na playa de łez

Nie wiem, czy wy zauważanie wśród swoich mediów społecznościowych coś takiego, co jeszcze chyba nazwane nie zostało, a może ja o tym jeszcze nie słyszałem, oficjalnie nie słyszałem.

Już jakiś czas temu zauważyłem, że obecność w sieci wcale nie daje mniej pożytku, niż wyrządza szkody.

... to co robisz

Te wakacje były mi bardzo potrzebne. Ledwo dobrnąłem do końca roku szkolnego. Ostatnie tygodnie były koszmarem.

Byłem jak flaki, bez chęci, bez werwy, bez tchu, bezsilny i bezradny - jak ktoś zmuszony do robienia czegoś czego się nie lubi.

Nie pomogło nawet to, że to przecież zawód i praca moich marzeń. Nie.

Nastały wakacje i rozpocząłem je szczęśliwie. Przejażdżki rowerowe, spotkania z bliskimi, rodziną, ale bardzo szybko okazało się, że to nie jest to czego ja potrzebuje. 

Już w połowie lipca czułem pustkę. Czułem się sam, tak jak teraz czuję się sam. Opustoszałem wręcz. 

A może by tak do raju?

I choć nie chcę tego przyznać, anie przed sobą, ani przed nikim innym, to jegnak czas to powiedzieć. Dopadła mnie depresja, depresja związana z jesienią!? 

Źródło

Nazwałbym ten stan beznadziejnym ze względu na doskwierającą mi samotność. Nie ma nic gorszego, jak właśnie ta cholerna samotność. 

Co mi z tego, że na randkowym ktoś do mnie zagaduje, co mi kurczę z tego, gdy te zagadywanki są tak bezcelowe. Ktoś zaczepia, pisze, wykazuje chęć by się poznać, a gdy tylko moment się nadaża znika. Takich przypadków jest cała masa. Ogromnie mnie to wkurza, bo rozumiem pożegnać się i skończyć rozmowę, ale nie ma nic gorszego, od tępej ucieczki.

Ostatni nawał pracy zarówno zawodowej jak i związanej ze studiami wyraźnie odbija się na moim zdrowiu, ale cóż muszę dać radę. Co chwilę mówię, sobie, że dam radę, bo jak nie ja to kto? - Marnie to mi idzie.

To taka chora machina. Pracowałem na 0.5 etatu brakowało mi kasy, pracuję na 0,75, a nawet na 0,8 czy 0,9 etatu i też mi tej kasy brakuje. Najbardziej mnie wkurza to, że nie widzę różnicy pomiędzy życiem sprzed kilku miesięcy, a teraz. Choć nie ma co pomijać faktu, że kilka miesięcy temu, to za mieszkanie płaciłem 400 zł, a nie 600 tak jak teraz, a różnica 200 zł jednak robi swoje i to może być właśnie ta różnica którą teraz nadrabiam etatem od tej półówki. 

Dziś wróciłem z pracy padnięty, kolejny dzień dobitki. Tak złego dnia jeszcze nie miałem, tzn. miałem, ale dawno go nie było. Eh...

Wszedłem na FB i tak dostrzegłem pewien arykuł dwóch Polaków na Filipinach "Ucieczka do raju". W mojej głowie od jakiegoś czasu pojawia się pomysł, a raczej pragnienie ucieczki. Po przeczytaniu relacji chłopaków o życiu w tamtych rejonach, moje serce zaczęło bić szybciej, jakby poważnie się zastanawiało nad tym czy, aby nie postawić losu na jedną kartę i nie zaryzykować ucieczką do raju. 

Myślę, ża dla mnie to raj by nie był. Co z pracą, skoro tam legalnie pracować bym nie mógł. A jaka inna? No dobra, pomysł by się może i znalazł, ale..., ryzykowałbym bardzo dużo - właściwie to tylko nieukończone studia magisterskie. 

Nic innego mnie nie trzyma. Nic poza studiami nie trzyma mnie w tym miejscu. W domu/na stancji też mnie nic nie trzyma, w mieście i okolicy również nie, może tylko przywiązanie, chwilowa chęć przebywania w okolicy. 

