Szczęście - czy gejem jest się szczęśliwym?

Ostatnio było o przyjaźni, dziś napiszę coś o szczęściu*. Czytając jakiś artykuł, może nawet post, albo książkę, nawet już nie pamiętam gdzie to było, zostały postawione pytania, pytania o nasz żywot. Nikt nie wymagał odpowiedzi, a jedynie można było ją samemu sobie udzielić. Zacząłem drążyć temat, bym sam zrozumiał siebie.

Nie rozumiem. Nie potrafię zrozumieć. 

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że samopoczucie spada, ono niszczeje i wcale nie wydaje się być lepsze.

Nie umiem sobie odpowiedzieć na pytanie czy jestem szczęśliwy. Gdy pytają mnie inni, odpowiadam, oczywiście jestem szczęśliwym człowiekiem. Nie jestem. Kłamię ;( Do szczęścia potrzeba mi jeszcze czegoś -. 

:(

Opracowanie własne.

Nie wiem czego:( Mam swoje (co prawda wynajmowane, ale jest) M, mam chłopaka z którym dzielę wspólnie życie, wiedzie nam się nawet, .... dobrze, chyba najlepiej jak napiszę, że się po prostu wiedzie, bez określeń jak. Dobre kontakty z rodziną. Nie brakuje mi jedzenia, mam każdego dnia co zjeść, mam w co się ubrać, nie potrzebuję pożyczać, nie potrzebuję żebrać, nie muszę się martwić, czy 10. dostanę wypłatę, czy starczy mi na bieżące wydatki. Ja to wszystko po prostu mam.

Jednak nie jestem szczęśliwy. 

Prawda jest taka brakuje mi spokoju. Życie które wiodę nie daje mi tego poczucia. A wpływ na to ma otoczenie i uwarunkowania z nim związane. Mój Misiek ♥. 

Chciałbym cholernie nauczyć się być szczęśliwym. Tylko jak? Co zrobić, by ten wewnętrzny smutek zamienić w radość? 

Wiem, że odpowiedź muszę znaleźć w sobie sam, wiem, że nigdzie nie jest ona zapisana, wiem również, że nie ma takiej persony, która mogłaby mi odpowiedzieć na moje pytania, na moje zwątpienia. 

Po prostu czuję się trochę jak ryba, której staw wysycha, a ona tkwi w mule, który nie rokuje na poprawę sytuacji. Możliwe, że ratunkiem jest inny staw wypełniony wodą po brzegi. Choć on również może wyschnąć z czasem i co wtedy?

W tytule zawarte pytanie chyba lepiej pozostawię bez odpowiedzi. Z jednej strony oczywiście zarówno gejem, bi, lesbijką, trans, chrześcijaninem, muzułmaninem, politykiem, zwykłym robotnikiem można być szczęśliwym. Skoro można być szczęśliwym, to równie dobrze można być nieszczęśliwym. 

Ja znalazłem się gdzieś po środku. Nie wiem czy jestem szczęśliwym. Chyba nie. To moje życie jest takie puste, jak puste są dziś ściany w moim domu - przestało tu tętnić życie, tylko dlaczego? Co zrobiliśmy nie tak?

*Sansenoi ostatnio zasugerował, że jego wpisy są czasem rozmową z samym sobą i zdanie innych nie ma tu większego znaczenia. Obawiam się, że sam się jakoś zagubiłem w tym wszystkim i coraz to rzadziej liczę się z opinią innych. Zaś z drugiej strony jest mi ona cholernie ważna. Głupie to co napisałem, ale nie mieszczę się w sobie ;-)

P.S Nie jest też tak, że mówię, byście nie komentowali, nie, wręcz przeciwnie jak zawsze chętnie czytam to co mi napiszecie, jednak jakoś tak gorzej się czuję może stąd ten dziwny ton :( Za co przepraszam Was :)

ze wsi to wieśniak czy ze wsi to jak z miasta?

O losie,

jeśli pamięć nie myli,

dziś to dziś,

dziś to XXI wiek.

