War-S-awo witaj

Czuję się jak w bajce, pomimo ostatnich złych spraw jakie na mnie spadły... Udało mi się zrobić coś szalonego i jestem z siebie dumny i mega zadowolony.

Ale znalazłem się w mieście za którym nie przepadam - Warszawo, tak to ty! - błądzę po stolicy. Może nie będzie tak źle.

Jest wieczór, więc trzeba iść pospacerować :D Ktoś chętny??? hehehe ^^

Pozdrawiam Warszawiaków ;-)

Akurat leci coś podobnego na RTL :D Takie klimaty...

taka sytuacja ... mistyfikacja - ołłłł jeaaa :)

Tak się złożyło, że od momentu mojego ostatniego wpisu minęło zaledwie kilka dni, dni które przyniosły wiele wiele dobrego.

Chyba najważniejsze z tego wszystkiego, że znów z Szymkiem spędziliśmy wiele fajnych chwil, sporo rozmów i wygłupów...

Taka sytuacja, taka mistyfikacja ... (polecam luknąć na ten klip)

To element który bardzo pozytywnie i śmiechowo wpłyną na cały wypad do Gdyni, bo tam też się oparłem z Szymkiem, kiedy to składaliśmy podanie na jedną z Gdyńskich Szkół Wyższych.

Morze, słońce, plaża to wszystko tak bardzo napawało optymizmem, że aż nie chciało się stamtąd odjeżdżać. Cały wtorek spędziliśmy w Gdy... było bardzo fajnie, chyba coś w końcu do mnie dotarło.

Chodziliśmy z Szymkiem po Gdyni chcąc dojść do Plaży Miejskiej, jako że nasz trop prowadził w kierunku X udaliśmy się tam, jednak to był zły trop wracamy - przeszliśmy tak z 1 km rozmawiając o wszystkim i o niczym... Znajdując się gdzieś na przystanku Hutnicza-Eskapada wsiedliśmy w 109 pojechaliśmy tak do Obłuże Centrum, gdzie już trochę zmęczony niewiedzą - zapytałem starszego pana o drogę, wskazał nam mpk 174 w kierunku pl. Kaszubskiego - idąc już na wskazany przystanek Szymek powiedział słowa, które kurcze otworzyły mi oczy - powiedział mianowicie, że On chce tak ze mną pochodzić po mieście nie wsiąść w autobus i pojechać do celu, bo to było by zbyt proste i nudne - zrobiło się miło, jakoś tak do mnie dotarło, że Szymek musi mnie lubić, kurcze nie sądzę by ktokolwiek chciał spędzać czas z drugim człowiekiem jeśli by nie czuł do niego sympatii - dotarłszy w okolice plaży na naszej twarzy zagościł szeroki uśmiech, widać, że Szymek był bardzo szczęśliwy - morze to jego marzenie :) Fajnie było widzieć tą radość w Jego oczach i na twarzy :-)

Spędziliśmy tam kilka godzin, spacerując nad brzegiem morza, podziwiając jego piękno i smażąc się w słońcu. To było tak bardzoprzyjemne, że na samą myśl dusza mi się uśmiecha:)

Gdy późne popołudnie nastało udaliśmy się coś przekąsić i w okolicy Dworca Głównego zjedliśmy pizzę - co prawda nie była ona tak rewelacyjna, jaką chcieliśmy zjeść - ale to się nie liczy - liczy się udany wyjazd udane wspomnienia i świetna przygoda.

Wracaliśmy pociągiem - ktoś ostatnio wspominał o pociągach - porażka jaki tam nieład, brud, syf - wchodząc do toalety można było się przeżegnać... smród, syf etc... nawet siusiu ciężko było zrobić jak się coś takiego widzi. Czy ludzie w tym kraju to muszą być takie niezdary, brudasy i niechluje? Wiadomo, nie wszędzie jest taki poziom tandety, ale to co widzę ostatnimi czasy wokół siebie to mnie powala z nóg.

