowym!, i zwykłym zachowaniem seksualnym, które nie może być warunkiem, tego jak postrzega się ludzi w stosunku do innych, do prawa.

To dało mi trochę więcej wiary we mnie, w moje wewnętrzne JA, w to by nie tłumić w sobie prawdziwej twarzy, tylko żyć według własnego zapotrzebowania. Wyjście z cienia, pokazanie swojego ja, opłaca się i jest czymś nadzwyczajnie ważnym, pokazujemy poprzez to swoją dojrzałość. Pokazujemy swoją odwagę i to że stajemy na czele wyzwania, jakie stawia przed nami życie.

Życzyłbym Wszystkim, a więc i sobie po części również, by każdy mógł bez najmniejszych wątpliwości, bez strachu wyjść z cienia, i przedsięwziąć tego co chce, co mu dusza podpowiada. Jeśli chcesz adoptować dziecko, to je adoptuj. Najważniejsze jest, to by nade wszystko brać dobro dziecka!

Nie ważne jest kto wychowa, lecz ważne jest by było szczęśliwe i bezpieczne wśród osób, które obdarzą ich miłością.

Apetyt na seks - anomalie?

Odkąd poznałem Adriana (to ten chłopak, o którym ostatnio tu możecie przeczytać) jakoś apetyt na seks to nie wszystko.

Zwykle przy każdej poznanej osobie duże znaczenie miał seks, nie jedyne, ale zwykle o to najbardziej chodziło, i mi i poznanemu chłopakowi. Wielu mówiło o tym, iż szuka kogoś na dłużej, stałe itp. nigdy zaś nie wychodziło z tego coś poważnego, często też nie było to coś trwałego długiego itp.

Adriana poznałem jeszcze w grudniu 2012, czym mnie zainspirował? Tego nie jestem w stanie nawet sobie wyjaśnić. Po prostu zainspirował. Nie szukam wyjaśnienia, bo go nie umiem znaleźć. Każda próba kończy się na tym, iż dochodzę do tego samego wniosku: Jest ładny - tak, jest fajny - tak, lubię go - tak, jest nadzwyczajny - tak, bo go lubię, fajnie mi się z nim przebywa, ale jest też zwykły i to jest w nim takie cenne. Ciężko go określić, bo tu nie wygląd odgrywa nadrzędne znaczenie, lecz to kim jest Adrian, jest zwykłym chłopakiem.

Zwykłym chłopakiem? Hm... no może przesadziłem... :D ale lubię go.

Wracając, to ten seks, nie jest faktorem dla którego się z nim spotykam. To, że przypadł mi do gustu, a może odpowiada mi, moim oczekiwaniom w pewnym stopniu sprawiło, iż przywiązałem się do niego, mam też taką nadzieję, że z wzajemnością.

Kiedyś mimo poznanych osób, zawsze gdzieś w myślach był seks, erotyka itp. Dziś nawet nie ciągnie mnie by wejść gdzieś na stronę obejrzeć jakieś porno czy coś w tym stylu. Przestałem wchodzić na portale randkowe, jako, że nie potrzebuję szukać, bo w końcu z kimś się spotykam.

Tu zależy mi najbardziej na wierności, co by nie było to nie chciałbym być oszukiwany i też tego nie chcę robić.

Znajomość z Adrianem uświadomiła mi coś, muszę się wziąć za siebie, za swoją przyszłość. Moje studia to czysta teoria, brak doświadczenia, brak umiejętności praktycznych. Muszę zacząć coś robić w tym kierunku by się rozwijać, by zdobywać nowe umiejętności. Chociaż wiem, że w moim przypadku to nie jest, aż takie proste. Samemu nauczyć się języka technicznego - ciężko. Nawet tłumaczenie nie jest bezpieczne - bo nie wiadomo kiedy popełni się błąd.

gdzie teraz stoję?

Gdzie teraz stoję? Pytam się czego w ogóle ja chcę. Wczoraj jeszcze bez wątpienia mówiłem sobie, przecież jestem gejem, szukam faceta, łażę po czatach umawiam się na spotkania, seks-spotkania, czasami bzyknę się z jakiś kolesiem, czasami tylko pogadamy i się rozejdziemy już wydawało się to dość jasne i oczywiste czego chcę.

Ale dziś znów pojawiają się wątpliwości. Wokół swojej osoby zauważam dziewczyny które dają mi ewidentnie znać, że im się podobam. Nie jestem ślepy, widzę to, nie umiem obejść tego i przejść obojętnie. Zaczynam się zastanawiać co by było gdybym spróbował z jedną z nich, na początki samo być dobrymi znajomymi, przyjaciółmi - może coś by się rozkręciło. Ale z drugiej strony nie wyobrażam sobie móc kręcić na dwa baty. Raz dziewczyna raz chłopaczek. Musiałbym zdecydować i wybrać,  co będzie jeśli to się nie uda?

Niby nic, bo jak z facetami się nie udaje to nie biorę sobie do serca tego za każdym razem. Choć są tacy, którzy mi poważnie w głowie zawrócili. I ślad po Nich pozostaje już na długo. Często wracam myślami do tych sytuacji, rozważam co było dobre, a co nie koniecznie.

Mój pesymizm widać tu czarno na białym, ale co gdyby coś z tego wyszło, i gdybym to zakochał się w Niej, odwrócił od tego środowiska. Niby nic nie byłoby, a jednak w głowie, w pamięci pozostałaby przeszłość, wszystkie wybryki i to co robiłem wcześniej. Wtedy byłoby pytanie czy powiedzieć czy zachować w milczeniu to i zapomnieć..? Ale oszukiwać? Przecież, ja tak bardzo nie nienawidzę kłamstwa.

Ciężka decyzja przede mną.

marzenia - żeby je mieć...

marzenia ma je chyba każdy z nas. Zazwyczaj są piękne, pełne sukcesów, radości - poprawiają nam nastrój, wprowadzają w "ten inny świat", gdzie wszystko może się zdarzyć, wszystko można zrealizować.

Moim marzeniem od najmłodszych już lat było bycie nauczycielem, uczyć w szkole, przebywać z dziećmi, wspierać je, a przede wszystkim rozmawiać, pokazać, że człowiek, który jest starszy, wyżej usytuowany nie znaczy, że "odizolowany".