hodują dzieci, zamiast je wychowywać

​Weekend zleciał jak z bata strzelił. Nim się obejrzałem musiałem iść już rano do pracy :)

Ale może to dobrze, że tak szybko się żyje przynajmniej czas leci, a z nim zobowiązania finansowe się zmniejszają :) To taki plus tego pędu :)

Dziś chyba chciałem napisać o czymś innym:P 

W rodzinie Miśka dzieją się złe rzeczy. Nie wiem czy warto o tym pisać, ale ja ciągle nie dowierzam jak można być tak ułomnym. 

Adi w swoich postach nie raz to pisał o hodowaniu, bo nie wychowywaniu dzieci i tak samo dzieje się tutaj. Dzieci się hoduje jak króliki, z tym, że nie dopuszczają się kanibalizmu. 

Bieda aż piszczy, on idzie do pracy, łapie się to tu, to tam. Jak ma okazję to i do butelek zagląda, bo czasem można. Rzeczywiście rzadko się to zdarza - i to ogromny plus. 

Ale jego wybranka to totalna porażka. Dziewczyna z domu dziecka, co miłości nie doświadczyła. Niestety w takich miejscach to codzienność, brutalność, obojętność i wrogość. Im więcej walczysz tym więcej ugrasz. 

Ma dwójkę pociech, niestety jedno traktuje jak swoje, a drugie jak podrzucone. Zamiast się troszczyć o nie, to ma je gdzieś. Dzieci nie znają żadnych, ale to żadnych zasad, nie są wychowane, okropność.

Kiedyś byli 2 razy u nas i na tym się skończyło. Pierwszym razem rozpierdzielili moje książki (drogie książki) - na szczęście w porę zauważyłem i nic się nie stało - a rodziciele siedzieli i się patrzyli co dzieci porozpierdzielają. Wystarczyło "zostaw to" i się zmyli w kąt. 

Rodzice się trochę spojrzeli no i zauważyli, że nie spodobało mi się to. W czasie rozmowy jeszcze skomentowałem ich pomysł o trzecim dziecku. Z dwójką masz problem, a co powiedzieć jeszcze o kolejnym - tak powiedziałem w prost do partnerki Miśka brata. Coś tam zaczęła jęczeć, ale nie słuchałem. 

Innym razem przyszli i się pilnowali już by dzieciaki nic nie ruszały, ale te dalej do mojego regału lgnęły, no bo w domu przecież książek nie ma, to dzieci nie wiedzą co to jest... - i z łapami do książek, wystarczyła jedna komenda i od razu spokój. Wtedy była akurat moja mama i potem mi powiedziała, że bardzo ostro reagowałem, no ale cóż inaczej nie rozumieją, że nie wolno ruszać. 

A winę za to ponoszą te dwoje młodych co to się parzą jak króliki i nie umieją wychować dzieci. Jak wpadały do nas to jak widziały jedzenie to garściami brały, mimo iż nie jadły tego to należało zagarnąć jak najwięcej, a przy tym rozwalić jak świnia przy krycie. No co to, to nie. Ja czegoś takiego nie akceptuję i tu się nie dam ugiąć. Zwróciłem uwagę i przy kolejnych próbach sięgnięcia po cokolwiek słyszały nie wolno. Miały pełne talerze, a resztę wokół, więc bez przesady. 

Kiedyś zaszliśmy z Miśkiem do nich. Akurat niespodziewanie, bo była taka potrzeba odebrania korespondencji. W domu syf. W pokoju nie było gdzie nogi postawić, bo wszędzie leżało jedzenie, a matka dzieci się śmieje, że jedzą obiad właśnie. Porażka. Już nie mówię o tym co było na obiad, bo to kolejna porażka.

Dzieci jak się nie słuchały zamykane w łazience bez okna. 

Dziś jedno leży w szpitalu, stan jest poważny. Drugie chyba zostało zatrute jedzeniem no i najprawdopodobniej również tam wyląduje. Nie wiem właśnie co się teraz tam dzieje, ale dobrze nie jest. Jutro ma być u nas kontrola z MOPS, mam nadzieję, że wpadną kiedy będę na mieszkaniu, to już złożę odpowiednie zawiadomienie. Na szczęście mam zdjęcia z tego co w domu zastałem będąc u nich... 