Wieczór spędziliśmy świętując zbliżający się Geburtstag. Zmęczeni po podróży wypiliśmy po 3 piwa i do łóżka... - a z tym łóżkiem to też tak trochę nie jak wyszło.., Szymek spał na materacu, następnego dnia okazało się, że na podłodze, bo powietrze zeszło... kolejnego dnia powiedziałem, że może spać ze mną na łóżku, mam wielkie łoże więc na dwoje styknie -widziałem trochę zakłopotanie - ale to nie była propozycja nic znacząca, po prostu zaproponowałem tylko to co uważałem za słuszne... Stanęło na tym, że będzie spał na materacu ;-)

I tak te kilka dni spędzonych w dobrym towarzystwie - napawały mnie dobrym humorem. To tak jakbym był rozładowany i w ciągu tych dni naładował się pozytywną energią :)

- - - > > > teraz tylko przetrzymać ją na dłużej < < < - - -

Szymek mówi bym jechał do Niemiec - ja wciąż ubolewam nad tym, że opuszczę wszystkich znajomych na jakiś czas ...

"--- taka sytuacja...
--- Mnie mistyfikacja interesuje, chemia coś takiego, proszki kurde.."

gdyby kózka nie skakała, to by...

Jako że od dłuższego czasu pierwszy raz miałem sobotni wieczór wolny mogłem się gdzieś wyrwać :D 

Wpadli do mnie znajomi z ogólniaka i tak się jakoś potoczyło, że flaszeczkę obaliliśmy :D

- Jak ja nie lubię wÓdKi :( ble ble ble ble ble ... ble.

Pijemy pijemy i mówię do Szymka, Ty ale kurwa ja tej wódki to nie lubię - nie pierdol Stary, tylko z tobą jednym można napić się wódki. Eh gadanie...

No i tak walneli my jednego, i tak potem kolejnego i tak ooo... aż do dna :D

- Pierwszy kieliCH! z trudem psychicznym walnąłem - bo jakoś nie lubię wódki bym ją mógł często pić, a w tym miesiącu to już drugi raz - haha - ale poszło. Drugi ooo już nic nie czuję, jakoś łagodniejszy skurczybyk był :D Trzecie to cięty jak chuj, aż mnie wtrząchnęło - Szymek tylko się brechał :D

Wódeczke piliśmy tylko we dwoje, bo Stasiek to nie przepada za wysokoprocentowymi trunami...

I tak sobie my gadali - o już północ to chluśniem bo uśniem, ty ale by się pobawił, co nie? - mówi Szymek. No czemu by nie. Ty idziemy do Clubu? Hm... Idziemy. Poszliśmy jakieś 2,5 km.

Tak się składało, że droga była fantazyjna, a zdjęcia wykonane są mega! To te z tych co można je mieć raz obejrzeć i nigdy nikomu więcej ich nie pokazywać. (Obejrzeć mogą tylko Ci co na nich byli :D)

Człowiek młody to głupi jak chuj, nie... No ale tak sobie idziemy i przebiegaliśmy akurat przez jezdnię, jak gdyby nie można było jak człowiek przejść.. Krawężnik i wszystko jasne, nastąpiłem niefortunnie na niego i tylko bum... Stary co ci? Słyszałem słowa przed sobą... Ty no kurwa się przewróciłem :D A w prawdzie źle stanąłem i kurde blaszka nadciągnąłem ścięgna czy co tam je w tej "girze"... Bolało, ale szkoda byłoby wracać do domu, a zwłaszcza, że byliśmy już blisko i to jedyny moment na imprezkę... Chodzić mogłem to i poszliśmy dalej - już na spokojnie :D Jak tylko jakoś źle stanąłem to bolała noga, w środku to już tam nie myślałem i się gibałem na parkiecie. Było grubo :D Ludzi nie był full, to i miejsca do oddychania i tańczenia było :D (Swoją drogą to miejsce do oddychania duże nie musi być - haha) W środku wypiliśmy jakieś tam kilka bro... nad ranem powrót, tak jakoś w granicach 4 albo z plusem albo i minusem, nie pamiętam :D

O 11 do pracy... to była masakra, poszedłem z buta bo blisko, bo rowerem nie mógłbym jechać, bo noga. Tam jakoś nie było mi wygodnie, noga trochę dokuczała, wszystko się tak złożyło, że mogłem wrócić do domu i odespać zarwaną nockę i liczyć, że nóżka już się wykuruje we śnie. I o dziwo jest już dużo lepiej. Nie boli, no tylko jak nią zakręcę to poczuję ból, ukucie czy jak by to inaczej nazwać...

