01.01.2014

Zawsze tak jest, że coś się kończy coś zaczyna. 

Dziś mamy już za sobą ten etap. Rok 2013 uważam za zakończony - wbrew wszystkiemu pozytywnie zakończony. Rozpoczynam tajemniczą przygodę z nowym nastawieniem, że będzie jeszcze lepszy ten 2014. 

By móc mówić o podsumowaniach, musiałem cofnąć się do grudnia 2012 roku, gdzie to za pewne padły jakieś postanowienia.

Życzyłem zarówno sobie jak i Wam spełnienia marzeń i wiecie co, moje największe marzenie, dziś jest już w toku realizacji. To długi proces, ale jestem na takim etapie gdzie już 1/5 jest za mną, za chwile będę mógł pisać o 2/5. Moja kariera naukowa idzie w bardzo dobrym kierunku, także ogromnie się cieszę. 

Super sprawą był mój urlop poza granicami Polski, 2 bite miesiące spędzone w "drugiej ojczyźnie" - rewelacja. Miliony nowych doświadczeń z tym się wiązały. 

Niezapomniane przeżycia, emocje, moja pierwsza lekcja w szkole! 

Ick ♥ das:) Ja ♥ to :)

Poprawa, znaczna poprawa stosunków z moim Przyjacielem. Szczególnie w schyłku minionego roku. Dorośnięcie do faktu, kim jestem. Chyba się zaakceptowałem.

Poprawa kontaktów w rodzinie. Choć momentami są tam niesnaski.

Niestety są też minusy...

- znajomość z Adim nie rozwinęła się tak jak tego chciałem.

- zdrowie nie jest w takiej zajefajnej formie, jak bym tego chciał.

- zaniedbania znajomych, kosztem kariery naukowej.

- chwile smutku, związane z brakiem bliskich u boku.

Patrząc na te fajowe dokonania minionego roku, to to co jest minusem to pikuś...

W tym roku kilka postanowień:

- jeszcze większy rozwój własny,

- ograniczenie w dostępie do komputera!!!,

- powrót do pracy nad moim ciałkiem (cel: 6-pak/kaloryfer - byłoby fajowo)

- poszukiwania pracy powiązanej z hobby,

- polepszenie relacji na linii ja - znajomi/przyjaciele,

- mniej chamstwa, a więcej przyjaznego nastawienia,

- trochę więcej myśleć o sobie, nie o innych.

- praktyki z przyszłością,

- kurs wakacyjny, 

- wyjazd na chwilę do "drugiej ojczyzny"

Nie będę wymyślał więcej bym sprostał temu.

Taką fryzurkę chciałbym mieć ;-) mega podoba mi się takie ułożenie włosów :):)

w przedeniu świąt

Człowiek zabiegany, brakuje czasu zupełnie na wszystko. 

W tym wszystkim by przeżyć pomija się takie błahe rzeczy co w późniejszym czasie skutkować może obarczaniem się winą, że jest już za późno na wyrażanie uczyć. Na wyznanie komuś "Kocham Cię, ...".

Los mój tak się potoczył, że od powrotu z zagranicy rozpoczął się okres gonitwy, walki o przetrwanie. Dzień się zaczyna zazwyczaj już o 6.00 i tak w biegu śniadanie, poranna toaleta, o 7.30 wybiegam już na uczelnię, by o 8.00 już być nie spóźnionym i nie szastać na lewo i prawo kwadransem akademickim. Godziny mijają, a ja ślęczę na uczelni i o ile czegoś nowego się tam uczę to spoko, gorzej jak ten czas tracę na to by być tam ot tak sobie, od rana do nocy 18.00/20.00 Gdy dzień kończy się o 15.00 to od 16.00 już pracuję. Upragniony weekend nigdy dla mnie nie nastaje, bo w sobotę lecę do pracy, a niedziela gdzie winno się znaleźć chwilę na rzeczy takie przyziemne spędzam również w pracy. W te dwa dni gdzieś trzeba jeszcze upchać naukę, czasem się uczę..., jakieś zakupy by móc żyć. 

Gdzie w tym wszystkim czas na to by spotkać się ze znajomymi? Niestety po 20.00 zwykle już padam z nóg w dni powszednie, a w weekendy ten czas zwykle jestem w pracy. 

Tak jak czas świątecznych przygotowań rozpoczyna się już lekko na początku grudnia a nawet w końcówce listopada to nie zdołałem poczuć, ani przez chwilę atmosfery świątecznej. Obawiam się, że ten czas właściwie nie nastąpi, bo gdy dni umykają jak szalone, ja siedzę w pracy i liczę godziny, kiedy to będę miał swoje pięć minut, pięć minut trwające 3 dni po czym czar pryśnie i wrócę do gonitwy... Czasem to łza w oku się kręci, z niemocy, z braku czasu i bezsilności.

