czy to już miłość, czy kochanie?

Niedawno pisałem tu o tym, że moje uczucia są mieszane. I sam nie wiem co mam myśleć. Zgubiłem się.

Czy można się w kimś zakochać po zaledwie 2 miesiącach? Wiem, że nikt mi nie udzieli odpowiedzi na to pytanie. Wiem, że nie ma odpowiedzi z szablonu.

Widzę jednak jak ta relacja, jak ten związek wpływa na mnie i na moje życie. Słyszę od znajomych wiele ciepłych słów, czuję dużą radość, ale i lęk.

W pracy ludzie po fachu mówią tylko o tym, że przestałem zarażać pasją do tego co robię. Faktycznie ale to stało się jeszcze nim poznałem Kamila. Zatem nie ma on wpływu na moją niechęć do pracy.

Koleżanki i koledzy których poznałem, których znam prywatnie mówią tylko o tym, że na mojej twarzy gości uśmiech, szczęście widać w oczach, styl bycia, wyluzowanie, otwartość i spontaniczność tu wszędzie nastąpiły zmiany. Ciągle słyszę o tym, że ta zmiana wpłynęła na mnie tak bardzo pozytywnie, wiele osób to podkreśla - momentami zastanawiam się czy nie wytyka mi tego, że przecież w głębi to ja zawsze taki chciałem być, aż się spełniło.

Tak cieszę się, że przestałem się zadręczać życiem rodziny, bliskich. Przestałem stawiać ich na pierwszym miejscu. Są dla mnie ważni bo ich kocham na swój sposób, ale nie mogą grać pierwszych skrzypiec, bo kiedy będę grał dla siebie?

Zdałem sobie sprawę pewnego dnia, że straciłem dobre 7 lat życia. Straciłem je na mozolną walkę z sobą, z tym by siebie pokochać takim jaki jestem. By zrozumieć, że to nie ludzie są najważniejsi, tylko ja. Ludzie byli, są i będą. Jedni zostaną inni odejdą, a ja? Ja będę tu i teraz i potem z sobą. Jeśli sam siebie nie zrozumiem, nie zrozumiem życia.

Jestem coraz bardziej świadomy tego, że nie warto w życiu przekładać pracy ponad swoje szczęście. Ono jest najważniejsze, a reszta winna się dostosować.

Szczęście to taki twór, który jest wypadkową wielu czynników, które po zsumowaniu dają to wspaniałe uczucie. Do tych czynników zaliczyłbym m.in.

• ludzi - którzy nas otaczają;
• związek - udany związek to połowa sukcesu;
• przyjaciół - w końcu oni nas podnoszą na duchu;
• miejsce - otoczenie w jakim żyjemy;
• pracę - przyjemność z pracy.

Ja mogę powiedzieć, że wiele z tych czynników zrealizowałem, lecz poziom ich realizacji niestety nie zawsze zadowala. Mam ostatnio dylematy co do ludzi, ale o tym innym razem.

Związek: wiem, że się zakochałem. Czuję bicie serca, czuję swoje zaangażowanie, wiem co ten związek dla mnie znaczy, jak ważną rolę odgrywa Kamil w moim życiu. Oczywiście nie wszystko jest idealne. Oboje mamy dość trudne charaktery. Ja jestem bardzo stanowczy, trochę porywczy, poukładany, miłośnik porządku i harmonii. W którymś horoskopie poczytałem sobie o tym jakie są raki i myślę, że jestem świetnym przykładem na to, że co co tam jest napisane jest prawdą:

"Chętnie podejmują się organizacji wszelkich spotkań, co przychodzi im z łatwością przez wrodzoną umiejętność trzymania się założonego planu, gospodarność i umiejętność logicznego myślenia. Lubią mieć wszystko zapięte na ostatni guzik. 

Raki często są empatyczne, wrażliwe i chętne do niesienia pomocy, więc łatwo nawiązują kontakty, ale i równie łatwo ulegają manipulacji, dając się wykorzystywać. Zamiłowanie do pomagania sprawia, że doskonale odnajdują się w roli rodziców, opiekunów i chętnie podejmują zawody związane z troszczeniem się o innych. 

W miłości Rak jest wierny, ceniący lojalność i szczerość swojej drugiej połowy, ale bywa również zazdrosny i zaborczy. Jest wsparciem dla drugiej osoby, ale i oczekuje tego samego w związku. Nie lubi półśrodków, dlatego wymaga pełnego zaangażowania i zrozumienia. Dąży do stabilizacji, pewności, ugruntowanej relacji, w której pojawi się najlepiej cała gromada dzieci."

Więcej

Najbardziej boję się tej zazdrości i zaborczości. Bo to prawda - są to dwie bardzo trudne dla mnie cechy. Mi wydaje się, że moja zazdrość bierze się stąd, że się boję stracić Kamila. Z drugiej strony wiem jakim wzajemnym zaufaniem się darzymy i to jakoś mnie podnosi na duchu. 

Na sam koniec chciałbym się z wami podzielić pewnym wywiadem z Agnieszką Chylińską. Jest tak mocny, tak głęboki, że słuchałem go z takim przejęciem, że odleciałem myślami. Cholernie wiele słów, które wypowiedziała mógłbym odnieść do siebie. Momentami zastanawiałem się, czy nie mówi o mnie i moim życiu ... 

nie mieszczę się w sobie

Własność: Jaro
Kopiowanie i rozpowszechnianie dozwolone z zastrzeżeniem podania źródła. 

Od pewnego czasu odczuwam silny dyskomforty fizyczno-psychiczny. Jest źle. Ale co oznacza to słowo "źle" - ciężko jest wytłumaczyć.

Po dość trudnym okresie jakim była zmiana miejsca pracy, zaklimatyzowanie się na wyspie nie było dla mnie zbyt łatwym wyzwaniem. Jakoś mu podołałem, ale. Jak zawsze diabeł tkwi w szczegółach:
- powtórzę się: lubię swoją pracę;
- nie chciałbym jej zmieniać;
- ale duszę się w tym miejscu;
- jestem bardzo ograniczony;
- ten strach przed wyjściem na jaw, że jestem w związku homoseksualnym;
- ten lęk, że może ktoś się dowie i rozpowie;
- ten dystans do otoczenia;
- to ciągłe ukrywanie się przed światem;
- marne zarobki;
- czepianie się o byle co;
- narzucanie stylu pracy - kiedy ja mam swój i go nie zmienię;
- robienie z igły widły;
i wiele innych.

Największy dyskomfort odczuwam w odniesieniu do swojej orientacji. To kameralna wysepka gdzie każdy każdego zna i wszyscy wiedzą o wszystkich wszystko. Wiadomości rozchodzą się z promieniem światła. Dlatego tak ważne jest to, by się pilnować i nie wychylać.

Patrząc na ilość mojego czasu wolnego to, mówię szczerze nie mam gdzie się wychylić, poza 4 ściany. Jednakże nawet obcowanie w towarzystwie innych osób może być ryzykowne. Chciałbym z moim Miśkiem poznać kogoś nowego, z kim moglibyśmy wyjść gdzieś na piwo, spotkać się na kręgle, czy spacer. Potrzebujemy oboje znajomych, ale by kogoś poznać trzeba się otworzyć na ludzi, bez tego się nie da. Ja niestety się mocno wzdrygam przed tym by się z kimś wymienić zdjęciem, a niestety większość relacji jakie się nawiązuje bardzo ściśle związane są z naszym wizerunkiem, bo kto pójdzie się z kimś spotkać w ciemno, bez uprzedniej wymiany zdjęć. Może jakiś małolat z gimbazy by jeszcze na to poleciał, ale nie starsi...

Może panikuję bardzo, ale nastroje społeczne wcale nie są tak pozytywne jak może się zdawać. Wystarczy popatrzeć na wiadomości, co dzieje się w naszym kraju, jeśli nie wiadomości to chętnie czytane przeze mnie komentarze pod postami czy to na fb, czy na stronach gazet. Tyle świństwa ludzie wylewają na ludzi, że aż strach się odezwać. Wszechobecny hejt ma się bardzo dobrze, a będzie mieć się jeszcze lepiej, bo jest na to odgórne przyzwolenie.

