(e)migracja // Polska, czy zachód, oto jest pytanie.

Od mojego ostatniego wpisu znowu minęło trochę czasu. Powiem wam szczerze, że nawet nie wiem kiedy. Będę bardziej szczery nawet nie mam o czym napisać.

Po pierwsze - to znowu wystawiłem na aukcji moje serce - tylko słabe ma brani - nikt go nie chce wziąć w posiadanie. A mówią mi, że nie taki brzydki jestem. Hm... to gdzieś musi leżeć powód tego, czyż nie? Głupi? Hm... - wydawało mi się, że mam sporo zainteresowań od motoryzacji, przez kuchnię, kultury zachodnie, języki programowania w tym html-e i php-y, trochę psychologii, politykę, a nawet edukację, pewnie znalazłoby się coś jeszcze, ale czy to istotne, skoro nikogo to nie interesuje?

Zastanawiam się tylko dlaczego?

Nie mówię, że nie jestem wymagający w poznawaniu ludzi, owszem, ale to raczej podstawowe wymagania jak używanie mózgu (po coś go w końcu mamy), posiadanie inteligencji (przecież nie od dziś wiadomo, że każdy z nas ma inteligencje wielorakie), oczywiście taki chłopak ma mi się też podobać, dobrze byłoby gdyby był szczypły, czy wysportowany - to już mi mniej istotne - mówią, że mam takie ciało, ale mój sport, to ćwiczenia z Brendanem Meyersem, na więcej mnie nie stać czasowo. 

I czy to tak dużo? Oj coraz bardziej zdaję sobie sprawę, że zbyt dużo wymagam - tylko nurtuje mnie pytanie, co wyrzucić z tego czym się kierowałem?

Po drugie - to mam "full" wolnego. Sesji nie znałm. Wszystko zaliczyłem przed sesją i tak mogę się cieszyć wolnym - jednak to wolne przekłada się na pracę. Myślałem nad odpoczynkiem lecz słabo z tym. Zbyt długo w pracy, a potem nie chce się nic robić, tylko odpoczywać.

Po trzecie to zastanawiam się, które polskie miasto mogłoby mi się spodobać. Czyt. dokąd migrować stąd, gdzie mieszkam. A może lepiej emigrować na zachód, gdzie świat wydaje się być bardziej przyjazny? 

Po czwarte niektórzy znajomi dość często sugerują mi karierę polityczną, co z jednej strony bardzo mnie ciekawi(ło). Nie pamiętam już od kiedy, ale od dawna interesowała mnie polityka, lubiłem się o tym uczyć. Chętnie wypowiadam się na ten temat wśród znajomych, oczywiście jeśli coś wiem. Ale w czasie studiów ta ciekawość lekko zmalała, zdominowala ją inna;-). Obecnie coraz częściej chodzi mi po głowie - politykowanie - ale nie pokroju prezesa Kaczyńskiego, premier Kopacz, czy innych ludzi, których nazwiska znacie z Wiejskiej z Warszawy. Choć nie ukrywam, że pan Biedroń swoimi dokonaniami imponuje - oczywiście nie wszystko w 100% jest takie idealne, ale póki co to obraz prezydenta Słupska tworzy bardzo przyjaźnie. 

Myślę, że to był bardzo dobry krok. Na wiejskiej nie widać tego co czynisz od razu. Ludzie Cię nie dostrzegają, a media dość często tworzą Twój obraz od politykę - politykę zawiści i obrzucania się błotem. Dzięki temu, że pan Biedroń wybrał mniejsze miasto i na lokalnym gruncie pokazuje się od ludzkiej strony, od tej, którą media przytłaczają, może posiąść zaufanie większej liczby nie tylko Słupszczan, lecz także Polaków. 

Pod ostatnimi postami na FB w odniesieniu do kandydatów na stanowisko Prezydenta RP - czytałem taki oto komentarz - "Biedroń na prezydenta" - w sieci, ale nie tylko w niej, coraz częściej słyszy/czyta się pozytywne komentarze pod jego adresem, nie istotne wydaje się wówczas to jakiej orientacji seksualnej jest p. Biedroń. Inne komentarze to te życzące mu, by mógł zawrzeć również związek w Polsce, tak jak inni mogą. 

Po pięte nie będzie, bo nie będę naciągał rzeczyistości, a jesli o czymś zapomniałem, to napiszę wkrótce;-) Chyba, że szlag jasny mnie trafi, hehe ;P Co mogło by się wydarzyć, w odniesieniu do tajemniczego chłopaka, który trochę mnie przestraszył, tym, że tak dużo o mnie wie, a ja zupełnie nic.

