Nieskończoność

Zaczynasz rozumieć, 

każdy krok który stawiasz

tylko raz

pozwól na to by się po prostu zdarzyło

nie masz nic do stracenia

ty wciąż samotny

i trzymasz się tego mocno

to daje ci resztę

i nie możesz tego zmienić

wiesz to dokładnie

to pobudza

ale zbyt szybko przemija.

A wszystko to „vanitas vanitatum, et omnia vanitas". Gdy pada pytanie, czy dużo ludzi poznałem to zastanawiam się co powiedzieć. Tak, czy nie? Jeśli powiem tak, uznany zostanę za ciotę, albo jeszcze gorzej, takiego co z każdym się puszczał. Jeśli zaś powiem nie, skłamię. Wybieram tą drugą opcję, lecz zawsze staram się wyjaśnić, że można się poznawać i "poznawać". Można się poznać i poznać by zapomnieć. Wszystko jest przecież dla ludzi. 

Każda rozmowa, każdy krok jaki stawiam ma swój cel. Tym jednym i najważniejszym jest "szczęście". Co znaczy życie człowieka, który ma wszystko, ale nie ma szczęścia - to takie wielkie nic. Nie chciałbym żyć w dostatku, a cierpieć na niedosyt szczęścia. Wolę skromność, czy powściągliwość i umiar, ale w szczęściu. 

To właśnie szczęście decyduje o tym czy czujesz się bogatym, biednym, samotnym, znanym i lubianym. Ludzie szczęśliwi są piękni, ich piękno można obserwować w różnych aspektach ich działalności życiowej. 

Życie jest piękne, a życie szczęśliwe jest jeszcze piękniejsze.

Dziś stawiam sobie cele, jutro też postawię i tak dążę do ich spełnienia. Jednym z tych jest właśnie szczęśliwy związek. 

Czyż nie byłoby pięknym wracać z uczelni, czy też pracy, a w połowie drogi spotkać partnera i wrócić z nim szczęśliwie do domu? Czyż nie byłoby pięknym pomarzyć o wspólnych chwilach, o wspólnych marzeniach, o tym co chcemy osiągnąć, o tym gdzie i jak chcemy żyć, o tym co chcemy robić dziś, jutro, a może za rok czy kilka? Czy nie jest pięknie móc położyć głowę pełną marzeń i pomysłów na ramieniu swego wybranka? Czy nie piękny jest spacer nocą we dwoje? Czy nie piękne jest zasypianie z głową w chmurach? 

Co nie jest piękne i co nie daje szczęścia, że panowie tak usilnie bronią się przed wstępowanie w związki z innymi facetami, również gejami?

Czy ta piękność zawęża się tylko do wizerunku? A może to brak zainteresowań, które łączą? Spoglądając na związek faceta z kobietą, można powiedzieć, że tu to ONA jest taką szefową, która ustala warunki, a facet musi się dostosować, bo przecież mu zależy i tak też przecież trzeba. Kobiety mają ten dar czarowania, przekonywania i wywierania presji na partnerach - z facetami, mimo iż geje są gdzieś tam podobni do kobiet, to nie jest tak prosto. Są oproni i nie dają się wieść przez życie.

Dalej tkwię na randkowym allegro i dalej szukam i czekam i próbuję, tak w nieskończoność...

Z gorącymi pozdrowieniami,

JarKow

P.S. Jak nie jestem fanem tego typu piosenek, to ta wyraźnie mi się spodobała:)

to już jest koniec?

Jakie męczące jest poznawanie kolejnych osób... O man! nie myślałem, że tak szybko mi się to znudzi... ależ ile to można pisać, pisać i chatten... 

A. jest moim rówieśnikiem, wyoutowany, piękne oczy, miły całkiem, rozmowny, trochę głośny, taki minus, że jest grubszy ;-( wydawał się być ciekawym okazem. Dziś słyszę, że spotkał się z ex-chłopakiem, po co? Nie wiem. Pisze, że jest źle.

B. jest starszy ode mnie o jakieś 6-7 lat. Dojrzały, wiem kogo szuka. My już się raz spotkaliśmy, wypad na plażę, wówczas techno puszczali, rozmowa się kleiła o ile dobrze pamiętam. Teraz też się klei - tak mi się wydaje. Ale czy aby na pewno chcę go znów poznać??? 

