Parada samców

Może poleje się fala krytyki za ten post, ale co tam, przynajmniej napiszę prawdę :D

Choć wiosna jeszcze fikuśna jest to w kampusie studenckim już dość dobrze zawitała. A stwierdzenie

Źródło

to płynie tylko z jednego - z parady samczych studenciaków, którzy rozpaleni, rozgrzani - czasem wręcz roznegliżowani paradują po kampusie. 

Idąc sobie tak przez kampus, a idę zawsze 20 minut wzdłuż głównej aleii, mogę z całą śmiałością powiedzieć, przygotowania do wiosny się powiodł i to nie jednemu. Ciałka kształtne, zarysy muskulatury widoczne i świetnie się prezentują w tych obcisłych t-shirtach :) Coś pięknego - szkoda tylko, że ta samcza parada jest tak mało pro-homo. Wówczas miałbym większą szansę na dobranie się z jednym, albo drugim :) 

Czy to tylko ja tak mam, że czasem ktoś mi wpadnie w oko, czy to za wygląd, czy za ubiór, czy za styl poruszania się? 

Czasem przejdzie taki ciastek, że nogi się uginają :D A już nie będę mówił o tym, że jak jeszcze w powietrzu unosi się jego zniewalający zapach to uśmiech ciśnie się sam na twarz i taki potem to banan od ucha do ucha powstaje :D 

Ostatnio wpadł mi w oko pewien chłopak, lecz szybko sobie wypersfadowałem z głowy, że to może być gej - gdyby tak to pewnie sam by się jakoś uzwenętrznił, albo by napisał gdzieś na randkowym, a cisza. Tylko dlaczego tak spoglądał!? To mnie dziwi ;D 

... w poszukiwaniu szczęścia tu...

W poszukiwaniu szczęścia tu, przemierzamy cały ten świat - cały ten świat - świat poranionego fellow, a może się zagalopowałem i czasami ze złości na sytuację wylewam swą złość, tak, tak właśnie jest.

Fellow to taka wielka rodzina, do której przynależy wielu z nas, lecz wielu tej rodziny się wstydzi, tylko dlaczego? Jesteśmy tak różni, że aż nam to przeszkadza, a ponoć indywidualizm jest taki uroczy. Rok w rok, co jakiś czas słyszę - nie zmieniaj się - indywidualność sprawia, że jestem "fajny" - fajny choć tego słowa nie lubię, mówi wszystko i nic. Rodzina dostrzega Twoją postać, lecz nie dostrzega Twojej osobowości. 

W wielkiej rodzinie jest tak, że liczy się to jaki jesteś na zewnątrz, czy jesteś lekkoduchem i bawisz się uczuciami, dalej idąc bawisz się życiem. I nikt tego Ci otwarcie nie mówi, a Ci co mówią stoją poza polem mojego widzenia. Prawda jest taka, że by znaleźć się w kręgu zainteresowań tych coolowych braci, musisz być Ciastkiem - Twoja twarz to jest Twój sukces. Jeśli wyglądasz jak model, Twoje szanse wzrosną o 100%, jeśli dużo Ci brakuje, szanse leżą na dnie, nawet jeśli brakuje Ci trochę do tego ideału, to Twoje szanse i tak są bliżej dna, niż szczytów niebios. 

Odwiedzając braci, niejeden raz czytałem "wygląd nie ma znaczenia". To kurcze co ma znaczenie? Po czym dokonujemy wyboru, nawiązać znajomość, zagadać do kogoś? 

Ja mówię guzik prawda, dla każdego się liczy to jak wyglądam ja, Ty, on, ona, oni, i one, i inni. To są ułamki sekund, kiedy po spojrzeniu się na człowieka, masz już wyrobione zdanie, czy Cię interesuje, czy też nie.

Momentami mam wrażenie, że w głowie nam się przewraca i stąd nie możemy poznać swojej połówki. Za dużo wymagamy od ludzi, którzy nas otaczają, a za mało dajemy. Tylko coś szepcze mi w uchu: dlaczegoby nie spróbować zaczepić tego chłopaka, choć to ładny Ciastek, to może warto spróbować? Próbuję, natrafiam na chłopaka, który wydaje się być spoko, jest miły, ale rozmowa się jakoś nie klei. Bo co to za rozmowa gdy wymieniasz się z kimś serią uśmieszków? Dostaję wiadomość ":) ;-) :-D" zastanawiam się po co to? Piszę coś, zwykle jakieś pytanie. Dostaję odpowiedź, zwykle nie jest to odpowiedź obsernych rozmiarów, raczej przeciwnie, minimalizm. W sumie to trochę odpuszczam. Ale on nie, śle swoje minki, uśmieszki, wplatając w to miłe określenia. - Czy to ma sens? Obawiam się, że nie.

Z innym sobie piszę, sam próbuje znaleźć czas na to byśmy się spotkali w rzeczywistości. Gdy obaj mamy ten czas, cała komunikacja milknie, a on znika. Wraca za jakiś czas, znowu pisze i szuka okazji, lecz i ta zostaje zaprzepaszczona... ileż tak można? 

Kurcze nie jestem dzieckiem. Nie będę się bawił w kotka i myszkę. A już drugi raz mi się zdarzyło, że ktoś gdzieś próbuje ustalić moją tożsamość, zaczepia, ale w efekcie końcowym znika. Tylko po co to wszystko? Nie lepiej zapytać w prost? No fakt nie każdemu odpowiem. 

Fellow - portal społeczności dzieci szukających uzewnętrznienia, dzieci, które zapomniały kim w życiu chcą być :)

Am I gay? Bin ich schwul? Sono gay? ¿Soy gay? Jsem gay? Czy jestem gejem?

Mam mieszane uczucie, właściwie to nie wiem co napisać - obejrzałem sobie film "W imię" Małgośki Szumowskiej - film o tematyce LGBT. 

Z jednej strony nie lubię tego rodzaju filmów. Wpływ na to ma fakt, że mnie lekko przygnębiają. Nie ważne jest to, jaki koniec nastąpi, czy szczęśliwy czy nie. Czuję wówczas osamotnienie, w głowie pojawia się dlaczego ja wciąż jestem sam, albo na jaki los jestem skazany? Oczywiście jest jeszcze wiele innych... 

