młodość, a dorosłość

Zawsze po szkoleniu wracam pełen wiary i zmotywowany do dalszej pracy. Lubię ten stan, kiedy mam możliwość porozmawiania z ludźmi po fachu, którym mogę podsunąć swoje pomysły i którzy dzielą się ze mną swoimi pomysłami.

Nie mam jakiegoś doświadczenia wielkiego - właściwie to raczkuję w swojej twierdzy. Lubię tą pracę, ale czasem wymiękam na nieprzychylność ludzi, bo już nawet nie system jest problemem, lecz chciwy, wredny i nieżyczliwy charakter "dobrych ludzi".

Zastanawiam się skąd Ci ludzie się biorą? Dlaczego ludzie są tacy bestialscy?

Wniosek mój taki nasuwający się po kontakcie z tym młodym światem i tym dorosłym jest taki, że im jesteśmy starsi to tym bardziej ograniczeni i zamknięci na innych. Niestety nie potrafimy podchodzić w swoich kontaktach szczerze i otwarcie mówić tego co nam leży na sercu, bądź też o tym o co chcielibyśmy się innych zapytać.
Jak to jest, że jako dziecko możemy szczerze wyrazić swoje zdanie/niezadowolenie, a gdy nastaje ten magiczny dorosły czas, to to wszystko diabli biorą?

Narzucając sobie kajdany wzorców społecznych zmuszamy się do tak ociężałego zachowania jak obchodzenie sedna sprawy, unikanie prostych, jasnych i klarownych odpowiedzi, czy tym bardziej pytań.

Życie dorosłe, 

to tak na prawdę zagadka.

Trudna do rozwikłania.

Czas goni nas, a my z nim

Czas to takie pojęcie abstrakcyjne. Dla każdego można znaczyć zarówno to samo jak i coś innego.

Zupełnie nie potrafię się odnaleźć w tym świecie, w którym przyszło mi żyć. Jak popatrzę sobie na styl naszego życia to mi źle się robi. 

Na ulicach ludzie pędzą, w sklepach ludzie pędzą, w przejściu, w metrze, w autobusie, tramwaju, wszędzie, wszędzie gdzie nie spojrzę ludzie pędzą, czym szybciej, czym prędzej.

Do autobusu biegną. Ostatnio idę sobie na autobus wyszedłem sobie tak jakoś 10 minut przed odjazdem autobusu, tak by na spokojnie dojść. Patrzę przede mną idzie dziecko z parasolem, akurat padało, dziewczynka pędziła, w końcu zaczęła biegnąć. Na przystanku czekaliśmy oboje dalej na autobus.

W centrum handlowym ludzie również biegną. Rozmawiasz z kimś przez telefon również słychać jak ludzie się śpieszą. 

Dzwoni przedstawiciel handlowy i w ciągu kliku sekund przekazuje wszystko co miał do powiedzenia. Nim zdążę się zorientować to już praktycznie kończy. 

Dzwonisz z pytaniem na infolinię, a tu ktoś pędzi, bo ma nałożone ograniczenia. Idziesz do sklepu, kasjer/ka nie może na spokojnie cię obsłużyć.

To wszystko jakoś mnie martwi, nie umiem się w tym świecie odnaleźć. Nie wiem jak Wam, ale mi to jakoś wszystko przeszkadza. Nie umiem zrozumieć tego biegu, tego pędu, czemu tak się dzieje. Jakoś się nie potrafię odnaleźć z ludźmi. Wszystko mi to przeszkadza. Ja chciałbym powoli dokładnie, na spokojnie i z głową - a wszystkie normy i obyczaje nakazują wręcz biec w pogoni za czymś, co wcale do szczęścia mi nie jest potrzebne.

tęcza ładna jest i każdy chce ją 'mieć'

Ten post miał odnieść się do sytuacji z dn. 11. listopada. Kiedy to Polacy podzieleni choć zjednoczeni i niepodlegli świętowali, tylko co?
- Obchody 96-lecia Niepodległej Polski - tak takie święto obchodził Prezydent Polski Bronisław

