W życiu piękne są tylko chwile

Własność: Jaro
Kopiowanie i rozpowszechnianie dozwolone z zastrzeżeniem podania źródła. 

Kiedyś pisałem, dziś już nie umiem. W tym dniu jednakże się postarałem. Bo jaki możesz dać komuś prezent, skoro ty jesteś tu, a ona tam.
Myślisz jaki możesz dać prezent, by nie przepadł jak kamień w wodę. Myśli me zebrały się nad słowem, bo to ono nas połączyło i niech będzie tym co nas do siebie motywuje.

Mówię o niej, o osobie, która wielokrotnie podniosła mnie na duchu, która swoim słowem sprawiła, że wstałem z kolan.
Ona - tak niepozorna, tak mi nieznana wyciągnęła dłoń, gdy tego potrzebowałem. Ona łez nie zmazała, ona je pokonała.

Wiem, że dzisiaj jest trochę inaczej, niż wtedy, gdy się poznaliśmy - tu, gdy targały nami myśli, czy my to my, a nie ktoś inny.
Wiem, że takiej drugiej nie ma.
I dobrze - bo po co by mi nawet?

Jest jedna: Przyjaciółka.

Dla Ciebie te słowa:

kolej na Coming Out

Własność: Jaro
Kopiowanie i rozpowszechnianie dozwolone z zastrzeżeniem podania źródła. 

Co jest Coming Out - każdy chyba wie :)

Dla niewtajemniczonych za Wikipedią:

Coming out (of the closet) (od ang. to come out of the closet - wyjść z szafy) – proces samodzielnego ujawniania własnej orientacji seksualnej lub tożsamości płciowej (posiadanej przez mniejszość w społeczeństwie) przed innymi ludźmi (np. rodziną, przyjaciółmi, znajomymi czy współpracownikami). Proces ten zawiera w sobie fakt uświadomienia sobie własnej, odmiennej od heteroseksualnej, orientacji seksualnej oraz naukę samoakceptacji jako geja, lesbijki lub osoby biseksualnej (coming out przed samym sobą).

Ja również, ale przed każdym Coming out'em czuję się niespokojnie. Czuję się dziwnie i niezbyt świetnie. A wszystko to dlatego, że mam poczucie, że muszę komuś opowiadać o swoim życiu prywatnym. To jest dla mnie niezręczne.

Strach? Tak. Jest to pewnego rodzaju strach - czy dobrane słowa, czy reakcja, czy moja postawa, czy postawa drugiej strony będą właściwe.

Niepokój? Tak. Czy cała rozmowa wypadnie dobrze? Czy źle?

A w końcu czy ta decyzja o coming out'cie to właściwa decyzja?

Z Leną (o Lenie było tutaj) znamy się od czasów studiów - także jest to już jakieś 7 lat. Bardzo ją lubię. Różnie bywało pomiędzy nami - mowa tu o relacjach. Były czasy kiedy to była moją podporą, ogromnym wsparciem, był też moment kryzysowy, kiedy to chyba ja się odsunąłem od niej. Później jakoś przemyślałem to wszystko i znowu zaczęliśmy się kumplować - były też myśli, że może z Leną - rodzina?
Nie to byłaby porażka. Moja życiowa porażka.

Dziś z Leną mamy dalej bardzo dobry kontakt, dużo rozmawiamy, "często" się spotykamy. Mimo tej przyjaźni i dobrych relacji, ona nie wie o mnie wszystkiego, bynajmniej nie to, że ja jestem gejem. Ostatnimi czasy rozmawialiśmy na wiele różnych tematów. No i takie mam wrażenie, że Lena może próbować mnie poderwać. Rozmawialiśmy o tym, że była z jakimś chłopakiem, ale się rozstali - ponoć ją skrzywdził. Wiem, że chciała się wygadać, ja nie umiałem rozmawiać i jej właściwie pomóc. Mimo to nie odwróciła się. Wydaje mi się, że może zastanawia się czemu jestem wolny, albo czy miała by u mnie szanse.

Wiem też, że jestem jej winien to wyjaśnienie - to dużo zmieniło by w naszej relacji. Tylko pytanie czy aby na dobre. Nie boję się jakoś specjalnie odrzucenia, ale też nie wiem jak to powiedzieć. Znowu przeżywam to jak za każdym wcześniejszym razem. Jest to takie wewnętrzne rozdarcie. Trochę ono mi dokucza.
Chcę to zmienić, aby nie doprowadzić do złych zdarzeń, w których ona zostanie skrzywdzona.