Druga strona medalu jest taka, że ten film w niektórych momentach odzwierciedlał moje życie. 

Samo życie Adama, księdza -

Czułem jak gdyby on czuł się w klatce. Umieszczony w niej, nie mógł się wydostać.

Inna sprawa: Podejście do chłopaków - młodych ludzi płci męskiej - samo spojrzenie, samo przebywanie z nimi. - To są właśnie takie momenty, które zauważam również u siebie, lubię gdy mam w okół siebie męskie grono - może nie pożądam każdego faceta, jaki w moim otoczeniu się pojawia - bo bym chyba zwariował. Ale prawda jest taka, że czasem pojawia się ten element żądzy, albo źle to ująłem - pożądania. Zwłaszcza gdy, ktoś celowo w niektórych momentach mnie nieświadomie (tak mi się wydaje) podpuszcza. 

Ukrycie - życie w szafie, nosząc dwie albo i więcej masek utrudnia funkcjonowanie. Tu jesteś tym, a za chwilę jesteś kim innym. Nie możesz być sobą, bo żadna z sytuacji nie pozwala Ci na to, byś sobą był. 

Wiara - kiedyś w mojej głowie, były pomysły związane z wstąpieniem do KK. Gdzieś jednak, moje wewnętrzne podejście do życia. Chęć bycia sobą, mówienia prawdy wykluczyły tą opcję. No jakże by inaczej? Ksiądz gej? Gdy jesteś zwykłym człowiekiem jak się okażesz gejem to najwyżej jakiś % ludzi się odwróci od Ciebie, ale gdybyś się okazał księdzem gejem - zostałbyś zlinczowany. A przecież wieczne życie w zasłonie mnie nie pociąga. 

Co innego, że sama rozmowa z sobą, z Bogiem - modlitwa, to duża pomoc dla psychiki. Coś co do mnie wraca jak bumerang. Są momenty, że modlitwa jest obecna bardzo często, ale są też takie gdzie jej brakuje. 

Mówi się, że Bóg się od ludzi nie odwraca. To ludzie się odwracają od Boga. Gdy potrzebuję pomocy jakoś ciężko mi się pomodlić. Nie umiem w sobie tego uczynić według powiedzenia "Jak trwoga, to do Boga". Wtedy wpatruję się w gwiazdy, w niebo i szukam punktu odniesienia na niebie, w myślach, po to by tylko swoją psychikę uspokoić kontemplacją. 

Eh... wracam do filmu. Nie miałem ani wyobrażenia o tym co ma nastąpić za chwilę, ani o tym jak się film ma skończyć.

Oczekiwałem chyba za dużo. Ale i oczekiwałem czegoś innego. Gdy donoszono na Adama, pomyślałem, może to jeszcze moment, że się okaże, że on w cale nic nie czuje do chłopaków. Dalsza już akcja mnie rozczarowywała - czemu? Jakoś zbyt dużo wątków homoseksualnych - pierwszy ten w pomieszczeniu na czerwonej kanapie - dwóch chłopców uprawiających seks. Ah no i jeszcze przed tym spowiedź. Potem zbliżenia księdza z chłopakiem. Koniec filmu mnie rozczarował - nie wiem co miało to znaczyć, że owy chłopak wstąpił do KK? 

Kiedyś raz w życiu odniosłem wrażenie, że ksiądz patrzył na mnie i niektórych chłopaków w specyficzny sposób. Być może to moje młodzieńcze fantazje. Z drugiej strony On był raczej młody, kontakt z młodzieżą mógł sprawiać mu przyjemność - bez podtekstów. 

---

Trochę chyba pomyliłem oczekiwania, ponieważ jakoś na sam koniec zdałem sobie sprawę, że chyba szukam jakiejś odpowiedzi życiowej. Na pewno nie jest to pytanie postawione w tytule posta - Czy jestem gejem? Szukałem prawdopodobnie odpowiedzi na pytanie jak żyć, jak z tym żyć, że jestem gejem? A może pytanie było jeszcze inne: jak żyć, by żyć z kimś, a nie samotnie?

otwieram oczy

Na początku miałem napisać coś od siebie, tradycyjnie jak kiedyś, ale ...

otwieram oczy
powiew świeżego powietrza
wdziera się szczelinami
ożywam
prędko prędko do szkoły uciekam
mijając ulice pełne ludzi
ja jadę oni idą, uśmiecham się
to dzień to mój czas
moi przyjaciele, moi wrogowie
to dla nich mój koniec mój czas.

Teraz zauważam jak bardzo się męczę, jak męczy mnie udawanie chowanie siebie w sobie. Jak trudne jest bycie szczerym i prawdziwym jednocześnie będąc oszustem, aktorem na ziemskiej scenie.

Przyjaciel ostatnio napisał mi coś takiego: "i nie jestes taki latwy do zrozumienia, trzeba nieco nad Tobą popracować" - jak mogę być łatwym do zrozumienia kiedy trzeba dawać i odbierać życie jednocześnie?

Oszukiwanie społeczeństwa, bo to o nich mowa, stoi na pierwszym miejscu, dopiero potem, jestem ja. Pierwsze liczy się to co uważają o tobie inni, potem dopiero ty/ja.

Chciałbym to zmienić. Zmieniając miejsce zamieszkania zmieniły się realia. Poczułem energię w skrzydłach... odnoszę wrażenie, że nadchodzi ten czasu by zaprzestać "aktorszczyźnie" - nie chcę wiecznie grać.

Moje miasto budzi we mnie odruchy, odczucia, które sprawiają, że chcę żyć otwarcie, bez strachu, bez udawania, kłamania itp. Gdy mam ochotę wyjść na ulicę za rękę z moim facetem to idę, gdy chcę go pocałować to całuję.. Przecież wszędzie rozchodzi się o miłość - "MIŁOŚĆ NIE WYKLUCZA"

Muszę przyznać, że dzięki temu, że widzę poznaję ludzi, ich podejście nabieram odwagi do siebie. Czuję się swobodnie.

I bardzo ciśnie mi się na język, w myślach, gdy ktoś rzuci pytaniem, jesteś homo? - odpowiem mu, a to ty nie wiedziałeś??? Tym sposobem zrzucę maskę na ręce pytającego. Wygram.

Każdy upadek to nauczka, każda porażka to nowe doświadczenie. Dopóki walczysz, jesteś zwycięzca. Nie mogę się poddać.

