Pierwsze dwa akapity możesz pominąć ;-)
Polityka od zawsze mnie pociągała, czuję wewnętrzną potrzebę przywództwa, kierowania ludźmi, sprawowania władzy - ot tak, właśnie takie uczucie mam.
Ale, ja w roli kogoś nadrzędnego - nie jestem sobą - jestem tyranem - wymagam, czepiam się gdy brakuje w tym dokładności, kontroluję, sprawdzam, etc. Ludzie tego nie lubią, to stresuje, wprawia w zakłopotanie.
Dziś trafił mi się taki nagłówek Polaków gotowość do poświęcenia się dla kraju | Kiedy przyjdą podpalić dom… - Polityka.pl
Okazuje się, że tej gotowości jakoś nie widać. Ja u siebie jej nie widzę. Nie zamierzam brać udziału w potyczkach politycznych, w grach, które pochłaniają ofiary.
Patriota - to kto?
 |
| Źródło |
- taki co na pewno bierze udział w wyborach,
- ma na celu dobro ogółu obywateli,
- potrafi powiedzieć coś o Polsce (czy to z historii, czy z zabytków, czy z miast, czy to z pomników przyrody, czy chociażby z miejsc/miast/ wsi, które warto by odwiedzić,
Nie widzę związku z oddawaniem życia za ojczyznę. No przepraszam, ale co to, to nie.
Moja głowa ma problem ze zrozumieniem, jak można brnąć w bagno krwi, ubóstwa, brudu, choroby i czego tam jeszcze, tylko by chronić czyjąś du***.
Politycy, to twory, które często w swojej pazerności zapominają o zwykłych szarych obywatelach i sami tworzą konflikty po czym ludność na tym cierpi.
Także moje zdanie jest takie, że życia za ojczyznę nie oddam. Ono jest jedno, a ojczyzna to dla mnie tylko wspomnienia... nie wiążę tego z miejscem z którego pochodzę.
