wypaleniem to nazywają

Tak się ostatnio zastanawiam - ile można znosić jeden zakład pracy?

Dziś już chyba nie ma ludzi, którzy całe swoje życie poświęcają jednej pracy. A może się mylę???

Ja ostatnio mam taki pracowstręt, że aż ludzi się zastanawiają co się ze mną dzieje. Ten rok nie rozpoczął się dla mnie dobrze. Wręcz przeciwnie.

Zmęczyłem się już na samym początku, a chwile później dołączyły problemy zdrowotne. Tydzień na zwolnieniu lekarskim i te codzienne wizyty u specjalisty chyba też mają jakiś taki negatywny wpływ na mój stosunek do pracy.

Ogólnie to problem jest w tym, że muszę robić masę makulatury, która nikomu do szczęścia nie jest potrzebna, a jednak trzeba to robić, bo ktoś ma taki kaprys.
Jest tego tyle, że mu się ulało w tym roku. Po prostu nie mam najmniejszej ochoty na to. A trzeba wielokrotnie siedzieć nocami i tworzyć...

Dodatkowo rotacja pracowników w oświacie jest tak pojebana, że brak słów. Po reformie to powstał jakiś meksyk, którego nikt nie ogarnia. Ci co wędrują stawiają warunki i to wszystko jest pod nich robione. Oni nic nie muszą robić, nawet być nie muszą, a jest, że są...

Wkurwiam się, najzwyczajniej wkurwiony jestem, bo to jest nie fair. Bierzemy takie same pieniądze - ale jedni muszą inni nie.

Dorzucając moje problemy zdrowotne, które trwają już 3 tygodnie to wcale się sobie nie dziwię, że nic nie chcę i wszystko mi jedno. Jadę na prochach jak to się pani A. śmieje - już zacząłem je ograniczać, bo bólu to nie uśmierza, a tylko organy się psują... Ale jak pracować kiedy ból cię rozsadza...?
Na szczęście wczoraj nastąpił przełom i dziś było już lepiej. Dziś na kontroli stwierdzono, że jest już znaczna poprawa widać proces gojenia się ran i nie powinienem już narzekać na ból. OBY.
Jeśli coś przez ten weekend się wywiąże, to wymuszę L4.
Nie dam rady dłużej tak funkcjonować...

---
Dziś padło z ust pana Sz., że powinienem się wybrać na zarządzanie i pokierować wyspą po jego odejściu. Obróciłem to w żart, bo inaczej to raczej nie można było odebrać. Pan Sz. nosi się ostatnio z zamiarem ustąpienia ze stanowiska i nielicznym już to oznajmił. Ale on taki zmienny, że nigdy nie wiadomo o co mu chodzi.
Wiele wskazuje na to, że będzie ustępował - ale co czas przyniesie to się dopiero okaże - najbliższy czas ma być decydujący...

Przez myśl przeszła mi taka opcja, ale gdy sobie przypomniałem z jakim cholernym charakterem się urodziłem, to wiem, że nie jest to opcja dla mnie.
Jestem zbyt uparty;
Jestem cholernie wredny;
Jeśli chodzi o pracę to stanowczy - czego inni mi bliscy nie potwierdzą;
Mam zbyt wygórowane ambicje;
Surowy;
Nieprzekupny;
Dla mnie wiele rzeczy jest tylko w dwóch kolorach - albo czarne, albo białe;
Nie umiałbym dogadywać się z rodzicielami durniów;
Tu nie ma dyskusji - jeśli zachowanie jest niezgodne z regulaminem to należy się wyznaczenie kary;
No i wiele innych:
- szczególnie tych aspektów, że podlegałbym człowiekowi z którym nie widzę lini porozumienia...
Chyba najistotniejsze to to, że jako dyr nie miałbym tyle czasu by uczyć - a co mi z zarządzania jak ja wolę być bliżej uczniów :-)

Także póki co to odrzucam taką wizję :D :D :D

Jak gdyby jutra miało nie być...

Cześć ...

napisanie tego posta to nie lada wyzwanie. Nie wiem o czym, a raczej jak zacząć by napisać to co ostatnimi czasy dzieje się w moim życiu.

To wszystko traw już tak długo, że się zgubiłem. 

Na początku było tak:

Pewnego razu w weekend po raz kolejny udałem się z moim Miśkiem do moich rodziców. Nalegali byśmy tam zostali na noc. Tak też zrobiliśmy. Rozmawialiśmy całe popołudnie i niemalże 3/4 nocy. Wtedy też powiedziałem rodzicom kim na prawdę jest chłopak, który od jakiegoś czasu przyjeżdża ze mną do nich w odwiedziny. Reakcja była dość jak na moją rodzinę rewelacyjna (ale o tym napiszę kiedyś post). Gdy był już niemalże świt położyliśmy się spać. Weekend zleciał bardzo szybko, nim się obejrzeliśmy był już poniedziałek i początek nowego tygodnia. Ufff... kamień z serca.

Czas mijał a my odwiedzaliśmy rodziców już jako para. Tak też było łatwiej. Chyba nie tylko dla nas, ale i dla nich.

W nasze dość spokojne choć "burzliwe" życie zaczął wiać silny wiatr, górale może by powiedzieli halny. Mimo wszystko szliśmy ciągle do przodu. 

Kością niezgody w kontaktach z ludźmi jest dla mnie alkohol. Po doświadczeniach z dzieciństwa mam wstręt do niego i po prostu nie lubię gdy się go przy mnie nadużywa. Zniszczył moje dzieciństwo, zniszczył piękne chwile, więc nie chcę by ludzie niszczyli przez niego dalej moje życie. Stąd mimo dobrych chwil pojawiają się często gęsto te smutne, gdy walczę z wiatrakami. Alkoholu nie da się wypędzić z życia moich bliskich, a próby ograniczania się do niego są wyczynem, na który nie stać większości. 

Tak też pojawiają się kłótnie, sprzeczki, głośne afery w rodzinie, ale i nie tylko bo moim związku również. Misiek mówi, że to ja muszę rządzić, co by nie było, to muszę się zgodzić, nie umiem ustępować, jeśli czuję - wiem, że mam rację, a inni po prostu nie chcą się przyznać, że mam rację. Owszem czasem mogę się mylić, ale... jestem bardzo wymagający, oszczędny, jak również powściągliwy - wszystkie wydawane złotówki, muszę obejrzeć trzy razy, bym nie popełnił błędu (te też się zdarzają), bym nie tracił tego co ciężko w moim życiu przychodzi. Również korzystanie z dóbr tj. prąd, ogrzewanie, woda, jedzenie - to też można używać oszczędnie. Mam raczej na myśli to, że zużywać tak, by nie marnować i nie robić strat. 

To jednak nie jest takie proste, o ile ja dzięki temu przeżyłem i doszedłem do tego wszystkiego w życiu co mam: praca, studia, wykształcenie, dobry zawód i dobre zarobki, to wielu tego nie potrafi docenić i żyje tak właśnie jakby jutra miało nie być. Łatwo przyszło, łatwo poszło. A takie podejście mnie nie zadowala, wręcz przeciwnie doprowadza do szewskiej pasji.

Tak więc kłócimy się od tych błahych, po te poważniejsze powody. Ostatnia nasza kłótnia, która wspomniana została na blogu, to właśnie o alkohol. Misiek wypił sobie z bliskimi, podczas gdy ja jeszcze byłem w pracy po pracy. 

