W życiu piękne są tylko chwile

Własność: Jaro
Kopiowanie i rozpowszechnianie dozwolone z zastrzeżeniem podania źródła. 

Kiedyś pisałem, dziś już nie umiem. W tym dniu jednakże się postarałem. Bo jaki możesz dać komuś prezent, skoro ty jesteś tu, a ona tam.
Myślisz jaki możesz dać prezent, by nie przepadł jak kamień w wodę. Myśli me zebrały się nad słowem, bo to ono nas połączyło i niech będzie tym co nas do siebie motywuje.

Mówię o niej, o osobie, która wielokrotnie podniosła mnie na duchu, która swoim słowem sprawiła, że wstałem z kolan.
Ona - tak niepozorna, tak mi nieznana wyciągnęła dłoń, gdy tego potrzebowałem. Ona łez nie zmazała, ona je pokonała.

Wiem, że dzisiaj jest trochę inaczej, niż wtedy, gdy się poznaliśmy - tu, gdy targały nami myśli, czy my to my, a nie ktoś inny.
Wiem, że takiej drugiej nie ma.
I dobrze - bo po co by mi nawet?

Jest jedna: Przyjaciółka.

Dla Ciebie te słowa:

Czas wyborów - odejdź...

Zewsząd napływają do mnie głosy sugerujące, nie dobra wręcz mówiące wprost uciekaj stamtąd. Ktoś kto mnie zna czy to z tego bloga, tak jak Wy moi drodzy czytelnicy, czy też znajomi z innych okoliczności/miejsc i zna choć troszeczkę moją sytuację mówi odejdź.

Ja zastanawiam się każdego dnia, każdej nocy, ciągle co robić. Czy faktycznie jest tutaj tak źle. I w końcu dochodzę do wniosku, że tak i nie.

Postaram się zrobić rachunek sumienia.

Moje miasto pro i contra:

Aspekt	Pro - tutaj	Albo zmiana i...
Rodzina	Zawsze blisko i na wyciągnięcie ręki.
Praca	Dobrze płatna praca.
Mieszkanie	Wygodne i fajne. Jasne i klarowne warunki.	Mało takich okazów jak te, mimo minusów zimą, zimne. Zawsze można coś znaleźć na chwilę... ;-)
Otoczenie	Normalni w miarę sąsiedzi. Na pewno nie robią zbytecznych komentarzy czy uwag w naszym kierunku.	Bywa różnie w zależności od otoczenia. Większa anonimowość możliwa.
Rynek pracy	Dno.	Większe miasta: więcej możliwości.
Tryb życia	Spokój i cisza.	Szybkie tempo. Pogoń.
Znajomości	Parę znajomych.	Zawsze można zdobyć nowe.
Rozrywka	Poza jeziorami i piękną naturą to jest kiepsko, bardzo źle.	Większe miasto, więcej możliwości.
Prywatność	Brak.	Większe szanse na odrobinę prywatności.
Możliwości	Ograniczone. Tu się nawet nie zdążysz zgubić.	Nieograniczone: sami dobrze wiemy, że w centrach jest po prostu więcej okazji do wszystkiego.
Rozwój	Jak tu się rozwinąć, gdy wszystko cię ogranicza?	Jeśli weźmiesz udział w wyścigu, to będziesz biegł, zawsze do przodu. A jak upadniesz to i tak się czegoś nauczysz.
Ryzyko	Żadne, ew. znikome	Duże, że coś się nie powiedzie.
Dzieci	Brak. Uwarunkowania społeczno-ekonomiczne.	Brak. Choć może kiedyś :)
Praca - na poważnie.	Brak ryzyka jeśli tu zostanę.	Możliwość porażki, jeśli coś się nie powiedzie. Ale i sukcesu :)
Zobowiązania, finanse.	Są i będą, ale mam stałą pracę.	Są i będą, nowa praca, ryzyko.
Zarobki w górę i wydatki rónież	Na wsi było drożej, niż w mieście. Więc pod tym względem się nie zgadzam.	Zdania są podzielone. Jedni mówią tak jest, inni, że to nie prawda. Są biedronki, carrefour, tesco, etc. - a ceny są te same, ew. bardzo podobne.
Adrenalina	skąd?	jest.