C. 2 lata starszy, przystojny na swój sposób. Niby szuka do związku, ale jasno dał mi do zrozumienia, że związek bez dobrego seksu*, nie ma racji bytu.On jest raczej pasywny. Ja uni - z czego, nie mam takowej preferencji, która byłaby ponad inną. Zarówno pasywność jak i aktywność jest w porządku. - Tak mi się zdaje :D

D. jest rówieśnikiem, piszemy z przerwami na jego zmianę kont. Zmienia je jak skarpetki :D Poszukiwacz przygody. Choć z reguły nie piszę z takimi, to z nim jest inaczej. (Tak to ten co raz jest, raz go nie ma - atko ;-) ). Zaczepił, czasem mnie zaskakuje pytaniami co ja tu, albo tam robiłem.

E. rówieśnik, chłopak z którym piszę od jakiegoś dłuższego czasu, o wszystkim i niczym, czasem próbujemy się umówić, lecz nie doszło do tego nigdy.

*Tu wyjaśnił to o co mu chodzi. Jak pisze, związki się rozpadają, gdy nie ma spełnienia w seksie. I po dłuższej rozmowie z Nim, zaczynam się zastanawiać czy to aby na pewno tak jest? Czy to nie jest tak, że gdy brakuje seksu, który jest przyjemnością, spełnieniem, to wszystko się rozpada, bo przecież, ów osobnik niespełniony, niedopieszczony będzie szukał dalej kogoś? Niestety prawda jest tu jedna i trudna. Gdy nie ma dopasowania w seksie to związki nie przetrwają.

I jak tu poznać kogoś nie na chwilę, nie tylko do seksu, kogoś wartościowego z głową na karku, na pewno kogoś po studiach, co by miał organ zwany mózgiem, nie lalusia, nie pizdusia, nie macho, nie dresiarza, co by szukał przygody, kogoś kto byłby prawdziwy, ale mimo wszystko chciał być tu, teraz, potem i na zawsze ze mną, w szczęściu i chorobie, w bogactwie i biedzie. 

w celibacie zerkam z boku

Czytam sobie tak przypadkiem takowy artykuł http://weekend.pb.pl/3383579,90364,japonczycy-zyja-w-celibacie

Czy na prawdę bycie z kimś oznacza poświęcenie kariery??? No okej, może w jakimś tam stopniu ma to znaczenie, ale przecież to nie rzutuje już od razu na naszą przyszłość.

Byłem bardzo ciekawy jakie to powody są, że tak mało ludzi decyduje się na związki. Co prawda ten o strachu to uważam za bardzo ważny - przecież strata bardzo bliskiej osoby to ogromny ból. Ale czy warto bać się na zapas? Przecież tym podejściem traci się piękno w życiu. W takim razie po co żyć? Jaki jest cel? KASA? - przecież tego nie zabierzemy do grobu, to nawet nie da nam tyle szczęścia co bycie z kimś, kogo się kocha.

Ostatnio śmigając sobie na zajęcia tak jakoś sobie uświadomiłem, a może dopiero do mnie dotarło ile to nowości w moim otocznieu.

Świerze mięsko!!!! - Uczelnia wypełniona po brzegi świerzakami - normalnie to od niektórych osobistości to nie sposób oderwać wzroku. Już sobie postanowiłem olewać kolesi, ale takie ciasteczka mi się ukazują, że nie mogę, no nie mogę - wiem wiem kreuję obraz geja - sfiksowanego psychicznie, ale skoro moi koledzy widząc dziewczyny mogą się za każdą/większością oglądać, to dlaczego ja nie mógłbym się oglądać za facetami!? 

Oglądam się, dziś na wykładzie siedział przede mną taki boski pan, że aż mi się gorąco robiło gdy
 na niego spojrzałem. Co prawda ukradkiem i to kontrolowanie by nie za często - mmmmm!

gdzie jesteś Kochanie???

Czy gej może kochać? - Jasne!

Kurcze tak mi brakuje kogoś bliskiego, że sobie nie wyobrażacie... Znów powrót na stare wortale - kumpello i fellow znowu przypominają o sobie. Znowu rozpoczął się ten durny etap przeglądania profili, odpowiadania często gęsto na zwykłe oferty - seksu -. To jednak nie jest to. Owszem seks jest ważny, przyjemny i tak można by mu słodzić - ale czy to na nim świat musi się opierać i kończyć??? NIE.