-

Poprzedni swój wpis zablokowałem, bo uważam, że nie każdy musi to czytać ;-) Kto zdążył przeczytać, ten wie, kto nie trudno.

-

Całuski Kochani!

co by było gdyby mnie nie było? - nic... hahaha

Wczoraj rocznica jakiejś wojny, dziś rozpoczęcie roku szkolnego - no to udanego startu.

Ten post jest cholernie trudnym, nie wiem jak zabrać się za wyrażenie tego co mianowicie chciałbym wam powiedzieć, i jak zasięgnąć rad.

Otóż czuję coraz bardziej, że sprawy zachodzą za daleko. Wybyłem z domu bo poznałem kogoś, dawno w przeszłości, jako, że to była życiowa szansa, podjąłem ryzyko i udałem się w daleką podróż. Wszystko wydaje się tak dalece naiwne, a no i jest. Kolegę poznałem jakiś czas temu w internecie... - kurwa mać! ten szajs - znów okazuje się być bardziej przebiegły niż człowiek. Mając możliwość przeprowadzki skorzystałem z niej, przecież będę bliżej marzeń, a przy okazji poznam "internetowego-kolegę". Poznałem. Spotkaliśmy się już krocie razy, to piwo, to spacer, to czasem wspólny sport, bieganie, etc... Czasem gdzieś rowerem przez miasto, wszystko wydaje się spoko. Chłopak trochę starszy, fakt dużo przy kości etc. - nie w moim typie..., ale to przecież nie warunek by kogoś poznawać. Dawałem sobie i jemu wiele szans. Próbowałem przezwyciężyć uprzedzenia.

Przypadek jaki nas spotkał, to na prawdę - dziwne. Kurcze, od jakiegoś czasu czuję, że on jednak coś ku mnie zbyt bardzo się "zbliża". Odnoszę wrażenie, że jest również homo, a ja tego nie chcę. Lubię go jako kolegę i nic poza tym! NIC. By wybadać sprawę rozejrzałem się na portalach randkowych i wydaje mi się, że on tam jest. Ale brak mi odwagi zapytać w prost, a przez to, że przez kilka dni miałem tam zdjęcie, wydaje mi się, że zauważył. Teraz jego zachowanie czasami jest bardziej nachalne i denerwujące.

Fakt pomaga mi dużo, załatwia pomoc jeśli potrzebna, wszystko za "free" - ale tu nie ma nic za free - kiedyś od obcego na ulicy usłyszałem..

Ostatnio mieliśmy taką sytuację, że rozmawialiśmy coś, jakoś, i tak śmiechem żartem, padło, że musiałby mnie poślubić... Byłem trochę zszokowany tymi słowami - ale temat szybko ucichł. A przecież głupi nie jestem, i te podchody wskazują na coś.

Ludzie co mam robić? Kurcze jak wypale z czymś głupim to mogę zniszczyć tą znajomość, a nie chcę. Ale nie chcę brnąc w głębię, i robić komuś nadzieję.

Czuję się totalnie wyczerpany, bo temat dręczy mnie od xxx- czasu a teraz dopiero o tym piszę. Na dodatek widziałem w jego telefonie, okazjonalnie wiadomość, do znajomych, gdzie było jednoznacznie, wskazane, że życzą powodzenia ze "Skarbem" - zmienił telefon i chciał bym go ustawił, i wtedy miałem okazję zagrać nie fair i luknąć czy aby moje podejrzenia nie są trafne, a jednak.

oj... taki trudny ten okres przede mną. Co mam zrobić tego nie wiem:-(

I am Homo? Quiz

A dla śmiechu zrobiłem sobie test na homoseksualizm :D hahaha - takich bzdur to nie widziałem dawno!

Jedno z pytań to czy lubię lody o smaku truskawkowym...

No a wynik mnie rozczarował, no chyba, że on tak samo pokazuje jak niemiecki system oceniania i nimecka 1 to polska 6 :D wtedy te 0% oznacza 100% :D

gejowy zakątek Berlin I am...

Wiadomo potrzeba bycia z kimś często popycha do rozwiązań niekiedy debilnych.

Znowu rozpoczyna się etap poszukiwań tego jedynego, gdzieś coś chce sprobować - ale problem w tym, że coś silniejszego mi na to nie pozwala - nie umiem się pogodzić, że to co jeszcze tak całkiem niedawno łączyło mnie z Adrianem już nie istnieje, bo chyba w moim sercu był kimś ważnym i nie łatwo jest pogodzić się z tym, że ..., że to koniec.

Wracam do czasów, wracam do momentów gdzie widzę nasz a w szczególności Jego uśmiech, nie zapomnę chyba sytuacji gdy wieczorem wysiadał z autobusu padał śnieg, wręcz sypało Jego uśmiech topił płatki śniegu i promienie twarzy - to spojrzenie, te malutkie oczka - ile bym dał by zobaczyć to jeszcze raz - wszystko - ale nie mam przecież zupełnie nic -

Mieszkając w Berlinie odczuwam smutek, smutek tego, że nie mam tu ani tam nikogo dla kogo mógłbym być, po prostu być. Gdy widzę tych szczęśliwców uśmiechniętych, czasem ze skwaszoną miną - najzwyczajniej w świecie im zazdroszczę...

Chciałbym tego szczęścia odrobinę mieć dla siebie...

Tu świat jest tak porywczy, tak dziki, że nie zauważa się tego, że ktoś ma tendencje do tej samej płci... Mam wrażenie, że pomija się to - jest tak dużo ludzi, że każdy winien pilnować swojego nosa i nie wtrącać się. Dzięki temu, że wielu czyje się przez to bezpieczniej, widać wielu facetów po prostu razem. Wychodzą z ukrycia nie boją się odrzucenia czy dyskryminacji.

Owszem wszędzie zdarzają się wykroczenia i przemoc, ale normalnie jest to niedopuszczalne i są to nieliczne przypadki - takie odnoszę wrażenie - po rozmowie z ludźmi, po tym jak podchodzą do tego tematu i jak żyją...

Wielu polskich gejowych uchodźców szuka schronienia właśnie w Berlinie.... Mam tu na myśli facetów, którzy uciekają od polskiego zaścianka, polskich homofobów...

zniewieściałe panienki

♂♀♂

Choć jestem gejem, to nie lubię afiszowania się tym zbytnio - może nie jestem do tego przyzwyczajony - raczej tak.