Inną sprawą jest, że to młode niedorośnięte dzieci nie pracuje, nie ma pojęcia o życiu i pierdzieli głupoty na lewo i prawo. Ostatnio zaczęła się trudnić pozyskiwaniem żywności z supermarketów. Idzie z wózkiem i dzieciakami i takim sposobem wynosi to to, to tamto. Jak trzeba potem próbuje handlować towarem. 

Dlaczego ten świat tak nisko upadł. Przecież to jest patologia i powinno się włączać w wychowanie, dokształcanie takich ludzi, chociażby MOPSy, obowiązkowe spotkania, porady, Ci ludzie często są nie wykształceni, nie mają pojęcia o życiu, a przecież jakoś muszą żyć. 

Antykoncepcja jest, ale ich nie stać na zabezpieczenia. Płodzą się, chcą mieć więcej dzieci, a jeszcze teraz 500+.

Co z tego że przyrost naturalny wzrośnie, jak to będą takie dzieci to to potomstwa nie będą wychowywać potrafiły i my sami na siebie zagładę sprowadzimy. Przecież spłodzenie dziecka to nie problem, ale sztuką jest je wychować, by ono potem również potrafiło funkcjonować prawidłowo w społeczeństwie. 

Roszczyć sobie prawa do wszystkiego, bo mi się należy, ale ruszyć się do roboty to nie ma komu. 

Świat według kiepskich to tutaj pikuś, przy tym co się widzi. A jak wiem to nie pierwsza i nie ostatnia taka rodzina :( 

bezrobocie

Kiedyś już o tym pisałem, jak ciężko znaleźć w moim regionie pracę. Niestety wbrew ogólnemu wzrostowi, poprawie warunków, etc. tu wciąż panuje bieda. Znalezienie pracy graniczy z cudem. Jedni szukają miesiącami, a jak już coś dostaną to często gęsto są oszukiwani.

Bieda to alkoholizm. We większości przypadków tak jest. Niestety. Miałem ostatnimi czasy rozmowę z pewną panią kierownik w dużym zakładzie. Wstawiłem się za pewnym człowiekiem. Gdy się dowiedziałem, że opuścił zakład nietrzeźwy, niestosownie zachował się wobec przełożonych, nie mogłem tak się temu przyglądać. Zdobywszy numer zadzwoniłem. Kobieta nie była zdziwiona, może to dobrze ukrywała. Porozmawialiśmy sobie dobry kwadrans o życiu, o ludziach, o rynku pracy, etc. Porozmawialiśmy sobie o ludziach, o moim znajomym. To dobry człowiek - te słowa każdy interpretuje na swój sposób, a słyszymy je zawsze gdy ten dobry człowiek zrobi coś głupiego. Cóż prawda jest prawdą. Ja mówiłem otwarcie, ona w sumie również. Nie mogła tylko zrozumieć, jak sama się przyznała, dlaczego? Ona nie pochodzi z rodziny, która miała problemy alkoholowe. Nie wie jak to jest... Sam nie umiałem wyjaśnić, chociaż przecież znam to na własnej skórze. Są ludzie, którym wiatr sprzyja i stronią od alkoholów, mimo iż rodzice, czy też jedno z rodziców popadło w alkoholizm. Ja do 18 roku życia nie piłem nic. Mając 19 lat zacząłem czasem ze znajomymi popijać. Była impreza, była okazja to sobie coś wypiliśmy. Chociaż zawsze starałem się znać granicę. Do dziś jak już sobie wspominamy dawne czasy, to każdy mi mówi, Ty wiesz kiedy powiedzieć stop. A no nie wiem. Prawda jest taka, że kiedy nie chcę pić, a nie chcę to nie piję, jeśli chcę coś wypić, to coś wypiję i wiem, że trzeba powiedzieć stop. Ale mam za sobą już kilka imprez gdzie nie zakładałem mówienia sobie stop, wówczas płynąłem, aż odpłynąłem. Nie żałuję tego, bo przynajmniej mogę się z siebie pośmiać. A że z dystansem do siebie u mnie jest ciężko, to chociażby te sytuacje wręcz nakazują mi mieć ten dystans i się śmiać z siebie. Więc staram się myśleć pozytywnie o tym co było. Dziś jednak alkohol to mój wróg. Nie lubię go, nie mogę patrzyć. Owszem zdarza mi się wypić odrobinę - piwo 2%. Na więcej nie mam ochoty ani siły. Powód jest tylko jeden: widzę jak ludzie się staczają przez alkohol. Brzmieć może to irracjonalnie, lecz czuję jakiś wstręt, obrzydzenie. 