Podziwiam wszystkich tych co żyją swoim życiem i nie krępują się przed innymi, że są na przykład w związku z innym facetem. Jestem z nich dumny i szczerze im wdzięczny, że stanowią ikonę tego, czego ja niestety nie potrafię przedstawić. Nie potrafię, bo nie odważę się zaryzykować - musiałbym poszukać od razu innego zajęcia - a zmiana pracy to ciężki orzech do zgryzienia.

Myślę o tym codziennie gdzie, co i jak mógłbym robić. Po moim ostatnim szkoleniu w stolicy, zapragnąłem właśnie zamieszkania w Warszawie. Odmieniło mi się, jak wcześniej nie chciałem, tak teraz coś mnie tam ciągnie.
Jednak ja zadaję sobie pytanie: co ty będziesz tam robił? Co? Gdzie? - Korporacji jest mnóstwo, na pewno bym znalazł sobie jakieś miejsce zatrudnienia, ale co z satysfakcją i przyjemnością z wykonywanej pracy?
Nie umiem sobie wyobrazić siebie w innym miejscu niż taka wyspa. Jakoś ciężko mi dopuścić myśl, że mógłbym być zadowolony z innego wykonywanego zajęcia tak bardzo jak jestem zadowolony z tego co robię teraz.
Ostatnio pewna osoba powiedziała mi wprost: ale ty głupi jesteś, siedzisz za takie pieniądze w takiej dziurze. Jarek obudź się. Idź do jakiejś korporacji popracujesz trochę, odłożysz sobie pieniądze, dorobisz korkami i kupisz sobie mieszkanie, a nie będziesz dorabiał kogoś.
Zgadzam się z nią (to dziewczyna była), ale jakoś nie umiem zrobić tego kroku na przód. Raczej stoję w miejscu. Ciągle się waham przez pójściem do przodu, przed zmianą miejsca zatrudnienia.

Mam koleżankę, Wika się nazywa, w Gdańsku, która to zachwala sobie pracę w obecnej firmie. Jest zadowolona i nie narzeka na warunki, płaca też jest zadowalająca - porównywalnie do tego co zarabiałem ja w koropo (4 tyś brutto), ona ma 4200 brutto - na start, to nie jest źle.
W Wawie co prawda nie mam znajomych ze studiów, ale jest tam np. Basia K. z którą się znam z wakacji i myślę, że mógłbym odnowić tą znajomość.
Może byłaby okazja do poznania niektórych osób, których poznałem na blogu ;-) ;-) ;-)
W Krakowie mieszka Mateusz ze swoim chłopakiem, myślę, że nie byłoby problemu byśmy dalej podtrzymywali naszą znajomość, która po rozstaniu jest tylko znajomością od czasu do czasu, piszemy co u nas słychać.
Koleżanka z byłej mojej pracy w korpo polecała mi pracę w Poznaniu w dobrze prosperującej firmie, warunki ciekawe i praca wydawała się być też bardzo ciekawa, nie monotonna. Nawet pamiętam rozmawiałem z jakimś chłopakiem z tamtejszej firmy o tej pracy - ale pojawiła się praca na wyspie i tak wybrałem to co lubię, nauczać.
Zapytanie było raz ze Szczecina - ale co ja bym tam robił? Tak daleko od znajomych :D hahah - tych to prawie w ogóle tutaj nie mam.

Dziś moi znajomi to:
- Misiek;
- mama, siostry, brat;
- Art - kolega ze studiów.

Inne znajomości są tak sporadyczne, że nawet trudno mowić tu o znajomościach, bo nie da rady wyjść gdzieś, czy też się z nimi spotkać.

Ostatnio poznałem pewnego chłopaka, piszemy z nim, ale czy ta znajomość przetrwa tego nie wiem. Strach przed poznaniem się potęguje fakt, że San - tak będę go tu nazywał, pracuje blisko mojej wyspy.
Wiele już rozmawialiśmy o prywatności itp. ale dalej się waham. Sam już nie wiem czego...

Oczywiście mam wielu innych znajomych, przyjaciół, jednak nie są to osoby, które mieszkają w mojej bezpośredniej okolicy (prawda Atko?), stąd też spotkanie jest już trudniejsze.

Próbuję poznać kogoś by nie zajmować się tylko domem i pracą, bo tak zwariuję i myślę, że fakt, że nie mieszczę się w sobie jest wynikiem tego, że nie mam zbytnio z kim się spotkać. Kontakty tylko z jedną osobą mogą być nie wystarczające, nie zawsze się da byśmy się spotkali.

Mam teraz swój urlop czy jak kto woli wakacje, wiec teraz muszę pomyśleć o tym co robić później. Chciałbym odpocząć i zregenerować siły.

Jeden wypad mam już za sobą. Był zorganizowany przez pracowników wyspy, więc to takie krótkie wakacje, bez chwili dla siebie, za to mogłem wiele zobaczyć i z tego się ogromnie cieszę.

P.S. W miniony weekend byłem na ślubie Andrzeja i świetnie się bawiłem. Wiem od Sana, że nie byłem sam tam, bo gejów było co najmniej dwóch :D a czy ktoś jeszcze tego nie wiem :P :P :P
Ale właściwie to nie o tym chciałem napisać.
Przemowa księdza była bardzo fajna. Zaimponował mi mówiąc o miłości. Miłość to nie uczucie. To uczucie zauroczeniem się zwie i ono przemija i dobrze, że przemija. Miłość to coś więcej... - mógłbym o tym napisać oddzielny post, może to uczynię :)

Udanych urlopów i wypoczynków wszystkim tu zaglądającym :))

weekendowa wisienka na torcie

Od ostatniego czasu można było czytać na moim blogu tylko smutne wiadomości. Pomyślałem, ze przecież w taki sposób nie dam rady tak dalej iść. Ja to wiem, ty to wiesz i każdy inny też to wie. Problem w tym, że mimo tej cennej wiedzy, czasem już upadam...

Chciałbym Wam powiedzieć jak miło spędziłem ostatni weekend. Piątek to dzień weekendu początek. Tym razem Misiek został w domu a ja poszedłem na spotkanie z kolegami z pracy. Impreza zaczęła się jakoś po 19. Z początku było smętnie, z czasem się towarzystwo rozwijało. Ostatecznie wylądowaliśmy na zielonej trawce sącząc pod osłoną nieba piwko. Rozmowa się toczyła tak dobrze, że straciliśmy poczucie czasu :) Do domu dotarłem jakoś w okolicach 2 w nocy. 

Wypiwszy 3 piwa rano obudziłem się z tak wielkim kacem, że myślałem, ze umrę za chwilę. Nic mnie nie stawiało na nogi :( Oj głowy to do % to ja nie mam. W południe wygrzebałem się z Miśkiem na spacer zwiedziliśmy miasto na nowo, a raczej okolice jeziora, załapaliśmy się na koncert :) Po występie poszliśmy do lasu brzegiem jeziora oddychając pełnią piersią rozkoszowaliśmy się naturą :) Trochę nam to zajęło, bo ścieżka długa a doliczając km od naszego "końca świata" jak ja to mówię na naszą dzielnicę, to jednak sporo sobie pospacerowaliśmy. 