Źródło

Komorowski.
- Marsz "Nie"podległościowy" - do drugie obchody, lecz już nie Niepodległej Polski, tylko Polski prostackiej i prymitywnej uwikłanej w wieczne afery, zamieszki i dotkniętej przemocą tych wyżej, nad tymi niżej.
W jednej z gazet w wydaniu internetowym przeczytałem, że ku temu drugiemu świętowaniu nieoficjalnie i nie bezpośrednio towarzyszy sam pan prezes jednej z polskich partii politycznych. Nie występuje osobiście, lecz przyzwala by jego ludzie byli uwikłani w to coś co chce się nazywać marszem.
Osobiście to jestem za zakazaniem czegoś takiego. Co to za marsz, gdzie ludzie napadają jedni na drugich, wszczynają bójki, bijatyki a nawet walki między sobą. Co kieruje tą grupą ludzi, kto im wyprał mózgi?
Jestem zdania, że swoje poglądy znacznie owocniej mogliby przekazywać gdyby robili to tak jak cywilizowani ludzie, a nie chuligani.

Jak już chyba wspominałem kiedyś, że lubię obserwować ludzi w przeróżnych sytuacjach ich życia, tak dziś miałem kolejną okazję by to uczynić, w sumie jest ich dziesiątki każdego dnia mógłbym o tym pisać, ale..
Rzecz się dzieje w przychodni. Udałem się dzisiaj do specjalisty. W korytarzu na poczekalni było

Źródło

sporo ludzi, dwóch młodych chłopaków, kilka dziewczyn w tym samym wieku, kilka osób starszych w tym też trzy osobowa rodzinka, skłądająca się mamy, taty i dziecka. Nic w tym dziwnego by nie było gdyby nie słowa mamy. Dziecko to chłopczyk, bardzo żwawy i zabawny, uśmiechnięty i radosny. Biegał po korytarzu interesował się wszystkim. Mama chcąc go posadzić przy sobie musiałą się nieźle natrudzić. W pewnym momencie powiedziała do chłopczyka "dam Ci kolczyki, tylko usiądź przy tacie". Chłopczyk dostał je po tym jak mama jeszcze wyjaśniła: "zabiorę Ci je jak tylko będziesz próbował włożyć je do buzi". Chłopczyk posłuszny, bo nie próbował, ale próbował czego innego, założyć kolczyki tak jak je nosiła mama. Wtedy ta też zareagowała słowami chyba nie będziesz chciał ich zakładać jak będziesz dorosły. Wolałabym nie, ale zobaczymy. Przy tym wypowiedziała coś jeszcze w odniesieniu do Gender. Chłopczyk słysząc to słowo zaczą się cieszyć i powtarzać, przy tym pytał gender? - Mama kilkakrotnie odpowiedziała, gender. Tata się roześmiał i też powtórzył.Chwilę później udali się do gabinetu.

✰✰✰✰✰✰

Na koniec jeszcze temat, który chyba powinienem pominąć, bo na początku tego postu już dość na ten temat całkiem podobny pisałem. Marsze, zamieszki to smutny obraz niewdzięcznej polskiej rzeczywistości. W dniu wczorajszym pewna osoba ze świata muzyki, chciała się wylansować i poniekąd się udało, ludzie zaczęli pisać, mówić o niej, a przede wszystkim słuchać. Rap o ✰✰✰✰✰✰ nie przypadł mi do gustu, nawet odniosłem wrażenie, że nawołuje do jej potępienia.
Ten oto komentarz wpadł mi w oko:

No cóż, teledysk oczywiście jest odpowiedzią środowisk lewicowych na działania skrajnej głupoty. Publikowanie tego w dniu niepodległość jest oczywiście takim pluciem w twarz patriotom i próbą podpięcia incydentów podpalania tęczy przez patologię społeczną do ruchów patriotycznych i nacjonalistycznych. Mogli to opublikować wczoraj albo za tydzień. Publikując go dzisiaj są taką "attention whore" i próbują kontrowersją uzyskać rozgłos.
Lewica zrównuje patriotyzm, nacjonalizm i szowinizm i wrzuca to wszystko do jednego wora. To bardzo smutne, tym bardziej dzisiaj. Pewnie w przytłaczającej większości miast Polski to święto jest obchodzone w tak cudowny sposób jak w Gdańsku. Parady, uśmiechnięci ludzie, powiewające flagi, stroje, grupy rekonstrukcyjne.
Oczywiście potem (niestety) część osób obejrzy TVN czy przeczyta inną wyborczą i "dowie się", jak to w Warszawie było okropnie, prawie się nie pozabijali itp itd. Prawda jest taka, że w Polsce Warszawa WOGÓLE nie jest odbiciem społeczeństwa. Powiem więcej. Warszawa jako miasto stołeczne KOMPLETNIE odstaje od reszty polskich miast. Oczywiście na minus, bo gdziekolwiek się nie pojedzie to nie ma problemu nietolerancji, nawet na jakiś zapyziałych wsiach na mazurach czy podlasiu, natomiast w Warszawie każdy incydent jest pompowany do granic absurdu, a w TVN czy GW są kreślone czarne scenariusze jacy to Polacy są faszystowcy, zaściankowi i homofobiczni.
Szukanie autorytetów w takich ludziach jak Masłowska, Piróg czy dziennikarze TVN czy GW jest pomyłką. Zacznijmy szukać autorytetów nie wśród gęb z telewizji i celebrytów, a zobaczymy, że świat kreowany obecnie w TV nie jest tak czarny, szary i ponury jak to się nam Polakom wmawia.

 Na sam koniec takie pytanie: wierzycie w życie pozagrobowe? W to, że duchy istnieją? Że ludzie po śmierci, a raczej ich dusze mogą nas odwiedząc i towarzyszyć nam w życiu? Pytam, bo ja jakoś nie mogę się uwolnić od tych myśli i wydaje mi się, ze dość mocno w to wierzę, stąd też czasem odnoszę wrażenie, że nie jestem tutaj sam.

Miłego wieczorku ;-)

o zaściankowości Polaków

Źródło własne

Będąc sobie w pewnym europejskim mieście, gdzie geje mają się nadzwyczaj dobrze - byłem świadkiem takiej oto sytuacji.

Spacerując sobie za mną szła mama z dzieckiem, mama w wieku ok. 30 lat i synek 5-7 latek, a więc malutki jeszcze :) Synek zadawał masę pytań, a dlaczego tutaj wisi kłódka, a czemu ten rower tak stoi i wile innych :) Przypomniał mi się synek znajomego, też miał taki okres - masa pytań, skąd brać na nie odpowiedzi :D

Szedłem sobie dalej, szum wody, który kocham sprawiał, że było jeszcze przyjemniej. Z oddali nadchodziła para chłopaków, trzymali się za ręce. Mały synek kobiety szybko to zauważył i zapytał mamy czemu oni trzymają się za ręce?
- Niestety odpowiedzi już nie usłyszałem - mama szybko ucichła przystanęła z dzieckiem z boku, a ja dalej sobie spacerkiem poszedłem w swoim kierunku.
Wyglądało to trochę zabawnie, bo gdy ludzie szli przebrani, wymalowani, etc. mama zawsze znajdowała odpowiedź i tłumaczyła dziecku, a tym razem cisza :)

Źródło własne

Sam muszę przyznać, że będąc za granicą gdy spotykam ludzi inaczej niż to u nas ubranych, mających jakieś szczególnie wyróżniające się stroje, lubię na nich zawiesić oko. Zawsze się zastanawiam przy okazji, jak by to zostało odebrane u nas?
Nawet przeszedł mi pomysł by się tak przebrać i wybrać na uczelnię, czy spacer po mieście - w sumie to nie jest chyba ich przebranie, oni tak się ubierają. 

tolerancyjny gej - dlaczego kocham ludzi?

Jest takie określenie na ludzi świata, ludzi którzy nie definiują się, że przynależą do danej populacji, miejsca - coś w tym stylu [tu widać moją niewiedzę, ale przecież jestem tylko człowiekiem, zwykłym prostym, mało znaczącym].

Kocham ludzi, kocham ludzi - to nie znaczy, że kocham tylko tych, którzy są podobni fizycznie, mentalnie, etnicznie, religijnie i tak dalej do mnie. Ludzi kocham za ich byt. Tak, za to, że są. Myślę, że gdyby nie siła płynąca z relacji międzyludzkich to bym umarł - nie z powodu choroby, nie z powodu jakiegoś zaburzenia, lecz z braku ludzi. 