Pomijając już seks - jest coś czego nie potrafię zaakceptować - to wygląd - a mianowicie wielu ludzi których napotykam w mniej lub bardziej widoczny sposób pokazują swoją drugą stronę - element zniewieściałości jest w każdym z nas, to nie wątpliwe, ale są faceci którzy pokazują to na tyle, że od razu czuję do nich niechęć i choćby nie wiem co nie potrafię się z nimi zakumplować. To jest tak zwany NO-HAPPY-END.

Od dawien dawna zadaję sobie pytanie czy gdybym znalazł faceta for ever to potrafiłbym gdyby zaszła taka konieczność pokazać się światu - nie mówię tu o świecie medialnym, ale świat znajomych, bliskich - ciężko - może i tak - ale musiałbym mu bezgranicznie ufać... Mieć w nim wsparcie i nie bać się nadchodzącego jutra... Wówczas temat coming out nie byłby w żaden sposób bolesny.

Choć znam niektórych znajomych co to by głupie teksty rzucali w mą stronę. Ale może to tylko kwestia tego, że nic o mnie nie wiedzą...

Można sobie gdybać: "Gdyby babcia miała wąsy, byłaby dziadkiem." Trzeba podejść na spokojnie do tematu i iść przez życie, a nóż widelec trafię na swoją połówkę. Może gdy wrócę spojrzę na ludzi z zupełnie innej perspektywy.

Jedno jest pewne, do zniewieściałości wśród panów będę musiał przywyknąć. Jakoś tak bardziej to rzucało mi się w Niemczech... Może z czasem sam będę takim facetem, co to będzie niechciany... hahaha - czas leci, lata też - im człowiek starszy tym gorzej znaleźć sobie partnera, ale jeszcze gorzej Go zatrzymać. Tak, znaleźć można szybko - zatrzymać oj oj oj, sami wiecie jak to jest...

W nawiązaniu do mojej domowej pracy załączam fotkę ;-)

P.S. Ciekawe czy moje płytki też będą tak efektywnie wyglądały :D

niepotrzebnie Cię kocham

Jakoś tak sobie pomyślałem, jakie to te życie geja, kurewsko chujowe jest...

Poznajesz ludzi, zmuszony jesteś do tego by w dostepnych statutach szukać ludzi, co to może by i chcieli cię poznać. Piszesz, nawiązujesz kontakt, się starasz... każdy ten etap już w życiu pewnie nie raz przechodził.

Jak Ci się uda nawiązać znajomość, poznajesz wszystkie wady i zalety nowo poznanego osobnika. Zawsze jest tak, że cieniem chcąc czy też nie gdzieś w głowie kręci się porównanie jednej osoby do drugiej. Czasem wychodzi pizda... no nie ma co się oszukiwać.

Gdy pojawia się cień nadziei, że może coś jednak się da z tego wykminić, że coś wyjdzie, to się cieszysz - jesteś pełen w skowronkach - je je je! udało się. Żyjecie pewien czas, czasem coś tam wyskoczy jakieś spięcie, czasem tylko różnica charakterów, ale wszystko generalnie jest w porządku. Obaj się cieszycie. Jest czas na głupoty, jest czas na przytulanie, i czas na igraszki. Pięknie. Ale przychodzi taki moment, że wszystko diabli biorą i się rozpada "niepotrzebnie Cię pokochałem". Wtedy mówisz niepotrzebnie... no i kurewskie życie rozpoczyna się od nowa, złamane serce, złamane myśli... trochę załamany stąpasz dalej.

Czy jest możliwe, by poznać kogoś na dłużej? Czy to już tak zawsze będzie, że pewien okres i spadaj nara? A może to czynniki zewnętrzne są temu wszystkiemu winne - w moim przypadku HPV?

---

Tak swoją drogą to teraz to już nie wiem jak dalej żyć. Czy mam się pisać na poznawanie kogoś, czy tylko przygoda przygodę pogania przygodą? Teoretycznie nie chcę tego, ale co zrobić by znaleźć kogoś kto będzie mi tak odpowiadał, kto będzie zwykłym kumplem jednocześnie będąc centrum w mojej głowie?

Kurcze nie zależy mi na jakichś super- hiper- silnych relacjach - mąż-mąż, tylko na tym by być zajebistymi kumplami, o mieszkaniu razem nie myślałem, bo na to to jeszcze nie gotowy jestem..., ale wspólne spędzanie czasu to owszem! Fajna sprawa, pobyć razem poczuć się wspartym i potrzebnym komuś.