Po moim powrocie się pokłóciliśmy przy innych no i wyszedłem do drugiego pokoju. Położyłem się spać. Misiek obrażony przyszedł do łóżka dopiero nad ranem. Rano gdy wstałem ogarnąłem mieszkanie, wstał Misiek, było koło 14. Pamiętam to jak dziś... Misiek bez słowa przemieszczał się po mieszkaniu, potem wyszedł na chwilę, wrócił. Skoro się nie odzywał ubrałem się i poszedłem na spacer po mieście. Potrzebowałem chwili odpoczynku, świeżego powietrza.

Wróciłem późnym wieczorem. W domu panowała błoga cisza. Zadzwonił tylko telefon, a z rozmowy domyśliłem się tego co się stało.

- Rozpakowałaś się?

.... 

- Czemu jeszcze nie? 

....

- Tak jeszcze piją.

....

- To my przyjedziemy jutro. (...)

Rozmowa dała mi do myślenia, że rodzeństwo mojego Miśka znowu wylądowało w domu dziecka. Przyjechała policja z dyrekcją DD i zabrali dzieci. Oczywiście powód jest oczywisty, osoba, która miała prawo do urlopowania dzieci na weekendy je straciła przez procenty. Nie miało znaczenia, że dzieci były zupełnie gdzie indziej, bo u nas, a tego dnia nikt nie był pod wpływem, czy coś z tych rzeczy.

To przybiło rodzinę Miśka, a jego mama sobie nie poradziła z tym i próbowała odebrać życie. To wydarzenie przeraziło wszystkich. Minuty decydowały o jej życiu. Nieświadomość tego co się dzieje, nawet nie dawała podejrzeń pozostałym domownikom. Gdy Misiek znalazł puste opakowanie po tabletkach przyszedł sprawdzić co to jest, wtedy się okazało, ze to bardzo silne tabletki, które mogą doprowadzić do zatrzymania akcji serca. Misiek się zastanawiał co to za tabletki, czy mogła je zażyć. Nie myśląc o niczym widząc, że szuka jakichś informacji w internecie, spytałem co robi, spojrzałem w komputer i na opakowanie. Spytałem czy jego mama to zażyła. Potwierdził i dodał, że się nie budzi. Rozkazałem mu dzwonić po pogotowie, przyjechali w kilka chwil i odwieźli ją na sygnale. Potem nie zważając na naszą kłótnię wybrałem się z nim do szpitala. Tam spędziliśmy ok 4 godzin, nie dowiedzieliśmy się nic, a jedynie tyle, że możemy iść, bo na razie i tak nic się nie dowiemy, nie ma żadnych informacji. 

Dnia następnego w poniedziałek z pracy dowiedziałem się, że stan jest krytyczny. Misiek pierwszy raz odkąd się znamy płakał, nie mogłem być przy nim. Kilka minut później już planowana była podróż odległa do innego miasta, bo tam została przetransportowana jego mama. Musieliśmy jechać do zupełnie innego miasta, województwa, w obce nam tereny. 

We wtorek już byliśmy w zupełnie innym szpitalu, specjalizującym się zatruciami. Tam dowiedzieliśmy się tyle co nic. Stan jest krytyczny, jedno płuco nie funkcjonuje, nie oddycha samodzielnie a pod respiratorem. Inne narządy działają, lecz z ich funkcjonowaniem dalej są problemy. Nawet nie mogliśmy tam wejść. Głównie przez to, że oprócz krytycznego stanu, dochodziło jeszcze zapalenie płóc. Lekarze wzięli numer telefonu i mieli dawać znać jak tylko coś będzie wiadomo. A my mogliśmy wracać do domu. Podróż zajęła drugie pół dnia i tym sposobem późnym wieczorem byliśmy już w łóżku. W czasie podróży spływało tysiące połączeń z którymi musiał się zmagać Misiek. 

Po 3 dniach okazało się, że mama odzyskała przytomność. Tym samym została przewieziona do innego szpitala. Tydzień później pojechaliśmy raz jeszcze, tym razem mogliśmy już spokojnie porozmawiać z mamą Miśka. Rozmowa przebiegła spokojnie, choć nie była tak bardzo łatwa. Początkowo myśleliśmy, że w ogóle żadnej rozmowy nie będzie, ale mama jednak zaczęła z nami rozmawiać. 

Ten chwilowy pobyt w zakładzie psychiatrycznym był dla mnie ogromnym przeżyciem, dla Miśka szokiem, z którego nie mógł się długo podnieść. Tego dnia też wróciliśmy bardzo późno.

Stan się poprawiał, a my na weekend decyzją sądu dostaliśmy opiekę nad rodzeństwem Miśka. Różnego rodzaju organizacje tylu MOPS (Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej), kuratorzy, i inni ludzi, którzy się dowiedzieli o zaistniałej sytuacji zaczęli dzwonić, "radzić". 

Misiek dostał prawo urlopowania dzieci na każdy weekend, czas wolny od szkoły. Dzieciaki tym samym już kolejny weekend były u nas. 

Mimo iż nie mam nic przeciwko dzieciakom to jednak ich obecność wpływa destrukcyjnie na nasz spokój. Niestety prawda jest taka, że one nie są nauczone niczego, a w moim spokojnym poukładanym życiu nie ma miejsca na odstępstwa i tak po sobie trzeba sprzątać, zachować spokój, gasić światło, nie myć zębów pod bieżącą wodą, śmieci wrzucać do śmietnika no i na pewno używać słownictwa pozbawionego przekleństw: dziękuję, przepraszam i proszę to słowa, którymi się nie brzydzimy. A jednak nasi podopieczni nie są do tego wszystkiego przyzwyczajeni. Obmywają pod bieżącą wodą, myją również, nie gaszą świateł. Uczyć się też nie uczą. 

W naszych rękach teraz jest ich los, wychowanie i nauczanie. To wszystko nie jest proste. Nad wszystkim musimy panować, wszystko pilnować no i podczas tego nie dać się zrazić do siebie nawzajem. Sam przymus już jedzenia może być trudny dla obu stron. Przymuszanie dzieci do nauki też nie jest niczym przyjemnym. Wiem to, że tak na długą metę nie damy rady wychowywać ich. A znaleźć dobre sposoby to nie lada wyczyn. Głowimy się i troimy. Jedno jest pewne, jeśli siedzimy i razem coś robimy, czy też się uczymy jest dużo lepiej. 

Chłopczyk jest zapalonym piłkarzem, stąd też będę określał go jako Piłkarzyk. Nie będę ukrywał jest też chory, opóźnienia w rozwoju, nadpobudliwość, może ADHD, póki co to my sami nie wiele wiemy o nim. Bierze tabletki. Jest bardzo ruchliwy, niespokojny i rozkojarzony, rzeczy nawet oczywiste są dla niego nie oczywiste. Jest w 4 klasie szkoły podstawowej w szkole specjalnej. Za pewne nie zdał kilka razy, na to wskazuje jego wiek. 