Swoją drogą to ciekawie mnie podejście Filipińczyków do homoseksualizmu, bo jeśli miałbym tam stracić życie to kierunek swoich myśli wolałbym zmienić. Świadoma śmierć jest gorsza od nieświadomej.

Zastanawiając się ostatnio nad swoją przynależnością terytorialną doszedłem do wniosku, że nie mogę powiedzieć, że czuję się Polakiem. Czuję się Europejczykiem. W sercu, gdzieś wewnątrz miejsce rezerwuje dla swoich dwóch ojczyzn. Może wydawałoby się, że skoro mieszkam tu w Polsce, to tego miejsca jest dla Polski więcej, nic bardziej mylnego, jak nie równomiernie, to nawet mniej. 

Tak na koniec, chciałbym się bardzo uwolnić od tego narzekactwa, od ciągłego zrzędzenia, że jest źle i się coś chrzani, albo wali. Lecz patrząc lekko z boku, nie umiem odgrzebać tych dobrych rzeczy w stosie utrudnień.

Idę spać,

a tym, którzy nie uciekli,

dziękuję:)

Ściskam:)

Geje na językach III - gdy plujesz mi w twarz

Kilka dni temu pewna osoba (tak to Ty moja Droga) zadała mi pytania:

Wiesz, czasami się zastanawiam jak Wy znosicie takie docinki nieświadomych Waszej orientacji znajomych. Co się dzieje w Waszym wnętrzu, sercu duszy? Nie masz czasami ochoty wykrzyczeć im prosto w twarz kim jesteś?

Odpowiedziałem następująco:

Co czuje? Trudne pytanie, zawsze zadaje sobie pytanie, co on/ona o takim geju wie. Jak by mnie potraktowali? 

(...) Myślę, ze był by to kolejny powód do docinek. - Tak jest w pracy.

Źródło: ustka.pl

Tak po chwili zastanowienia, po dłuższej refleksji dochodzę do wniosku, że w wielu przypadkach

zostałbym wykluczony z gry - jaką jest współistnienie z innymi ludźmi. A to uczucie bardzo boli. Skąd to wiem? Z ust ludzi, którzy to już przeżyli.

Samotność jest jak choroba, gdy ludzie traktują Cię jak trędowatego, chorego na ADIS/HIV i nie wiem co jeszcze wówczas stajesz się taki malutki, taki bezwartościowy.

Dobrze gdy znajduje się ktoś kto Cię wspiera, ale życie często gęsto wystawia nas na próbę samemu, bez wsparcia innych. 

Poza nią (pracą) dziś nie mam przyjaciół w znaczeniu znajomych - co się z nimi spotykam... - taki samotnik się ostał... - i tu pytanie co by powiedzieli Ci dalsi znajomi co to kiedyś z nimi jakiś kontakt był... zakładam, że podobnie, mało kto nie zwrócił by na to uwagi, mało kto by przemilczał i nie skomentował głupio tego. 

 Właściwie to nie potrzebuję tych ludzi do szczęścia, ale czuć na sobie czyjś wzrok, czuć ciężar z jakim styka się rodzina nie jest przyjemnie, tym bardziej, że są mi ważni.

 

O pochodzeniu trudno czasem mówić. Było jak był nic teraz tego nie zmieni. 

Źródło: (fot. Kampania Przeciw Homofobii)

(...) Więc sądzę, że zdanie byłoby jedno i to same. Pedał. Cwel. Pedzio. Pedofil. - Tak tak się definiuje gejów w tamtych stronach.
Zawsze boli gdzieś w sercu na dnie, że nie możesz być traktowany jak wszyscy, na równi, bo ktoś Cię skreśla.

I tak co czuję? Czuję ból, którego nie opiszesz słowami, bo nic fizycznie Cię nie boli, nic nie dolega - objaw brak. Jednak dusza cierpi, ciało również tylko nie tak jak po uszkodzeniu mechanicznym. 