No jak tu wyciągnąć wnioski? Nie można zrobić zestawienia i powiedzieć: a tutaj będzie lepiej. Wszędzie jest taka możliwość, tylko wszystko zależy od naszego powodzenia i szczęścia, czy się je będzie miało, czy też poniesie się klęskę i co wtedy? 

Chyba najbardziej destrukcyjne w tym wszystkim jest to, że nie mam aż takiej satysfakcji z pracy oraz fakt, że mój Misiek nie może znaleźć pracy. Brakuje też znajomych z którymi moglibyśmy się spotkać. Nie pytajcie czy w mieście nie ma gejów. Są, lecz im mniejsze środowisko tym chyba ludzie są bardziej zamknięci, a druga część to ta co potrafią cię tylko za plecami obgadać. A że ja jestem człowiekiem, który bardzo lubi i dobrze czuje się kiedy ma wokół wielu ludzi, to nie dziwota, że mi tego brakuje. 

Chciałbym mieć znajomych, z kim się spotkać wyjść, kogo zaprosić na wieczór czy nawet jakiś obiad, etc. To miłe, gdy ktoś tak jak ja jest otwarty na różnego rodzaju "spędy" - tak to ostatnio moja koleżanka określiła. 

Jeśli chodzi o tych przyjaciół, znajomych - to większość jest tylko tutaj, na blogu, poza nim moje kontakty są mega ograniczone to tragiczny wniosek :)

Dam sobie jeszcze chwilę nim stąd wyjadę. Może cud się przytrafi. Ostatnio słyszałem o wakacie w pewnej placówce, mam na nią chrapkę, lecz jak usłyszałem zdanie o pani dyrektor, to mi szczęka opadłą i się wystraszyłem, że nie będę mógł żyć pod pantoflem, że nie zgodzę się z jej staroświeckim podejściem do kwestii edukacyjnych i obyczajowych jak również kulturowych. Kolega zachęca bym próbował. Spróbuję. Może po drodze powinienem zajść do innych placówek oświatowych, może tam gdzieś jest jakiś etat? Może.

Dziś kolejny weekend dobiega końca. Ostatni był na prawdę przyjemny, a ten, był okej. Brakuje mi czegoś - tym czymś są kontakty z innymi. Do kogo mam wyjść? No niestety nie ma zbytnio gdzie. 

Może gdzieś pojechać? Chętnie tylko, no ten... - trzeba poczekać z tymi wyjazdami :D Na lepsze czasy, kiedy oba portfele coś będą wnosiły do wspólnego gniazdka. 

Zakaz kopiowania. Własność gejpisze.blogspot.com

To tu dziś sobie chadzaliśmy :) Niebo jakby miało za chwilę lunąć, ew. krótko po tym jak lunęło - ale nic z tych rzeczy. Było słońce i cieplutko. Tylko chwilowo jakoś tak - na potrzeby tego zdjęcia - może ono właśnie odzwierciedla mój nastrój.

Jak się dobrze wpatrzyć w to zdjęcie to widać tam pod lasem leżała sobie para :) Chyba po chwili się zorientowali, że ktoś jest na górze, bo ktoś się podniósł. A nie wiem, czy nie przyszliśmy w nieodpowiednim momencie, jeśli tak to przepraszamy <hihihi> Tam po prawej jeziorko, które dziś podziwialiśmy z Miśkiem. 

P.S. Czy ktoś z Was słyszał o czymś takim jak biwak pod tęczą? Ja kiedyś parokrotnie o tym słyszałem, nawet mając jakieś 18 lat to chciałem jechać, ale nie pojechałem, bo trzeba było jechać do pracy. Czy ktoś był? Wiecie, może czy dalej się to odbywa?

Udanego tygodnia życzę Wam Kochani :)

Coming Out - wśród przyjaciół

Ostatnie czasy choć oczarowywały, to stresowały. No jak tu przedstawić swojego misia wśród rodziny? Jak go przedstawić innym, którzy o nas nic nie wiedzą, ew. mogą się domyślać? Nie jest to łatwe :) Ale...