Chcę z nią o tym porozmawiać, ale nie umiem znaleźć dogodnej okazji. Coraz bliższy jestem ku temu rozwiązaniu, by to właśnie poprzez komunikację społecznościową o tym porozmawiać, byłoby dla mnie dużo łatwiej, bo nie musiałbym odczuwać tego wszystkiego face-to-face. Chociaż zastanawiam się, czy nie jest to nie fair oraz czy to nie jest ucieczka przed.... no właśnie czym - prawdą?

Mam już swój coming-out przez komunikator, pisałem z koleżanką, Atją, która była swego czasu daleko stąd - pytała o moje życie osobiste - czy mam już dziewczynę, no i zebrałem się na tą cholernie trudną rozmowę i powiedziałem prawdę w tym temacie. Przyjęła to normalnie, jakbym powiedział, tak mam dziewczynę. Bez zbędnych emocji. Potem rozmawialiśmy o tym już face-to-face, gdy wróciła do Polski.

Nasz kontakt choć nie jest taki jak w przypadku Leny, z którą częściej się kontaktuję, to jest bardzo dobry. Z Leną jest o tyle łatwiej, że pracujemy w jednej branży i mamy dużo wspólnego, z Atją już jest zupełnie inaczej - spotkanie raz na jakiś czas jest super - można powspominać i wymienić się wydarzeniami z naszego życia.

Nie wiem sam dlaczego z Atją poszło mi dużo łatwiej, niż z Leną - zbyt długo zwlekałem... a teraz jest tylko trudniej.

To trzymajcie kciuki, 

by ta rozmowa była

łatwiejsza, niż sam

ją komplikuje.

puk, puk, puk...

Mijają dni, mijają noce, mijają godziny, a ja zastanawiam się gdzie prowadzi mnie droga, którą idę.

Gdzieś przed 2xx laty była jeszcze tabula rasa. Moja czysta biała karta jaką z chwilą narodzenia otrzymałem, ciągle się powiększa. Każdy dzień niesie ze sobą coś nowego. Ponoć się uczę. 

W prawdzie to przecież los mi napisał historię, napisał mi mój przebieg życia. A ono się teraz tylko wypełnia. Czy decyzje jakie podejmuję są na prawdę nieznane? A może to tylko moja i wasza niewiedza? 

W swoim życiu przyszło mi podjąć szereg trudnych decyzji, jedne lepsze, drugie mniej trafne, a inne

Źródło własne. Zakaz kopiowania.

jeszcze pogrążające mnie samego. I można by wiele dyskutować o słuszności tych kroków, lub też doszukiwać się powodów, dla których poszedłem tą, a nie inną drogą. Czy jest sens?

Gdzieś moja już nie taka biała i nie taka czysta karta miała takie wyżłobienie, które zmieniło wszystko. 

Pamiętam jeden dzień. Było rano. Wstałem normalnie jak co dzień i wyruszyłem na uczelnię. Nie było nic szczególnego, ale jednak pamiętam moment gdy poczułem, że to co było i to co od tego dnia się dzieje jest zupełnie czymś innym. Podszedłem do moich znajomych przywitałem się i tak jakby dalsze życie uleciało. 

Co się zmieniło, co we mnie umarło, pozostanie odwieczną tajemnicą, której ja sam nie jestem w stanie zrozumieć. 

Od tego dnia zmieniłem się diametralnie, życie i energia, którą tryskałem znikła. Po prostu wyparowała. 

Ilekroć próbuję się odnaleźć w tej nowej rzeczywistości, nie umiem. Słyszę pukanie, sam pukam w przestworza mych myśli i działań i nic, dalej nie widzę drogi, którą podążam. 

Wszystko inne co dotychczas się wydarzyło to czysty przypadek. Zmiana pracy przed rokiem, odejście z jednej firmy, przejście do drugiej. Zakończenie studiów, rozstanie z przyjaciółmi, rzeczywistość po studiach. Tu i tam wszędzie jest pełno przypadków, które wcale nie unoszą na tyle ile bym chciał. Mógłbym lecieć niżej, lecz szczęśliwie, a lecę gdzieś, gdzie szczęście omijam. 

Największym błędem jaki się przytrafia mi, jest ten który sam świadomie popełniam. Odsuwam się od ludzi. 