Wiele razy chciałbym powiedzieć, co ty za brednie opowiadasz, lecz cóż trzymam język za zębami. Głupi uśmiech, obojętność niekiedy i odchodzę. Moja babcia mówi "ciszej jesteś, dalej jedziesz" - może to i racja. 

Z drugiej strony szukam analogii w tym naszym żywocie. Skoro człowieka grubego często się nie lubi, bo jest gruby, to geja można nie lubić bo jest gejem - wytłumaczenie jest? Jest. Co z tego, że cholernie głupie, czy ktokolwiek się nad tym zastanawia? Może tylko taka osoba której sprawa dotyczy, ten gej i ten gruby człowiek.

Easter - Wielkanoc

Wielkanoc nadchodzi wielkim krokiem. Niby to najważniejsze święto dla chrześcijan, dla mnie jakoś tak bez polotu. Brakuje mi w tym święcie tradycji wyniesionej z domu. Szkoda, bo przecież bardzo lubię tradycję, to co z nią związane, zwyczaje i obyczaje.
Stukać się jajkami lubię - to jedyny "zwyczaj" jaki obchodzimy, wspólne śniadan/ko/ie owszem jest, ale to za mało. No cóż nie ma i trudno się mówi.

Może jak znajdę mojego Lubego to wszystko się zmieni i będziemy świętować ;-) ale przyszłość pokaże.

Póki co to samotność doskwiera. Oj uciążliwa jest, ludzie się odwracają, ja jestem nie do zniesienia: wredny (a Ty moja droga nie kłóć się proszę, że to wymyślam), oschły, poważny i mało wyluzowany. Brrr... ciekawy jestem jak bym wypadł w waszych oczach, gdybyście przypadkiem mnie poznali, tak gdybyśmy się nie znali, nie wiedzieli, że my to my. Wówczas była by chyba wierna ocena stanu faktycznego :d

Ale wracając do Świąt, to:

 życzę Wam spokojnych, pogodnych, miłych, radosnych po prostu odlotowych Świąt Wielkiej Nocy ;-) Najlepiej w gronie najbliższych Waszemu sercu ;-) oby w te święta nikt z nas nie poczuł się samotnie - to takie moje życzenie na święta:)

GB Pics GB Bilder

Coś zupełnie nie w moim typie, ale jakoś przypadkiem natrafiłem na to w sieci... 

faceci też płaczą

W odniesieniu do poprzedniego postu, pisaliście od cudownym wpływie wiosny na samopoczucie. Mnie chyba dopadła wiosenna depresja - czytając to co napisałem, co piszecie Wy, łzy same cisną się na twarz.

Źródło własne

Ponoć nie jestem brzydalem. Więc powodzenie powinienem mieć - mam - ale co z tego - jak ja sam nie dopuszczam ludzi do siebie. Tak, prawda jest chyba taka, że to ja niszczę to co mogłoby być takie cudowne. 

Dziś zrozumiałem swój błąd. Gdy ktoś nie odpowiada mi na samym początku, raczej jest odrzucany, a ja się zamykam nie dopuszczając go do siebie. Taki już jestem, ale może czas to zmienić. 

By robić lepsze wrażenie próbuję wyrzeźbić swoje ciało. Chcę się podobać przede wszystkim sobie, ale i innym. 

Nie piję i nie palę - czasem oczywiście mi się zdarzy coś wypić, ale odkąd te problemy z gardłem nastały (trwa to już długo, za długo - 2 a może 3 miesiące) to unikam alkoholu, bo na drugi dzień jest jeszcze gorzej. Nie wskazane jest też zimne mleko. Tak mi się wydaje. 

Co z tego, że mam ambitne cele, co z tego, że mam w co się ubrać, co z tego, że mam jakiś tam smartfon i komputer, fajny zegarek, aparat i inne gadżety - co mi z tego wszystkiego? Gdy okazuje się, że zdrowie - to ja mam - ale nie w pełni satysfakcjonujące. 