Najpiękniejsze są te momenty gdy idę ulicą i widzę ludzi, widzę jak idą lewą i prawą stroną chodnika czy jezdni. Piękni są ludzie stojący i oczekujący na coś albo kogoś. Cudowni są ludzie, którzy się uśmiechają. Najwspanialsi są ludzie, którzy są mili, a wręcz życzliwi. Ale ponadprzeciętni są ludzie, którzy doceniają całokształt człowieka. Ci którzy dostrzegają inną istotę.

Żyjemy w czasach, gdzie geje, osoby takie jak ja, mają niejednokrotnie pod górkę. Obelgi, wyzwiska, złe spojrzenie. Czym, pytam czym sobie na to zasłużyłem/zasłużyliśmy? Tym, że kochamy? Tym, że dostrzegamy drugiego człowieka, który de facto też może nas kochać? - Co Tobie czy komuś innemu w tym przeszkadza? 

Mi nic, kocham ludzi, nie ich część składową. 

Ten wpis poświęcony jest pewnemu bardzo ważnemu wydarzeniu jakiego doświadczyłem. Wydaje

Źródło: time.com

mi się, że jestem bardzo otwartym człowiekiem i toleruję każdego, na starcie przynajmniej go(człowieka) lubię. Od wielu wielu lat moim marzeniem było poznać osobę czarnoskórą [takie określenie chyba figuruje jako te nie obrażające]. To marzenie spełniło się dzisiaj. Pierwszy raz mogłem podać dłoń człowiekowi czarnoskóremu. To uczucie było niesamowite. Ja, po prostu byłem prze-szczęśliwy. Co czułem? Silną pozytywną i niepowtarzalną energię jaką obdarował mnie owy człowiek. Nie są ważne okoliczności jak do tego doszło. Najpiękniejsze jest to, że czułem życzliwość płynącą z serca w moim kierunku. Czułem, że oboje jesteśmy zadowoleni z tego. Dla mnie było to coś nowego - nie mam na myśli nic złego. Wręcz przeciwnie, bardzo bym chciał by grono moich znajomych powiększyło się o właśnie takich ludzi, którzy swą obecnością w moim życiu, razem moglibyśmy dawać światu przykład, że my ludzie się kochamy, że jesteśmy dla siebie stworzeni, nie ma w nas podziału, nie ma zawiści i walki. 

Niejednokrotnie widząc obcokrajowców chciałbym podejść i zapytać jak się czują, jak im się tu gdzie teraz są podoba? Jak postrzegają ludzi takich jak ja, czy ten przechodzień obok nas. Piękne byłoby móc udać się na spacer i zbierać ludzi przyjaźnie nastawionych do każdego innego człowieka. Zupełnie tak jak naiwnie potrafią pójść dzieci.

Ostatnimi czasy spotkałem wystawę zdjęć przedstawiających piękno nieznanych mi dotychczas obszarów. Zdjęcia ludzi, duże przejrzyste wyraźne - wręcz olśniewające - zachwycam się tym, bo moc obrazu, zdjęcia - szczególnie tego, które przedstawia ludzi jest dla mnie bezcenna.

praca nie hańbi, ale wykańcza..

Dziś się wielu śmieje z różnego rodzaju prac jakimi się ludzie trudnią, ale ponoć żadna praca nie hańbi, moja na pewno nie. 

Uczy życia, konfrontuje człowieka z życiem, z rzeczywistością, z tym jacy są ludzie w około. Wymagając posłuszeństwa w tym sensie: staranność, obowiązkowość, dokładność i sprawność działania uwzględniając współpracę na najwyższym poziomie, sprawia, że człowiek uczy się dwa, a może i dziesięć razy szybciej niż to zwykle jest. 

Źródło

Godzenie tego wszystkiego sprawia, że człowiek po kilku godzinach wymięka. Owszem śmiejesz się jak głupi do sera, udając, że wszystko jest w porządku, że nikt Ci nic złego nie zrobił, lecz przychodzi taki moment, że pękasz i wtedy cała otoczka piękna idzie w niepamięć. Pozostaje tylko to złe wspomnienie i o tym się plotkuje, wytyka i przytłacza kolejną ofiarę. Tak czuję się ostatnio taką ofiarą. Być może to właśni moja wina, że za bardzo chciałem pogodzić wszystko to czego oczekiwano ode mnie.