Chodząc tu po Berlinie to mam wrażenie że 90% mężczyzn tu to ciotki - zniewieściałe panienki. Ostatnio co mnie mega zaskoczyło to długie paznokietki u chłopaka, który sprzedawał na kasie w jednym z dyskontów - no kurcze tego to się nie spodziewałem :D

Obserwując społeczeństwo multikulturowe Berlina mam wrażenie, że pochodzę z odległych zakątków świata gdzie kultura dopiero się wdziera.

Wszem i wobec mówi się o nieprzyjaznym podejściu Niemców - a gdzie tam o ich wrogim nastawieniu, a prawda jest taka, że gdzie bym nie był czy na klatce schodowej, na ulicy, w sklepie, w supermarkecie czy innym miejscu zawsze, ale to zawsze jesteśmy serdecznie witani, co więcej pożegnanie jest równie wesołe i miłe. To nie tylko "Do widzenia" ale zwykle w 95% przypadków ludzie życzą sobie wszystkiego dobrego czy udanego popołudnia, dnia etc. Ta kultura jest bardzo fajna z punktu obserwatora, bo jak na razie to tak się tu czuję :D

Jeszcze wiele muszę się nauczyć, ale mam nadzieję, że się uda w końcu :)

 

Kiedy Gej dojrzewa?

Dojrzałość - ciekawe sformułowanie - lecz sama dojrzałość nie istnieje. Mówiąc o dojrzałości zawsze ma się jakiś konkretny rodzaj tejże dojrzałości.

Dlaczego dziś o dojrzałość?

Hm... powód jest jeden, a mianowicie któregoś dnia wszedłem znów na felka albo kumpelka - już dokładnie nie pamiętam, na którym z nich znalazłem taki oto zapis:

W życiu człowieka przychodzi taki czas, kiedy uświadamia sobie, że wszystko może mieć: kasa, dobra fura, markowe ciuchy, dobrze płatna praca, masa znajomych i paru przyjaciół... ale jeśli nie ma tej jednej osoby, która zawsze jest przy nim... przy której bez krępacji może śmiać się, płakać, wzruszać, budzić się co ranka i czekać z niecierpliwością aż ten cholerny telefon zadzwoni to wszystko inne jest nieważne... wszystko inne traci sens! Można być otoczonym wieloma ludźmi i nadal można być samotnym. Ja chcę tego uniknąć! Mimo, że mam wiele rzeczy, to jednak brakuje mi osoby, z którą będę się nimi dzielić! Nie szukam modela czy księcia z bajki...szukam zwykłego faceta, który pozwoli mi się poznać a z czasem może i pokochać.

Jakże pięknie to brzmi, tak prawdziwie - szczerze...

Konwersując z ludźmi, czasem niekiedy zastanawia mnie czy w ogóle oni dojrzeli do tego by zrozumieć, kim są? Wielu udaje bi, sam kiedyś udawałem, ale gdy pada pytanie o dziewczyny, wówczas niektórzy już nie mają nic do powiedzenia.

Być dojrzałym to mieć jaja? Czy nie koniecznie?

Najprostszy przykład, to mój Adi, zaczęło się 12 grudnia 2012 - było tak fajnie, spotykaliśmy się już tyle razy, a i chyba poznaliśmy trochę, jednak nie wszystko jest tak kolorowe. Gdy zauważyłem, że coś jest nie tak, że kontakt się urywa, z wiadomych przyczyn, zaproponowałem spotkanie, rozmowę - i co zostałem zbyty. Co brak odwagi? Czy o co chodzi?

Wielu facetów homoseksualnych ma chyba jakieś braki w dojrzałości. Teoretycznie są dojrzali, jedni prowadzą firmy, drudzy są dobrze ustawieni, za sprawą dobrej pracy, inni nie narzekają na to co im los zgotował, a jeszcze inni dopiero co szukają swego miejsca na ziemi. Ale wszystkich łączy jedno - gdy trzeba powiedzieć komuś prawdę, to automatycznie odwaga spierdala jak tchórz... I nie ważne kto kim jest - czy to kibol, dres, sneaker, przeciętny facet, młody, starszy, etc. - każdemu brakuje odwagi.

Zauważalne jest to, że z wiekiem faceci potrafią bardziej się zakwalifikować do pewnej grupy orientacyjnej: hetero, homo, bi, trans, etc... Słowa płynące z ust, czy z komunikatora często gęsto są tylko grą słów, polegającą na tym by zwabić osobnika. Nie liczy się poznanie i odkrycie człowieka, chęć bycia szczerym od pierwszego momenty, liczy się zdobycz  i czy to można nazwać dojrzałością?

Czy Polacy są tolernacyjni?

Czy jest odpowiedź na pytanie: Czy Polacy są tolerancyjni?

Czy uważacie się za tolerancyjnych?

Zawsze wydawało mi się, że jestem osobą tolerancyjną, dziś z perspektywy czasu i pewnych sytuacji, zaczynam powątpiewać w swoją tolerancyjność. Jak właściwie zrozumieć to słowo? Czy to akceptacja wszelakich odmienności, różności, innych zachowań? Czy tylko akceptacja osób o orientacji seksualnej: homo, bi, trans?

Jako, gej, przecież powinienem być tolerancyjny, skoro chcę tego od innych. Czy jestem? Otóż wydaje mi się, że za szybko się rozpędziłem, a tolerancji nie poznałem nigdy w życiu. Owszem akceptuję odmienność, to, że są faceci spotykający się tylko z facetami, kobiety tylko z kobietami, itp. Ale gdy na mojej drodze pojawia się odmienność w postaci innego wzorca kulturowego, inne zachowanie, inny styl inne obyczaje, czasem ta tolerancja zawodzi, przestaje ona być prawdziwa. Chcę wydać krytykę mimo, iż tak naprawdę to guzik mnie powinno obchodzić. A jednak gdzieś po kontach słychać słowa krytyki, słowa obelgi czy czasem nawet obrazy.