Wiem, że to może być skutek mojej bezmyślnej młodości i każdego kroku, każdego razu w którym zabrakło z innym facetem rozsądku, a mianowicie zabezpieczenia. Ale czy to teraz coś zmieni? Nie. Dziś już nic to nie zmieni na lepsze. 

Źródło

Psychicznie obciążony powoli znów wycofuję się z poznawania ludzi. Nie chcę nikogo poznawać skoro jestem świadom, że zdrowia to ja nie mam. Taka wewnętrzna bariera. Ale gdzieś w środku siedzi taki pierwiastek co mnie kusi. 

Dziś spotkałem w pracy Waldiego - chłopaka, którego poznałem po tym jak rozstałem się z Adim i przed wyjazdem z Polski. Rozmawialiśmy jeszcze torchę po moim powrocie, ale to tylko krótka rozmowa z czatu. 

Nie wiem czemu, ale nie mogłem się powstrzymać od uśmiechu, aż mi głupio było przy innych, bo się uśmiechaliśmy do siebie i to non stop. 

Przez moment - pomyślałem sobie, czy było warto poddawać się i nie próbować? 

To spotkanie sprawiało, że znowu poczułem się szczęśliwy - mimo tego co ostatnio się z moim zdrowiem dzieje. Zapomniałem na moment o tym. Po prostu byłem "szczęśliwszy".

Dziękuję Wam za przesyłaną pozytywną energię!

Idąc pieszo...

Tak się zastanawiam od pewnego czasu czy ja tu mam szansę kogoś poznać?
Może najlepiej byłoby zmienić otoczenie ludzi?
Może inne miasto..., co mi z tego co mam jak nie mam najważniejszego - miłości=ukochanego...

Można mieć wielu przyjaciół, znajomych, dobrą pracę, wgl. pracę, wiele zainteresowań, parę zapychaczy - tak by czas zmarnować, ale bez NIEGO się nie obejdzie. Czemu to takie trudne - wiem, wiem nikt nie zna odpowiedzi, tak sobie głośno myślę.

Idąc sobie chodnikiem myślałem czy to lewą, czy jednak prawą stroną tego chodnika winno się iść?

Poboczem drogi to lewą ale chodnikiem - hm...? Ktoś kiedyś mówił o prawej, ale obserwując ludzi to Oni sami nie wiedzą - ja również.

torebka Folk

ran-DeWu

Od momentu gdy rozpoczęły mi się studia cierpię na obsceniczny brak czasu. 

Niektórzy to doskonale wiedzą ;-) tak, tak, właśnie Ty ;-)

Ale jak tu żyć w tej ponurej, choć jak to wspominał sansenoi i samotność jest piękna, cudowna i urocza ;-) 

Ja tak nie lubię, nie lubię samotności, nie lubię być odizolowany od ludzi, a jakoś tak się właśnie czuję.

W tygodniu latam jak głupi na uczelnię - już mam jej powoli dość, mimo iż tyle ciekawych rzeczy się dowiaduję, kocham to :D ale szczerze powiedziawszy to już mnie przerasta, a raczej moje możliwości, ileż można jechać na "półprztynomności"? 

Wracając do tej samotności, to nie cierpię tego, a! czasem mam odchyły i muszę być sam, sam na sam z moimi myślami.

Próbowałem poznać kogoś, no i co?

Próba 1. 

Rówieśnik, wow - żadko mi się zdarza, by spotkać rówieśnika, tak strikte rówieśnika :D 

Wygląd: przystojniak, szczupły, wysoki, blądas, uśmiechnięty, piękne oczy.

Osoba: 

Ale pierwsze co we mnie uderzyło, to to, że zaczął mówić o swoich byłych, którzy to go męczą telefonami, sms. Co mnie to obchodzi??? Rzucał kur***mi jak opętany. Zachowywał się na tyle dziwnie, że aż zwątpiłem czy aby na pewno to homo, może jakiś heteryk co szuka ofiary, powaga tak w pewnym momencie pomyślałem. 

No i myślę, że to spotkanie było chyba ostatnim, chociaż on pisze, pyta czy spotkamy się jeszcze. 