I tak w ciągu jakichś 2-3 miesięcy "musiałem" wyjść z szafy 2 razy. To musiałem jest naciągane, tzn. zmusiłem sam siebie bym przestał udawać, nie ma czasu na tracenie życia. I tak rozmowy o sobie o tym co umie kończyły się zwykle na tym samym, że przyszło mi mówić o sobie. 

Jakiś czas temu, będąc już w związku, powiedziałem swojej przyjaciółce ze studiów o mnie i moim chłopaku :) Innej reakcji się nie spodziewałem, jak ta którą "zastałem". Koleżanka potwierdzała, że się domyślała, zapewniła jednak, że to nie ma przecież znaczenia, nie mam się czym przejmować :) Kamień z serca - bo już jedna osoba więcej jest wtajemniczona.

Źródło własne: gejpisze.blogspot.com

Dziś znalazłem się w niezręcznej sytuacji. Jakiś czas temu opublikowałem zdjęcie, bardzo dwuznaczne. A raczej podpis, który brzmiał "I ♥ you". Krótko po tym dostałem wiadomość o koleżanki z Niemiec: "widziałam twoje wyznanie miłosne, gratuluję :), zdradzisz kim jest ta osoba?" Od razu nie miałem okazji odpisać, a i na pewno nie garnąłem się do tego, gdyż przecież trzeba wyjaśnić coś... Dziś przyszła wiadomość od tej samej koleżanki z przeprosinami, że tak wścibsko zapytała. A tu musiałem już odpisać. Więc napisałem jak to wygląda. Odpowiedź była zadowalająca. W sumie to innej bym się nie spodziewał. Akceptuje to i nie neguje. Pogratulowała i wyraziła pokłady nadziei, że wszystko się ułoży. 

Ale to nie koniec Coming Outów w tym roku, zapowiadają się jeszcze kolejne, te są już przemyślane, w sumie tak jakby zaplanowane. Moja przyjaciółka z dzieciństwa, o której kiedyś wspominałem, również się dowie. Jeszcze stoi pod znakiem zapytania kiedy, ale wkrótce. Zosia to moja przyjaciółka, która zawsze była wzorem dla mnie, od której się nauczyłem nieziemsko dużo, to ona wywołała we mnie chęć do kształcenia się, do tego, że dobro popłaca, że dobro jest piękne i przynosi więcej pożytku :) Zawdzięczam jej naprawdę wiele, stąd też nadszedł czas bym i z nią o tym porozmawiał. Teraz czekamy na spotkanie "po latach" :) Wówczas będziemy mogli sobie swobodnie porozmawiać o tym co u nas :) 

Na pewno w kolejce są ustawieni rodzice. Ci też prawdopodobnie dowiedzą się jeszcze w tym roku. Wszystko zależy od tego jak potoczą się nasze losy, odnośnie wigilii, gdzie ją spędzimy i w jakim gronie stoi jeszcze pod znakiem zapytania. 

Także ta końcówka roku jest na prawdę wyjątkowa pod tym względem, bo o sobie mówię więcej otwarcie jak już :)

Dziękuję każdemu z osobna kto mnie w tym wspierał i wspiera :) Wiem, że to jest ogromna ulga, tak jak Oskar to napisał, kamień z serca. Czujesz się zawsze wolniejszym, wyzwolonym, nic nie ciąży, niczego nie trzeba ukrywać. Piękne to jest :) 

Tym jakże miłym akcentem kończę i wracam do codziennych obowiązków :) 

"Coming out" in the letter

"Bogaci są ci, którzy mają prawdziwych przyjaciół."
Tomas Fuller

Kiedyś mi ktoś powiedział, że w życiu człowiek może mieć tylko jedną/jednego przyjaciółkę/przyjaciela. Długo nad tym myślałem i dochodziłem do wniosku, że tak też jest. 

Dziś jestem o niebo mądrzejszy, wiem, że się myliłem. Ale, że mylić się jest rzeczą ludzką, to się cieszę, że już wiem, gdzie był mój błąd. 