Mimo, iż wszędzie mówię: tolerancyjny, ale w gruncie rzeczy chyba jeszcze dużo mi brak. Nie przepadam za zniewiściałością wśród facetów, odmienne style zachowań, często zdarza mi się skrytykować. Oczywiście nie robię tego publicznie, nie obrażam ludzi, nie ubliżam im, ale gdzieś w zaciszu domowym potrafię odnieść się do sytuacji i wyrazić swoje niezadowolenie, swoje zdanie.

Kiedyś byłem świadkiem, jechaliśmy autobusem, przede mną i grupą znajomych stał chłopak z połamanymi nadgarstkami - no sorry ale muszę to tak wyrazić trzymał piękną długą różę, jego głos tak kobiecy, że aż nie mogłem go słuchać. Na przeciwko stał drugi młodzieniec, ładnie ubrany mógłbym powiedzieć, że bardziej przypominał chłopaka niż jego rozmówca.

Gdy znajomi komentowali całą tą sytuację ich gesty, to o czym rozmawiają, itp. starałem się być powściągliwy nie wyrażać swojej opinii by przypadkiem ktoś nie został urażony. Pomimo iż nasze rozmowy toczyły się w języku niemieckim, nigdy nie wiadomo kto nas słucha. Będąc już w domu nie omieszkałem wyrazić swojego zdania - wtedy czułem się jakoś tak inaczej, tak jakbym sam krytykował "swoich". Z drugiej strony ich zewnętrzny image - był dla mnie obrzydzeniem całego homoseksualizmu - no tak kuźwa mnie to brzydziło.

Zamiast nauczyć się ignorancji inności, tolerowania innych zachowań, postępowań i wzorców - gdzieś głęboko siedzi to zakorzenione "wzorcowe wychowanie" heteryka, co to "pedałków" nie lubi. I choć sam jestem tym "pedałem" w potocznym określeniu, to nie uważam się za gorszego z tego względu, a przecież to jakże wulgarne pedał ma na celu poniżenie.

Swoją drogą ciekawiło mnie skąd się wzięło to określenie geja - pedałem? Wszystko tradycyjnie zaczęło się w przeszłości, tu Grecja. Pederasto = miłośnik chłopaków, a później uproszczenie słowa i mamy pedał. No cóż jaki ten nasz język polski dwuznaczny :D

A tu video:

http://socash.tosiewytnie.pl/i,Gej-z-USA-vs-Polacy-Socash,vid,42764,index.html

"Ciota" - określenie homoseksualisty, czy wręcz przeciwnie?

Tak bardzo wszystkim znane jest słowo "ciota", kto z nas go nie użył, chociażby raz? Każdy.

Kim jest ciota? Czy ciota to homoseksualista? Gej? A może ktoś jeszcze inny?

Ciotą nie jest homoseksualny mężczyzna, co potocznie uważane jest za prawdę, jak również nie jest nim heteroseksualny mężczyzna.

Ciota to obraźliwe określenie, które ma na celu kogoś obrazić. Celem jest także pokazanie osobnikowi, że jest słabszy. Mówiący ukazuje się w świetle kogoś lepszego bardziej wartościowego.

Analizując sytuacje w których słyszałem określenie ciota - w kilku tylko przypadkach ciotą nazywano homoseksualnego mężczyznę. Często jednak ciotą jest najczęściej facet, który swoim zachowaniem nawiązuje do gestów, ruchów kobiecych - po prostu jest zniewieściały. Często wśród młodych słowo ciota nabiera znaczenia nieudacznika. Ciotą może być, ktoś kto sobie nie radzi z wykonaniem jakiegoś zadania. Jest słabszy a jego zdolności czy to fizyczne czy psychiczne nie pozwalają mu na podołanie zadaniu.

Niekiedy słowo ciota używane było w kontekstach - zaczepek. Jeden chłopak chciał zaczepić drugiego, czasem poddenerwować wówczas nazywał go ciotą, co wywołuje złość i poczucie obrażenia, pogardy.

Wśród dziewcząt ciota to potoczne określenie - miesiączki. Znacznie rzadziej określenia używają dziewczyny by określi nim homoseksualnego mężczyznę, jest to raczej domeną mężczyzn czujących się lepszymi i silniejszymi czy to fizycznie czy też psychicznie.

Czasem choć mi osobiście nie udało się tego zasłyszeć, ciotą określa się "ciocię/ciotkę" - być może to określenie w tym znaczeniu wychodzi z użycia, albo też w moim okręgu nie jest spotykane.

Słownik języka polskiego podaje 4 warianty w jakich możemy spotkać określenie: "ciota", tak jak już pisałem podstawowym znaczeniem jest:

człowiek często narzekający, nieudacznik

Potem dopiero pojawia się potoczne określenie homoseksualisty i miesiączki. Ciota to także zgrubienie od słowa "ciotka".

***

Ostatnio w polityce głośny był incydent w roli głównej z J. Palikotem, gdzie to nazwał jednego ze swoich politycznych kolegów "katolicką ciotą". Po tym w telewizji zawrzało, a na TVN pojawił się taki oto odcinek dziendobry.tvn.pl

Link do nagrania

***

Choć unikam obrażania ludzi, to czasem zdarzy mi się o kimś pomyśleć jako "ciota" - zwykle to ma związek z zniewieściałością chłopaka, jego stylem, zachowaniem. Nie zdarzyło mi się chyba nazwać kogoś ciotą tylko dlatego, że jest gejem. Sam nim jestem i nie chciałbym być nazywany ciotą.

2 tygodnia minęły - u pani wenerolog

Dwa tygodnie minęły szybko od ostatniej wizyty.

Stresu już prawie nie było przed kolejną wizytą, najgorsze kolejne pytania o związki homo - oczywiście zaprzeczyłem. Czemu? Bo to proste, nie ufam tej pani doktor(ce).

Niestety to co było zamrażane ostatnim razem nie zniknęło. Musiałem się rozebrać i znowu pokazywać penisa czy tyłek. Trochę to krępujące - no ale cóż trzeba. Pani doktor(ka) znów potraktowała te miejsca ciekłym azotem by zamrozić kłykciny. Tym razem trochę to zapiekło no ale jeśli ma pomóc to niech sobie zapiecze ;-) Kolejnym etapem to stosowanie niejakiego preparatu Aldara (1 opakowanie - jedna saszetka). Wczoraj nie miałem okazji wykupić tego specyfiku, a dziś w necie sprawdziłem cenę jak ją ujrzałem oniemiałem 544.86 zł!!!!! Co prawda za 12 saszetek, ale cena jest powalająca. Mam nadzieję, że można to kupować w saszetkach na sztuki! Wówczas koszt jednej saszetki sięgnie blisko 50 zł. Mam to stosować przez 10 dni. Dziś wybieram się do apteki by to coś zakupić. Mam cichą nadzieję, że nie będzie, aż tak drogie, jak w necie - o zgrozo.