Z licznych znajomości czuję, że zostaję z boku sam. Nie umiem się przebić i zyskać drugą szansę ;-(

Dzień w dzień idąc do zakładu myślę, nastawiam się pozytywnie, cieszę się, że tam idę, bo praca wbrew wszystkiemu jest fajna. Ale zawsze coś psuje mi tą wizję. 

Upadam? Muszę wstać i iść dalej, przecież nie upadłem.

Klucz do szczęścia

Ostatnio ten temat poruszam dość często.

Powód jest jeden, chcę być człowiekiem szczęśliwym, cieszyć się szczęściem i doznawać szczęścia. Staram się jak mogę pokazywać to wewnątrz i na zewnątrz, poprzez różnego rodzaju działania.

Dziś przypadkiem trafiłem na to video...

http://youtu.be/36m1o-tM05g

Sam Berns (cierpiał na nieuleczalną chorobę, zmarł w wieku 17 lat) podpowiada jak żyć szczęśliwie:

Po pierwsze:

"Zaakceptuj granice swoich możliwości, bo jest tyle rzeczy, które zamiast tego możesz wykonać" - PRAWDA

Po drugie:

"Otaczaj się ludźmi z którymi chętnie przebywasz"- PRAWDA

Po trzecie:

"Nie patrz wstecz, lecz zawsze do przodu" - PRAWDA

Niby 3 błahe rzeczy, a jednak mogą poprawić nasze życie.

coming out, czy życie w szafie

Jakiś już czas temu zabierałem się myślami do napisania tego artykułu, ale dziś oto i on.

Coming out - wyjście z szafy - tłumacząc na język polski - ujawnienie swojej orientacji seksualnej, ale kurcze kogo to obchodzi z kim śpię? eh... a no obchodzi... :( jakby nie mieli swojego łóżka, swojego życia ;-)

Witamy w Polsce!

Nasz kraj jak długi i szeroki tak też inaczej ma się ten nasz "coming out". Z perspektywy obserwacji, będąc tylko w Polsce dostrzegałem to jak sprawa ma się głównie w rejonach północnych, o południu i zachodzie dowiedziałem się i trochę w "domu" i w dużej mierze poza ojczyzną.

Gdy spoglądam na profile z rejonów północy - wschodu odnoszę wrażenie, że temat "gejów, lesbijek, itp." to temat tabu, mówić o tym nie wypada. A jeśli już ktoś mówi to jeździ po bandzie i to równo.

Pederaści, debile, pedały, chuje i co tylko można wymyślić - to typowe określenia geja, ach no jeszcze pedzio i pedofil! Tak tak też nas nazywają :(

Ludzie zwyczajnie boją się o swoje imię, o swoją skórę bo tu o wpierdol za orientacje nie daleko... Pokażesz się ze strony cioty to jesteś pedałem - ale masz jeszcze szanse na w miarę normalne życie. Gdzieś znajdziesz cichy zakątek i żyjesz. Gorzej się ma gdy o Tobie zaczynają się dowiadywać rodzina, bliscy, znajomi iiii właśnie, ludzie postronni - wtedy zaczyna się piekło, myślałeś że piekło przeżyłeś to teraz się dopiero zaczyna. Prawda jest taka, że ludzie tu nie mają pojęcia kim jest gej, lesbijka itp.

"Moja sąsiadka mówi zawsze o homoseksualistach jako o pedofilach/pedziach" - Ona nie wie kim jest osoba homoseksualna... Członkowie rodziny zawsze jak temat gdzieś zasłyszą jadą po nas i to równo. Serce boli - gdy ktoś Cię ma za szmatę, a nawet gorzej niż szmatę. Ale cóż zagryzam język i żyję dalej.