Wydawało mi się, że przyjacielem może być jedna osoba, bo tylko jej można poświęcać pełnię czasu i traktować ją jako oczko. Rzeczywistość pokazuje, że tak się nie da. Choć od tej reguły są zapewne wyjątki. Wracając, swojego przyjaciela, który wiedział o mnie więcej niż inni, bo wiedział o moim homoseksualiźmie, poznałem jeszcze w szkole. To jemu zawdzięczam to, że wyciągnął rękę gdy inni mieli mnie gdzieś głęboko. Szymka nie sposób zapomnieć. Ale odkąd życie wyszło w miarę na prostą, gdy opuściłem dom, gdy znaleźliśmy się w różnych okolicach, co wypierało życie, okazało się, że nasza przyjaźń też się rozstaje. To był taki kubeł zimnej wody, wówczas dotarło, że to co było tak piękne nie trwa wiecznie. 

Uświadomiwszy sobie ten fakt, rozglądałem się za ludźmi godnymi miana przyjaciela. Przyjaźń z Szymkiem stała się niedostatkiem, brakowało mi czegoś, kontaktu. Taki kontakt zaczął się nawiązywać w sieci. Gdzie poznałem We. nie myślałem, że kontakt z obcokrajowcem może przerodzić się w przyjaźń. Tego jeszcze nie wiedziałem, choć nie podejrzewałem, to dziś wiem, że się myliłem, myśląc, że pewnie po kilku wiadomościach drogi nasze się rozejdą. Co to, to nie. Piszemy ze sobą już od kilku lat, wymieniliśmy się setkami tysięcy wiadomości, rozmów, listów oraz wizyt. Każda rozmowa, każde spotkanie sprawia, że czujemy się z We. bardziej zżyci.We. często śmieje się, że jesteśmy braćmi. Właściwie to nie mam starszego brata, a On w tej, ale i nie tylko tej roli świetnie się spisuje. We. jest mi przyjacielem. Choć go nazywam przyjacielem, nie wie o mnie, co ukryłem, w obawie, że powtórzy się historia jak z Szymkiem (ten kontakt w pewnym sensie, odnoszę wrażenie właśnie między innymi przez to wygasł). Zbliża się kolejna rocznica, odkąd wysłaliśmy do siebie pierwsze wiadomości - by ją jakoś zapamiętać, a raczej świadom tego w jakim miejscu jestem, kim jestem, co robię, czego od życia oczekuję, doszedłem do wniosku, że przyjaźń potrzebuje też coming outu. Tak też postanowiłem przy okazji kartki z pozdrowieniami, napisałem długi list. W tym to właśnie liście wyoutowałem się. Coming out, nie był łatwy w pisowni, myślałem, że będzie łatwiejszy niż w rzeczywistości. Z perspektywy czasu wiem, że był łatwiejszy. List wysłałem w poniedziałek, a w środę już dostałem podziękowanie za przesyłkę i elektroniczną wersję odpowiedzi. Z podziękowaniem i pięknymi słowami podsumowującymi przyjaźń w istocie rzeczy, a nie rewizję spraw łóżkowych i życia prywatnego. Zrozumiałem, że ktoś kto jest prawdziwym przyjacielem, nie zwarza na to z kim się spotykasz, jakie masz upodobania, nie ocenia po kolorze skóry, czy wyznaniu, a już na pewno nie orientacji. Bardzo to pokrzepiające i dające energię. Za to dziękuję We.. 

Nie mogę powiedzieć, że historia przyjaźni na tym się zamyka. Gdzieś w ramy przyjaźni wchodzi