Nie rozumiem wielu zachowań, nie rozumiem wielu postępowań, nie rozumiem wielu słów. Nie rozumiem tego w jakim świecie przyszło mi żyć. 

Dopytuję się każdego dnia, dlaczego nienawiść zabija? Dlaczego giną ludzie, dlaczego "ludzie ludziom zgotowali ten los", oraz dlaczego dalej ślepo idą w świat. 

***

Dziękuję za 3 lata wspólnej wymiany myśli. Dziękuję za obecność,

za ciszę,

za wrzask,

za krzyk,

za uśmiech,

za smutek,

za troskę,

za dobre słowo,

za upomnienie,

za czas,

za chwilę,

za BYT.

Jest tu pewna osoba, która jest i pomogła mi przejść przez wiele. DZIĘKUJĘ.

P.S. 

Chciałem coś napisać, lecz nie umiem. To co kiedyś jeszcze miało sens, miało dźwięk i ton, dziś jest puste. Nie brzmi.

... ludzie dobrej woli

Na wstępie proszę o wybaczenie, że tak rzadko piszę, bądź też odpisuję. Nie mam siły by dalej pisać co się u mnie dzieje, jest tego nie mało.

No dobra koniec narzekań...

Rodziny już nie stworzymy. Tą możliwość skreśliły sądy oraz ludzie "dobrej" woli. Także póki co to próbujemy się otrząsnąć z tego, co zaszło. Nasze plany co do dzieci, co do mieszkania, co do wszystkiego poszły się witać z koszem. 

Co można powiedzieć? Tylko tyle, że w oczach ludzi to my jesteśmy tymi złymi ludźmi, co to są nieodpowiedzialni, zwyrodniali, czy też niebezpieczni. Odkąd ludzie "dobrej" woli zaczęli się przyglądać naszej rodzinie, temu, że sobie dajemy radę, na naszej drodze wyrosły wysokie pionowe schody, po których iść nie łatwo. Niestety na tej drodze brakuje często szczebli, a przejść dużym krokiem omijając lukę się nie da.

Tym samym tracimy to co miało niegdyś być naszym wspólnym owocem...

Piłkarzyka odwiedziliśmy całkiem nie dawno udając się z nim na zakupy. Niestety brakowało mu ubrań, więc postanowiliśmy, że musimy go ubrać. Dostaliśmy oficjalnie zgodę na krótki wypad na zakupy. Wypad ten się udał. A nasza wizyta była nawet dobrze odebrana - a może to tylko pozory.

Siostrzyczka piłkarzyka niestety w ostatnim czasie odwróciła się, nie wiedzieć czemu unika kontaktu. 

Dla wszystkich jest to bardzo trudna sytuacja.

Misiek jeszcze jest w pracy a ja postanowiłem napisać coś w moim "pamiętniku". Weekend majowy nie był zbyt udany. Piątek spędziliśmy w objęciach rozmawiając o tym co dalej nas czeka. Sobotnie przedpołudnie spędziliśmy na zakupach a po południu Misiek poszedł do pracy. Ja udałem się w dalsze szwędanie po sklepach. Tym samym zrobiłem zakupy na balkon. Nakupiłem kwiatów i roślinek ozdobnych. W O. była przecena, albo jakaś wyprzedaż przed weekendem majowym. Skorzystałem z tej okazji no i tym samym zaopatrzyłem nasz balkon w kolorki. 

1.05. Świętując święto pracy, oboje mieliśmy wolny dzień, więc rano przyozdobiliśmy nasz balkon a potem byliśmy w odwiedzinach u moich rodzicieli. Niestety powrót był dla nas bolesny, niestety nie dotarliśmy "cali" do domu. W drodze nasze auto zastrajkowało, tym samym stanęliśmy w polach szukając pomocy. Ostatecznie się udało.

Po upiornym powrocie zasnęliśmy w objęciach. A poniedziałek rozpoczął się od pracy. Wtorek niestety byliśmy oboje w pracy. Więc widzieliśmy się gdy Misiek kładł się spać. Dziś już środa a my znowu się nie widzieliśmy. Samochód u mechanika stoi i czeka na nowe części. Ciekaw jestem ile ten "zabieg" będzie kosztował. 

Budżet i tak już napięty, a tu jeszcze takie wybryki od losu. Co by nie było to nie oszczędza mnie on ani trochę.