Z drugiej strony to chciałbym sobie kiedyś wieczorem usiąść wypić lampkę wina, może piwo, a może coś mocniejszego, lecz z drugiej strony zawsze jest ten hamulec. Na chwilę obecną klocki są wytrzymałe, więc hamuje stanowczo: nie (odmawiając sobie).

Źródło Internet

Ale przecież są osoby z takich rodzin jak ja, gdzie tego hamulca nie ma, nie ma w ogóle i młodzi jak ojcowie, czy matki odpływają. To jest smutne, ale prawdziwe. Wówczas zadaję sobie pytanie, dlaczego tym dzieciom nikt nie wyciągnął ręki na ratunek? 

Ja tą rękę dostałem, miałem wzór osobowy jaki mnie prowadził w życiu, byli to dużo starsi koledzy, bracia Zosi, jej tata, wspaniały człowiek, zarówno jej mama. Wsparcie rodziny Zosi i jej towarzystwo odkąd tylko pamiętam, sprawiło, że w życiu ważniejsze było dla mnie to co piękne pozbawione alkoholu, ambicje, oraz to, że kiedyś będę mógł tak jak oni być tak wspaniałym człowiekiem, mieć dom, móc sobie pozwolić na to i owo, móc być przykładem - z tym ostatnim trochę, życie pokrzyżowało plany, bo gej świecący przykładem, kto słyszał? No dobrze dla mnie takim przykładem jest sam Robert Biedroń. Może kiedyś, kiedyś...

Wracając to bez wyciągniętej ręki nie byłbym dziś tym człowiekiem jakiego część z Was poznała. Definitywnie nie byłoby to możliwe. Rozmowę z ową kobietą zakończyliśmy na tym, że kolega przemyśli to co zrobił, zwróci się z przeprosinami i damy radę zapobiec głupotom. 

Dziś owy młodzieniec dalej ma prace. Czy jest mi wdzięczny? Nie wiem. On chyba nawet nie wie, że rozmawiałem z jego przełożoną. Próbowałem go tylko nawrócić na dobrą drogę. Oby się udało. Moja rozmowa miała tu dalsze skutki, w końcu nie będzie musiał pracować na czarno, dostał normalną umowę, no dobra o normalności można jeszcze tu nie wspominać, bo to umowa zlecenie, lecz zawsze to coś, ubezpieczenie jakieś podstawy, a nie zupełnie nic. Może z czasem będzie coś z tego konkretnego.

Misiek jednak nie miał tyle samo szczęścia co Młody. Z swoim narwanym szefem się nie dogadał. Teraz się jakoś nie dziwię, że w tym lokalu ciągle poszukują ludzi do pracy. Co ważne w tym wszystkim, to Misiek został przeproszony za to, że niestosownie został potraktowany. Choć telefon z przeprosinami sam w sobie był, pozytywnym doświadczeniem, to jego końcówka już nie koniecznie. Szef zarzucił mu, że miejsce w którym pracował jest w sumie okej, lecz dlaczego nie pracował na innym stanowisku ze swoimi zdolnościami. Misiek się do mnie śmieje: bo ktoś musiałby polec z nas dwóch ja, albo szef, bo ten ostatni lubi się wszędzie wtrącać...

No i tak oto znowu szuka pracy dalej. Rozmowa za rozmową, przeważnie to nie spełnia warunków tj. prawo jazdy, dyspozycyjność weekendowa (tu ze względu na dzieci, jest to temat trudny), własny samochód. 