Źródło własne

moja znajomość z pewną osobą, która czyta mój blog, wypowiada się i daje dużo wsparcia, gdy sytuacje zawodzą. Choć nigdy się nie poznaliśmy, choć nigdy nie mieliśmy okazji rozmawiać oficjalnie, choć nigdy nie było nam po drodze, choć znamy się tylko z korespondencji, to odnoszę wrażenie, że znam kogoś tak jakbym miał tą osobę na wyciągnięcie ręki. Gdy ktoś nie ocenia cię po orientacji, a ocenia Cię po tym co czynisz, jakim jesteś człowiekiem i wydaje pozytywne opinie, to podbija własne ego. Ale nie o ego chodzi, lecz o przyjaźń, która jak się okazuje swoje egzaminy zdaje w trudnych i niejasnych sytuacjach. Gdy życie zapędza cię w ciemny labierynt pełen upiorów, na pomoc przychodzi przyjaciel, wiedz o tym, że on nie przychodzi na pozór, bo tak mu się chce latać i szukać cię w nieskończoność, a przy okazji narażać się, on cię szuka, bo szuka swojej części, swojego i twojego ja. W przyjaźni jest się jedną duszą w dwóch ciałach i słowa Arystotelesa choć tak "stare" to wciąż ponadczasowe.

Klucz do szczęścia

Ostatnio ten temat poruszam dość często.

Powód jest jeden, chcę być człowiekiem szczęśliwym, cieszyć się szczęściem i doznawać szczęścia. Staram się jak mogę pokazywać to wewnątrz i na zewnątrz, poprzez różnego rodzaju działania.

Dziś przypadkiem trafiłem na to video...

http://youtu.be/36m1o-tM05g

Sam Berns (cierpiał na nieuleczalną chorobę, zmarł w wieku 17 lat) podpowiada jak żyć szczęśliwie:

Po pierwsze:

"Zaakceptuj granice swoich możliwości, bo jest tyle rzeczy, które zamiast tego możesz wykonać" - PRAWDA

Po drugie:

"Otaczaj się ludźmi z którymi chętnie przebywasz"- PRAWDA

Po trzecie:

"Nie patrz wstecz, lecz zawsze do przodu" - PRAWDA

Niby 3 błahe rzeczy, a jednak mogą poprawić nasze życie.

czas się przyznać - tęskno mi

Chcę poruszyć dwie sprawy pierwsza to ta z tytułu tego postu.

Nikt mnie tu nie krzywdzi, nie dzieje mi się krzywda, ale chyba powoli osiągam szczyt wytrzymałości, czasem mam już dość bycia poza domem - tęsknię za osobami do których się tak bardzo przyzwyczaiłem nie ważne czy to tymi z pracy czy tymi z którymi byłem w kontakcie od dawien dawna.

Brakuje mi tu przyjaciół, kogoś z kim mógłbym się spotkać, wyjść czy to na piwo, czy to by tylko się przejść czy cokolwiek innego.

Brak pracy - problem z jej znalezieniem polega na tym, że nie jestem tu ani zameldowany, ani nie mam innych dokumentów sprawia, że jest ciężko.

Kolega co prawda zaproponował mi, że mógłbym się tu zameldować, ale nie mam pewności czy wytrzymam z nim. Jest miły, okej, ale denerwujący, czasem zachowuje się nad opiekuńczo co mnie irytuje. Nigdy nie znałem tego, że ktoś się w jakiś sposób - no może inaczej - w sposób widoczny o mnie martwi czy myśli. Jego pytania o moje samopoczucie i to  czy się nie nudzę - irytujące, ja w życiu tego nie doświadczyłem i nie ukrywam nie umiem się z tym obejść.

Od kilku dni znajomi mi piszą, żebym się nie poddawał i na upartego szukał tu jakiejś pracy. Co mnie bardzo mile zaskoczyło to odzywają się również osoby, z którymi kontakt w jakimś tam momencie się urwał czy osłabł.

Po jednej z takich rozmów poczułem się jakby ktoś stał koło mnie i był podporą gdy będę potrzebował pomocy.

Jest jeszcze jedna rzecz, która mnie lekko niepokoi, a może popycha w zamyślenie...

Otóż od kilku dni miewam sny, śnią mi się miliony rzeczy i gdy się budzę wiem, że było tego mnóstwo. W ciągu dnia przydarzają mi się sytuacje w których przypominam sobie o czymś co mi się śniło. Po prostu ten sen to akurat wskazówka na coś.

Któregoś dnia śniło mi się że rozmawiałem z kimś mi bardzo bliskim - bardzo rzadko widzę twarz więc często tylko przypuszczam o kim śniłem. Tym razem czułem, że to ktoś bliski, nie wiedziałem kto, ale rozmawialiśmy czułem, że ta osoba ma problemy, coś jest nie tak, ktoś cierpi.