Fajnie, bo jakoś tak mogłem po tych ostatnich niezbyt przyjaznych sprawach, rozstanie, znowu samotność, rozterki z wyjazdem, mogłem oderwać się od tego wszystkiego i na spokojnie się wyluzować :D To był zajebisty czas gdzie nie myślałem o tym co się teraz w moim życiu dzieje. Raz tylko przez myśl mi przeszło, że w clubie mógłbym spotkać kogoś znajomego... ale kit tam to się nie liczy :D Ważne że wszystko się udało.

uczucia prowadzące do uczucia

Od filozoficznego tytułu "uczucia prowadzące do uczucia" moje uczucia.

Któregoś razu wspomniałem o Adrianie, którego poznałem całkiem niedawno, tj. 2.5 miesiąca temu. Pierwsza rozmowa była, typowa jak wszystkie poprzednie. Dalszy jej ciąg przebiegał typowo dla rozmów na portalach randkowych. Każdy z nas chciał poznać się lepiej, ale to lepiej znaczy "chcę wiedzieć o Tobie w pierwszej kolejności wszystko o seksie" tak też było, o tym się mówi między nami, lecz otwarcie jest już trudniej.

Pierwsze nasze ustawione spotkanie wcale nie było typowe, jak poprzednie. Spotkaliśmy się raz, potem kolejny i tak kolejno kolejny.. Trwa to między nami dalej :) Staramy się poznać, choć na początku zaufanie to nie lada wyzwanie. Nie łatwo jest zaufać komuś, kogo nie znamy, a jeszcze trudniej, gdy chcemy pozostać anonimowi i bezpieczni, ale jednocześnie szczęśliwi. Początkowo ograniczał nas strach, a wszystko sprowadzało się do jednego - zbliżenia. Po jakimś czasie udało się przełamać pierwsze lody, zaczęliśmy się poznawać od tego kim jesteśmy w realnym świecie, tego jacy jesteśmy wśród znajomych, przyjaciół, czy to rodziny. Pierwsze wyjście publicznie razem, co też nie zawsze lubię, ze względu na różnych ludzi, którzy czasem budzą podejrzenia. Wyszliśmy "na miasto", trochę nieśmiałości mi towarzyszyło, bo mimo wszystko nie wiedziałem, czy rzeczywiście będę umiał się zachowywać tak jak przy znajomych. To nie było trudne, najważniejsze w tym wszystkim jest to by umieć rozmawiać!!!! Tak rozmowa to bardzo ważny element, ważne jest by odejść od seksu, od homoseksualizmu, a zacząć rozmawiać tak jak z przeciętnym znajomym, jak z przyjaciółmi etc. Mogę powiedzieć udało się.

Choć widać różnice między mną a Adrianem, to na razie potrafimy się dogadywać, czasem tylko milczeć i rozkoszować się wspólnymi chwilami. Piękne. Gdzieś w tym wszystkim miejsce zajmują uczucia. To takie normalne, ale zarazem niezwykłe i niewiarygodne, bo wydaje mi się, że "uzależniamy się" od siebie nawzajem. Może to uzależnienie to przyzwyczajenie, akceptacja siebie nawzajem. - Fajne uczucie :)

Już za kilka godzin WALENTYNKI - symbolizują coś wspólnego, uczucia, głównie miłości. I tu pytanie się pojawia, czy winienem coś mu podarować, z jednej strony byłoby to wskazane, ze względu na to, iż w końcu coś nas łączy, z drugiej strony to miłe. Jest też coś jeszcze, nie wiem czy Adrian chciałby rzeczywiście coś takiego dostać, bo nie oszukując się musiałoby być to coś zarówno niezwykłego ale i zwykłego, co wydawałoby się być naturalnym.

Kiedyś napisałem mu króciutki wierszyk, myślę, że teraz mógłbym napisać coś bliższego ichnego sercu. Ale raczej mu nic nie będę kupował, ze względu na to, iż prywatnie Walentynki uważam, za przesadny przejaw "wyrażania uczuć na pokaz". A nie o to chodzi.

Zobaczymy co los przyniesie....