Mam mieszane uczucie, właściwie to nie wiem co napisać - obejrzałem sobie film "W imię" Małgośki Szumowskiej - film o tematyce LGBT.
Z jednej strony nie lubię tego rodzaju filmów. Wpływ na to ma fakt, że mnie lekko przygnębiają. Nie ważne jest to, jaki koniec nastąpi, czy szczęśliwy czy nie. Czuję wówczas osamotnienie, w głowie pojawia się dlaczego ja wciąż jestem sam, albo na jaki los jestem skazany? Oczywiście jest jeszcze wiele innych...
Druga strona medalu jest taka, że ten film w niektórych momentach odzwierciedlał moje życie.
Samo życie Adama, księdza -
Czułem jak gdyby on czuł się w klatce. Umieszczony w niej, nie mógł się wydostać.
Inna sprawa: Podejście do chłopaków - młodych ludzi płci męskiej - samo spojrzenie, samo przebywanie z nimi. - To są właśnie takie momenty, które zauważam również u siebie, lubię gdy mam w okół siebie męskie grono - może nie pożądam każdego faceta, jaki w moim otoczeniu się pojawia - bo bym chyba zwariował. Ale prawda jest taka, że czasem pojawia się ten element żądzy, albo źle to ująłem - pożądania. Zwłaszcza gdy, ktoś celowo w niektórych momentach mnie nieświadomie (tak mi się wydaje) podpuszcza.
Ukrycie - życie w szafie, nosząc dwie albo i więcej masek utrudnia funkcjonowanie. Tu jesteś tym, a za chwilę jesteś kim innym. Nie możesz być sobą, bo żadna z sytuacji nie pozwala Ci na to, byś sobą był.
Wiara - kiedyś w mojej głowie, były pomysły związane z wstąpieniem do KK. Gdzieś jednak, moje wewnętrzne podejście do życia. Chęć bycia sobą, mówienia prawdy wykluczyły tą opcję. No jakże by inaczej? Ksiądz gej? Gdy jesteś zwykłym człowiekiem jak się okażesz gejem to najwyżej jakiś % ludzi się odwróci od Ciebie, ale gdybyś się okazał księdzem gejem - zostałbyś zlinczowany. A przecież wieczne życie w zasłonie mnie nie pociąga.
Co innego, że sama rozmowa z sobą, z Bogiem - modlitwa, to duża pomoc dla psychiki. Coś co do mnie wraca jak bumerang. Są momenty, że modlitwa jest obecna bardzo często, ale są też takie gdzie jej brakuje.
Mówi się, że Bóg się od ludzi nie odwraca. To ludzie się odwracają od Boga. Gdy potrzebuję pomocy jakoś ciężko mi się pomodlić. Nie umiem w sobie tego uczynić według powiedzenia "Jak trwoga, to do Boga". Wtedy wpatruję się w gwiazdy, w niebo i szukam punktu odniesienia na niebie, w myślach, po to by tylko swoją psychikę uspokoić kontemplacją.
Eh... wracam do filmu. Nie miałem ani wyobrażenia o tym co ma nastąpić za chwilę, ani o tym jak się film ma skończyć.
Oczekiwałem chyba za dużo. Ale i oczekiwałem czegoś innego. Gdy donoszono na Adama, pomyślałem, może to jeszcze moment, że się okaże, że on w cale nic nie czuje do chłopaków. Dalsza już akcja mnie rozczarowywała - czemu? Jakoś zbyt dużo wątków homoseksualnych - pierwszy ten w pomieszczeniu na czerwonej kanapie - dwóch chłopców uprawiających seks. Ah no i jeszcze przed tym spowiedź. Potem zbliżenia księdza z chłopakiem. Koniec filmu mnie rozczarował - nie wiem co miało to znaczyć, że owy chłopak wstąpił do KK?
Kiedyś raz w życiu odniosłem wrażenie, że ksiądz patrzył na mnie i niektórych chłopaków w specyficzny sposób. Być może to moje młodzieńcze fantazje. Z drugiej strony On był raczej młody, kontakt z młodzieżą mógł sprawiać mu przyjemność - bez podtekstów.
---
Trochę chyba pomyliłem oczekiwania, ponieważ jakoś na sam koniec zdałem sobie sprawę, że chyba szukam jakiejś odpowiedzi życiowej. Na pewno nie jest to pytanie postawione w tytule posta - Czy jestem gejem? Szukałem prawdopodobnie odpowiedzi na pytanie jak żyć, jak z tym żyć, że jestem gejem? A może pytanie było jeszcze inne: jak żyć, by żyć z kimś, a nie samotnie?