Niby jest dobrze, ale nie... Gdy coś się gdzieś poprawia, jest lepiej, to w innym miejscu się pieprzy i tak chyba nie jestem najlepszym przyjacielem, skoro nawet tak bliscy ludzie się odwracają, po tak długim czasie, a myślałem, że bycie tu i teraz i zawsze, oraz nastawienie ucha jest lepsze od wścibskich pytań, czy wymuszania odpowiedzi, czy też tego co się dzieje. Może się znów pomyliłem... :( Mimo wszystko chcę wierzyć usilnie, że to wszystko to stan przejściowy, zawód znajomościami, zawód życiowy ludźmi, którymi się otaczamy, a prawdziwe relacje przetrwają tą próbę.

Jutro zamierzam sobie odpocząć "nic nie robiąc" takie miałem plany, przeleżeć cały dzień w domu, ale już czuję w kościach, że tak nie będzie, bo już się brat zapowiedział z wizytą, a jeszcze na głowie mam dostawę łóżka do mieszkania. 

P.S. W końcu czuję się w mieszkaniu dużo lepiej niż jeszcze jakiś czas temu, a wystarczyło zmienić ustawienie trochę meble poprzestawiać i z pustego pokoju, stał się przytulny kącik, z którego najchętniej to bym nie wychodził. A więc można małym nakładem zrobić duże zmiany :))) Jeszcze tylko została jedna ściana którą trzeba zagospodarować, bo tak pusto na niej, może tablicę zawieszę, a na niej będę wpisywał wszystko to co uznam za piękne i warte uwiecznienia :) Zawsze marzyła mi się taka tablica gdzie będę mógł zapisać wszystko, mój brudnopis, który będzie nie tylko miejscem do bazgrania, lecz miejscem które będzie chłonęło moje myśli :)

P.S. II Coraz częściej myślę nad tym by wziąć się za pisanie pamiętnika. Niestety z blogiem nie zawsze mi wychodzi, nie zawsze chce mi się pisać, nie zawsze umiem napisać, nie zawsze potrafię. A taki pamiętnik to może być właśnie coś! 

Tak myślę, że to fajny pomysł :) Zobaczymy co z tego wyjdzie z czasem :D Możecie trzymać kciuki, to może jeszcze kiedyś przeczytacie jakąś kartkę z pamiętnika :))) 

Coś tak jakoś zauważyłem ostatnio, że nasza natura jest zwariowana w bardzo negatywnym znaczeniu tego słowa. Ta wszędobylska nienawiść, zazdrość oraz głupowatość. Czemu jesteśmy tak zawistni? Czemu rzucamy sobie nawzajem kłody pod nogi? Co z tego mamy? Czy krzywda wyrządzona innym jest naszym pożywieniem? A powinniśmy się tym brzydzić...

Gej i jego przyjaciele - o przyjaźni

Czym jest dla Ciebie przyjaźń? Czy jesteś przyjacielem/przyjaciółką? Masz przyjaciela bądź przyjaciółkę?

Wielu z nas mówi bardzo często o przyjaźni, ale czy tak na prawdę wiemy o niej dość dużo byśmy mogli, że jesteśmy dobrymi przyjaciółmi?

Zawsze wierzyłem w przyjaźń, w to, że takie relacje istnieją. Nigdy nie brakowało mi osób, które mógłbym nazwać swoimi przyjaciółmi. Jak to mówią "nigdy nie mów nigdy". Także nigdy nie istnieje. A prawda jest taka, że na przyjaźni się zawodzi...

Źródło własne

W szkole podstawowej przyjaźń była chwilą dopóki wszystko było ograniczone warunkami klasowymi. Później przyjaźń się rozpadła, bo pojawiły się nowe znajomości. Nowe okoliczności, wszystko było nowe, a nasze stosunki się pogorszyły. 

W liceum wszystko się zmieniło. Szkolne przyjaźnie odeszły w zapomnienie. Znalazłem się w nowych okolicznościach i tym samym nastał czas zawierania nowych znajomości. Z czasem one były na tyle dobre, by mówić o przyjaźni. Jednak już niestety za późno było, by zawrzeć prawdziwe przyjaźnie. Nieufność po kilku wpadkach, kiedy okazało się, że Marek nie potrafił trzymać języka za zębami. Można powiedzieć zamknąłem się. Moje stosunki z Markiem, choć na początku były bardzo dobre uległy znacznemu pogorszeniu.