Wszystko wskazywało, że miałem na myśli swojego przyjaciela, lecz się myliłem. Napisałem do Przyjaciela rozmawiałem z Nim, nic się nie wydarzyło, sumienie lekko zaspokojone. Jakiś czas później dowiedziałem się o wypadku kolegi - dzięki Bogu nic mu się nie stało - w tym momencie uświadomiłem sobie, że ten sen to była ta rozmowa. To ta trudna i mało przyjemna wiadomość.

Kolejny sen to już totalny "odjazd".  Śniła mi się taka sytuacja, jestem u kolegi, raczej takiego lekkiego szaleńca, co to po nim mogę spodziewać się wszystkiego. Mieliśmy gdzieś jechać, ale On musiał się wykąpać. Idę się wykąpać - powiedział. Choć ze mną umyjesz mi głowę - padło rozkazująco. No coś Ty - odparłem. I tak się sprzeczaliśmy o to przez chwilę, jak zawsze się sprzeczamy gdy chce bym coś zrobił co nie jest koniecznie w moim typie, lub gdy nie chcę czegoś robić, itp. Kolejna scena to gdy stałem nad wanną i myłem mu głowę wyglądało to trochę jak scena z filmu porno... i właściwie z czasem się to tak przekształciło. Doszło do czegoś więcej.

Nie ma to odzwierciedlenia zupełnego w rzeczywistości, ale pewne odniesienia - dziś pisałem ze znajomymi i pisałem z pewną osobą, która choć słownie, choć tylko małymi gestami chciała złagodzić moją tęsknotę. - Może to co piszę wydawać się irrealne - chore, ale prawdą jest, że czasem słowa osób na których nam zależy - bliscy - potrafią wpłynąć na nas odmiennie, a i odbudować nasze samopoczucie.

--

Tak czy owak to mogę im podziękować, bo dzięki temu otwierają się oczy.

Adiós

Adios Amigos!

Ah no co tu będę dużo mówił - wyjeżdżam nie ma co się oglądać. Czas zmienić otoczenie, pracę i nabrać dystansu do wszystkiego.

Przyjaciel mój, życzył mi takiej decyzji ostatnio na urodziny, a m.in. podkreślał bym się nie zmieniał. Ja czuję się już nieswojo, czegoś mi tu brakuje, dokładniej kogoś. Tak bardzo przyzwyczaiłem się do myśli, że mam Adiego, że teraz jest mi cholernie ciężko bez Niego. Trudno jest sobie wytłumaczyć, że to już jest koniec i nie ma już nas :-( Kto był z kimś dłużej niż kilka spotkań, kto już kogoś polubił na dobre i złe - ten wie o czym mówię... Tęsknię cholernie za Nim! Czasem budzę się w środku nocy, a jedyna myśl to co dzieje się z Nim. Może się zakochałem, może tylko zauroczyłem, może przywiązałem... Ale dotychczas pierwszy raz czułem, że wśród homo mam przyjaciela - szkoda, że tak krótko to trwało, ledwo co pół roku.

I jak tu się nie zmieniać, brak mi swojego twardego zdania, nie potrafię postawić na swoim. Każda decyzja jest chujowa, bo nigdy nie wiem czego tak na prawdę chcę. Wszystko może być takie i owakie. Nawet Szymek się wkurwia za to na mnie, choć udaje, że tak nie jest... to ja to widzę, czuję. Głupi nie jestem.

Czas dorosnąć do tego by brać życie na twardo.

---

jeszcze dzień najwyżej dwa i wszystko się odmieni... i marzenie się spełni :D stworzę świat dla swego uśmiechu, nie popełniając najmniejszego grzechu... :) :) :)

Mam cichą nadzieję, że już na miejscu odetchnę z ulgą, że w końcu zacznę żyć pełnią szczęścia - wiadomo, zawsze będzie brakowało u boku bliskiej mi osoby, ale cóż jakoś muszę to zboleć.