Podobało mi się to, że był facetem a nie kobietą - taki trochę dresik :D ale czy zaryzykuję i spotkam go jeszcze raz tego nie wiem...

Próba 2. 

Chłopak starszy, pisaliśmy już jakiś dłuższy czas, co prawda z przerwami, ale. Wydawał się spoko, nawet miałem chęć go poznać.

Wygląd: przystojny, szczupł, niski, brunet, śmieszek trochę.

Osoba: 

Kurde chyba to mówię każdemu, że nie poszukuję faceta krującego się na kobietę! Ała ała, jak ja mogłem być taki głupi i ślepy - masakra. Pierwszy raz wpadłem w sidło. Złamany nadgarstek, głos piskliwy, kobiecy - masakrycznie to wyglądało. Sam chód był okropny. Po około 5 sekundach jak go zobaczyłem, a po tym jak usłyszałem to po 2 sekundach chciałem uciekać. O zgrozo! nie lubię czegoś takiego, nie chcę wchodzić w relację z takimi facetami, bo to z góry jest skazane na niepowodzenie. 

Czemu prawie każdy facet musi paplać jęzorem o swoich byłych, skąd ich zna, etc.??? Co mnie obchodzi co jakiś tam X-śiński robi w życiu?! 

Przy takich ludziach to po prostu muszę udawać i unikać odpowiedzi na pytania o sobie, bo nie chcę by ktoś o mnie mówił za plecami, jaki jestem, co robię, etc. 

Jaki winien być ideał???

Przecież ideału nie ma. Ale są pewne rzeczy, których ktoś nie może mieć:

* złamania nadgarstków, etc....

* piskliwy (babski) głos,

* zniewieściały,

* chwalipięta,

* 8 cud świata,

* prostacki,

* dwulicowość,

* plotkarz.

Co się chwiali???

* mądrość,

* prostota,

* naturalność,
* zachowania typowego faceta.

Reszta jest względna. 

Chyba za dużo wymagam od tych istot z mojej okolicy? Albo ja jestem taki "słaby", że oni nie chcą wchodzić w relacje.

P.S. Zdjęcia 1,2,4 przedstawiają przystojniaków, na 3 zdjęciu facet mimo iż może przystojny bo brak mu tego czegoś :P

Tak wybredny jestem - chyba. To kryterium jest tak głęboko zakorzenione, że nie sposób się od niego uwolnić.

zimnoooo i samotnoooo

Polska złota jesień. Piękna błyszcząca, kolorowa i przepełniona promieniami słońca.

eeeeeeeyh??? co ja gadam - tu jest tak zimno, że zamarzają mi już wszystkie kończyny. Nóg nie czuję. Ręce lodowate. Głowa ciepło-zimna - maaaaaaasakra. Ja chcę już do ciepłych krajów, ale to juuuż! Kto mnie wyśle??? Plis! :D

Fellow victim pisze o kocu rozgrzewaczu - muszę i ja zainwestować w to, bo samotnie to ciężko będzie przetrwać te zagubienie. Póki co tułam się po mieszkaniach - bo to standard - nie mam gdzie wynająć pokoju - jak nie cena mnie wygania, to Ci ludzie jacyś porąbani, się ustawiają, już się wybieram, dzwonię jeszcze raz by dokładnie potwierdzić adres - a tu, ale to ja szukam raczej tylko .... jakieś bzdetne wyjaśnienie. Aha. Dobra dzięki. Pozdrawiam - i kończę ta farsę, ble, ble, bla, bla.

Zimnoooo i samotnoooo - przydałby się ktoś kto by mi swoje ciepło samą obecnością przekazywał, aaaaale bym był szczęśliwym, chyba - nie na pewno najszczęśliwszym chłopakiem na tej ziemiiiiiii! iiii tak jeszcze raz szczęśliwszym, a może ktoś się znajdzie? 

Pozdrawiam Was gorąco choć temperatura to tu jakaś masakra.

czułość

Ostatni czas to dla mnie coś wyjątkowego.