Wtedy też na horyzoncie pojawił się Szymek, z nim zawiązała się jak myślałem prawdziwa przyjaźń. Wiele mu zawdzięczam, jednak i ta przyjaźń po jakichś 4-5 latach uległa rozkładowi. Tak, tak dziś z Szymkiem prawie w ogóle nie mam kontaktu.

 Od kilku lat realne przyjaźnie poszły w niepamięć. Zwykle ktoś zawodził. Starałem się by było idealnie, może za dużo chciałem, a może po prostu za dużo dawałem z siebie, co inni nie potrafili dostrzec. Być na każde zawołanie - nie jest dobre. Mimo iż nie potrafię inaczej, wiem, że w przyjaźni też potrzebny jest dystans, bo gdy ta przyjaźń taka super, ekstra i cacy, może dojść do pogorszenia ogólnego stosunku.

Gdy te przyjaźnie zaczęły zawodzić pojawiły się inne. Ja zamknąłem się raczej na ludzi, nie starałem się zyskać nowych przyjaciół, bo po co, skoro tyle razy się zawiodłem. Właściwie to się zamknąłem i nie mogę powiedzieć, że mam tu jakichś przyjaciół*. Raczej znajomych, choć tych jest jak wiadomo dużo, ale również mało.

* Skłamał bym gdybym powiedział, że teraz nie mam przyjaciół. Mam! Przyjaciela i przyjaciółkę :) Przyjaciel mieszka jakieś 700 km dalej, a przyjaciółka jakieś 600 km. Zarówno Przyjaciółka jak również Florian to osoby, które same do mnie napisały, można nawet powiedzieć, że wyciągnęły rękę. 

Przyjaciółka, to osoba z którą mogę zawsze porozmawiać, chociaż dzielą nas kilometry to potrafi sprawić, że czuję się jakby była tuż obok i popijała ze mną kawkę, czy herbatkę. Od kilku lat wymieniamy się korespondencją, właściwie to nasza relacja jest wyjątkowa, bo mimo różnic, jesteśmy dla siebie zawsze dostępni. Czasem mamy odmienne zdanie, ale to nie zmienia faktu, że zwykle dochodzimy do jakiegoś porozumienia, bynajmniej nie było jeszcze między nami kłótni o jakieś "duperele" - miejmy nadzieję, że tak pozostanie. Moja Przyjaciółka to osoba mądra, oczytana, taka osoba, która odkąd tylko pamiętam mi imponuje, jest świetnym wzorem, który warto naśladować. Dzięki jej wiedzy, dzięki jej życzliwości czuję się lepszym i mądrzejszym człowiekiem. Dziękuję Ci Przyjaciółko :))

Przyjaciel choć daleko to zawsze się melduje by o sobie przypomnieć. Poznaliśmy się na żywo kilkakrotnie. To co nasz łączy to, to, że bardzo podobne mamy podejście do świata, to polityki, do podejścia do ludzi. Kłótnie? Nie było. Nawet nie było sytuacji, gdzie byśmy się jakoś poróżnili w jakiejś kwestii. Zawsze mogę na niego liczyć, zawsze mogę się zwrócić do Niego i poprosić o radę. Taką również mogę dostać :) Florian to poważny człowiek, z ogromnym doświadczeniem życiowym. Dzięki jego doświadczeniu, temu, że zwiedził trochę świata, mogę się czegoś ciekawego, czy mądrego dowiedzieć. Florian zawsze służy pomocą. Nigdy nie odmówił :) Wielokrotnie spędziliśmy miło czas. To piękne chwile. Dziękuję Ci Przyjacielu :)

Także dziś mogę powiedzieć, że mam przyjaciół, mało, ale takich, na których mogę liczyć, jak czas pokazał, są to przyjaciele, których poznałem w sieci.

Niestety w rzeczywistości jest już gorzej, ciężko o jakiś dobre znajomości. Właściwie to takich nie ma. Jakoś od kilku lat w tym zakresie bywa u mnie okropnie, bo nie umiem znaleźć sobie znajomych, a może po prostu zbyt wymagający i trudny jestem w obyciu, bym miał znajomych, dobrych znajomych, a nawet przyjaciół :))

Co by nie było, to warto starać się o przyjaźń, dbać o nią i pielęgnować. To właśnie w przyjaźni cenię sobie najbardziej. Uważam, że w przyjaźni należy dbać o siebie wzajemnie :)

Tym miłym akcentem udanych przyjaźni Wam życzę :)) 

P.S. Dziękuję za to, że jesteście :)