No proszę jakie okazy na ulicach na nas czekają...

Bez komentarza ;-)

Źródło

 Ponoć w Anglii i Niemczech można podziwiać takie odbicia...

faceci też płaczą

W odniesieniu do poprzedniego postu, pisaliście od cudownym wpływie wiosny na samopoczucie. Mnie chyba dopadła wiosenna depresja - czytając to co napisałem, co piszecie Wy, łzy same cisną się na twarz.

Źródło własne

Ponoć nie jestem brzydalem. Więc powodzenie powinienem mieć - mam - ale co z tego - jak ja sam nie dopuszczam ludzi do siebie. Tak, prawda jest chyba taka, że to ja niszczę to co mogłoby być takie cudowne. 

Dziś zrozumiałem swój błąd. Gdy ktoś nie odpowiada mi na samym początku, raczej jest odrzucany, a ja się zamykam nie dopuszczając go do siebie. Taki już jestem, ale może czas to zmienić. 

By robić lepsze wrażenie próbuję wyrzeźbić swoje ciało. Chcę się podobać przede wszystkim sobie, ale i innym. 

Nie piję i nie palę - czasem oczywiście mi się zdarzy coś wypić, ale odkąd te problemy z gardłem nastały (trwa to już długo, za długo - 2 a może 3 miesiące) to unikam alkoholu, bo na drugi dzień jest jeszcze gorzej. Nie wskazane jest też zimne mleko. Tak mi się wydaje. 

Co z tego, że mam ambitne cele, co z tego, że mam w co się ubrać, co z tego, że mam jakiś tam smartfon i komputer, fajny zegarek, aparat i inne gadżety - co mi z tego wszystkiego? Gdy okazuje się, że zdrowie - to ja mam - ale nie w pełni satysfakcjonujące. 

Wiem, że to może być skutek mojej bezmyślnej młodości i każdego kroku, każdego razu w którym zabrakło z innym facetem rozsądku, a mianowicie zabezpieczenia. Ale czy to teraz coś zmieni? Nie. Dziś już nic to nie zmieni na lepsze. 

Źródło

Psychicznie obciążony powoli znów wycofuję się z poznawania ludzi. Nie chcę nikogo poznawać skoro jestem świadom, że zdrowia to ja nie mam. Taka wewnętrzna bariera. Ale gdzieś w środku siedzi taki pierwiastek co mnie kusi. 

Dziś spotkałem w pracy Waldiego - chłopaka, którego poznałem po tym jak rozstałem się z Adim i przed wyjazdem z Polski. Rozmawialiśmy jeszcze torchę po moim powrocie, ale to tylko krótka rozmowa z czatu. 

Nie wiem czemu, ale nie mogłem się powstrzymać od uśmiechu, aż mi głupio było przy innych, bo się uśmiechaliśmy do siebie i to non stop. 

Przez moment - pomyślałem sobie, czy było warto poddawać się i nie próbować? 

To spotkanie sprawiało, że znowu poczułem się szczęśliwy - mimo tego co ostatnio się z moim zdrowiem dzieje. Zapomniałem na moment o tym. Po prostu byłem "szczęśliwszy".

Dziękuję Wam za przesyłaną pozytywną energię!

szczęśliwy smutek

Od jakiegoś czasu czuję się szczęśliwy - to dziwne uczucie szczęścia i radości. Nie wydarzyło się nic nadzwyczajnego. Można powiedzieć nic się nie wydarzyło, co poprawiało by mój byt. Ale mimo wszystko próby uszczęśliwienia samego siebie, chociażby przez to, że to szczęście i radość sobie wmawiam nic innego się nie dzieje. 

Wręcz przeciwnie dzieje się ale coś złego - może przesadzam lekko, ale:

1) Problemy z zębami są coraz bardziej męczące. Robiłem jakiś rok, może nawet ponad zęba kanałowo - okazało się u innego dentysty, że odwalił tamten maniane - leczenie było tylko dla picu, a ja 300 zł wywaliłem w błoto. Dziś ząb mnie boli nadal. 

Jakby tego było mało, to po przeciwnej stronie, również jest 6-tka, która mnie boli - trzeba ją robić kanałowo - a to spory koszt ;-( I niestety brak pewności, że wszystko będzie dobrze. Wyrwać można, ale potem mogą się rozejść inne i poskutkuje to, tym, że powstaną szpary - tego nie chcę. 8-ki też próbują się wydostać i nie koniecznie prosto ;-( Wyjście jedno z możliwych to ekstrakcja - koszt 200 zł od sztuki - auuua.

2) Często pojawiające się afty, suchość gardła - jakiś stan wirusowy - lekarz zlecił badanie krwi i moczu. Niektóre z wskaźników lekko były obniżone (poniżej normy). Stwierdził, że powinienem uprawiać jakiś sport na świeżym powietrzu... Niestety na to brakuje mi czasu. Staram się jeść więcej ważyw niż zwykle, ale efektów nie widzę. 

3) Od jakiegoś czasu w okolicach ust pojawiają mi się maluteńkie krostki - na początku pomyślałem może to jakiś pryszcz, ale dziś to już sam nie wiem - co to.

4) Dziś mnie dobiło. Biorąc kąpiel dostrzegłem jakieś rany na swoim członku. Chyba zwariuję. Z nikim się nie spotykam, nie było żadnego zbliżenia, nic i tu nagle coś takiego - ręce mi już opadają nie mam siły na ten mój organizm. 

No i tym sposobem szczęście, które było znikąd zamienia się w smutek i bezradność. 

Szczęśliwi czasu nie liczą

Źródło

kłykciny - spier*** mi stąd!

No ten temat przewija się już chyba setny albo i więcej razy. No ale cóż, problem nie ustępuje, nie znika. A moja psychika już wysiada.

Wiem, wiem, czytałem, to tak jak z grudkami perlistymi - można je mieć i nic nie szkodzą, ale są ludzie którym przeszkadzają do tego stopnia, że wariują, muszą się ich pozbyć by móc żyć spokojnie.

Tak ja nie mogę spokojnie żyć. Liczę, że to wszystko zacznie niknąć, zacząłem ze sportem, by może poprawić kondycję - co się okazało? Po tygodniu moja jedna stopa odmówiła posłuszeństwa. Nie mogę biegać, taki ból, że szok. Ledwo co chodzić mogę, dzięki Bogu mam maść która bardzo pomaga, przy jakiejkolwiek czynności ruchowej stosuję ją i jakoś idę. Z dnia na dzień jest lepiej, ale o bieganiu mogę przez ten tydzień zapomnieć. Został mi tylko rower, tu o dziwo nie czuję bólu.

Odkąd pierwszy raz zastosowałem aldarę i pojawił się te problemy jakie było widać na załączonym zdjęciu, tak już 3 raz zdarzyło mi się, że ni  stąd ni zowąd na penisie i napletku pojawiają się zaczerwienienia, plamy czerwone. Ogólnie to nie boli. Czasem zaswędzi, ale staram się myć te miejsce bardzo często - nie czuć jakiegoś specjalnego zapachu etc, jedyne co to jest lekko opuchnięte i wydaje się być mokre od czegoś... - bez głupich domysłów ;-) po prostu skóra nie jest sucha.

Normalnie to już nie mogę o tym myśleć i bardzo mi ciężko wgl. jakoś się odnaleźć w świecie, w tym by spróbować kogoś poznać. Każda próba spełznie na niczym bo strach jest większy.

Chyba zwariowałem... ;-(