Tyle bliskich mi osób w około, a ja czuję, że ich zaniedbuję, najgorsze w tym wszystkim jest to, że nigdy nie wiadomo, kiedy jest nasz koniec, kiedy szansa na kontakt zostaje utracona na wieki. 

Z tego powodu najbardziej ubolewam nad tym, że bieg i pośpiech życia odebrał mi prawo bytności w otoczeniu ludzi bliskich mojemu sercu.

czas się przyznać - tęskno mi

Chcę poruszyć dwie sprawy pierwsza to ta z tytułu tego postu.

Nikt mnie tu nie krzywdzi, nie dzieje mi się krzywda, ale chyba powoli osiągam szczyt wytrzymałości, czasem mam już dość bycia poza domem - tęsknię za osobami do których się tak bardzo przyzwyczaiłem nie ważne czy to tymi z pracy czy tymi z którymi byłem w kontakcie od dawien dawna.

Brakuje mi tu przyjaciół, kogoś z kim mógłbym się spotkać, wyjść czy to na piwo, czy to by tylko się przejść czy cokolwiek innego.

Brak pracy - problem z jej znalezieniem polega na tym, że nie jestem tu ani zameldowany, ani nie mam innych dokumentów sprawia, że jest ciężko.

Kolega co prawda zaproponował mi, że mógłbym się tu zameldować, ale nie mam pewności czy wytrzymam z nim. Jest miły, okej, ale denerwujący, czasem zachowuje się nad opiekuńczo co mnie irytuje. Nigdy nie znałem tego, że ktoś się w jakiś sposób - no może inaczej - w sposób widoczny o mnie martwi czy myśli. Jego pytania o moje samopoczucie i to  czy się nie nudzę - irytujące, ja w życiu tego nie doświadczyłem i nie ukrywam nie umiem się z tym obejść.

Od kilku dni znajomi mi piszą, żebym się nie poddawał i na upartego szukał tu jakiejś pracy. Co mnie bardzo mile zaskoczyło to odzywają się również osoby, z którymi kontakt w jakimś tam momencie się urwał czy osłabł.

Po jednej z takich rozmów poczułem się jakby ktoś stał koło mnie i był podporą gdy będę potrzebował pomocy.

Jest jeszcze jedna rzecz, która mnie lekko niepokoi, a może popycha w zamyślenie...

Otóż od kilku dni miewam sny, śnią mi się miliony rzeczy i gdy się budzę wiem, że było tego mnóstwo. W ciągu dnia przydarzają mi się sytuacje w których przypominam sobie o czymś co mi się śniło. Po prostu ten sen to akurat wskazówka na coś.

Któregoś dnia śniło mi się że rozmawiałem z kimś mi bardzo bliskim - bardzo rzadko widzę twarz więc często tylko przypuszczam o kim śniłem. Tym razem czułem, że to ktoś bliski, nie wiedziałem kto, ale rozmawialiśmy czułem, że ta osoba ma problemy, coś jest nie tak, ktoś cierpi.

Wszystko wskazywało, że miałem na myśli swojego przyjaciela, lecz się myliłem. Napisałem do Przyjaciela rozmawiałem z Nim, nic się nie wydarzyło, sumienie lekko zaspokojone. Jakiś czas później dowiedziałem się o wypadku kolegi - dzięki Bogu nic mu się nie stało - w tym momencie uświadomiłem sobie, że ten sen to była ta rozmowa. To ta trudna i mało przyjemna wiadomość.

Kolejny sen to już totalny "odjazd".  Śniła mi się taka sytuacja, jestem u kolegi, raczej takiego lekkiego szaleńca, co to po nim mogę spodziewać się wszystkiego. Mieliśmy gdzieś jechać, ale On musiał się wykąpać. Idę się wykąpać - powiedział. Choć ze mną umyjesz mi głowę - padło rozkazująco. No coś Ty - odparłem. I tak się sprzeczaliśmy o to przez chwilę, jak zawsze się sprzeczamy gdy chce bym coś zrobił co nie jest koniecznie w moim typie, lub gdy nie chcę czegoś robić, itp. Kolejna scena to gdy stałem nad wanną i myłem mu głowę wyglądało to trochę jak scena z filmu porno... i właściwie z czasem się to tak przekształciło. Doszło do czegoś więcej.

Nie ma to odzwierciedlenia zupełnego w rzeczywistości, ale pewne odniesienia - dziś pisałem ze znajomymi i pisałem z pewną osobą, która choć słownie, choć tylko małymi gestami chciała złagodzić moją tęsknotę. - Może to co piszę wydawać się irrealne - chore, ale prawdą jest, że czasem słowa osób na których nam zależy - bliscy - potrafią wpłynąć na nas odmiennie, a i odbudować nasze samopoczucie.

--

Tak czy owak to mogę im podziękować, bo dzięki temu otwierają się oczy.