A tu parę fotek z naszego wypadu :) 

Źródło własne ujęcie :) Zakaz kopiowania i powielania bez zgody autora.
www.gejpisze.blogspot.com

Ten pan oto, którego tu widzicie zowią łabędź. Ten oto przedstawiony panicz zaatakował mnie siedzącego na pomoście. Ale byłem sam sobie winny. Siedzieliśmy z Miśkiem na pomoście. Trochę zmęczeni, trochę już znudzeni chodzeniem, tym, że taki spokój nas nastał. Zapatrzyłem się w swój telefon, Misiek zerkał w swój. Ni stąd ni zowąd, coś uderzyło w pomost, ja nawet nie drgnąłem, Misiek zdążył się ruszyć, gdy ja zostałem skonfrontowany z dziobem tego oto pana. Dobierał się do moich ajdoli, może to taki jego fetysz #łabędźfetyszysta :D Podziwiajcie go. Ale co tam zdjęcie mu pstryknąłem :D

Źródło własne ujęcie :) Zakaz kopiowania i powielania bez zgody autora.
www.gejpisze.blogspot.com

Na powyższej fotce widać Policję Wodną oraz nasze piękne jeziorko. Bardzo lubię to miejsce, lubię tam chodzić. Zwłaszcza z drugiej strony gdzie jest troszeczkę mniej tłocznie. Mniej ludzi, mnie krzyków, głosów. Spokój oraz błoga cisza. Tylko odgłosy natury. Piękne. Kocham tak sobie pochodzić i odpocząć od wszystkiego. To świetna okazja by pozbierać myśli :)

- P.S. Tu stworzyłem opis do zdjęcia, które przenosiłem na komputer i w trakcie tego poszło coś nie tak, tym samym zdjęcie zginęło i nici z tego :(

Źródło własne ujęcie :) Zakaz kopiowania i powielania bez zgody autora.
www.gejpisze.blogspot.com

Żeby nie było to też wam dorzucam trochę widoków z natury :) Mam nadzieję, że coś się spodoba. Ja uwielbiam takie widoki. Tą naturę. Czasem dzikie nieokiełznane krajobrazy :) Tutaj nasza rzeka miejska :) A sobie płynie spokojnie. Nad rzekę mamy z jakieś 500 metrów rzut beretem, a tak rzadko się na nią wybieramy, chyba, że chcemy skrócić sobie drogę do miasta :) :) - do centrum :) 

Źródło własne ujęcie :) Zakaz kopiowania i powielania bez zgody autora.
www.gejpisze.blogspot.com

A tutaj trochę widoków z naszej przechadzki po lesie, plaży i widok na jeziorko :) Uwielbiam to miejsce, wiem powtarzam się, ale co by nie było to zachwycony jestem tymi widokami, zawsze mam dużo pozytywnych wspomnień z tego miejsca - mimo iż nic się tam szczególnego nie wydarzyło. Raczej tylko tyle, że mogłem tam odpocząć. Zeszły rok to przejażdżki rowerowe nad jeziorkiem, mega odpoczynek i relaks po pracy. W tym roku to wybieram się tam z Miśkiem jeśli czas pozwala. Np. w weekendy :) To taka wisienka na torcie jeśli chodzi o ten nasz ostatni weekend :)

Wróciliśmy dość późno do domu. Zjedliśmy parówki na ciepło z sałatką na kolację i właściwie to usiedliśmy na kanapie :) Wtuleni w siebie myśleliśmy o tym skąd dobiega do nas muzyka. W mieście odbywały się koncerty. Stąd też postanowiliśmy zupełnie spontanicznie wybrać się na koncert pod chmurką, skoro wstęp wolny, a tym bardziej, że właśnie za godzinę miał się odbyć koncert jednego z zespołów, którego bardzo lubię :) Miśkowi ewidentnie nie chciało się siedzieć w domu cały wieczór, to się zgodził i właściwie to zagrzewał. Dość szybko się zebraliśmy i udaliśmy w miejsce koncertu. Dotarliśmy dosłownie na czas :) Nawet zdążyliśmy znaleźć sobie dobrą miejscówkę :) Koncert trwał z jakieś 2-3 godziny, inne zespoły, które grały nas tak nie interesowały jak ten konkretny. Stąd po pierwszej, może drugiej max trzeciej piosence jego następcy się zwinęliśmy. Zresztą jak dość spora grupa uczestników :) 

Niedziela to dzień lenia - nic bardziej mylnego my się wybraliśmy na kolejny spacer. Tym razem chodziliśmy po mieście, po starówce, mnóstwo ludzi jak by to już środek lata był :) A to dopiero nastąpi... :) Potem powoli zwijaliśmy do portu. Nim wróciliśmy był już czas na kolację. Misiek zrobił pyszną obiado-kolację zjedliśmy na balkonie w ostatkach promieni słonecznych i tak właściwie aż do zajścia słońca siedzieliśmy na balkonie rozmawiając i uwaga grając w karty :D 

Jak ja dawno nie grałem w karty!!! O masakra - chyba z jakieś 10 lat temu ostatni raz... a przecież na tamte czasy i wcześniej to była "norma" :)

Powróciły piękne wspomnienia ♥♥♥

Chciałbym znaleźć spokój w życiu. Może właśnie to znak, że czas stąd odejść i się pożegnać raz a dobrze? Może nie jest mi pisane bycie w tym miejscu, może przeszłość za dużo niesie za sobą? Takie wnioski płyną do mnie zewsząd, lecz ja dalej nie umiem się oderwać i pójść dalej swoją drogą. 

Źródło własne ujęcie :) Zakaz kopiowania i powielania bez zgody autora.
www.gejpisze.blogspot.com

Serdeczne wiosenne pozdrowienia przesyłam Wam wszystkim :) Właśnie siedzę sobie na mym przepięknym balkonie wśród dźwięków ulubionej muzyki, widokiem na osiedle i piękne niebieskie niebo :) Czego chcieć więcej? 

Ciepłe pozdrowienia ode mnie :)

dobre i złe strony

Jak to we wcześniejszym poście wspomniałem, dzięki ludziom "dobrej" woli, musimy iść stromymi szczeblami z przestojem do przodu. 

Droga ta nie jest łatwa, ale kto powiedział, że będzie łatwo? Mało mam wsparcia ze strony bliskich, raczej mi go brakuje, lecz wiem, że czasem po prostu ciężko mnie zrozumieć. Może przez to, że jest to takie trudne ludzie nie chcą wierzyć w moje życie?

Opracowanie własne.

Możliwości jest wiele, ale najważniejsze to trzymać się obranej drogi i iść ciągle do przodu :) Dzisiaj

sobie tak spacerowaliśmy właściwie to dzięki ludziom "dobrej" woli. Gdyby nie ich chamski charakter nie było by na pewno nas na łonie natury wśród drzew, pól i lasów. Nie szli byśmy rozmawiając o miłościach, o przyszłości, o tym co dobre, a co złe. Nie odkrywali byśmy naszych podopiecznych od tej strony. A jednak w tym wszystkim jest coś dobrego. Mieliśmy czas na rozmowę, czas na wspólny spacer. 

Nina przeżywa pierwsze zauroczenia, a to jest w oczach wszystkich. 5 lat starszy chłopak to jednak nie kandydat dla niej. Przynajmniej nie na tym etapie. 

Nasz Piłkarzyk raduje się jak tylko można :) Dziś zwiedzał z kolegami miasto - tak ładnie się to nazywa, a w praktyce wygląda tak, że się chodzi bez celu po mieście i szuka "czegoś" :)

Czy u Was też pogoda rozpieszcza? Ja wychodząc z pracy, o ile mam na rano, jestem happy, bo wracam do domu jest pięknie, mogę się jeszcze cieszyć tym światłem, ciepłem oraz super klimatem. Wychodzę na balkon i wdycham wiosnę :) Kocham ten stan!

Mieszka z nami gej

Cześć,

troszkę o gejach w społeczeństwie. Zmieniając zupełnie swoją lokalizację, miejsce zamieszkania, zmieniło się moje całe życie. O 360° już czytaliście, dziś taka mała kontynuacja odczuć z drugiego krańca "globu".

Mimo iż nie chciałem, to znalazłem się na takiej dzielnicy, gdzie na każdym rogu możesz spotkać "ciepłego". Mam tu na myśli faceta homoseksualnego. Tak właśnie sobie żartujemy z moim chłopakiem o mijanych na ulicy chłopakach... Cóż nie chodzę już po randkowych, więc nie mogę potwierdzić każdej twarzy, lecz to nie ma znaczenia. Wielu jest chłopaków, którzy swym zachowaniem, mówią, że są zainteresowani innymi facetami. 