Dziś uczyliśmy się ułamków zwykłych. Nauczenie się regułek nie gwarantuje tego, że potrafi zastosować je w praktyce. Zarówno tłumaczyłem mu na placach jak również i na korkach kolorowych (tu świetnie sprawdziły się korki od mleka z Biedronki czerwone i żółte oraz niebieskie. Misiek widząc moją cierpiliwość zapytał, a może ty byś chciał pracować w szkole specjalnej. Odpowiedziałem tylko, że nie mam cierpliwości. Nie dowierzał. Ale ja nie mam cierpliwości. To, że mu wielokrotnie to samo tłumaczyłem to tylko dlatego, że chciałbym mu pomóc, by zrozumiał coś i by podnosił się w szkole. Chciałbym by znalazł spokój i siłę by iści dalej w życiu. Zaległości są tak duże, że zastanawiam się jak można to nadrobić, skoro tylko opieka "doraźna" jest tylko w weekend jeśli są u nas. Do tego potrzeba czasu, który z każdym dniem ucieka. 

WYCHOWANIE DZIECKA Z WIEDZĄ JEST PROCESEM DŁUGOTRWAŁYM, A KAŻDE ZANIEDBANIE RZUTUJE NA PRZYSZŁOŚĆ ORAZ JEST WYROKIEM NIEWIEDZY.

Dziewczynka, siostra Miśka, to bardzo delikatna istota. Widać u niej bardzo jak brakuje jej ciepła i miłości. Brakuje jej mamy, mimo wszystko to bardzo tęskni za nią. To jest oczywiście zrozumiałe dla nas. Nina jest bardzo spokojna. Niestety czasem jej zachowanie mnie bardzo irytuje. Gdy ma jakiś problem, gdy się jej ktoś pyta o coś, a ona nie wie, co ma powiedzieć, czy np. pada pytanie o coś, ona tego nie ma, to się nie odzywa, nie chce nic powiedzieć. To bardzo utrudnia, bo nie wiadomo co jest powodem milczenia. Jeśli chodzi o naukę to u niej jest lepiej, bo nie ma tu jakichś trudności w funkcjonowaniu, lecz inna trudność to jest problem z koncentracją. Nie potrafi się skupić, nie umie się uczyć tak by się nauczyć. 

Dziś nauka z nią była trochę wyzwaniem. Z zeszytu nie potrafiła się nauczyć żadnego słówka. Pomyślałem, że może czas zrobić coś co jest dość nowym elementem w jej uczeniu się. Zapisałem każde słówko na jednej karteczce wcześniej wyciętej. Na jej odwrocie Nina napisała tłumaczenie i tak miała sobie powtarzać słówka. Efekt był taki, że coś jej w głowie zostało. To było bardzo miłe zarówno dla Niny jak i dla mnie. 

Misiek w między czasie powiedział, że musimy zamontować gdzieś tablicę w naszym mieszkanku :) to było by dużym ułatwieniem w tłumaczeniu. 

Resztę dnia spędziliśmy na świeżym powietrzu spacer po mieście, "małe" zakupy. Tym sposobem wróciliśmy do domu ok 17 wówczas zrobiliśmy jajecznicę no i tym samym naszą kolację. Potem była herbata/kawa trochę rozmowy w gronie. Zebraliśmy pranie ubrań, które kupiliśmy w sobotę na "szmatach" w szmateksach, dzieciaki niestety nie mają ubrań, potrzebujemy dosłownie wszystkiego, to co mają to jest kropla w morzu potrzeb. Stąd kupiliśmy w okazyjnych cenach trochę ubrań całkiem dobrej jakości. Dzieci zadowolone a to dość ważne. Potem to już tylko burzliwe zbieranie się do odprowadzenia Piłkarza do szkoły z internetem oraz Niny do Domu Dziecka. To było bardzo trudne. 

Ogólnie w moim życiu nastąpiło wiele zmian. Życie spłata nam figle każdego dnia. Niespodzianki są oczywiste. 

Na niedomiar złego moje rodzeństwo właściwie jedna z sióstr rzuca mi kamienie pod nogi wszystko utrudnia.

Dobrze, że mam jeszcze dobrego kolegę z czasów szkolnych mogłem zadzwonić i poprosić o pomoc. Pomógł jak na kolegę przystało. 

Stan mamy Miśka jest w obecnej chwili pod wielkim znakiem zapytania. Już miała wyjść ze szpitala, jednak dzień przed dowiedzieliśmy się, że stan narządów się pogorszył i tym samym musi zostać w ośrodku dłużej. Tym samym pobyt ten przedłużył się o kolejne 3 tygodnie. 

Myślę, że to co zaszło w naszym życiu to nie lada egzamin dla nas. Wszystkie te wydarzenia kosztują nas dużo nerwów, dużo wysiłku oraz poświęceń, to nieuniknione. 

To również dowodzi chyba naszych uczuć, tego, że zależy nam na sobie nawzajem. 

Co los przyniesie pokaże nam czas. 

Kryzysowe zawirowanie

Cześć,

od kilku dni miałem zamiar napisać tu coś, jednakże za każdym razem gdy próbowałem nic z tego nie wychodziło. Brakowało mi weny. 

Dziś też jej nie mam. Rano myślałem by coś napisać. Lecz stwierdziłem stanowczo NIE - nie będę się użalał. Wieczorem jednak postanowiłem powrócić tutaj, oto jestem....

Od tygodnia jestem chory. Prawdopodobnie zatoki: zapchany noc, bolące oczy, zapchane uszy, suchość w gardle. Lekarka osłuchała nic nie stwierdziła. Zapisała kilka specyfików, które miały pomóc. No i coś tam pomagają, ale nadal nie jest kolorowo. A w poniedziałek wracam do pracy.

Atmosfera w mojej pracy jest, jaka jest. Powiem tak niezadowalająca, tym bardziej, że z moim przełożonym jakoś ciężko znaleźć mi wspólny język, ale o tym może kiedyś indziej.

WYJAŚNIENIE/OSTRZEŻENIE: Nim zaczniesz dalej czytać: wiedz na początek, że to jest jeden wielki chaos informacyjny. W przypadku zagubienia się, co jest bardzo możliwe, proszę postaraj się przyjąć, że czegoś brakuje, a kiedyś może nastąpi jakieś wyjaśnienie co się stało tego weekendu.

To wszystko, to nic, w porównaniu, z tym, że mam kryzys w związku.* Otóż ten weekend spędziłem okropnie. W piątek wróciłem do domu późno, jako, że w piątki późnym wieczorem mam zajęcia, byłem późno w domu. Gdy tylko otworzyłem drzwi swojego mieszkania usłyszałem głosy. Misiek nie był sam, był ze znajomymi. To w sumie nic złego. Nawet wręcz przeciwnie. Jednak we wszystkim jest jakieś ALE. Problemem jest to, że on wypił sobie z nimi piwo, może dwa. To było już wystarczające dla mnie by wybuchnąć. Głośno w towarzystwie skwitowałem to, mówiąc, że to "było ostatnie Twoje piwo". Odpowiedź była jasna: "przestań". Skoro to ja zostałem zepchnięty na drugi plan poszedłem do drugiego pokoju, położyłem się spać, słuchając muzyki. Wysłałem kilka SMS do Miśka, bo nie podobało mi się zachowanie przy tym panujące. Po jakimś czasie zasnąłem i obudziłem się nad ranem. Nie mogłem już zasnąć. Misiek dopiero nas samym rankiem położył się spać. Mimo iż, nie spałem nie pokazałem tego. Nie miałem ochoty rozmawiać. Po jakichś dobrych chwilach zasnąłem. Obudziłem się rano. Posprzątałem cały rozgardiasz w mieszkaniu. Wyprałem firanki, obrusy, pranie jakie się nazbierało gdy skończyłem było już ok 14. Misiek wstał, nawet się nie przywitał, nie odezwał słowem. To mnie jeszcze bardziej poirytowało. Wyszedłem z domu. Musiałem odetchnąć, przejść się i tak pochodziłem po mieście, potem poszedłem na zakupy i tak suma summarum nie było mnie jakieś 8 godzin. Sam nie wiem kiedy to zleciało. Wróciłem i też nie usłyszałem żadnego słowa. Na kartce przy komputerze napisane było, kolacja czeka na ciebie, możesz sobie odgrzać. 