Mimo tego, iż normalnie żyjemy w świecie komputeryzacji, szeroko pojętej technologi i rozwoju to jednak jesteśmy zacofani. 

Od pewnego czasu obserwuję, swoje nowe koleżanki, dziewczyny pochodzą głównie z terenów wiejskich. Zarówno słownictwo jak i zachowanie proste ale zarazem wyjątkowe. 

Wstyd, ale co to? 

Pycha? nie znam. 

Konkurencja? Ale o co chodzi?

Wyścig szczurów - nie to nie dla mnie.

Kłamstwo? Drobne? Duże? hm...

Udawanie? Nieee! Nieee?

Dziewczyny są wyjątkowe, czasem przypominają mi typowe dla wsi zachowania ludzkie, czasem język nawiązuje do pochodzenia, czasem to te określenie słoika - jako studenta.

Czy ktoś z was tu czytających wyobraża sobie studiowanie bez posiadania laptopa/komputera, a może już nawet tableta/smartfona czy innego gadżetu? 

Ja, osobiście sobie tego nie potrafię wyobrazić. Przecież jak to możliwe, a no jednak, jest to możliwe. Koleżanki takich cudów technologicznych nie posiadają. Książki, notatki, zwykły telefon komórkowy i "własne cztery kąty" - czy to by komuś z Was dziś wystarczyło?

Sam pochodzę ze wsi, sam czasem mam typowe zachowania, rozumiem je, rozumiem więcej, ale nie rozumiem, jak można nie rozumieć drugiego człowieka, jak można go potępiać, dyskryminować i już od początku nie lubić, skoro się go nie poznało. 

Tym wstępem chciałbym nawiązać do święta Niepodległości, 11.11.2013. - Czy "dumność" powinna towarzyszyć nam tego dnia, że jesteśmy wolni, niepodlegli, mamy swoje państwo, mamy wszystko swoje, narodowe? Jak w tym wszystkim zrozumieć przejawy agresji, chuligańskich wybryków, jak tego nie potępiać? 

Co ma piernik do wiatraka - się pytam? 

Tak samo nie potrafię za cholerę zrozumieć co wspólnego ma homoseksualizm z obchodami Święta Niepodległości? 

Czy Ci ludzi już do reszty powariowali? Może komuś klepki poukładać w głowie? 

Czasem brakuje mi tej mocy sprawczej co to bym mógł zmusić człowieka do poznania innego wariantu, tak by ten przymus otworzył mu oczy, że nie wszystko to czego nie zna, jest z góry złe. Poznaj dopiero potem możesz oceniać.

Z tym ocenianiem to się ostatnio dość dobrze przejechałem. W tym roku to już kolejny raz zmieniłem pozycję mieszkalną w swojej karierze. Człowieka poznałem podczas oglądania mieszkania, wydawał się spoko, wporządku, polubiłem go, kurcze fajny chłopak, nie pajacuje, rozsądny, rzetelny i prawdziwy. Ale mu nasłodziłem. Uhachany, uradowany wprowadziłem się na stancję, i z dnia na dzień moje problemy rosły, za każdym dniem poznawałem nowe okoliczności wynajmowanego lokalu - tak to nazwijmy. To zmiana warunków opłat czynszowych, wypowiedzenia umowy, ingerencja w ludzi, mieszanie między współlokatorami. No po co to wszystko???

Najgorsze w tym wszystkim jest to, że oceniłem go zbyt pochopnie. Wydawał się taki oh i ah, a dziś pluję sobie w brodę, że tak podszedłem do sprawy i nie byłem bardziej podejrzliwy i nieufny. Koniec końców się okazuje, że już kolejny miesiąć mieszkam na niczym, jak nie woda to prąd a teraz jeszcze ciągnący się od początku problem pralki, której nie było, jak się zjawiła to nie działa. 

Człowiek bierze masę kasy od lokatorów a nie potrafi zapewnić standardów niezbędnych bytności tu.

Życie to tak jak tytuł jednego z filmów z wątkiem homo - Pod prąd.