W sumie to nie o tym miało być :D Wprowadziłem się do bloku przy jednej z dość spokojnych uliczek na obrzeżach miasta. Blok 5 piętrowy z dwiema klatkami. Moja jest druga od ulicy :D Ta właśnie ma jakieś szczęście, a może i nawet nieszczęście - bo pomieszkują tu geje. Na parterze jest ich aż dwóch, piętro wyżej jeden, dalej jeszcze nikogo nie poznałem :) 

Ja i moje kochanie mieszkamy na parterze, to właśnie ten poziom na poznał :) Jako, że misiu mieszkał tutaj już dłużej zna ludzi lepiej niż ja. Sąsiedzi znają też go. Ja ich poznaję. Jedno zauważyłem, że póki co nikt jeszcze nie powiedział, nie zrobił nic co by nam uprzykrzało życie w tym mieszkaniu. Ludzie o nas wiedzą. My znamy sąsiadów, czasem nawet na klatce jakaś wymiana słów :) Wydaje się być, przyjaźnie. Oby tak też pozostało. Mój skarbek jest z tych, co zawsze ludziom tłumaczą różnicę pomiędzy gejem, a pedofilem, bo tutaj niestety dla większości nie ma różnicy :( Niestety wciąż ludzie geja utożsamiają z pedofilią - to bardzo przykre, gdy ktoś patrzy na ciebie jak na zwyrodnialca i obarcza winą za wszystkie nieszczęścia globu. 

Póki co nasi sąsiedzi nie robią żadnych problemów i oby tak pozostało. 

To pokazało mi trochę, że ludzi można wyedukować, że można im wytłumaczyć, że świat nie kończy się tylko na formie życia jaką żyją, że miłość nie zna granic, a miłość między mężczyznami nie znaczy nic złego. Z naszej strony nic im nie grozi i miejmy nadzieję, że z ich nam też nic. 

Każdy żyje tak jak chce żyć i to jest najważniejsze. 

Zmiany o 360°

Cześć!

Dawno mnie tu nie było. Odkąd zmieniłem pracę, moje życie zmienia się z minuty na minutę. Poznałem tyle nowych ludzi, którzy mnie wyciągają z domu, którzy wierzą we mnie, ludzi, którzy akceptują w takiej formie jaka jest widoczna na zewnątrz :) Cieszę się z tego :))

Zmiana stancji, mieszkanie na swoim też wpłynęło na to, że mam chwilę dla siebie - a w prawdzie to nie do końca tak jest. 

Mam na myśli tylko to, że poznałem swoją miłość życia. Tak dobrze czytacie zakochałem się od pierwszego wejrzenia. 

Historia jest jak z bajki. Przyszedłem oglądać mieszkanie. Na schodach mijałem dwóch chłopaków jeden większy, z 2 m, drugi tylko trochę niższy, z jakieś 1,85m. I to właśnie ten wydał mi się wyjątkowym. Nie czekałem długo na fellow przeszukałem wszystkie konta i znalazłem ciastko :-) napisałem do niego, a na drugi dzień spotkaliśmy się:) I tak właśnie zaczęła się moja przygoda. Misiu oczarował mnie swoją osobą :) W sumie to chyba z wzajemnością :)) I tak się złożyło, że już teraz jesteśmy razem. Ba! Nawet zamieszkaliśmy razem. Idąc dalej Misiu przedstawił mnie swojej rodzinie, która jest dość wyjątkowa, co najważniejsze to akceptują swojego brata, takim jaki jest, a w efekcie, chyba również mnie zaakceptowali. Cieszę się z tego. Moja "teściowa" chyba też jest oczarowana mną. Na pewno mnie polubiła, bo to podkreślają mój Miś oraz jego starszy brat. Wspaniale jest gotować wspólnie :)

Oczywiście są pewne sprawy, które nas różnią, ale może to jeszcze kiedyś wypracujemy. Dlatego z daleka trzymamy się tematów polityki oraz uchodźców :D Tu mamy zupełnie różne zdanie. No ale mam nadzieję, że to nas nie poróżni, bo było by dość głupie, gdyby jednak. 

Mój Miś poznał również moją Mamę, ojca, brata i siostry :) O ile siostry o nas wiedzą, to reszta jeszcze nie, to zostawiamy sobie na później. Na razie niech się oswoją z moim nowym "kolegą" :)) A potem pomyślimy o rozmowie z nimi :))

Każdy jeden dzień jest wyjątkowy i piękny :) Tak mógłbym teraz żyć, bo jest cudownie :)) Kocham Misia swego :)) 

Po drodze jeszcze wydarzyło się kilka innych spraw takich jak: wypadek samochodem, choroba, kłótnia z siostrą, zablokowanie fellow, szkolenia zawodowe, odstawienie fb, odstawienie bloga/maila - bo brakuje mi dnia na to wszystko :) Teraz troszeczkę postaram się nadrobić :)) Nie gniewajcie się tylko na mnie moi kochani :))

Nie znikam, jestem :))

Buziaczki :))


P.S. Dzięki moim wiernym czytelnikom mogę teraz oficjalnie skorygować błąd: post winien zwać się "Zmiany o 180°", bo po 360° byłbym w punkcie wyjścia :) a nie jestem i to jest właśnie ten 180° :)

Dziękuję za wyjaśnienie :)

Nieskończoność

Zaczynasz rozumieć, 

każdy krok który stawiasz

tylko raz

pozwól na to by się po prostu zdarzyło

nie masz nic do stracenia

ty wciąż samotny

i trzymasz się tego mocno

to daje ci resztę

i nie możesz tego zmienić

wiesz to dokładnie

to pobudza

ale zbyt szybko przemija.

A wszystko to „vanitas vanitatum, et omnia vanitas". Gdy pada pytanie, czy dużo ludzi poznałem to zastanawiam się co powiedzieć. Tak, czy nie? Jeśli powiem tak, uznany zostanę za ciotę, albo jeszcze gorzej, takiego co z każdym się puszczał. Jeśli zaś powiem nie, skłamię. Wybieram tą drugą opcję, lecz zawsze staram się wyjaśnić, że można się poznawać i "poznawać". Można się poznać i poznać by zapomnieć. Wszystko jest przecież dla ludzi. 

Każda rozmowa, każdy krok jaki stawiam ma swój cel. Tym jednym i najważniejszym jest "szczęście". Co znaczy życie człowieka, który ma wszystko, ale nie ma szczęścia - to takie wielkie nic. Nie chciałbym żyć w dostatku, a cierpieć na niedosyt szczęścia. Wolę skromność, czy powściągliwość i umiar, ale w szczęściu. 

To właśnie szczęście decyduje o tym czy czujesz się bogatym, biednym, samotnym, znanym i lubianym. Ludzie szczęśliwi są piękni, ich piękno można obserwować w różnych aspektach ich działalności życiowej. 

Życie jest piękne, a życie szczęśliwe jest jeszcze piękniejsze.

Dziś stawiam sobie cele, jutro też postawię i tak dążę do ich spełnienia. Jednym z tych jest właśnie szczęśliwy związek. 

Czyż nie byłoby pięknym wracać z uczelni, czy też pracy, a w połowie drogi spotkać partnera i wrócić z nim szczęśliwie do domu? Czyż nie byłoby pięknym pomarzyć o wspólnych chwilach, o wspólnych marzeniach, o tym co chcemy osiągnąć, o tym gdzie i jak chcemy żyć, o tym co chcemy robić dziś, jutro, a może za rok czy kilka? Czy nie jest pięknie móc położyć głowę pełną marzeń i pomysłów na ramieniu swego wybranka? Czy nie piękny jest spacer nocą we dwoje? Czy nie piękne jest zasypianie z głową w chmurach? 

Co nie jest piękne i co nie daje szczęścia, że panowie tak usilnie bronią się przed wstępowanie w związki z innymi facetami, również gejami?

Czy ta piękność zawęża się tylko do wizerunku? A może to brak zainteresowań, które łączą? Spoglądając na związek faceta z kobietą, można powiedzieć, że tu to ONA jest taką szefową, która ustala warunki, a facet musi się dostosować, bo przecież mu zależy i tak też przecież trzeba. Kobiety mają ten dar czarowania, przekonywania i wywierania presji na partnerach - z facetami, mimo iż geje są gdzieś tam podobni do kobiet, to nie jest tak prosto. Są oproni i nie dają się wieść przez życie.

Dalej tkwię na randkowym allegro i dalej szukam i czekam i próbuję, tak w nieskończoność...

Z gorącymi pozdrowieniami,

JarKow

P.S. Jak nie jestem fanem tego typu piosenek, to ta wyraźnie mi się spodobała:)

Idąc pieszo...