Praktyki w szkole okazują się dużym krokiem na przód, podoba mi się ogólnie. Niebawem przede mną lekcje w moich rękach, a potem kolejny krok i tak kolejny. Wszystko kroczy na przód, ale!? co dalej z życiem. Cieszę się że udało mi się wyhaczyć szkołę i mogę się w jakimś stopniu realizować.

Ale ten wpis nie o tym. Odwiedziła mnie koleżanka jak wiecie, to było bardzo piękne, piękny czas, radość i uśmiech, i łzy.

Człowiek jest straszny gdy zna słaby punkt to nie zawaha się go użyć. Mieliśmy sprzeczkę, wynikało to przez nieporozumienie, ale źle dobrane słowa sprawiły ból. Potem łzy Kasia źle odebrała moje słowa, a ja źle je wyraziłem i eh... choć to ja wypowiedziałem pierwszy niewłaściwie to co miałem na myśli, to zabolało mnie to że sam ją uraziłem. Czułem się jak kawał skurwiela. Potem jakoś te myśli i sam się złamałem łzy...

Wtedy gdy słowa zaczęły prostować jedno źle dobrane słowo znaleźliśmy się bardzo blisko, mam na myśli, sam nie wiem co... Zarówno Kasia jak i ja przytuliliśmy się, próba wzajemnego opanowania była trudna. Mi było źle bo Ją skrzywdziłem, Jej było też źle bo była skrzywdzona. Kilka słów, sporo łez i tak zasnęliśmy.

Ale nim to, to w mojej głowie, zaświtało, albo nie jest to taka zwykła koleżanka, albo po prostu ją lubię i czułem się jak ostatnia świnia. Gdy jej ręka dotknęła moich włosów - pogłaskała je - w sercu coś się odezwało.

Bardzo brakuje mi bliskości. Chciałbym kogoś spotkać móc się przytulić i w końcu chociaż na chwilę zapomnieć o Bożym świecie.

czas się przyznać - tęskno mi

Chcę poruszyć dwie sprawy pierwsza to ta z tytułu tego postu.

Nikt mnie tu nie krzywdzi, nie dzieje mi się krzywda, ale chyba powoli osiągam szczyt wytrzymałości, czasem mam już dość bycia poza domem - tęsknię za osobami do których się tak bardzo przyzwyczaiłem nie ważne czy to tymi z pracy czy tymi z którymi byłem w kontakcie od dawien dawna.

Brakuje mi tu przyjaciół, kogoś z kim mógłbym się spotkać, wyjść czy to na piwo, czy to by tylko się przejść czy cokolwiek innego.

Brak pracy - problem z jej znalezieniem polega na tym, że nie jestem tu ani zameldowany, ani nie mam innych dokumentów sprawia, że jest ciężko.

Kolega co prawda zaproponował mi, że mógłbym się tu zameldować, ale nie mam pewności czy wytrzymam z nim. Jest miły, okej, ale denerwujący, czasem zachowuje się nad opiekuńczo co mnie irytuje. Nigdy nie znałem tego, że ktoś się w jakiś sposób - no może inaczej - w sposób widoczny o mnie martwi czy myśli. Jego pytania o moje samopoczucie i to  czy się nie nudzę - irytujące, ja w życiu tego nie doświadczyłem i nie ukrywam nie umiem się z tym obejść.

Od kilku dni znajomi mi piszą, żebym się nie poddawał i na upartego szukał tu jakiejś pracy. Co mnie bardzo mile zaskoczyło to odzywają się również osoby, z którymi kontakt w jakimś tam momencie się urwał czy osłabł.

Po jednej z takich rozmów poczułem się jakby ktoś stał koło mnie i był podporą gdy będę potrzebował pomocy.

Jest jeszcze jedna rzecz, która mnie lekko niepokoi, a może popycha w zamyślenie...

Otóż od kilku dni miewam sny, śnią mi się miliony rzeczy i gdy się budzę wiem, że było tego mnóstwo. W ciągu dnia przydarzają mi się sytuacje w których przypominam sobie o czymś co mi się śniło. Po prostu ten sen to akurat wskazówka na coś.