No zobaczymy co czas przyniesie, ale mogłoby się coś ruszyć w tym temacie, byłoby nam dużo prościej. 

Wówczas sąd byłby przychylniejszy naszej rodzince :) Ale z tym musimy jeszcze poczekać... - na chwilę obecną same wizytacje. Podsumowaniem jednej z nich są słowa: widziałem spartańskie warunki, gdzie chciano wziąć dzieci, tutaj to luksus. Było to dla nas bardzo miłe. Chyba nie mamy tak źle. 

Ja ze swojej strony mogę powiedzieć u mnie w domu za małego nie było tyle miejsca co my mamy dla naszej 4, a u mnie było 6 osób, choć rzeczywiście 7. Także było mega ciasno i trudno, ale to mamy już za sobą :)) Są tylko wspomnienia :) Nawet miłe, o ile takie się w pamięci zachowuje :)) 

Jeśli ktoś poświęcił swój weekendowy czas 

na czytanie mojego bloga, 

to wielkie dzięki, 

życzę wszystkim 

udanego weekendu :)

 

dobre i złe strony

Jak to we wcześniejszym poście wspomniałem, dzięki ludziom "dobrej" woli, musimy iść stromymi szczeblami z przestojem do przodu. 

Droga ta nie jest łatwa, ale kto powiedział, że będzie łatwo? Mało mam wsparcia ze strony bliskich, raczej mi go brakuje, lecz wiem, że czasem po prostu ciężko mnie zrozumieć. Może przez to, że jest to takie trudne ludzie nie chcą wierzyć w moje życie?

Opracowanie własne.

Możliwości jest wiele, ale najważniejsze to trzymać się obranej drogi i iść ciągle do przodu :) Dzisiaj

sobie tak spacerowaliśmy właściwie to dzięki ludziom "dobrej" woli. Gdyby nie ich chamski charakter nie było by na pewno nas na łonie natury wśród drzew, pól i lasów. Nie szli byśmy rozmawiając o miłościach, o przyszłości, o tym co dobre, a co złe. Nie odkrywali byśmy naszych podopiecznych od tej strony. A jednak w tym wszystkim jest coś dobrego. Mieliśmy czas na rozmowę, czas na wspólny spacer. 

Nina przeżywa pierwsze zauroczenia, a to jest w oczach wszystkich. 5 lat starszy chłopak to jednak nie kandydat dla niej. Przynajmniej nie na tym etapie. 

Nasz Piłkarzyk raduje się jak tylko można :) Dziś zwiedzał z kolegami miasto - tak ładnie się to nazywa, a w praktyce wygląda tak, że się chodzi bez celu po mieście i szuka "czegoś" :)

Czy u Was też pogoda rozpieszcza? Ja wychodząc z pracy, o ile mam na rano, jestem happy, bo wracam do domu jest pięknie, mogę się jeszcze cieszyć tym światłem, ciepłem oraz super klimatem. Wychodzę na balkon i wdycham wiosnę :) Kocham ten stan!

... ludzie dobrej woli

Na wstępie proszę o wybaczenie, że tak rzadko piszę, bądź też odpisuję. Nie mam siły by dalej pisać co się u mnie dzieje, jest tego nie mało.

No dobra koniec narzekań...

Rodziny już nie stworzymy. Tą możliwość skreśliły sądy oraz ludzie "dobrej" woli. Także póki co to próbujemy się otrząsnąć z tego, co zaszło. Nasze plany co do dzieci, co do mieszkania, co do wszystkiego poszły się witać z koszem. 

Co można powiedzieć? Tylko tyle, że w oczach ludzi to my jesteśmy tymi złymi ludźmi, co to są nieodpowiedzialni, zwyrodniali, czy też niebezpieczni. Odkąd ludzie "dobrej" woli zaczęli się przyglądać naszej rodzinie, temu, że sobie dajemy radę, na naszej drodze wyrosły wysokie pionowe schody, po których iść nie łatwo. Niestety na tej drodze brakuje często szczebli, a przejść dużym krokiem omijając lukę się nie da.

Tym samym tracimy to co miało niegdyś być naszym wspólnym owocem...