Gdy poznałem inną kulturę, ludzi, sporo z południowych, zachodnich rejonów Polski dotarło do mnie, że żyję w kraju, który powoli przyjmuje "reformy" im bliżej zachodu tym widać, że fala* już tam jest. Widać to już również na profilach randkowych, w tych rejonach więcej ludzi pokazuje swoje prawdziwe oblicze - swoją seksualność - mówi jestem gejem. Co wydaje mi się jest wynikiem bliskiego połączenia z zachodem, tam już fala wzniosła się na tak wysoki pułap, że nie stanowi takiego zagrożenia, jak to jest u nas.

Rzeczywiście, ludzie tu choć sami się obawiali swojego coming out, to teraz nie potrafią myśleć, że mogłoby być inaczej. Nie spotkałem się z kimś kto by żałował, kto doświadczyłby przez to ogromnego bólu.

To, że są gejami nie sprawia, że są ludźmi gorszymi, żyją tak jak inni, pracują, uprawiają sport, spotykają się ze znajomymi, zwiedzają, imprezują. Co gorsze chodzą do fryzjera, na zakupy, do apteki, do lekarza i wszędzie tam gdzie uczęszczają również inne osoby o orientacji heteroseksualnej. Są w tłumie, nikt nie zarzuca im od razu - Ty to jesteś - GEJ!

Ale wracają do naszego kraju, nie wątpliwie widać w nim bardzo duży wpływ kościoła na tą sprawę. Partie polityczne, które winny dbać o interes narodu, mieszają się w pomówienia wypływające od osób duchownych, które to twierdzą, że homoseksualizm jest chorobą, nie naturalny itp. itd. Przecież to brednie, ludzie otwórzcie w końcu oczy!!

Zastanawiając się przez jakiś czas nad pojęciem gej doszedłem do wniosku, że to błąd, że mówimy o sobie "gej". Tak nie pomyliłem się pisząc. Dlaczego mam z pośród ludzkości stanowić odrębny wyjątek, jestem takim samym człowiekiem jak inni, jem, piję, pracuję, robię zakupy, chodzę na spacer, do kina, fotografuję, mam hobby, uczę się przez całe życie - czy któraś z tych przykładowych cech odróżnia mnie od pozostałych ludzi? NIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE! NIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE! NIEEEEEEEEEEEEEE! To dlaczego ja mam się sam od nich odcinać i odróżniać.

Każdy człowiek ma swoją seksualność i to tylko ona może mnie odróżniać od innych osób - stąd wolę być homoseksualny ;-)

Może nie wszyscy to zrozumieją o co mi chodzi - gej, a homoseksualny - ale ja się pytam dlaczego na wszystkich "normalnych" nie ma określenia obraźliwego - a słowo gej - bardzo często jest właśnie rozumiane jako obelga - tym chcą obrażać ludzie. I ja mam się nazywać "obraźliwym słowem" - po co?

Naukowe to i inaczej postrzegane :D A może to tylko moje złudzenia ;-)

Także pozdrawiam wszystkich ludzi ;-) !!

* fala - mam na myśli - sytuacje ujawnienia się, wyjścia z szafy

P.S. Mam nadzieję, że kto dobrnął do końca podejdzie to tego wszystkiego z rozsądkiem ;-) :*

kto szuka...

"Kto szuka, ten znajduje" takie oto poweidzenie tkwi wciąż w moim czerepie, ktoś może by się z tym nie zgodził, ale czy jest tu coś z czym można się sprzeczać? 

Ostatnimi dniami przyświecają mi te słowa, może dziś, może teraz, i lawina prób, wiadomości, nawiązywanie kontaktów, to wszystko stało się chore, no nie? No bo jak można aż być tak głupim i szukać, szukać bezustannie szukać.. Widocznie można, ja chyba się tak zagubiłem z tym szukaniem. Może to potrzeba bycia z kimś blisko, może to tylko jakaś wewnętrzna rządza, może coś innego, tylko co? No właśnie jak to określić?

Złudne nadzieje chyba sięgają zenitu i czuję się jakbym spadł z Mount Everest`u na twardą powierzchnię, bo powoli dociera do mnie, że jednak nie ma sensu, nie warto, to głupie, ciągle idąc i szukająć, jadąc mpk patrząc na ludzi, może oni, może nie.. Obłęd, z którego nadszedł czas wystąpić.