Któregoś dnia śniło mi się że rozmawiałem z kimś mi bardzo bliskim - bardzo rzadko widzę twarz więc często tylko przypuszczam o kim śniłem. Tym razem czułem, że to ktoś bliski, nie wiedziałem kto, ale rozmawialiśmy czułem, że ta osoba ma problemy, coś jest nie tak, ktoś cierpi.

Wszystko wskazywało, że miałem na myśli swojego przyjaciela, lecz się myliłem. Napisałem do Przyjaciela rozmawiałem z Nim, nic się nie wydarzyło, sumienie lekko zaspokojone. Jakiś czas później dowiedziałem się o wypadku kolegi - dzięki Bogu nic mu się nie stało - w tym momencie uświadomiłem sobie, że ten sen to była ta rozmowa. To ta trudna i mało przyjemna wiadomość.

Kolejny sen to już totalny "odjazd".  Śniła mi się taka sytuacja, jestem u kolegi, raczej takiego lekkiego szaleńca, co to po nim mogę spodziewać się wszystkiego. Mieliśmy gdzieś jechać, ale On musiał się wykąpać. Idę się wykąpać - powiedział. Choć ze mną umyjesz mi głowę - padło rozkazująco. No coś Ty - odparłem. I tak się sprzeczaliśmy o to przez chwilę, jak zawsze się sprzeczamy gdy chce bym coś zrobił co nie jest koniecznie w moim typie, lub gdy nie chcę czegoś robić, itp. Kolejna scena to gdy stałem nad wanną i myłem mu głowę wyglądało to trochę jak scena z filmu porno... i właściwie z czasem się to tak przekształciło. Doszło do czegoś więcej.

Nie ma to odzwierciedlenia zupełnego w rzeczywistości, ale pewne odniesienia - dziś pisałem ze znajomymi i pisałem z pewną osobą, która choć słownie, choć tylko małymi gestami chciała złagodzić moją tęsknotę. - Może to co piszę wydawać się irrealne - chore, ale prawdą jest, że czasem słowa osób na których nam zależy - bliscy - potrafią wpłynąć na nas odmiennie, a i odbudować nasze samopoczucie.

--

Tak czy owak to mogę im podziękować, bo dzięki temu otwierają się oczy.

gdzie jesteś Kochanie???

Czy gej może kochać? - Jasne!

Kurcze tak mi brakuje kogoś bliskiego, że sobie nie wyobrażacie... Znów powrót na stare wortale - kumpello i fellow znowu przypominają o sobie. Znowu rozpoczął się ten durny etap przeglądania profili, odpowiadania często gęsto na zwykłe oferty - seksu -. To jednak nie jest to. Owszem seks jest ważny, przyjemny i tak można by mu słodzić - ale czy to na nim świat musi się opierać i kończyć??? NIE.

Pomijając już seks - jest coś czego nie potrafię zaakceptować - to wygląd - a mianowicie wielu ludzi których napotykam w mniej lub bardziej widoczny sposób pokazują swoją drugą stronę - element zniewieściałości jest w każdym z nas, to nie wątpliwe, ale są faceci którzy pokazują to na tyle, że od razu czuję do nich niechęć i choćby nie wiem co nie potrafię się z nimi zakumplować. To jest tak zwany NO-HAPPY-END.

Od dawien dawna zadaję sobie pytanie czy gdybym znalazł faceta for ever to potrafiłbym gdyby zaszła taka konieczność pokazać się światu - nie mówię tu o świecie medialnym, ale świat znajomych, bliskich - ciężko - może i tak - ale musiałbym mu bezgranicznie ufać... Mieć w nim wsparcie i nie bać się nadchodzącego jutra... Wówczas temat coming out nie byłby w żaden sposób bolesny.

Choć znam niektórych znajomych co to by głupie teksty rzucali w mą stronę. Ale może to tylko kwestia tego, że nic o mnie nie wiedzą...

Można sobie gdybać: "Gdyby babcia miała wąsy, byłaby dziadkiem." Trzeba podejść na spokojnie do tematu i iść przez życie, a nóż widelec trafię na swoją połówkę. Może gdy wrócę spojrzę na ludzi z zupełnie innej perspektywy.