---

Ostatnio zastanawiałem się wgl. nad zmianą miasta tu w Polsce, czy nie lepiej byłoby udać się studiować gdzieś indziej, zmienić otoczenie, ludzi i znajomych... Może taka odmiana jest mi potrzebna? Zobaczymy co będzie w Niemczech :D

gdyby kózka nie skakała, to by...

Jako że od dłuższego czasu pierwszy raz miałem sobotni wieczór wolny mogłem się gdzieś wyrwać :D 

Wpadli do mnie znajomi z ogólniaka i tak się jakoś potoczyło, że flaszeczkę obaliliśmy :D

- Jak ja nie lubię wÓdKi :( ble ble ble ble ble ... ble.

Pijemy pijemy i mówię do Szymka, Ty ale kurwa ja tej wódki to nie lubię - nie pierdol Stary, tylko z tobą jednym można napić się wódki. Eh gadanie...

No i tak walneli my jednego, i tak potem kolejnego i tak ooo... aż do dna :D

- Pierwszy kieliCH! z trudem psychicznym walnąłem - bo jakoś nie lubię wódki bym ją mógł często pić, a w tym miesiącu to już drugi raz - haha - ale poszło. Drugi ooo już nic nie czuję, jakoś łagodniejszy skurczybyk był :D Trzecie to cięty jak chuj, aż mnie wtrząchnęło - Szymek tylko się brechał :D

Wódeczke piliśmy tylko we dwoje, bo Stasiek to nie przepada za wysokoprocentowymi trunami...

I tak sobie my gadali - o już północ to chluśniem bo uśniem, ty ale by się pobawił, co nie? - mówi Szymek. No czemu by nie. Ty idziemy do Clubu? Hm... Idziemy. Poszliśmy jakieś 2,5 km.

Tak się składało, że droga była fantazyjna, a zdjęcia wykonane są mega! To te z tych co można je mieć raz obejrzeć i nigdy nikomu więcej ich nie pokazywać. (Obejrzeć mogą tylko Ci co na nich byli :D)

Człowiek młody to głupi jak chuj, nie... No ale tak sobie idziemy i przebiegaliśmy akurat przez jezdnię, jak gdyby nie można było jak człowiek przejść.. Krawężnik i wszystko jasne, nastąpiłem niefortunnie na niego i tylko bum... Stary co ci? Słyszałem słowa przed sobą... Ty no kurwa się przewróciłem :D A w prawdzie źle stanąłem i kurde blaszka nadciągnąłem ścięgna czy co tam je w tej "girze"... Bolało, ale szkoda byłoby wracać do domu, a zwłaszcza, że byliśmy już blisko i to jedyny moment na imprezkę... Chodzić mogłem to i poszliśmy dalej - już na spokojnie :D Jak tylko jakoś źle stanąłem to bolała noga, w środku to już tam nie myślałem i się gibałem na parkiecie. Było grubo :D Ludzi nie był full, to i miejsca do oddychania i tańczenia było :D (Swoją drogą to miejsce do oddychania duże nie musi być - haha) W środku wypiliśmy jakieś tam kilka bro... nad ranem powrót, tak jakoś w granicach 4 albo z plusem albo i minusem, nie pamiętam :D

O 11 do pracy... to była masakra, poszedłem z buta bo blisko, bo rowerem nie mógłbym jechać, bo noga. Tam jakoś nie było mi wygodnie, noga trochę dokuczała, wszystko się tak złożyło, że mogłem wrócić do domu i odespać zarwaną nockę i liczyć, że nóżka już się wykuruje we śnie. I o dziwo jest już dużo lepiej. Nie boli, no tylko jak nią zakręcę to poczuję ból, ukucie czy jak by to inaczej nazwać...

Fajnie, bo jakoś tak mogłem po tych ostatnich niezbyt przyjaznych sprawach, rozstanie, znowu samotność, rozterki z wyjazdem, mogłem oderwać się od tego wszystkiego i na spokojnie się wyluzować :D To był zajebisty czas gdzie nie myślałem o tym co się teraz w moim życiu dzieje. Raz tylko przez myśl mi przeszło, że w clubie mógłbym spotkać kogoś znajomego... ale kit tam to się nie liczy :D Ważne że wszystko się udało.