Piłkarzyka odwiedziliśmy całkiem nie dawno udając się z nim na zakupy. Niestety brakowało mu ubrań, więc postanowiliśmy, że musimy go ubrać. Dostaliśmy oficjalnie zgodę na krótki wypad na zakupy. Wypad ten się udał. A nasza wizyta była nawet dobrze odebrana - a może to tylko pozory.

Siostrzyczka piłkarzyka niestety w ostatnim czasie odwróciła się, nie wiedzieć czemu unika kontaktu. 

Dla wszystkich jest to bardzo trudna sytuacja.

Misiek jeszcze jest w pracy a ja postanowiłem napisać coś w moim "pamiętniku". Weekend majowy nie był zbyt udany. Piątek spędziliśmy w objęciach rozmawiając o tym co dalej nas czeka. Sobotnie przedpołudnie spędziliśmy na zakupach a po południu Misiek poszedł do pracy. Ja udałem się w dalsze szwędanie po sklepach. Tym samym zrobiłem zakupy na balkon. Nakupiłem kwiatów i roślinek ozdobnych. W O. była przecena, albo jakaś wyprzedaż przed weekendem majowym. Skorzystałem z tej okazji no i tym samym zaopatrzyłem nasz balkon w kolorki. 

1.05. Świętując święto pracy, oboje mieliśmy wolny dzień, więc rano przyozdobiliśmy nasz balkon a potem byliśmy w odwiedzinach u moich rodzicieli. Niestety powrót był dla nas bolesny, niestety nie dotarliśmy "cali" do domu. W drodze nasze auto zastrajkowało, tym samym stanęliśmy w polach szukając pomocy. Ostatecznie się udało.

Po upiornym powrocie zasnęliśmy w objęciach. A poniedziałek rozpoczął się od pracy. Wtorek niestety byliśmy oboje w pracy. Więc widzieliśmy się gdy Misiek kładł się spać. Dziś już środa a my znowu się nie widzieliśmy. Samochód u mechanika stoi i czeka na nowe części. Ciekaw jestem ile ten "zabieg" będzie kosztował. 

Budżet i tak już napięty, a tu jeszcze takie wybryki od losu. Co by nie było to nie oszczędza mnie on ani trochę.

Niby jest dobrze, ale nie... Gdy coś się gdzieś poprawia, jest lepiej, to w innym miejscu się pieprzy i tak chyba nie jestem najlepszym przyjacielem, skoro nawet tak bliscy ludzie się odwracają, po tak długim czasie, a myślałem, że bycie tu i teraz i zawsze, oraz nastawienie ucha jest lepsze od wścibskich pytań, czy wymuszania odpowiedzi, czy też tego co się dzieje. Może się znów pomyliłem... :( Mimo wszystko chcę wierzyć usilnie, że to wszystko to stan przejściowy, zawód znajomościami, zawód życiowy ludźmi, którymi się otaczamy, a prawdziwe relacje przetrwają tą próbę.

Jutro zamierzam sobie odpocząć "nic nie robiąc" takie miałem plany, przeleżeć cały dzień w domu, ale już czuję w kościach, że tak nie będzie, bo już się brat zapowiedział z wizytą, a jeszcze na głowie mam dostawę łóżka do mieszkania. 

P.S. W końcu czuję się w mieszkaniu dużo lepiej niż jeszcze jakiś czas temu, a wystarczyło zmienić ustawienie trochę meble poprzestawiać i z pustego pokoju, stał się przytulny kącik, z którego najchętniej to bym nie wychodził. A więc można małym nakładem zrobić duże zmiany :))) Jeszcze tylko została jedna ściana którą trzeba zagospodarować, bo tak pusto na niej, może tablicę zawieszę, a na niej będę wpisywał wszystko to co uznam za piękne i warte uwiecznienia :) Zawsze marzyła mi się taka tablica gdzie będę mógł zapisać wszystko, mój brudnopis, który będzie nie tylko miejscem do bazgrania, lecz miejscem które będzie chłonęło moje myśli :)

P.S. II Coraz częściej myślę nad tym by wziąć się za pisanie pamiętnika. Niestety z blogiem nie zawsze mi wychodzi, nie zawsze chce mi się pisać, nie zawsze umiem napisać, nie zawsze potrafię. A taki pamiętnik to może być właśnie coś! 