Jedno jest pewne, do zniewieściałości wśród panów będę musiał przywyknąć. Jakoś tak bardziej to rzucało mi się w Niemczech... Może z czasem sam będę takim facetem, co to będzie niechciany... hahaha - czas leci, lata też - im człowiek starszy tym gorzej znaleźć sobie partnera, ale jeszcze gorzej Go zatrzymać. Tak, znaleźć można szybko - zatrzymać oj oj oj, sami wiecie jak to jest...

W nawiązaniu do mojej domowej pracy załączam fotkę ;-)

P.S. Ciekawe czy moje płytki też będą tak efektywnie wyglądały :D

wołanie w przestrzeń - przyjacielu gdzie jesteś?

Gdy patrzymy na związki naszych przodków, wyglądają one tak bardzo imponująco. Moja babcia, ma już 77 lat, i nie straciła kontaktu ze swoją przyjaciółką mimo odległości, mimo tego, iż każda z nich prowadzi swoje życie, czasami prowadzące pod górkę.

Kiedyś ludzie byli bardziej rzetelni, trzymali się siebie - ich ufność była tak głęboka jak głębokie jest jezioro Bajkał (1681 m). Teraz odnoszę to wszystko do siebie, do swojej przyjaźni z Szymkiem.

Nasza przyjaźń uległą niejakiej degradacji. Sypie się na każdym kroku. Każda próba spotkania się choćby na moment, choćby zamienić kilka słów, kończy się niepowodzeniem.

Zawsze coś wyskakuje, zawsze jest jakaś wymówka. Czasem to moja zmianowa praca przeszkadza, a czasem Szymek ma inne plany, albo nie może bo coś...

Kurde, w obecnej chwili wydaje mi się, że tracę połączenie z nim. Gdy zapytam co u niego, odpowiedź jedna krótka, w porządku. Dawno nie było czegoś takiego jak kiedyś, że potrafiliśmy pisać pół wieczoru. Zwykle to moje wiadomości są dłuższe, czasem pytam o coś, jednak nie uzyskuję odpowiedzi.. Tak jakbym wgl. nie zadawał pytania.

Przykro mi jest, i czasem jestem wściekły, że nie mam już do kogo się odezwać, nie mam z kim pogadać, choć przez chwilkę na inny temat.

Stasiek, mój dobry znajomy, z którym bardziej się zakumplowaliśmy, po czasie LO, też od momentu gdy poznał swoją obecną dziewczynę, przestał się odzywać, pisać... Czasem gdy coś koniecznego jest by zagadać, gdy potrzebuję kogoś, kto mu przy kompie pomoże, albo o auto się rozchodzi wtedy dzwoni.

Kurde dlaczego się tak odcinają, czy te dziewczyny nie pozwalają im na nic? Czy to tylko ich zaślepienie sprawia, że odwracają się od całego dotychczas poznanego świta?

demot - podsumowanie życia singla

Być singlem to nic złego - ponoć nic.

kurwska samotność

Odkąd nastały wakacje, przerwa w studiowaniu - wakacje - czuję się beznadziejnie. Moje miasto wymarło, brak znajomych, brak ludzi z którymi mógłbym się spotkać wypić piwo, najważniejsze wyjść z domu, spotkać się z kimś, pogadać. Ciągłe siedzenie w czterech ścianach doprowadza mnie do szału... To jest takie nudne, wręcz odrażające. 

Jedyną rozrywką w tym wszystkim jest praca, mógłbym przesiedzieć tam całe dnie, bo tylko tam mam kontakt z ludźmi, i choć często czuję się zmęczony po 8 godzinach to na myśl o tym, że w domu jest tak nudno, chętnie uciekłbym z niego.

Myślałem że poznam kogoś na f. albo k. ale póki co nic się nie zmienia, albo oczekiwania nie takie, albo po prostu brak odpowiedniej osoby.

Liczę na to, że wkrótce coś się zmieni, bo ileż tak można:D