Nie powiem, miłe, tylko nie w tych okolicznościach. Odgrzałem sobie, zjadłem, na sam koniec powiedziałem: "Dziękuję". To tyle z naszej rozmowy. Nie chcę wychodzić po raz setny z inicjatywą. Na tym związek nie polega. Teraz Misiek śpi w salonie. A ja sobie skrobie tego posta.

Wiecie o czym myślę? Tylko o jednym, że to się zakończy, lecz jaki będzie finał, nie chcę prorokować. Bo jakbym miał teraz stwierdzić, to bym powiedział tylko tyle, definitywnie. 

* P.S. Proszę nie piszczcie tylko wszystko będzie dobrze.

P.S. Nie będę pisał każdego szczegółu tego kryzysu, lecz powiem Wam, że jest to bardziej skomplikowane, bo to nie chodzi tylko o to "piwo", lecz o zasady i konsekwentność, o wzajemny szacunek, zaufanie oraz o bycie dla siebie tu i teraz. 

Najtragiczniejsze jest w tym wszystkim to, że ten dzień zakończył się tragicznie jeśli chodzi o nasze "relacje rodzinne". Powiem tylko tyle to już nieodwracalna strata, której się nie da odbudować, na pewno nie w najbliższej przestrzeni lat :(

A co do tego ostatniego to swoją drogą dalej się dziwię, dlaczego ludzie bywają, aż tak podli. Podrzucają sobie kłody pod nogi. Jak daleka jest nienawiść, zawiść i zemsta sąsiadów? Do jakiego stopnia jest można się jeszcze posunąć?

A tak jeszcze na sam koniec, jeśli mowa już o sąsiadach, to dziś rano takie zdziwko mnie czekało. 

Ktoś dzwoni domofonem. Podchodzę podnoszę słuchawkę i mówię: "Słucham"

- Nazywam się W... Czy w tym bloku mieszkają osoby mówiące nie po polsku?

Zaszokowany tym pytaniem w sobotę rano, nawet się nie zastanowiłem, tylko stwierdziłem: Nie mam pojęcia. Jako, że z balkonu widzę wejście do klatki, a to pytanie mnie mega zaskoczyło, wyszedłem spojrzeć, kto to pyta. Policja, a może inne służby, etc.? Mężczyzna był ubrany normalnie, nie rzucając się w oczy. Zadzwonił jeszcze do kilku innych sąsiadów i poszedł. Nim zauważyłem dokąd, go już nie było. 

Jesteśmy tak słabi, na ile sobie pozwolimy. Wzloty i upadki...

Sam tytuł tego posta mówi o czym będzie można przeczytać. 

Szczerze to nie mam pojęcia jak ubierać wszystko w słowa. Jest tego tak dużo, jest tego tyle, że nie wiem jak powiedzieć to co czuję, oraz czego chcę.

Prawda jest taka, że zaciągnąłem kredyt na to by pomóc moim bliskim. Ale nie pomagam. Czemu? Nie jestem w stanie sprostać temu co mnie zastało. Rzeczywistość mówi jedno, praktyka drugie, a i tak robię trzecie. Gdy wybrałem się z mamą do banku, by tam wysiedzieć pomagało mi tylko to, że wnętrze zawierało dużo mojego ulubionego koloru niebieskiego, dowiedziałem się prawdy o którą zabiegaliśmy od dawna. Chyba nie warto pisać ile potrzebowałbym bym mógł odciążyć mamę, a ile mogę. Spokojnie miałbym wkład własny na kredyt na swoje własne M. 

Zaległości oraz rosnące odsetki - się piętrzyły. Niespłacany kredyt od października. Dorzuciwszy inne zaczerpnięte pożyczki tj. chwilówki, porażają. Wyciągając rękę do banku bez problemu przyznali mi kwotę o którą wnioskowałem. Z "dogodnymi ratami" Czy raty są wysokie? Hm... zależy jak na to spojrzeć. Najbliższe dobre kilka lat mam bank na karku. Ale zrobiłem to i wiem, że dobrze uczyniłem, bo w końcu mogłem odciążyć mamę. 

Co innego, co mnie bardzo wkur*** to, to, że banki tak łatwo pożyczają pieniądze ludziom, którzy nie mają pojęcia jak ta machina działa, z czym to się wiąże. 

Wspomniałem w ostatnim wpisie o trudnym języku prawniczym, bo z tym zetknęliśmy się po tym jak Misiek dostał wyrok skazujący, z niezwłocznym poleceniem spłaty wypunktowanych kwot, poszczególnym instytucjom. Samo słowo niezwłoczny jest tu o tyle dziwne, że nie wiadomo tak na prawdę, do kiedy można to spłacić. Co w przypadku bezrobocia? Co w przypadku niemożności zapłacenia? No i kiedy można powiedzieć o niemożności spłacania? Skoro słowo niezwłocznie nie określa konkretnego terminu? 

Pieniądze te właściwie mielibyśmy na wpłatę, bo m.in. po to był wzięty ten kredyt, lecz najbardziej kuriozalne jest to, że te firmy nic nie wiedzą, że "ktoś" taki jest im winny pieniądze. Momentami odnoszę wrażenie, że to wszystko jest złym snem, albo po prostu ktoś chce wyłudzić pieniądze. Szybko jednak wracam na ziemię, bo przecież stoją tam pieczątki sądowe, był wyrok, były sprawy. Co najgorsze, żeby nawet jakoś to rozszyfrować trzeba być prawnikiem, albo przynajmniej skontaktować się z takowym specjalistą, a jak wiadomo to też będzie kosztowało. I tak to błędne koło się zamyka.

Po ostatnich wydarzeniach Misiek się załamał. Jest nieobecny i unika rozmów. To bardzo krzywdzące. Wiem, że nie robi tego specjalnie, lecz po prostu z natury jest skryty i nie chce mówić. To wszystko boli, a jeszcze bardziej, gdy płyną łzy, gdy panuje cisza :( W takich momentach nie ma słów jakimi można coś wytłumaczyć, albo wyjaśnić. Brakuje pomysłu jak wyjść z milczenia i dać tą otuchę w słowach. Każde słowo jakie mówię kilkakrotnie obracam, wypowiadam w myślach, czy aby pasuje, by nie powiedzieć czegoś źle. 

Ale jak przywrócić Mu wiarę w siebie, w to, że podołamy? Jak przywrócić wiarę w to, że pójdziemy razem do przodu, a wszelkie trudności nie są nam przeszkodą? 

Czuję się bezsilny, bezradny. Jak mam się nie poddawać, walczyć, kiedy nie wiem jak, bo nie umiem. 

W związku z tymi wydarzeniami znika uśmiech z twarzy. Odechciewa się wszystkiego. A cokolwiek bym nie robił nie przynosi takiej satysfakcji i radości jak dotychczas. Czy to już jest właśnie upadek?