Tak się zastanawiam od pewnego czasu czy ja tu mam szansę kogoś poznać?
Może najlepiej byłoby zmienić otoczenie ludzi?
Może inne miasto..., co mi z tego co mam jak nie mam najważniejszego - miłości=ukochanego...

Można mieć wielu przyjaciół, znajomych, dobrą pracę, wgl. pracę, wiele zainteresowań, parę zapychaczy - tak by czas zmarnować, ale bez NIEGO się nie obejdzie. Czemu to takie trudne - wiem, wiem nikt nie zna odpowiedzi, tak sobie głośno myślę.

Idąc sobie chodnikiem myślałem czy to lewą, czy jednak prawą stroną tego chodnika winno się iść?

Poboczem drogi to lewą ale chodnikiem - hm...? Ktoś kiedyś mówił o prawej, ale obserwując ludzi to Oni sami nie wiedzą - ja również.

torebka Folk

fantazja

A co mi tam powiem Wam co mi się ostatnio śniło 27.12. 

Wpadam do domu po pracy, do mieszkania o pięknych śnieżno-białych ścianach, trochę zmęczony. Zdejmuję rękawiczki, bo na dworze zimno, zdejmuję słuchawki z uszu i czuję ciepły oddech. Ktoś za moimi plecami. Jego oddech czuję na sobie, to spojrzenie i bliskość. 

Po chwili jego usta są blisko moich włosów, słyszę szept słów... Zrobiłem Ci kolację. Łał! I tak poszliśmy do kuchni. Na stole stało wino, kolorowe kanapeczki - takie uwielbiam :) 

Po kolacji obejrzeliśmy sobie film, wtuleni zasnęli ;-) 

Eeeeeeeheheeeheheehe ale się rozmarzyłem :D

gdzie jesteś Kochanie???

Czy gej może kochać? - Jasne!

Kurcze tak mi brakuje kogoś bliskiego, że sobie nie wyobrażacie... Znów powrót na stare wortale - kumpello i fellow znowu przypominają o sobie. Znowu rozpoczął się ten durny etap przeglądania profili, odpowiadania często gęsto na zwykłe oferty - seksu -. To jednak nie jest to. Owszem seks jest ważny, przyjemny i tak można by mu słodzić - ale czy to na nim świat musi się opierać i kończyć??? NIE.

Pomijając już seks - jest coś czego nie potrafię zaakceptować - to wygląd - a mianowicie wielu ludzi których napotykam w mniej lub bardziej widoczny sposób pokazują swoją drugą stronę - element zniewieściałości jest w każdym z nas, to nie wątpliwe, ale są faceci którzy pokazują to na tyle, że od razu czuję do nich niechęć i choćby nie wiem co nie potrafię się z nimi zakumplować. To jest tak zwany NO-HAPPY-END.

Od dawien dawna zadaję sobie pytanie czy gdybym znalazł faceta for ever to potrafiłbym gdyby zaszła taka konieczność pokazać się światu - nie mówię tu o świecie medialnym, ale świat znajomych, bliskich - ciężko - może i tak - ale musiałbym mu bezgranicznie ufać... Mieć w nim wsparcie i nie bać się nadchodzącego jutra... Wówczas temat coming out nie byłby w żaden sposób bolesny.

Choć znam niektórych znajomych co to by głupie teksty rzucali w mą stronę. Ale może to tylko kwestia tego, że nic o mnie nie wiedzą...

Można sobie gdybać: "Gdyby babcia miała wąsy, byłaby dziadkiem." Trzeba podejść na spokojnie do tematu i iść przez życie, a nóż widelec trafię na swoją połówkę. Może gdy wrócę spojrzę na ludzi z zupełnie innej perspektywy.

Jedno jest pewne, do zniewieściałości wśród panów będę musiał przywyknąć. Jakoś tak bardziej to rzucało mi się w Niemczech... Może z czasem sam będę takim facetem, co to będzie niechciany... hahaha - czas leci, lata też - im człowiek starszy tym gorzej znaleźć sobie partnera, ale jeszcze gorzej Go zatrzymać. Tak, znaleźć można szybko - zatrzymać oj oj oj, sami wiecie jak to jest...

W nawiązaniu do mojej domowej pracy załączam fotkę ;-)

P.S. Ciekawe czy moje płytki też będą tak efektywnie wyglądały :D

Adiós

Adios Amigos!

Ah no co tu będę dużo mówił - wyjeżdżam nie ma co się oglądać. Czas zmienić otoczenie, pracę i nabrać dystansu do wszystkiego.

Przyjaciel mój, życzył mi takiej decyzji ostatnio na urodziny, a m.in. podkreślał bym się nie zmieniał. Ja czuję się już nieswojo, czegoś mi tu brakuje, dokładniej kogoś. Tak bardzo przyzwyczaiłem się do myśli, że mam Adiego, że teraz jest mi cholernie ciężko bez Niego. Trudno jest sobie wytłumaczyć, że to już jest koniec i nie ma już nas :-( Kto był z kimś dłużej niż kilka spotkań, kto już kogoś polubił na dobre i złe - ten wie o czym mówię... Tęsknię cholernie za Nim! Czasem budzę się w środku nocy, a jedyna myśl to co dzieje się z Nim. Może się zakochałem, może tylko zauroczyłem, może przywiązałem... Ale dotychczas pierwszy raz czułem, że wśród homo mam przyjaciela - szkoda, że tak krótko to trwało, ledwo co pół roku.

I jak tu się nie zmieniać, brak mi swojego twardego zdania, nie potrafię postawić na swoim. Każda decyzja jest chujowa, bo nigdy nie wiem czego tak na prawdę chcę. Wszystko może być takie i owakie. Nawet Szymek się wkurwia za to na mnie, choć udaje, że tak nie jest... to ja to widzę, czuję. Głupi nie jestem.

Czas dorosnąć do tego by brać życie na twardo.

---

jeszcze dzień najwyżej dwa i wszystko się odmieni... i marzenie się spełni :D stworzę świat dla swego uśmiechu, nie popełniając najmniejszego grzechu... :) :) :)

Mam cichą nadzieję, że już na miejscu odetchnę z ulgą, że w końcu zacznę żyć pełnią szczęścia - wiadomo, zawsze będzie brakowało u boku bliskiej mi osoby, ale cóż jakoś muszę to zboleć.

---

Ostatnio zastanawiałem się wgl. nad zmianą miasta tu w Polsce, czy nie lepiej byłoby udać się studiować gdzieś indziej, zmienić otoczenie, ludzi i znajomych... Może taka odmiana jest mi potrzebna? Zobaczymy co będzie w Niemczech :D

niepotrzebnie Cię kocham

Jakoś tak sobie pomyślałem, jakie to te życie geja, kurewsko chujowe jest...

Poznajesz ludzi, zmuszony jesteś do tego by w dostepnych statutach szukać ludzi, co to może by i chcieli cię poznać. Piszesz, nawiązujesz kontakt, się starasz... każdy ten etap już w życiu pewnie nie raz przechodził.

Jak Ci się uda nawiązać znajomość, poznajesz wszystkie wady i zalety nowo poznanego osobnika. Zawsze jest tak, że cieniem chcąc czy też nie gdzieś w głowie kręci się porównanie jednej osoby do drugiej. Czasem wychodzi pizda... no nie ma co się oszukiwać.

Gdy pojawia się cień nadziei, że może coś jednak się da z tego wykminić, że coś wyjdzie, to się cieszysz - jesteś pełen w skowronkach - je je je! udało się. Żyjecie pewien czas, czasem coś tam wyskoczy jakieś spięcie, czasem tylko różnica charakterów, ale wszystko generalnie jest w porządku. Obaj się cieszycie. Jest czas na głupoty, jest czas na przytulanie, i czas na igraszki. Pięknie. Ale przychodzi taki moment, że wszystko diabli biorą i się rozpada "niepotrzebnie Cię pokochałem". Wtedy mówisz niepotrzebnie... no i kurewskie życie rozpoczyna się od nowa, złamane serce, złamane myśli... trochę załamany stąpasz dalej.

Czy jest możliwe, by poznać kogoś na dłużej? Czy to już tak zawsze będzie, że pewien okres i spadaj nara? A może to czynniki zewnętrzne są temu wszystkiemu winne - w moim przypadku HPV?