Przyjaciel, a najlepszy przyjaciel

Porównanie w przyjaźni...

odpooOooczynek

Po kilku dniowej przerwie od pracy, zgiełku miasta i wszystkich spraw jakie się łączą z mieszkaniem na swoim, muszę znów tam wrócić i żyć dalej idąc do przodu.

Będąc te kilka dni u rodziców, gdzie jeszcze zupełnie nie dawno mnie wiele rzeczy denerwowało, wprowadzało w stan złości, dziś wygląda to z deka inaczej. Czasem mam ochotę tu posiedzieć, wrócić do tego stanu sprzed przeprowadzki - było mniej obowiązków, mniej zmartwień i głowa jakoś wolniejsza. Lecz momentami chcę stąd uciekać, bo jakoś pewnych rzeczy nie sposób mi akceptować, nie potrafię ich zrozumieć. 

Jak stare przysłowie mówi: "Wszędzie dobrze, ale w domu najlepiej". Jaki by on nie był to zawsze dom jest domem i nic tego nie zmieni. Mieszkając na stancji brakuje mi właśnie tej prawdziwej domowej atmosfery, czasem poczucia bliskości drugiej osoby. Rozmowy itp. to już nie to samo co, życie z bliskimi. 

Jadąc tu na ten poniekąd wymarzony, wyczekiwany odpoczynek bo jakby nie było to 4 dni wolnego liczyłem, że uda mi się spotkać z przyjaciółmi, chociaż na chwilę wrócić do tego co było dawniej. Niestety tak się odsunęliśmy od siebie, że nikt nie znalazł dla mnie czasu. Trochę to przykre i smutne, niestety nie mogę tego zmienić. Ja zahamowałem, chciałem spotkać się pogadać i spędzić miło czas, lecz zabrakło chyba tego po drugiej stronie. 

Po ostatnich wydarzeniach, gdy straciłem cenną osobę, patrzę na życie inaczej, nie chcę marnować czasu tylko na obowiązki, bo one ze mną nie pójdą do grobu.. Chcę żyć, chcę być sobą, by ktoś za jakiś czas wspomniał choć przez chwilę, że ktoś taki jak ja był. 

Przez te kilka dni miałem też popracować nad stroną, lecz czasu jakoś na to nie znalazłem. Chyba zeszła ona na drugi plan, są rzeczy ważne i ważniejsze. Życie jest, a my mamy je tylko jedno.

najprawdziwsza z prawd

Zawiodło mnie parę osób. Ale mówi się trudno… Życie już, zdaje się, takie jest, że są tacy, którzy zawodzą i tacy, którzy nie zawodzą. I ci, po których się nie spodziewało, że pomogą, pomagają, a ci, na których pomoc się liczyło, nie pomagają.

Tak to już właśnie z nami ludźmi jest, w oczy jesteśmy super zaje-fajni, poza oczami zjebani na maksa. I nie ważne jest to jakim człowiekiem jesteś, zawsze się znajdzie ktoś kto Ci dokopie, szczęściem w nieszczęściu jest, to że obok stanie ktoś kto Ci pomoże - choć w niego nie wierzyłeś. 

Ile razy już w życiu spotkała Was taka sytuacja? Raz, dwa, a może więcej?

witam 2012

Cześć wszystkim w 2012 roku:D

Po niemalże dwóch dniach doszedłem do siebie, po zajebistej zabawie sylwestrowej;)

Wieczór spędziłem u mojego przyjaciela wraz z paroma naszymi kolegami i jego bratem. Rozmowy, żarty, śmiech itp. pełen luz:d  impreza ful wypas.

Trochę wypiliśmy heh o północy zaprawiłem szampanem, którego miało nie być, no ale się pojawił. Niestety albo i stety wypiłem go o trochę za dużo, co spowodowało, że pierwszy raz w życiu urwał mi się film. Zdarza się, że wypiję dość dużo, ale jeszcze mi się nie zdarzyło, by całkowicie nie pamiętać pewnych wydarzeń. Ponoć nie było aż tak strasznie heh

Mam nadzieje, że wasz wskok w Nowy Rok był równie udany jak mój, a może i nawet lepszy.