Nietypowy dzień pewnego geja :)

Ostatnio mnie trochę jakieś osłabienie dopadło. Mega źle. Ciągle jestem zmęczony i mógłbym tylko spać. Zwykle sypiałem mniej więcej po 6-7 godzin dziennie, a teraz mógłbym przespać cały dzień i całą noc.

Poranek był dość ciężki. Nie chciało mi się wstać. Jakoś podołałem za 4 czy 5 budzikiem. W pracy jak to ostatnimi czasy meksyk - przeżyłem. Być może niedługo wszystko się zmieni, jak tylko zmienię pracę, hehe ciekawe tylko kiedy... hahaha :D

Najpiękniejsze to powrót do domu i odpoczynek :) Obejrzę może jakiś film jeszcze i znowu do łóżka, bo trochę mi zimno ostatnio, więc lepiej położę się do łóżka spać :)

To taki nietypowy dzień u mnie :)

Żyj chwilą, póki ją masz.

Cześć, 

choć ten post nie miał się pojawić to jednak muszę się wygadać, gdyż nie umiem sobie poradzić z tym wszystkim, co mnie ogarnęło.

Dość szybko zorientowałem się, że moja miłość nie jest taka piękna - gdyż wiele wskazywało na to, że piękna jest, ale...

Mój ukochany od początku wydawał mi się człowiekiem spokojnym, wycofanym, małomównym. Czułem doskonale, że coś jest nie tak. Każdego dnia odczuwałem, że coś Miśka trapi, że coś przede mną ukrywa. 

Na początku szukałem informacji w internecie. Ten podpowiadał to i owo. Zwykle niewłaściwie. W pewnym momencie pomyślałem, żeby jednak udać się na badania. W sumie wypadałoby byśmy się przebadali. Na początku naszej znajomości, myśleliśmy o tym. Z okazji światowych dni walki z ADIS udaliśmy się na badanie. Decyzja podjęta mega spontanicznie, wychodząc z pracy poszliśmy do szpitala. Kolejka była dość długa, ale dostaliśmy się. 

Ku memu zaskoczeniu uprzejma pani poinformowała mnie, że wynik będzie do odbioru, jutro. Jutro? Zapytałam ze zdziwieniem. Tak, mamy teraz z okazji międzynarodowych dni walki z ADIS centrum otwarte od 1 do 4.12. Fajnie pomyślałem, bo już nie muszę czekać do czwartku, tylko następnego dnia. 

Dnia następnego szybko po pracy udaliśmy się do centrum. Z dozą niepewności poszedłem po odbiór wyniku. Tam okazało się, że wynik jest "ujemny". To radość oczywiście. [WYJAŚNIENIE :) Misiek mój odebrał wynik jako pierwszy :) Wynik "ujemny", obaj jesteśmy pod tym względem zdrowi :)) ]

Minęły dwa dni, może trzy pomiędzy mną a Ukochanym czuć było jakieś napięcie. Nie była to kłótnia. Nie było to nic z waśni. Lecz proste pytanie: "Co to jest?" zapytałem wskazując na list. Nadawca dość dobitnie wskazywał, co jest w kopercie. Wtedy też poczułem się niepewnie. Poczułem ten ból i uczucie jakbym stracił gruny pod nogami. 

Straciłem. Ukochany przy okazji tego, że mieliśmy gości uniknął odpowiedzi. Zamykam się przy komputerze w drugim pokoju i czuję płynące łzy. 

Misiek przychodzi pyta co się stało? Nie odzywam się. Po chwili zaczyna mówić. Inaczej niż zwykle. Jest szczery i otwarty. Mówi szczegółowo i dokładnie co i jak było, jak jest. Wtedy usłyszałem to słowo, które przeraża. "Jestem chory... to dlatego ostatnio się na ciebie denerwowałem jak siadałeś do komuputera, bo chciałem porozmawiać." - Teraz rozumiem, dlaczego chciał bym był z nim. Jest mi z tym cholernie źle. Wiem, że chwile te już nie wrócą, a nie chcę żałować, że ich nie wykorzystałem. Strach jest już tak wszechobecny, że nie wiem co począć. Co mam powiedzieć? - Nikt nie umie odpowiedzieć na to pytanie. Nie ma przecież na to odpowiedzi. Chcę mu pomóc. Muszę być dla Niego i dla siebie. 

Czuję się jakbym nie był.

Łzy życia płyną,

łzy błyszczą, 

one jedne mówią,

one jedyne odzwierciedlają

zwierciadłem duszy są.

"A mogliśmy być szczęśliwi tak jak ci na górze." - mój miś 05.12.2015

Dieta cud

Mogę się wam pochwalić, że jestem od miesiąca na diecie. 

W chwili jej rozpoczęcia ważyłęm 65kg. Taki szczupak ze mnie, że szok. Niektórzy wołają, ze skóra i kości - coś w tym jest. 

Źródło własne

Moja dieta polegała na tym, że zachorowałem - jedzenie było mi obce - jak już to momentami miałem wilczy apetyt - raz na jakieś 2-3 dni. Tak leciał dzień za dniem, a na liczniku ubywało cyferek za 6... Czy mnie to cieszy? Czy cieszyło? Nie wiem, może chwilowo. Dziś już nie cieszy. Minął miesiąc a na wadze dopatrzyłem się 62 kg.  jak na dietę chyba całkiem dobry, co? Z tym, że czas choroby się skończył już w styczniu. Dziś mamy 12. wczoraj był 11, przed wczoraj 10. Do 10 czyli przez miesiąć i 10 dni straciłem 6 kg. Tak, tak dziś ważę 59kg. Czemu tak się dzieje, nie wiem. Od 3 tygodnia stycznia czuję się zdrowo. Zaczynam jeść normalnie - wcinam słodycze - a na wadze licznik się cofa. Dieta cud? Czy horror? Wydaje mi się, że to drugie :( Muszę jakoś ten wynik 59 kg poprawić przynajmniej na 65, albo 65+.

Geje na językach I

Ostatnimi czasy wśród moich znajomych temat homoseksualizmu przybrał na wadzę. Niemalże każdego dnia słyszę coś nawiązującego do tego tematu. 

Źródło własne

Jest cisza i spokój, wszyscy rozmawiamy na różne tematy, gdy tylko ktoś rozpocznie wymowę słowa, ge... albo homo..., automatycznie włącza się burzliwa gadka wszystkich na ten sam temat. Wszyscy mają coś do powiedzenia. 

Tak było i dzisiaj. Koleżanka opowiedziała, o tym jak poznała prawdę, że jej znajomy jest gejem. On się nie krył z tym. Dziwne było dla mnie to, że przeglądał blogi o modzie (też czasem przeglądam). Zawsze pisał mi, że wychodzi z kolegą (też tak mówię), że był na dyskotece czy piwie, etc. (zawsze mówił z kolegą) - nigdy jakoś to mi tak się nie rzucało w oczy, ale coś czułam. Ostatnio pisał mi, że idzie potańczyć. Zapytała gdzie - do klubu - odpowiedział. Idę z kolegą potańczyć - dodał. Koleżanka zapytała co to za klub - gejowski - zdziwiona. Ale to idziecie obczaić kto, co i? Tam chodzą nie-homoseksualiści? Tak. Muszę Cię o coś zapytać. Przepraszam, że tak prosto - ty jesteś gejem? Tak. 

Dodała: Pytał się jak wygląda sytuacja gejów w Polsce? (On nie jest polakiem). Dużo gorzej - odpowiedziała.  