---

Tak swoją drogą to teraz to już nie wiem jak dalej żyć. Czy mam się pisać na poznawanie kogoś, czy tylko przygoda przygodę pogania przygodą? Teoretycznie nie chcę tego, ale co zrobić by znaleźć kogoś kto będzie mi tak odpowiadał, kto będzie zwykłym kumplem jednocześnie będąc centrum w mojej głowie?

Kurcze nie zależy mi na jakichś super- hiper- silnych relacjach - mąż-mąż, tylko na tym by być zajebistymi kumplami, o mieszkaniu razem nie myślałem, bo na to to jeszcze nie gotowy jestem..., ale wspólne spędzanie czasu to owszem! Fajna sprawa, pobyć razem poczuć się wspartym i potrzebnym komuś.

Czy to tak wiele? Czy to wymagania są zbyt duże?

uczucia prowadzące do uczucia

Od filozoficznego tytułu "uczucia prowadzące do uczucia" moje uczucia.

Któregoś razu wspomniałem o Adrianie, którego poznałem całkiem niedawno, tj. 2.5 miesiąca temu. Pierwsza rozmowa była, typowa jak wszystkie poprzednie. Dalszy jej ciąg przebiegał typowo dla rozmów na portalach randkowych. Każdy z nas chciał poznać się lepiej, ale to lepiej znaczy "chcę wiedzieć o Tobie w pierwszej kolejności wszystko o seksie" tak też było, o tym się mówi między nami, lecz otwarcie jest już trudniej.

Pierwsze nasze ustawione spotkanie wcale nie było typowe, jak poprzednie. Spotkaliśmy się raz, potem kolejny i tak kolejno kolejny.. Trwa to między nami dalej :) Staramy się poznać, choć na początku zaufanie to nie lada wyzwanie. Nie łatwo jest zaufać komuś, kogo nie znamy, a jeszcze trudniej, gdy chcemy pozostać anonimowi i bezpieczni, ale jednocześnie szczęśliwi. Początkowo ograniczał nas strach, a wszystko sprowadzało się do jednego - zbliżenia. Po jakimś czasie udało się przełamać pierwsze lody, zaczęliśmy się poznawać od tego kim jesteśmy w realnym świecie, tego jacy jesteśmy wśród znajomych, przyjaciół, czy to rodziny. Pierwsze wyjście publicznie razem, co też nie zawsze lubię, ze względu na różnych ludzi, którzy czasem budzą podejrzenia. Wyszliśmy "na miasto", trochę nieśmiałości mi towarzyszyło, bo mimo wszystko nie wiedziałem, czy rzeczywiście będę umiał się zachowywać tak jak przy znajomych. To nie było trudne, najważniejsze w tym wszystkim jest to by umieć rozmawiać!!!! Tak rozmowa to bardzo ważny element, ważne jest by odejść od seksu, od homoseksualizmu, a zacząć rozmawiać tak jak z przeciętnym znajomym, jak z przyjaciółmi etc. Mogę powiedzieć udało się.

Choć widać różnice między mną a Adrianem, to na razie potrafimy się dogadywać, czasem tylko milczeć i rozkoszować się wspólnymi chwilami. Piękne. Gdzieś w tym wszystkim miejsce zajmują uczucia. To takie normalne, ale zarazem niezwykłe i niewiarygodne, bo wydaje mi się, że "uzależniamy się" od siebie nawzajem. Może to uzależnienie to przyzwyczajenie, akceptacja siebie nawzajem. - Fajne uczucie :)

Już za kilka godzin WALENTYNKI - symbolizują coś wspólnego, uczucia, głównie miłości. I tu pytanie się pojawia, czy winienem coś mu podarować, z jednej strony byłoby to wskazane, ze względu na to, iż w końcu coś nas łączy, z drugiej strony to miłe. Jest też coś jeszcze, nie wiem czy Adrian chciałby rzeczywiście coś takiego dostać, bo nie oszukując się musiałoby być to coś zarówno niezwykłego ale i zwykłego, co wydawałoby się być naturalnym.

Kiedyś napisałem mu króciutki wierszyk, myślę, że teraz mógłbym napisać coś bliższego ichnego sercu. Ale raczej mu nic nie będę kupował, ze względu na to, iż prywatnie Walentynki uważam, za przesadny przejaw "wyrażania uczuć na pokaz". A nie o to chodzi.

Zobaczymy co los przyniesie....

O homofobi

Będąc na jednym z blogów o tematyce podobnej do mojej napotkałem na taki o to wpis:

Was an Homophobie so besonders beschissen ist: Man hasst jemanden dafür, dass er jemanden liebt.

Co w tłumaczeniu na język polski znaczy:

Coś co w homofobi jest szczególnie parszywe: Nienawidzi się kogoś za to, że ten kogoś kocha.

Czyż z tego nie płynie szczera i dosadna prawa? Wnioskując dalej "MIŁOŚĆ NIE POPŁACA" :( a szkoda ....

Dla ciekawskich cytat znajdziesz tutaj.

Sylwestrowe odGejowe Życzenia

Sylwester.. za kilka godzin, wielu z nas ruszy na zabawę, tańce, hulanki, etc. będziemy się bawić by odstresować się, hucznie zakończyć miniony roku, by podsumować to, jakim był, i jakiego byśmy chcieli na przyszłość.

W tym całym zmroku i zgiełku ulicznego hałasu, fajnie by było znaleźć chwilę na refleksję, na podsumowanie, rzetelne podsumowanie jaki ten rok dla mnie naprawdę był. Warto. Nie unikajmy wymówienia błędów jakie popełniliśmy, tego co straciliśmy. Warto. Warto przypomnieć sobie to co było, pomyśleć nad tym co zostało jeszcze do zrealizowania i wyznaczyć sobie cele na przyszły rok.

Nie ma nic przyjemniejszego jak dostrzeżenie swoich postępów, tego jakie sukcesy odnotowaliśmy!

I tak cieszę się z tego roku, co by nie powiedzieć, jestem happy ew. überglücklich. Dużo zmian w czasie tego roku nastąpiło, mimo dużej ilości przespanych godzin, godzin zmarnowanych na czatowanie w internecie, czy chociażby godzin na nic nie robieniu, to ogromna rzesza przedsięwzięć, prac, zadań jakie wykonałem ja, ty i każdy inny osobnik, pokazuje, że jest nas na to stać, a nawet więcej, JEŚLI CHCEMY TO MOŻEMY.

Największą moją udaną, tak uważam, zmianą była przeprowadzka, a raczej wyprowadzka od rodziców. To też początek roku gdy opuściłem domowe mury. Później już kolejny okres to próba zaaklimatyzowania się w mieście, poza domem. Nie było łatwo, początki na stancji były całkiem przyjemne, co z czasem zaczęło się psuć, aż wyprowadziłem się stamtąd. Stancja, to jeszcze nic. Praca i pogodzenie studiów z nią to trudny etap, zmian, przyzwyczajeń, nawyków, a także okres wzmożonej nauki, praca nie ograniczała się tylko do tego by przyjść, przesiedzieć, i się pożegnać. Ten okres choć, trudny, dziś mogę ocenić, za udany i w dużym, ale to dużym stopniu zrealizowany. Nowa stancja to kolejny okres - choć lepiej bo samodzielnie, to o tyle gorzej, że drożej... co wiązało się też, z tym, że trzeba było pracować więcej, by coś mieć. Wakacje szybko przeminęły wiele się nie działo poza pracą, praktykami, i zauroczeniem, miłością od pierwszego wejrzenia... wakacje minęły, uczucia pozostały... Na szczęście powakacyjna nagroda na którą długo czekałem była jak grom z jasnego nieba, dała wiele sił i odwagi... wyjazd, choć tylko tydzień to tak jakbym był z rok na wakacjach, wiele wiele przeżyć i fantastycznych chwil. Gdy wróciłem zaczęła się szkoła na dobre, praca, która zaczęła przeważać nad szkołą i tymi obowiązkami. Teraz już rok się kończy i kolejne podsumowanie skoczyło na koncie mojego bloga.