Ciao;-)

w punkcie, gdzie drogi się rozchodzą

na rozdrożu się znalazłem -

Ostatnio Adrian dał mi do zrozumienia dość wyraźnie, że nie jestem mu obojętny. To było bardzo miłe z jego strony. Poczułem się  w końcu tak jakoś inaczej, lepiej, w końcu mogłem doświadczyć tego uczucia psychicznego, że komuś na mnie zależy. Niewątpliwie takie uczucie zmienia człowieka.

Bardzo się cieszę :)

W pracy ostatnio trochę mniej kolorowo, bo mając kontakt z klientami, dość często wpadam na swojej pamięci. Rozmawiając z klientem, słucham jego potrzeb, rozmawiamy, ale gdy przyjdzie mi powtórzyć, przetworzyć jakąś informację, doświadczam pustki .......................................... wszystko zapominam, choć ostatnimi czasy, zdarza się, że zaskakuje mnie sytuacja, w której pamiętam cokolwiek. Zadanie pytania upewniającego się niekiedy jest bardzo nieprzyjemne, niezręczne - bo przecież przed 5 sekundami - słyszałem oczekiwania - a po upływie 5 sekund ich nie pamiętam. Wstydzę się czasami tego, głupio mi, najgorsze, że nie umiem tego przezwyciężyć i odzyskać swoją pamięć - jakąś równowagę. Mam nadzieję, że zażywana lecytyna w końcu zacznie przynosić pożądane efekty.

Lecytyna, witamina C, tran, magnez z witaminą B12 trochę tych tabletek zacząłem łykać, aż znajomi się dopytują co jest. Sam jestem raczej przeciwny takim zabiegom, ale wiem, że jest to jedyna droga by wzmocnić swój organizm.

Ciągle mam afty - ciągle mi dokuczają, ostatnio jest ich nad wyraz dużo, to chyba efekt tego, że w weekend zdarzyło mi się wypić trochę więcej alkoholu, no może nie tylko trochę...

Dlaczego na rozdrożu?

Zmieniam stancję, bo potrzebujemy z siostrami większego mieszkania 3 pokojowego, choć tak na prawdę tylko na 2 mc - dopóki koleżanka się nie wyprowadzi. Co będzie potem? - Większe koszty :( i jak z tym sobie poradzić? Nie wiem, i się boję.

Adrian ostatnio namawiał mnie bym skorzystał z okazji i pojechał do Niemiec, choć miałem okazję się starać o pracę i próbowałem, to bez przekonania. Zarobki bardzo dobre, praca również ciekawa. Ale bałem się zostawić obecną, bo jak wrócę, to co będzie dalej? Gdzie znajdę inną pracę? - A w dodatku tu ciężko z nią :( Chciałbym móc znów witać Niemcy, poczuć się jak w domowym raju - dla mnie każda wizyta tam to świetne przeżycie, radość z samego przebywania - możliwości porozumiewania się z ludźmi, poznawanie miejsc, ludzi - to takie fascynujące :) Aż serce mi rośnie jak sobie tak o tym wszystkim pomyślę.

Co zrobić? Jak dalej żyć?

W zeszłym tygodniu koleżanka mówiła mi, że dostała pracę gdzie wszystko toczy się na podstawie umiejętności zdobytych na studiach, kontakty głównie z Niemcami. Z opisu tego wynikało, że fajna robota. Ona ją dostała z polecenia, gość potrzebował kogoś... Dostaje 12 zł na rękę na godzinę więc myślę, że to marzenie :) też bym tyle chciał zarabiać. Ma się zastanowić czy chce umowę niemiecką czy polską - wybór jest. Szef całkiem miły jak wynikało z jej gadki. Tylko, że ona chce zrezygnować pod koniec czerwca bo wyjeżdża do Niemiec - może udałoby mi się wskoczyć na jej miejsce :) Byłoby idealnie, dobre zarobki, praca też całkiem spoko, mogę powiedzieć, że to mogłoby mnie interesować. Mam mniej więcej pojęcie o samochodach, częściach, i takich technicznych sprawach - choć wiadomo nie jest tego dużo, ale cokolwiek wiem, może się uda. I tu też czy czekać, czy decydować się na coś innego?

Czy robić sobie przerwę po licencjacie i za rok startować na magisterkę? Trochę tych pytań, nie mających odpowiedzi jest - co wpycha mnie w zakłopotanie, zdezorientowanie.