Byłam zdziwiona, jakoś tak mi trochę... - niby nie mam nic przeciwko. Nie no nie mam. Nawet podejrzewam, że mój kolega z którym dojeżdżam na uczelnię też jest gejem. Nie wyoutowanym - użyła tego określenia.

Tak mniej więcej wyglądała rozmowa między koleżanką a jej kolegą. 

To wywołało serię retorycznych pytań i rozkmin nad tematem homoseksualistów. 

Kolega pytał się w tłum: Ale jak to, to mało im swojego fiutka, że muszą jeszcze innego faceta? 

- Nie nie mało mi (nam) "fiutków" - homoseksualizm to nie nawyk, więc tego się nie da nauczyć, wytresować i nadobyć. Takim się jest od początku, od urodzenia. Tak uważam. - Takiego zdania jestem - z przyczyn oczywistych nie powiedziałem go głośno.

- Inna koleżanka stwierdziła: U nich to zawsze któryś jest kobietą. Cokolwiek by to nie znaczyło - nie rozumiem tego stwierdzenia? Co znaczy, że w związku dwóch facetów, albo dwóch kobiet jedno jest kobietą albo facetem.

Wydaje mi się, że chodziło tu o role, jakie społeczeństwo przypisuje kobiecie - sprząta, gotuje, dzieci, dom, etc. 

W gestii faceta leży troska o dom, rodzinę, praca, przynoszenie hajsu.

Źródło

- Nie pojmuję jak dwóch gejów może wychowywać dziecko. Potem ono wyrośnie na geja. Widzi jak tatuś z tatusiem się całuje, w sypialni baraszkuje, mówi do siebie czule, przytula, etc. (...). - koleżanka kontynuowała - lecz słuchając tego nie byłem w stanie się powstrzymać. 

Wyraziłem tylko opinię, zdanie jakie czytałem o takich rodzinach - gdzie dzieci miewają często dużo lepiej niż w rodzinach heteroseksualnych. - Przyznała rację. Badania pokazują, że nie dziedziczą takich cech. Homoseksualizmu się nie nabywa. Dodałem. 

Źródło własne

- Padło też pytanie kolegi, którego nikt nie podjął się by odpowiedzieć. Skąd się to bierze.

Wiele tych pytań nie należy do najprostszych, chcąc udzielić ludziom dobrej odpowiedzi. Jedno jest 100% pewne - 100% tych ludzi, a więc moich znajomych uważa gejów za gorszych, chociażby z tego względu, że interesują się modą, znają kolory (te, które przeważnie znają tylko kobiety, chabrowy, mahoń, herbaciany, ecru, anyżowy, itp.), dostrzegają szybciej zmiany w wyglądzie drugiej osoby, są dobrymi powiernikami no i jeszcze wiele innych. Stereotypowe podejście gej musi być zniewieściały, zachowywać się jak kobieta, afiszować się tym, etc. 

- Nie uważam bym się z tym afiszował, wręcz przeciwnie. Owszem znam niektóre z tych kolorów o których wspomniałem, blogi o modzie, wyglądzie i stylu też zdarzy mi się przejrzeć, ALE przeglądam strony motoryzacyjne, nowinki techniczne, jeżdżę od czasu do czasu na motorze, samochodem, mogę się babrać w smarach, wykonywać każde zadanie jakie wykonuje każdy inny przeciętny facet.

Ich uprzedzenie czasem mnie powala - sposób wyrażania myśli - obmawiania facetów do okoła - nie koniecznie homoseksualnych. 

☺☺☺☺☺☺

Na mój coming out jeszcze potrzeba czasu, także ode mnie nie dowiedzą się teraz prawdy - albo mojego zdania na ten temat. 

Dzisiaj znalazłem się przez to w pewnej niekomfortowej sytuacji, gdzie wszystkie oczy były na mnie skierowane, ale to za sprawą jednej z koleżanek, co prawda podejrzewana jest o to, że jest lesbijką.W pewnym momencie faktycznie zapatrzyłem się na inną osobę siedzącą w dali (dziewczynę :P) - słyszałem jak przez mgłę: o jak się rozmarzył.  Wtedy toczyła się jakaś dysputa na temat zbliżeń dwóch facetów.

Na koniec uroczy uśmiech dwóch szczęśliwych facetów ;-)

Źródło

 ☺☺☺☺☺☺

chorrroba

Aj chyba mnie rozkłada.
Z nosa cieknie ciurkiem, lekko głuchawy jestem chyba :( Dreszczy nie ma, ale ciepło to mi nie jest.

Zachciało się pić piwa zimnego... i teraz mam.

walka z kłykcinami

Ostatni raz gdy stosowałem aldarę było to jakoś w czerwcu. Wtedy wystąpiły te objawy z zaczerwieniami etc.

Wczoraj powtórzyłem i zastosowałem aldarę przed snem ponownie. Trochę się obawiałem, czy nie będzie tak jak ostatnim razem, póki co odpukać jest oke - poza tym, że dziś cały dzień chce mi się okropnie spać, jest mi strasznie duszno i gorąco...

Ale lepsze te objawy niż to co było poprzednim razem... A może w końcu uda mi się pozbyć tego problemu i kk już nie wrócą. Choć zastanawiam się czy wgl. jest to możliwe...

Aldara i problem nie z tej ziemi...

Kurcze, tyle czasu się trudziłem by jakoś zdobyć ten lek - gdy już go zdobyłem i to w całkiem rozsądny sposób, nie wiem czy nie zaczynam żałować.

Zastosowałem ten lek 2 razy. Dziś po powrocie z pracy nie dowierzałem, jak zobaczyłem, że wszędzie tam gdzie zastosowałem Aldarę zaczynają tworzyć się rany!!!! Swędzenie i pieczenie górnej części penisa. Wędzidełko wygląda jakbym ostro przytarł czymś - czerwone jak krew - i to tak bardzo swędzi.

Okolice odbytu swędzą mniej, ale też nie powiem, że nie nie czuję. Dziś rano miałem gorączkę 38.5°C także to już nie zabawa - teraz po pracy - do której musiałem iść - sprawdzałem i jest jakieś 37.7 ° C także spadła. Wszystkie kości mnie łamią, kręgosłupa to już nie czuję - w du***e mi wlazł po 7.30 godzinie.

Dziś czytałem o aldarze i w skutkach ubocznych są wymienione wszystkie te objawy...

Kurcze zastanawiam się czy tylko to reakcja organizmu na aldare czy coś innego, tak jak czytałem tak też naskórek bieleje i się złuszcza, ale czy te podrażnienia to normalna rzecz? Może za długo trzymałem ten krem w miejscach gdzie powinna być zastosowana - sam już nie wiem... I czy dalej stosować czy co zrobić? Przestać? Kurde nie mam pojęcia.

Do pani wenerolog dopiero będę mógł pójść we wtorek bo jutro też do pracy a w weekendy nieczynne - na prywatne wizyty mnie nie stać :( ał ał ał ał

Jak się jest głupim i się nie uważało to teraz będę musiał cierpieć - ciekawe tylko ile? Czy są jeszcze szanse na pozbycie się tego problemu? - Szczerze to wiem, że to już zostanie do końca życia....

Także, chciałbym przestrzec Was wszystkich uważajcie na zdrowie, teraz wiem, że to moja wina i wiem, że na własne życzenie się tego nabawiłem.