W tym roku poznałem też kilka osób, choć próba znalezienia kogoś na dłużej, niż tylko chwilę, nadal trwa to nie było chyba tak strasznie. Na początku roku skończyła się znajomość z Krzyśkiem, pozostał tylko kontakt od czasu do czasu by zapytać co u nas na wzajem. (TAK Krzysiu o Tobie teraz piszę, jeśli to czytasz :) ) Wtedy jeszcze chyba nie byłem gotowy na coś poważniejszego, czego raczej szukał Krzysiek. Ale po tym uświadomiłem sobie, że jednak bliżej mi do geja, niż bi, czy homo.. W między czasie poznałem Rafała i jego rozterki, problemy, wiele wspólnych chwil na rozmowach, poznawaniu się nawzajem - to miało taki fajny wydźwięk, nadzieja była, że coś z tego wyjdzie, niestety się rozmyło, z czasem jakoś ciężko było nam dojść do porozumienia, a może nie mogliśmy znaleźć wspólnego rozwiązania. Rafał teraz znów próbuje nawiązać kontakt, ale nie wiem czy chcę ryzykować.. Wyliczanie jest trochę mało fajne, no ale poznałem Daniela, którego pokochałem od pierwszej chwili, chłopak jak ideał, nie patrząc już na wygląd, ale mogłem się z nim świetnie dogadać, co lepsze rozmawialiśmy o tym co było, co może być, i jak podchodzimy do życia, we wielu aspektach. To było takie fajne. W którymś momencie pękło :( nie zostało nic, poza smutkiem, wielkim bólem, i uczuciem, co dziwne to wciąż mam to dziwne uczucie... Wtedy też dałem sobie na spokój, by odpocząć, za dużo tych facetów było, to było po prostu za dużo. Długi czas z nikim się nie spotykałem, znajomości online też wielu nie nawiązywałem, po prostu pauza. Jakoś w listopadzie, może październiku poznałem Kubę, prosty, spoko koleś, miało być okej, wspólnie mówiliśmy sobie, o tym czego chcemy i co nas interesuje, nie tylko seks, a coś stałego, na wzór związku, fajnej przyjaźni. Gdzieś to się jebło.. zostało ponownie NIC. Gdy grudzień zawitał, cześć napisał Adrian, facet ustabilizowany, z głową na karku, 24-latek, twardo stąpający po ziemi, wie czego chce, spotykamy się tyle mogę powiedzieć, żadnych zapowiedzi, żadnych założeń, co wyjdzie to się okaże, za ???? ROK na kolejnym podsumowaniu ;-)
Tak sobie myślę, że dużo tych facetów było, i bym zapomniał o krótkim poznaniu Mietka, który był szalony, i dziwnie podejrzany. Szybko znajomość ta się skończyła jak jeszcze jedna, która szybciej się zakończyła niż zaczęła.
W rok 7 facetów to trochę jak kurestwo, ALE NIE! Nie z każdym z tych facetów miałem seks, więc nie uważam się za kurwiarza, etc.

W tym roku niestety poluzowały się moje więzi z Szymkiem, moim PRAWDZIWYM PRZYJACIELEM, wyprowadzka, brak czasu zrobiły swoje, teraz On ma dziewczynę, to i kolejny obowiązek, a i element, który należałoby uwzględnić w tym wszystkim. Widujemy się sporadycznie, pisać piszemy od czasu do czasu, ale to już nie to samo nawet. Pewnych rzeczy ciężko jest nauczyć się wyrażać przez internet. Czasem pisanie w internecie nie oddaje tego co jest w rzeczywistości i to bardzo duży minus internetu. Jak się nasze losy potoczą dalej się okaże...

 

Na ten NOWY ROK 2013, choć w swojej składni zawiera 13 to niech to będzie rok ZREALIZOWANYCH MARZEŃ, przezwyciężonych lęków, odważnych kroków i tego co każdy z nas może sobie tylko zapragnąć.

Wszystkim czytelnikom tego bloga życzę udanego skoku do Nowego 2013 Roku!!

Wielu pozytywnych wrażeń, wielu sukcesów na ten rok, jak najmniej zmartwień. Życzę Wam spełnienia marzeń tych malutkich i tych ogromnych.
POWODZENIA!!

wokół miłości pełno

Nie wiem czy to przypadłość wieku młodzieńczego, mam 21 lat, wielu znajomych, koleżanki, koledzy są już zakochani.

Coraz to większe grono moich znajomych znajduje sobie kogoś, zaczynają tworzyć związki. Często to chwilowe zauroczenie - oficjalnie - jest już związkiem. Uważam to trochę nazbyt przesadne określenie, ale cóż sam nie powinienem oceniać nikogo skoro nie byłem w takiej sytuacji.

Czuję w sobie coraz to większą potrzebę okazania komuś swoich uczuć. Chciałbym tak jak wielu w moim wieku, móc wreszcie komuś zaufać, kogoś przytulić, spędzić chwile. Czasem chociaż pomilczeć, nic więcej.. W razie potrzeby odezwać się do kogoś. Stąd też moje poszukiwanie kogoś bliższego.

Jednak to nie takie łatwe. Myślałem, że mogę znaleźć kogoś i próbować razem być. Gdy nadeszła ta okazja, czuję wewnątrz rozdarcie. Chcę i nie chcę. Chcę bo przecież miałbym swojego faceta, dla siebie :) inną stroną tego medalu jest to, że ja gdzieś czuję pociąg do stworzenia związku z kobietą. W podświadomości wizja tworzenia rodziny - wspólnych wypadów - spotkań. Tak to trochę stereotypowe podejście do związku homoseksualnego, ale w naszym kraju, gdzie nie jest się wyoutowanym - ciężko sprostać.

Wiem jedno - moje niezdecydowanie - a zarazem zdecydowanie - mówi mi, że chcę mieć rodzinę z obrazka - ja, dziewczyna (żona) i dzieci. Tego nie osiągnę, z facetem, ale seks z kobietą mnie przeraża - może to tylko chore uprzedzenie - może wystarczy się przełamać. Dobrze wiem, że nigdy przecież nie stworzę szczerej relacji, obawa przed utratą wprowadzi mnie w świat kłamstw, oszustw i obłudy.

Mimo uganiania się za facetami - od dawna gdzieś po cichu próbowałem wypatrzyć sobie dziewczynę, z którą to może by się udało. Gdy już nawet czasem nadzieja przeradza się w coś silniejszego - następuje - szok - przeliczyłem się po raz N-ty, czasem miałem nadzieję, że Kasia jest wspaniałą osobą, razem studiujemy, mieszkamy, dogadujemy się świetnie, dlaczego by nie... niestety to tylko moja wizja. Dziś Kasia jest już w związku i smutek, bo już nic z tego nie wyjdzie, ale trzeba się cieszyć, by nie okazać zawodu. Przecież my już jak przyjaciele.

kilka odpowiedzi i dziękuję :)

W odniesieniu do komentarza jaki wczoraj napisała mi AkFa w związku z moim wpisem z 28.10. postanowiłem napisać oddzielny post bo w komentarzu mógłbym się nie zmieścić <hehe> <żarcik> ;)

Dlaczego się zastanawiam?

A no dlatego, że nie czuję się w tej pozycji dobrze, gdzie z jednej strony czuję głos mówiący, że z facetami jest/będzie fajnie, a z drugiej słyszę - nie, z kobietą będzie lepiej - przekonaj się. Dziwne, ale jestem trochę rozdarty pomiędzy tym, a tym. Czas mnie nie goni, ale niezdecydowanie, brak konkretów i planów na przyszłość czasem wprowadza mnie w stan zadumania, smutku.

Większość gejów, biseksualistów powie, że bycie gejem albo bisekem w Polsce to horror, ale ilu z nich kiedykolwiek zrobiło coś by zmienić tą mentalność ludzką, czy oni sami nie nagadują na tą seksualność?
Tak jest wiele osób, grup, które podchodzą nietolerancyjnie, dręczą gejów, lesbijki, itd. ale ONI nie wiedzą, że w ich kręgach Ci sami ludzie są! Tylko się ukrywają, bo boją się odrzucenia.

Nie uciekam się do kobiet dlatego by było mi łatwiej przejść przez społeczeństwo. To coś innego. Co? Chęć bycia ojcem, stworzenia rodziny - raczej takiej idealistycznej.