MASAKRA - nie dość, że ostatnio mam trochę w plecy z kasą to jeszcze te leki.

Trzeba będzie na czymś zaoszczędzić by to coś wykupić..

---

Ostatnio spotkałem się z Adrianem :) Było bardzo miło, ale wiem, że On chciał bliższego kontaktu, lecz bojąc się o zdrowie jego do niczego nie doszło. Zwykłe całowanie się chyba nie jest przeciwwskazane, przynajmniej w internecie niczego takiego nie wyczytałem.

---

Od Pani Doktor(ki) dowiedziałem się, że muszę mieć obniżoną odporność, gdy wspomniałem, że w jamie ustnej znów pojawiają mi się afty.

-----

Może ma ktoś jakieś rady co by mogło usprawnić moją odporność?

- przepisała mi Preventic z czosnkiem 2 razy dziennie po 2 tabletki jeśli dobrze odczytałem jej zapis na recepcie.

Facet - z oceną wyglądu różnie bywa

Nie od teraz lecz od dawien dawna wiadomo, że my faceci oceniamy wygląd.

Facet to wzrokowiec - mówi się bardzo często.

I tak zwrócić swoją uwagę na nasze zachowanie, to rzeczywiście przykładamy dużą wagę do wyglądu.

Facet - Wzrokowiec

I nie jest to uwarunkowane tym czy jest się gejem czy zwykłym hetero, każdy z nas ocenia czy to gej facetów, czy heteryk dziewczyny. Dla każdego z nas jest to element, raczej którego się nie da wyeliminować.

Tak jak heteryk nie pożąda każdej przechodzącej na ulicy obok niego dziewczyny, tak i gej nie pożąda każdego przechodniego faceta. Przecież to byłoby nawet irracjonalne. Czasem się zastanawiam skąd te mylne myślenie, że jeśli jest się gejem to leci się na każdego faceta??

Ale wracając do wyglądu, to tak jak przeciętny facet hetero ocenia dziewczyny po wyglądzie, tak i gej ocenia facetów po wyglądzie. Nawet przy takowej ocenie widać podobne zachowania, czynniki charakteryzujące ocenianą postać. Dla przykładu opiszę sytuację:

Z punktu widzenia hetero:

Na obu zdjęciach widać dziewczyny, jak można się domyślić jedne będą ładniejsze - ładna laska - i te mniej atrakcyjne - brzydka.

Facet hetero oceniając dziewczyny te przekolorowane, często wyidealizowane oceni jako bardzo ładne, atrakcyjne - one będą mu się najzwyczajniej bardziej podobały. Spoglądając na zachowania moich rówieśników, znajomych widzę jakie jest podejście do kobiet. Od czasów szkolnych (wczesnoszkolnych) zarywali oni do dziewczyn, które nie stroniły wyglądem, wręcz przyciągały ale czy w myśl powiedzenia:

"Przyciągnij wyglądem, zatrzymaj charakterem"

Tego już bym nie powiedział. Zazwyczaj jest tak, że lecą oni na wygląd, bo ładna, pełna wdzięków, to co już w głowie siedzi, nie koniecznie musi odpowiadać by był taki sam zachwyt jak wyglądem, to jest głupie, czy jednak nie?

Gdy wśród znajomych, ktoś zapytał o ocenę tych "ładniejszych", zwykle mi się one nie podobały, nie lubię tego wyidealizowania, zrobienia z kobiety typowej lalki barbie - wręcz ohyda... Zawsze było mi ciężko się do takiej osoby ustosunkować, bo mówić, że jest ładna kiedy mi się nie podoba? - bez sensu, zwykle mówiłem - taka sobie, by nie pokazać po sobie tego, że może interesuję się jednak chłopakami. Jeśli chodzi o dziewczyny to podobają mi się bardziej te proste, zwykłe kobiety, jakich w rzeczywistości jest pełno.

Z punktu widzenia homo:

Facet homo (homik/homek :D ) tu mogę odnieść się do siebie i do tego co zauważyłem, po poznaniu iluś tam homków. Gdy przychodzi do oceny facetów, którzy mają nam się podobać i nie, to wygląda to analogicznie jak w przypadku faceta hetero. Najpierw podoba nam się ten wyidealizowany, pełen wdzięków, z pięknym spojrzeniem, dopiero potem możemy dostrzec tego mniej atrakcyjnego.

Uogólnić i powiedzieć - zawsze - było by zbyt ryzykowne, dlatego powiem, że często patrząc na kandydata, spoglądamy na wygląd, dopiero potem, na to jakim jest człowiekiem. I tu również pojawia się już wcześniej przytoczona myśl:

"Przyciągnij wyglądem, zatrzymaj charakterem"

Nie mogę powiedzieć, że tym razem będą mi się bardziej podobać ci faceci, którzy są mniej atrakcyjni, od tych wyidealizowanych, bo bym skłamał. Ale nie jest też tak, że jeśli ktoś nie ma wyglądu to jest skreślony. Poznałem takich i takich. I w prawdzie z tymi mniej pięknymi mogłem nawiązać lepszą znajomość, niżeli z tymi co wygląd przerastał oczekiwania.

Tu da się zauważyć, że jeśli ktoś ma świadomość tego, iż jest ładnym, to jego mniemanie o sobie i wymagania są znacznie większe, a często nawet nie do zrealizowania. Wówczas chodzi tylko o przyjemność - seks - takie odniosłem wrażenie. Zaś gdzie nie wygląd jest najistotniejszym czynnikiem, może narodzić się coś stałego, silnego i wiążącego obojga.

mężogej

co to znaczy? kto wymyślił to określenie? dlaczego?

Dziś przeczytałem pewien artykuł o tak zwanych mężogejach, trochę mnie on oburzył.