Zdjęcie zrobiłem ale nie wstawiam bezpośrednio go tutaj, tylko link.

O tym jak zostałem Edwardem Nożycorękim

Nudno się tu coś zrobiło, chyba z braku czasu, dostępu do połączenia internetowego wszystko zamarło. <ekhm><ekhm>

Problem mieszkania się na tyle rozwiązał, że zapłaciłem dla pośrednika i wynająłem to mieszkanie. Choć w prawdzie sam nie wiem o co w tym wszystkim chodzi. Gdy zapłaciłem, podpisałem sobie umowę i wróciłem na stare śmieci, wszedłem jeszcze na neta, bo mnie podkusiło zalukać czy jest jeszcze to ogłoszenie, czy pośrednik już je usunął, ku memu zdziwieniu ukazało się identyczne ogłoszenie - identyczne zdjęcia a cena najmu nie jak już pośrednik zaproponował, tylko 600 zł + opłaty, i druga opcja 750 + opłaty - czytam, czytam, a na dole numer i dane właściciela.

Tak się wkurwiłem, jak mogłem nie zauważyć tego ogłoszenia, skoro było na tej samej stronie co pośrednika???? Przecież mogłem mieć szanse obejść pośrednika i zachować 460 zł w kieszeni !!!! Ajć kurwa mać, kilka dni moja złość trwała. No ale na nic to...

Z tego wszystkiego to na nic mi czasu nie starczało, praca, stancja, uczelnia, i jeszcze ten licencjat :D Trochę tego się spiętrzyło. Nawet się nie obejrzałem, a na mojej głowie włoski oj rosły, rosły jak na drożdżach. Wpadam sobie na legalu do pracy, siema -siema, no cześć, cześć Madzia, cześć Kasia i tak dalej sobie przewędrowałem witając się ze wszystkimi, dużo śmiechu i radości przy tym bywa :D widać wzajemną sympatię w naszej ekipie. Jakoś tak mi się włosy ułożyły, zupełnie jakbym mnie piorun pierdolnął :D co tam Edward - usłyszałem. A w porządku Madzia, a u Ciebie jak tam? Pogadalimy sobie z Madzią :D i tak jakoś zostałem Edwardem, w niedalekim czasie dodano mi nożyce, tak takie no-ży-ce :D Chłopaki wycieli z kartonu, przynieśli i wręczyli mi nożyce :D Śmiech, chichot i tak to z Edwarda stał się Edward Nożycoręki :D

Czasem to tylko w tej pracy mogę odlecieć i zapomnieć o życiu codziennym, o tym że to to nie tak jest, a tamto jeszcze gorzej. Ostatnio znowu zaczynam czuć swojego ząbka, który tak bardzo chce ujrzeć światło dzienne. Na dodatek złego obawiam się, że tych kłykcin się tak łatwo nie pozbędę, to cholerstwo nijak nie chce odpuścić. Wszędzie przeczesuje fora, bo może ktoś chciały sprzedać aldarę, krem jaki mi pani dermatolog przepisała, ale cisza :( Znowu muszę do niej iść i powiedzieć, że nie mam skąd tego wziąć, a całych 12 saszetek za 5 kół to mnie nie stać kupić, może jest coś jeszcze co mógłbym spróbować... - nie mam pojęcia już. Boję się tylko, że te dziadostwo, również pojawiło się w mojej buzi. Oczywiście wygląda to trochę inaczej niż przy odbycie. Może to ma coś wspólnego z moim gardłem, każdego ranka jest zasuszone, czerwone jak burak i w dodatku takie "chropowate", wybieram się do lekarza, ale ciągle brakuje mi czasu, nie mam kiedy, jak nie praca to uczelnia - za coś trzeba żyć.

Nie wiem czy to możliwe, ale czasem mam wrażenie, że po tym jak spotkam się z Adrianem to problem kk wraca, tzn. całujemy się jest wszystko fajnie i miło, ale po dniu czasem dwóch czuję jak w buzi wyskakują mi afty. Zastanawiam się czy przypadkiem sam się tym nie zaraziłem od niego. Wiem, że ani ja, ani on nie zabezpieczaliśmy się każdorazowo, także prawdopodobieństwo tego, że obaj możemy mieć HPV jest takie samo. Ostatnio zauważyłem, że ma na ręku coś podobnego do brodawki sam nie wiem jak to nazwać. Wiem, że kiedyś bardzo dawno jak byłem jeszcze mały miałem coś podobnego na stopie od spodu wtedy to trzeba było wydłubać i wyrwać, zagoiło się i znaku nie było widać. W internecie gdzieś czytałem, że to też może być przejaw HPV. Sam już nie wiem co mam myśleć, co robić...

trudna szczera rozmowa z Adrianem

Kilka dni temu spotkałem się znów z Adrianem - już bardzo tęskniłem za NIM, za wspólnymi chwilami...

Ale ciągle ta obawa, ten strach, te choroby....

Udało się spotkaliśmy, co prawda początek w klubie gdzie wypiliśmy po 2 piwa, potem poszliśmy od Adriana, gdzie wypiliśmy jeszcze jedno piwo. - Nic jak tylko odwaga się załączyła. Choć zamierzałem i bez tego porozmawiać z Nim szczerze o moim zdrowiu.

Brakuje mi go! a tak bardzo nie chcę go utracić. Gdzieś w pewnym momencie zszedłem na temat zdrowia, mojego zdrowia.

Adrian, chcę porozmawiać z Tobą o moim zdrowiu. - Tak mniej więcej się to zaczęło. Powiedziałem Mu o ostatnich badaniach i wizytach u lekarzy, o których już Mu mówiłem. Wtedy też, zapytałem Go czy był przede mną z kimś - no tak - brzmiała odpowiedź. Zapytałem Go czy za każdym razem się zabezpieczał. Tu odpowiedź nie była jednoznaczna, co mnie zaniepokoiło bo nie wiedziałem jak to rozumieć, więc ponowiłem pytanie odpowiedział, że nie zawsze. Jak sam wspomniał, nie przypuszczał, że można się tak łatwo czymś zarazić.. to mnie troszeczkę zdziwiło - bo tego trzeba być świadomym - tak mi się zdaje. Wracając powiedziałem Mu, że się boję, żebym Go czymś nie zaraził. Ale Jego podejście było dość lekkomyślne. Zrobię badania i będę wiedział. albo Mogę zrobić badania. Tak to prawda można, ale czy to już jest rozwiązanie? No jednak nie. Jak wiemy leczenie nie zawsze jest takie krótkie.

U mnie wykluczono ostatnim badaniem kiłę - o zgrozo! bałem się i to ostro!!! Badanie było ujemne tzn. wynik, czyli nie wykryto nic takiego.

Ale pytanie pozostaje co to za krosty czy temu podobne "rzeczy"? Niestety azot nie pomógł i pani wenerolog tego nie zamroziła, czy jak to tam miało się inaczej nazywać. To dalej jest! :( Co gorszę, albo ja już przesadzam, albo pojawiła/y się kolejne krostki już bliżej zewnętrznej części odbytu. Kurde tak się boję - bo nie wiem co to, nie wiem jak to leczyć. A następną wizytę mam mieć w przyszłym tygodniu.

Jakikolwiek stosunek jest wykluczony bo się boję. Boję się Go trochę całować, bo nie wiem czy to może mieć jakieś konsekwencje, czy nie.