Jeśli spotkałbym tego jedynego chłopaka, który byłby odważny przejść ze mną przez życie, mógłbym jasno i szczerze powiedzieć światu to kim jestem.

Szczerość to też czynnik który mnie ogranicza. Bowiem nie chciałbym okłamywać dziewczyny, która byłaby dla mnie istotą najbliższą. Na kłamstwie nie można zbudować czegoś trwałego. To też jak powinienem postąpić nie jest taki łatwe i nie wiem dalej którędy iść.

Masz rację nie piszę o tym jaki jest ten seks, co z niego mam, czy czego nie mam, bo po prostu się tego wstydzę, czasem nawet przed samym sobą. Zdarzały się sytuacje, że taki seks był przyjemny mniej lub bardziej, ale nie spotkałem dotychczas nikogo z kim ten seks były czymś pięknym co byłoby również radością. Ciągle coś nie pasuje, a raczej to, że ten seks jest tylko po to by zaspokoić potrzeby, chęci. Dla mnie to jest grzeszne postępowanie, bo jak mogę potem stworzyć coś pięknego skoro na samym już początku niszczę sobie "czystość życia".

W pewnym momencie zauważyłem, że gdy na kimś mi zależało, gdy wydawało się, człowiek którego poznaję, mógłby być tym jedynym - nie dążyłem do seksu, do szybkiego zbliżenia, to po "kilku chwilach" (w przenośni) wszystko się rozeszło. Natomiast gdy zaczęło się od seksu, to czasem z tego wychodziło więcej, niż może by się oczekiwało. Wczoraj natrafiłem na chłopaka, który sam mi coś takiego powiedział. I teraz nie wiem czy to co zobaczyłem w Danielu by przetrwało gdyby coś między nami zaszło.

Tak używam określenia środowisko a to dlatego, że gdzieś czytając różne teksty pojawiało się ono nie raz. Używam tego ja używa tego 99% gejów. Masz rację określenie "środowisko" może wiązać się z ograniczeniem, odseparowaniem od społeczeństwa, ale z drugiej strony środowisko to całość wszystko. Może społeczność homo brzmiałoby lepiej. Nie zastanawiałem się nad tym.

Łatwo jest powiedzieć z czasem że czegoś się wstydzę, co było kiedyś. Teraz jet już za późno. Swojego dzieciństwa też się wstydzę, tego do czego  doszło między mną a moimi kolegami z podwórka - i co mając ok. 7 lat myślisz, że byłem wstanie pomyśleć o tym, czy za 10, 15 lat będę się tego wstydził? Doskonale wiemy, że nie byłem w stanie tego wiedzieć. A by grać fair to należało by i o tym powiedzieć drugiej osobie, czyż nie?

Sprawianie bólu, ranienie kogoś to najgorsza rzecz jaką można ludziom wyrządzić, dlatego też nie jest mi łatwo, ani z gejami, ani z biseksami, anie z kobietami. Bo wiem, jak bardzo można cierpieć jak się kogoś zrani, jak się komuś zrobi nadzieje, i go wystawi.

Zobaczymy co czas przyniesie. Może mniej ran a więcej uśmiechu :)

miłość m-m od pierwszego wejrzenia

Kiedyś mówiłem, miłość od pierwszego wejrzenia nie istnieje, to wybryk ludzkiej wyobraźni. Coś co stworzyli ludzie.

Dziś przyznaję rację, że się myliłem, bo jak inaczej nazwać sytuacje w których tworzy się więź, uczucie niemalże od początku pierwszego kontaktu. Moja pierwsza Wielka Miłość - Szymek - miłość od pierwszego wejrzenia - fakt nic z tego nie wyszło, bo tu tylko ja coś czułem. Ale uczucie to gdzieś w głębi się tli. Choć teraz się o tym nie mówi, udaje się, że nic nie ma, to był jakiś czas, który przeminął, który przezwyciężyłem, ale doskonale wiem, że to tylko psychika tak twierdzi, serce wyznaje swoje reguły i dla niego uczucia mają nieocenioną moc twórczą.

Gdy długo szukałem swojej drugiej "Strony" w pewnym momencie natknąłem się na Daniela. Pisałem o nim kilka miesięcy wcześniej o Nim <Silne u...> Tym razem też czułem coś wyjątkowego już na pierwszym spotkaniu. Kolejne dni już tylko mnie utwierdzały w przekonaniu że to mogłoby być coś poważnego fajnego.

Niestety się urwało, ale uczucie pozostało, w głowie myśli. Gdy jadę ulicą, gdy idę chodnikiem zawsze myślę, że może akurat choć na chwile spotkam Go, choćby mijając się na przejściu dla pieszych. Szkoda, że tak się nie stało. Najgorsze to, że nie dostałem konkretnej odpowiedzi, że nic z tego nie wyjdzie, a jedynie takie robiące nadzieje, może tylko złudne ale nadzieje.

Często przychodzą myśli i pokładam się w marzeniach, że mogłoby być tak pięknie.

Taka niepewność, niejasność tylko sprawia, że rozmyślam nad Nim. Ostatnio zauważyłem, że jego profil znikł z portali randkowych :( Szkoda bo teraz pozostał mi tylko jego numer komórkowy i ślad w pamięci, że ktoś taki jak Daniel kiedyś był blisko mnie.

odrzucenie

pokochać kogoś jest najprostszym z możliwych 
najtrudniejsze w tym jest znaleźć kogoś, kto cie także pokocha

Niby takie banalne i proste - a sprawia tak wiele trudności - nie ważne czy to gejom, bi, trans, heterykom, Nam Wszystkim :(

silne uczuuuuuuuuuuuuuuucie

Idąc na spotkanie z Danielem nie myślałem że mogę się w kimś "zadużyć" tak jak to się stało.

Jak zawsze czytałem bądź słuchałem jak to się mówi, że pierwsze wrażenie jest najważniejsze, tak teraz zdałem sobie z tego sprawę, że to święta racja. W pierwszej chwili poznając tego chłopaka było wyjątkowo, sposób bycia i naturalność, spowodowała, że od pierwszej chwili mi się spodobał.

Wygląd swoją drogą też się liczył - jest przystojny! nie ma co ukrywać, przynajmniej ja tak uważam.

Rozmowa, spacer poznawanie się było tak przyjemne, że czas szybko uciekał, siedzieliśmy tak do późnych godzin. Potem jakieś piwo, jedno i drugie - rozmowa się lepiej kleiła. Coraz bardziej mi się podobało, nie widziałem, żeby Daniel źle się czuł w moim towarzystwie.

Kolejny raz gdy się spotkaliśmy był równie udany jak poprzedni. Było miło.

Wszystko co fajne, nie jest wieczne - pojawiły się problemy natury takiej, że Daniel jakoś albo przestał albo nie chciał więcej utrzymywać kontaktu i rzadziej się odzywał. Spotkaliśmy się jeszcze raz. Znów jak dla mnie było bardzo miło. Rozmowa, przytulanki - czego w takich chwilach chcieć więcej. Nic mi nie brakowało... było prze-fajnie i to się liczyło. Rozstając się tego dnia słyszałem do spisania, teraz będę trochę zajęty pracą ale damy radę.

Nie zraziły mnie te słowa, bo pomyślałem, że to nic strasznego, a my poradzimy sobie z tym. Jak nie w tym to następnym tygodniu się spotkamy. Niestety nie było już kolejnego razu. Odpowiedzi na SMS też nie dostałem, gdy napisałem do niego na portalu odpisał choć nie na każdą wiadomość od razu, czasem po kilku dniach. Gdy próbowałem się umówić z nim, nie reagował, więc napisałem jasno, że mi na Nim zależy i że mógłby powiedzieć czy mam szanse. Odpowiedział tak. Ucieszyłem się.

Kontakt jednak nie poprawił się. I choć czasem się odezwie, a czasem odpisze na moją wiadomość to i tak nie tracę nadziei, że może z tego coś jeszcze będzie.

Nigdy nie czułem czegoś takiego poznając kogoś pierwszy raz. Ale i nie czułem się tak dobrze przy kimś - mam na myśli chłopaka.