Tak myślę, że to fajny pomysł :) Zobaczymy co z tego wyjdzie z czasem :D Możecie trzymać kciuki, to może jeszcze kiedyś przeczytacie jakąś kartkę z pamiętnika :))) 

Coś tak jakoś zauważyłem ostatnio, że nasza natura jest zwariowana w bardzo negatywnym znaczeniu tego słowa. Ta wszędobylska nienawiść, zazdrość oraz głupowatość. Czemu jesteśmy tak zawistni? Czemu rzucamy sobie nawzajem kłody pod nogi? Co z tego mamy? Czy krzywda wyrządzona innym jest naszym pożywieniem? A powinniśmy się tym brzydzić...

Zbiórka żywności

Ostatnio będąc sobie na zakupach spotkałem grupę dzieciaków zbierających żywność w ramach akcji zbiórki żywności przed świętami. I tak mi się smutno trochę zrobiło na myśl o tym, że w moim otoczeniu są ludzie, którzy głodują, są niedożywieni i potrzebują pomocy. 

Kiedyś taką paczkę dostałem ja, nie zupełnie ja, lecz moja mama. Pamiętam to, choć było to, już

Źródło własne

ładny kawałek czasu temu. Wiem, że to ma ogromne znaczenie szczególnie dla dzieci w okresie świątecznym. To chwila kiedy można powiedzieć ludzie sumienie pokazuje, że jest ludzkie, że potrafi dostrzec niedostatek bliźniego i go wspomóc. 

Trzy dziewczynki stały z wielkim wiklinianym koszem już pełnym podarunków. Starszy pan robiąc zakupy wrzucił dwa produkty, w zamian dostał pomoc przy pakowaniu zakupów. Kobieta przede mną poprosiła dziewczynki by jej pomogły. Te przyszły i odbierały 95% tego co pani w wieku ok 60 lat zakupiła. Kobieta kupiła zarówno słodycze jak i produkty typu: mąka, cukier, makarony, kasze i inne. Z wydanych zakupów miała dosłownie 2-3 produkty. W zamian dostała od dzieci karteczkę z podziękowaniem :) Idąc na te zakupy pomyślałem, że skoro dziś utrzymuję się już samodzielnie, że skoro pracuję, to winien jestem losowi przysługę. Również dorzuciłem się do tego kosza. W ramach podziękowania otrzymałem choinkę :) Dziś stoi w kuchni i zajmuje centralne miejsce :) 

Uważam, że pomoc drugiemu człowiekowi jest zawsze nieoceniona i zastąpić jej nie może nic innego jak sama pomoc. 

"wiecznie (nie)zadowolony"

Wczoraj spotkałem się spontanicznie z moim Przyjacielem! Super sprawa.

W końcu udało nam się jak za dawnych czasów spotkać, pogadać, a i przy okazji wypić. W czasie rozmowy Szymek powiedział "ty wiecznie niezadowolony jesteś". Tak te słowa mnie trochę ruszyły. Toć to szczera prawda. Każdego dnia narzekam na coś, jak taka stara dewotka, zamiast się cieszyć z tego co mam, czy z tego co osiągnąłem. Wiadomo, że nigdy nie będziemy mieli wszystkiego, to nie realne i nie osiągalne.. 

Muszę to zmienić. Ale fakt jest taki, że ja widzę to, że ostatnio mi się układa i w głębi ducha cieszę się, ale nie ukrywam, że boję się tego, że to może być czar, który pryśnie. A bardzo bym nie chciał tego... 

Spotkanie ze znajomymi było jeszcze bardziej fajne, bo się tego nie spodziewałem, a i nie myślałem, że będzie okazja i sposób. Tego wieczoru byliśmy też na jednej z pobliskich dyskotek. Ogólnie to porażka. No ale cóż, nie ma co tu wymagać, skoro to "wiejska potupaja" gdzie średnia wieku może wyniosła 15-6 lat. Ochrona nie potrafiąca ogarnąć imprezy. Alkohol przelewający się wśród dzieci.