Inną sprawą, to ostatnio w jamie ustnej często pojawiają mi się afty, już ich kilka dni nie miałem, ale nie wiem czy to od alkoholu czy to po tym jak się całowałem z Adrianem znów mi jedna wyskoczyła. W necie czytałem, że wyskakują jak organizm jest osłabiony, no i może mój faktycznie jest osłabiony. Ale brak pewności i to mnie tylko dobija!

po ptokach - u pani wenerolog

Wcześniej wspominana wizyta u pani wenerolog jest już za mną.

Trudne pytania o dziewczynę, albo partnera - też - niestety nie odważyłem się powiedzieć, że mam partnera. Uparcie stałem przy partnerce, którą miałem jakieś 2 lata, ale od niecałych dwóch miesięcy już nie.

Kolejne obnażenie się nie było przyjemne, ale w porównaniu do tego co przeszedłem u lekarza rodzinnego - to zupełnie nic, a wręcz przyjemność (żarcik).

Pani doktor obejrzała "krostki" i coś tam wyjęczała o kłykcinach, więc się utwierdziły moje przypuszczenia :( Niestety to jednak to.

Odwróciła się na moment, karząc mi nie umierać się. Zamrozimy to ciekłym azotem - usłyszałem. Po chwili przyszła z długim patykiem zakończonym watą, lub czymś podobnym i zanurzyła go w dużej bańce z napisem azot ciekły. Może piec troszeczkę - i tak też było. Gdy dotykała, a właściwie przyciskała mocniej wówczas czuć było pieczenie - znośne :D

Stwierdziła, że niektóre grudki, guziki czy czemuś podobne skórne fałdki mogą być czymś naturalnym. A nie wszystko co widoczne to od razy kłykciny. Ale "zapobiegawczo" potraktowała wszystko azotem.

Gdy siadła już do swojego biurka stwierdziła, że przydałoby się zrobić badanie krwi. Powiedziałem, że mój lekarz rodzinny zlecił mi już badanie które wykonałem wczoraj, obejrzała i odparła, że ponownie trzeba będzie je wykonać. Pod względem VDRL. Kolejne nerwowe momenty przede mną. Jutro rano postaram się udać do Laboratorium, na kolejne pobranie krwi do badania.

Analiza ogólna moczy nie wykazuje, żadnych nieprawidłowości - wszystkie parametry są w normie, lub też nie widać innych substancji (tj. białko, ciałka ketonowe, itp.).

Badanie hematologiczne wykazało tylko, że HCT (procent czerwonych krwinek we krwi) jest na pograniczu normy.

Chciałbym, by ten okres się już skończył, brak wsparcia kogokolwiek trochę mnie dołuje. Szymek chyba unika rozmowy, kontaktu :( także postanowiłem, że gdy już zapyta to powiem, że to wszystko to pomyłka. Chyba nie potrzebnie go mieszałem w to wszystko.

Upadek - chory gej

Stary śpisz? - tak brzmiał pierwszy sms do przyjaciela.

Potem zaczęła się ta ciężka rozmowa. Choć nie lubię rozmawiać przez sms-y, to inaczej nie potrafiłbym.

Szymek jako pierwszy dowiedział się o moim problemie. Najprawdopodobniej zaraziłem się pewnym wirusem, HPV. Choć na pozór podobne jest do słowa HIV, to to nie to. Szymek wystraszył się jak zobaczył te połączenie liter H_V, ja zresztą również.

Ostatnio pojawiły się problemy podczas oddawania moczu. Czuję czasem pieczenie, a nawet ból. Niestety objawy te - choć myślałem o zapaleniu dróg moczowych, bo kiedyś już to miałem, to jednak nie tym razem. A może to tylko jeden z objawów. HPV objawia się to krostami w okolicach narządów płciowych. Pierwsza krostka jaką zauważyłem nie wydawała mi się podejrzana. Pomyślałem może to syfek, albo od depilacji coś wyskoczyło. Jednak poczytałem co nie co w internecie, przyjrzałem się temu "czemuś" co mi wyskoczyło, i wszystko wskazuje na HPV.

Nie wiem co ja pocznę, jeśli to na prawdę HPV. Boję się, co teraz będzie. Czy Adrian, który jeszcze o tym nie wie, nie odwróci się. Nie wiem skąd to się wzięło, mogę tylko przypuszczać, że poprzez stosunek. Przeczytałem, że to wirus, który może się odnowić, a jego całkowite wyleczenie jest nie realne.

Jestem skończony. Nie wiem jak sobie z tym poradzę :(

kontrowersyjny temat - adopcja przez geja

Dziś tak śmiechem, żartem podsunąłem koleżance temat "gej". Weź, blee, to chore, chory na umyśle - usłyszałem z jej ust. Nie sprzedając się, lekko wyraziłem swoje zdanie, co mnie obchodzi kto z kim i co..

Mamy wybrać sobie kontrowersyjny temat o którym napiszemy rozprawkę. Wiedząc jakie Kasia ma poglądy, co sądzi na temat gejów, specjalnie chciałem ją sprowokować. Udało się. Kasia znów powiedziała, chorzy na umyśle. Spytałem, a co to takiego gdyby jednak zaadoptowali dziecko?

Odpowiedź nie była zaskakująca:

Ludzkość by się zepsuła - trochę jak nazistowskie hasło, czy nie? Bo dlaczego spytałem. Mieli by dzieci i te dzieci by szły w ślady rodziców i by się to tak rozrastało. Gdzie logika? pomyślałem sobie, więc spytałem skąd się biorą geje? Oni chorzy na umyśle - znów powtórzone słowa, jak w zaciętej płycie. Przecież będąc wychowankiem tradycyjnej rodziny:

 ojciec + matka = dzieci

wychodzą również dzieci-geje, i czy Ci hetero rodzice są temu winni? NIE. To nie ma nic wspólnego z orientacją, jaką posiadamy, wszystko jest wrodzone, jak nie wkomponowane w naszą naturę. I tak para homo wychowująca dziecko, nie musi wychować je na homo-dziecko, wręcz przeciwnie wychowa je na człowieka w pełni przystosowanego do życia w społeczeństwie, dając mu jednocześnie wzór jak żyć dobrze, by nie krzywdzić innych, w końcu posiadamy większy pierwiastek tolerancyjności dla siebie, innych, niż często nasi hetero-rówieśnicy.

Nie umiem opowiedzieć się jednoznacznie za tym czy:

GEJ + GEJ = DZIECKO

jest właściwym rozwiązaniem. Nie chcę nikomu bronić też by dążył do takiego zjawiska. Ja raczej bym go nie potępił, o ile owi Geje swoim postępowaniem nie naruszali by praw moralnych, ich zachowanie nie skutkowało by wychowaniem heterofoba, co w żadnym wypadku nie było by właściwe.

cho cho jak chory

taaak coś mnie wzięło i ledwo żyję :( jutro idę do lekarza, może coś zaradzi na ten stan mój tragiczny...

Edit:

- zapalenie górnych dróg oddechowych ): ble ble ble uoee uoee ): ): ):

chorować każdy może...

Ah... i na mnie padło. Ostatnimi czasy panuje jakiś wirus, który i dopadł mnie;/ Bezsilność, brak chęci, zmęczenie i ból to wszystko przyszło jak grom z jasnego nieba. Dziś już jest lepiej, doktor przepisał parę specyfików i wracam do formy:) <<nifuroksazyd>> moje uzdrowienie:d