Autor napisał w nim o powstaniu "nowego gatunku" - użycie tego określenia wywołało we mnie oburzenie - jakim prawem, można określać ludzi o odmiennych poglądach, zasadach, postępowaniu etc. "nowym gatunkiem"? Dla mnie "nowy gatunek" jest równoznaczne z odkryciem nowego gatunku roślin, zwierząt, ale nie ludzi!! na Boga co to za określenie?

Kto dał nam prawo "gatunkować" siebie nawzajem? Czy możemy przypisywać się do gatunku, bo mamy takie a nie inne skłonności, zachowania? Czy ktokolwiek chciałby być nazwany nowym gatunkiem, za to że lubi nosić przypuśćmy spodnie pół dresy - pół jeansy (od pasa do kolan dres a od kolan do kostek jeans), z koszulką uszytą z tiulu i preferuje tylko blondynki lub też blondynów?? Gdzie tu sens?

Ja tego nie rozumiem...

Mężogej? hm... domyśliłem się od początku o czym mowa w artykule, choć nie ukrywam, że nazwanie kogoś mężogejem mi się nie podoba, jak samo określenie gej! Słowo "gej" nacechowane zostało bardzo negatywnie w naszym społeczeństwie, często słyszę jak chłopacy mówią do siebie "ty geju!" za to, że ktoś coś źle zrobił. To od razu nasuwa każdemu na myśl, że gej jest kimś gorszym, nieudacznikiem, prostakiem. Z drugiej strony to w naszej pięknej polszczyźnie brakuje takiego określenia, które było by neutralne. Podoba mi się jak w języku niemieckim, Niemczech geja (guy, gay, etc.) zastąpiono słowem schwul.

Poruszany problem noszonej maski i podwójnego życia przez tych mężczyzn, którzy noszą w sobie pierwiastek mężczyzny jako męża, i jako geja, nie jest możliwy do ocenienia, do wydawania opinii na temat tych ludzi.

Są tacy, których zmusza społeczeństwo, wzorce rodzinne, to czego ich nauczono, wpojono. Może to być bardzo nie wygodne, wręcz uciążliwe, ale są też tacy faceci, którzy świadomie wybierają tą opcję i prowadzą życie u boku kobiety, mają rodzinę - ale i spędzają czas z facetem, nie tylko po to by się przelecieć.

Odnosząc się do swojej osoby myślę, że dla mnie byłoby to trochę jak kara. Bycie z kobietą, wspólny dom, rodzina może jeszcze by uszła, ale seks, jakieś zbliżenia byłby czymś swego rodzaju "gwałtem". Bo jak inaczej nazwać zachowanie wbrew sobie, wbrew swojej woli. Życie pod jednym dachem, wspólne życie tego raczej bym się nie brzydził, nie negował, ale coś więcej już tak. Choć niedawno pisałem o takiej możliwości, to coraz bardziej przekonuję się do tego, że to nie jest dla mnie, a ja raczej tego nie chcę.
Samo stworzenie związku czegoś stałego z ukochaną osobą, z kimś dla kogo był by sens rano wstać i wysłać uśmiech, samo sprawia, że chce się czegoś więcej niż tylko przelotnego seksu.

Mam nadzieję, na to, że w nas ludziach w końcu obudzi się instynkt tolerancji i inteligencji, która przejawiałaby się w zachowaniach tj. tolerowanie ludzi - nie za poglądy i upodobania seksualne, lecz za to kim są w życiu, jakimi ludzi są dla nas, a nie to jakimi partnerami są w łóżku.

Czy myślicie, że uciekanie w małżeństwo to rozwiązanie godne pochwały? A może jest inny sposób na zdobycie szczęścia?

facet - bi

Czyż nie jest tak, że nacisk społeczeństwa, sprawia, że wielu facetów udaje bi, tylko po to by odwrócić od siebie jakiekolwiek podejrzenia? 

Czy to na czacie czy na stronach randkowych, widnieje wiele profili, gdzie faceci mówią o sobie "bi" - mam kobietę, ale kręcą mnie faceci - chcę seksu z facetem - ale to ma pozostać tylko między mną a tobą. Tego typu teksty w przeróżnych odmianach spotyka się podczas wielu rozmów.

 Ukrywać się, by nikt ze znajomych nie nazwał mnie "pedałem" bo wśród heteryków (kobiet i facetów) ciągle gej jest niestety tytułowany pedałem, choć nim nie musi być!  W ogóle kto dał nam ludziom prawo do tego by oceniać kogoś po orientacji seksualnej? 

Wielu z nas pseudo-bi-gejów boi się złego traktowania, obcując trochę w tym środowisku widzę, że orientacji homoseksualnej jest wielu ludzi, należą oni do rozmaitych grup społecznych: dresiarze, kibole, dyrektorzy firm, studenci, zwykli szarzy robotnicy... Idąc ulicą, będąc w warsztacie samochodowym, będąc na budowie, u fryzjera, w ubojni i wszędzie gdzie tylko cię teraz myśli poniosą możesz spotkać homoseksualnego faceta - ty, ja, nikt inny najczęściej o nim nie wie, bo on boi się tego, że dziś ma 100 zajebistych kumpli, milion znajomych, którzy rano idąc ulicą odpowiadają mu "Cześć!", wielu ludzi go podziwia za to co robi, ale jutro gdy ci sami ludzie usłyszą krzyk: "On jest pedałem!!" w najlepszym wypadku "On jest gejem." odwrócą się od niego, życie widziane w kolorowych barwach, choć miewa smutne chwile, straci ten piękny czar i wszystko stanie się, brudne, szare i odstraszające. A on zostanie sam, bo przecież, znajomi, rodzina - LUDZIE go opuszczą... Czyż ten strach przed nietolerancyjnością jest największym czynnikiem wpływającym na to, że się ukrywamy, nosimy maski? 

Wielu wyoutowanych może mi teraz zaprzeczy, i każdy z nich ma do tego prawo. Choć fakt jest jeden, każdy z nas się boi albo bał tego, nie znajdzie akceptacji.

Któregoś razu spotkałem się z chłopakiem, ma 22 lata - fajny człowiek - idzie z nim pogadać, pożartować, spędzić normalnie, jak przeciętna para (KM) czas. W czasie jednej z rozmów, gdy rozmawialiśmy właśnie o "coming out", powiedział: wiele razy podśmiewam się w pracy, wśród znajomych, itd. a co gdybym to ja był gejem? Wówczas jak sam mówi, pada śmiech co? Ty pedałem/(czasem gejem) - eeeh głupi żart. I śmiechem sytuacja zostaje rozładowana. 