Czy to tak wiele? Czy to wymagania są zbyt duże?

chcę, chciałbym, zrobię czy zrobiłbym

Chęci, żądze - tylko one wskazują czego dusza pragnie. Są przykładem tego, że jednak gdzieś głęboko odbija się głośne echo - na zewnątrz niestety ledwo co słyszalne. -łbym, albo jak kto woli samo -bym samo już na samym początku wskazuje, że chcę, ale nie chcę, albo chcę, ale - a chuj tam - i tak się nie powiedzie. Jeśli chcę to nie chciałbym - i teraz pojawia się to trudne pytanie czy ja chcę wyjechać czy tylko chciałbym? Ot problemos!

Jak zdążysz zauważyć - sam nie wiem czego oczekuję od siebie, od losu i od życia. Gdy nie miałem możliwości to bardzo chciałem je mieć. Gdy już się pojawiły, nie pewnie, odważyłem się pojechać i spędzić z kimś znajomym tylko z codziennych rozmów na "czacie" (tzn. fb), kilka dni. Czy było fajnie? Jaaaaaaaaaaaaaaaa, albo Tjaaaaaaaaaaaaa.... Tak ale i NIE!

Co było fajnego?

- ponowna wizyta w Berlinie,

- znowu to uczucie bycia w Heimat*

- swoboda, znów mówiłem po niemiecku

- kolejne doświadczenia - wiele się nauczyłem, a zarazem niczego - przeżyłem tylko ciekawą przygodę

- próba przekonania się do znajomego z internetu

- wejście w krąg życia codziennego przeciętnych Berlińczyków

- poznawanie takich przyziemnych drobiazgów (kultura w dyskoncie, nastroje, wystroje domów, sposób postępowania - nie zmykają się w łazienkach, gdy z nich korzystają :D )

-- takie to fajne było

Ale zawsze, gdzieś się trafia coś z "ale" - no właśnie co było nie takie:

- pogoda! - głupota, a jednak ona mnie zmroziła :D

- wstydliwość - tak jakoś trochę czułem się skrępowany - pomimo iż nie było sytuacji jakiejś bym się obawiał o siebie, to jednak czułem się dziwnie - może dlatego, że dotychczas znaliśmy się tylko z rozmów w necie

- brak słownictwa, a właściwie to zrozumienia pewnych kontekstów - niekiedy wynikających z różnych kultur

- trochę ta różnica wiekowa

- brak swobody wypowiadania się na przeróżne tematy

ekhm... nie chce mi się wymyślać na siłę czegoś...

Czy mogąc jechać na urlop bym pojechał? - Jasne, znów zjeść tak wyjątkowego kebaba, albo Currywurst!!!!!!! <mniami> Nie ma to jak - turecka jakość kebaba w niemieckim wydaniu :) Jedzenie mają bardzo dobre - i ten wybór sałatek ziemniaczanych - też mnie zniewala.

Choć może Aldi'ego można by przyrównać do polskiej Biedronki - to produkty tam serwowane wcale nie są takie złe - takie me zdanie. Dyskonty i supermarkety - ich mnogość mnie fascynowała :D - tak lubię chadzać po sklepach :) Konkurencja drogerii też widoczna jest gołym okiem, zwłaszcza na półkach i etykietkach cenowych...

Ajć się rozmarzyłem - wzbudziłem piękne wspomnienia z tamtego okresu - teraz znów wracam do pytania - czy moje słowa puszczałem na wiatr? Czy chęć wyjazdu to tylko marzenie, którego boję się - a może boję się je spełnić, bo o czym będę później marzył?

Tak, tak - o studiach marzyłem - gdy już dobiegają końca - w sobotę się okaże.... to wtedy pojawiło się pytanie - gdzie moje marzenia? O czym ja marzę? Nie wiem. O wyjeździe? O radosnym życiu? O dostatku**? O spokoju? O odpoczynku.

* Heimat z niem. ojczyzna - mówię tak, bo dla mnie Niemcy to jak rodzina - mam mieszaną krew - może to z tego powodu, tak mnie tam ciągnie, a może w poprzednim życiu/wcieleniu coś było nie tak - może mnie wygnano stamtąd, a teraz chcę wrócić <żart>

** dostatek - w znaczeniu 1600 zł na rękę, partnera u boku i swobodne życie, praca - dom - rodzina -

Do usłyszenia Marynarze ;-)

Ahoj!