Problem nie leży w nas bi-gejach tylko w tych, którzy patrzą przez stereotypy i twierdzą, że gej jest pedałem, że każdy gej to łajdak, jebie się z każdym gejem, to największa zaraza. Każdy gej to nieudacznik itp. Gdyby wszystkim tym ludziom pewnego dnia przyszło stanąć oczy w oczy z prawdą i poznać swoich znajomych, to co sobą w głębi reprezentują, to kim są, i jakie uczucia chcieli by wyrażać, myślę wielu by się zdziwiło. Zapewne w pierwszej fazie było by odrzucenia, znieważenie, ale gdyby coming out nastąpił jednocześnie wśród wielu gejów/lesbijek/trans/bi/i Bóg wie kim tam jeszcze to ogromną szansą byłoby to, że ci wszyscy przeciwnicy, zaczęliby rozumieć swoich znajomych i co najważniejsze ich akceptować. Przecież w innej sytuacji ci ludzie stracili by tak wielką rzeszę swoich dobrych znajomych.

Co homoseksualizm może być tym czynnikiem który będzie decydował o tym czy powinniśmy się dalej trzymać, kumplować itd.? NIE MOŻE!! Ja Ci do łóżka nie zaglądam i ty mi nie zaglądaj. Rób to co chcesz i z kim chcesz. Nie chcę i nikt nie chciałby tracić znajomych za to że jest odmiennej orientacji seksualnej. Homo nie chce stracić znajomych hetero i hetero powinien to akceptować i nie rezygnować ze znajomości z homo.

Przecież hetero-faceci nie rozmawiają za każdym razem z którą kobietą spali, czy uprawiali seks i w jakich pozycjach. Owszem zdarza się, ale nie uważam tego, że wszyscy chwalą się wszem i wobec co z kim robią w łóżku. 

bycie gejem, społeczeństo seksu

 Bycie gejem to nie wstyd, dopóki nie zaczynasz zachowywać się jak pizda.

Takie słowa dziś przeczytałem, na jednym z profilów. I muszę powiedzieć, że w pełni zgadzam się z chłopakiem. Szkoda, że jeszcze nasze polskie społeczeństwo tego nie potrafi dostrzec i zrozumieć. Gej=Człowiek (taki sam jak heteryk (i heteryk popieprzający geja)). 

Gdy swego czasu częściej odwiedzałem czat, zauważyłem, że duże gro osób tam przebywających to "pseudo-heterycy" szukający seksu. We większej mierze aktywi, szukający dyskretów, zadbanych i nie wchodzących sobie na wzajem w życie ludzi.  I powstaje pytanie: Skąd to się bierze, że w społeczeństwie brzydzą się gejami/gejostwem/gejozą i wszystkim co początek ma swój gej-, a po cichu szukają ostrej zabawy z drugim kolesiem.

Innym równie rzucającym się w oczy zjawiskiem jest to, że młodzi ludzie, młodzież, i Ci trochę już starsi ale wciąż młodzi ;) często poruszają temat seksu. Wiele skojarzeń z erotyzmem. Często widać, słychać jak w czasie rozmowy ktoś wspomina o jakiejś rzeczy, przedmiocie, czy nawet patrzy się na jakiś rysunek znak - i myślę, żę 90% jak nie więcej tych ww. ludzi kojarzy w pierwszej kolejności to "coś" z czymś erotycznym. Wydaje mi się, że przelewa się już to, i można stwierdzić, że nie jest to już taki temat tabu, jaki był jeszcze jakiś czas temu. Będąc w pracy, ze znajomymi, na uczelni, w szkole i gdziekolwiek, gdzie spotykam młodych zawsze jest poruszany wątek erotyczny. 

Z drugiej zaś strony może to być wynik pożądania? Ci wszyscy ludzie chcieli by zacząć współżyć? A rozmowa, wylanie słów, łagodzi pożądanie/żądze? 

 

odczucia

Ostatnimi czasy wydaje mi się, że się znudziłem środowiskiem, że to co jeszcze jakiś czas temu było całkiem interesujące, ciekawe, czasem może nawet jarające przestało wywierać jakiekolwiek wrażenie, a już na pewno nie pozytywne. Zaczęło być mi zupełnie obojętne czy poznam jakiegoś chłopaka, czy powstanie jakieś uczucie, czy dojdzie do jakiegoś zbliżenia. Momentami mam wrażenie, że to było tylko chwilowe zauroczenie, które minęło i teraz czas się obudzić, ogarnąć i iść dalej. Zamknąć kolejny etap mojego życia, nie wracać do tego. Ale jak na chwilę obecną nie mam pewności, że kobieta jest odpowiednią osobą z którą chciałbym być. W sumie to i też nie jest do końca pewne z facetem. 

Znów trzeba odwołać się do czasu i stwierdzić czas pokaże. Często to właśnie czas jest najpotrzebniejszą rzeczą jaką nam potrzeba, by  zrozumieć coś, by osiągnąć coś cennego. 

Kobieta - strach. Serce, a rozum.

Tak mnie stworzono, że do obu płci jest mi równie blisko. Ale czy to od razu źle? coś złego? Od dawien dawna biję się z myślami, ej czy to aby na pewno nie jest złe, przecież większość tego nie akceptuje. I po tym przychodzi zwątpienie - cholera może faktycznie nie jestem homo tylko tak mi się wydaje, zauroczyłem się tym jednym, przecież nie próbowałem z żadną dziewczyną stworzyć czegoś co można było by nazwać związkiem, a może i czymś więcej. eh.. stop! myślę sobie pozwolę na to by życie samo się "prowadziło" gdzieś w końcu dojdę - ale to nie dla mnie, na dłuższą metę tak nie potrafię.. Czuję jak gdybym stał nad przepaścią - wrócę nic się nie zmieni, skoczę nastąpi drastyczna zmiana.

Potrzebuję celu, zadania które będę mógł realizować by osiągnąć zamierzony cel.

To wszystko tak ładnie brzmi - rzeczywistość jest inna.. odwaga, cele i chęć tego realizacji gdzieś znów została stłamszona. Dlaczego serce często ma większą władzę niżeli rozum?