Polszczyzna polszczyźnie nie równa, ale i wrogiem

Jedni twierdzą, że popełniane przez nas błędy językowe wynikają z nieczytania. Coś w tym musi być, skoro człowiek mniej czyta, mniej pamięta jak wyraz wygląda.

Wymawiając słowo "sól" czy to istotne w tym momencie jest czy tam jest "ó" czy "u"? No, nie. W wymowie sól to sul i tyle. Tak samo jak "hak"czy "chak", "komórka" czy "komurka" wszystko jedno - dźwięk słyszany? Słyszany.

Gdy się jednak ma do pisowni, zaczynają się schody. Bo jak napisać skąd - zkąd, poczekaj, poczekaj może jeszcze skond, albo zkond? I weź tu bądź mądry, co wybrać?

Żyjemy w erze Facebooka - tak przynajmniej mówi się w moim kręgu znajomych. Żyjemy? A może my tylko ślęczymy w ogłupieniu.

Wchodząc na wspomniany już portal społecznościowy zdarza się, że spoglądam w bieg historii, co tam w trawie piszczy/piszczało. Momentami nie dowierzam temu co widzę.

nasza sól jest jak nie nasza "sul"
nasze tracicie jest jak nie nasze "traczicie"
i tak dla przykładu jeszcze kilka innych słówek:
- lepszejszy,
- poza mno,
- męzyzn,
- zwiozek,
- mnie lubio,
- pujdzie,
- zemno
- ... .

Wniosek jest jeden, wydawajmy więcej opinii, orzeczeń o dysleksji itp., itd. a na pewno za kilkanaście lat będziemy jeszcze się posługiwali językiem polskim :) Obniżajmy progi zaliczeniowe na egzaminach, maturach i dalej. 
Ale by obsłużyć miotłę, łopatę, czy umieć właściwie otworzyć drzwi też trzeba umieć czytać. 

P.S. Tekst powstał tylko dlatego, że ilość byków na facebookowych wpisach mnie poraża.Nie twierdzę, że moje wpisy tutaj są bezbłędne, wolne od błędów stylistycznych, etc (oj i to nie jeden by się znalazł) przynajmniej staram się pilnować. Pisząc "sul" wyraz mi już podkreśla - to gdy to widzę chyba każdemu powinna się lampka zapalić, że coś z tą pisownią jest nie tak?

język, języczek - mniam

Od kilku lat mam problem z językiem, a mianowicie mój problem polega na robieniu błędów!! Za pewne czytając moje posty zauważacie błędy językowe. Cóż, bardzo staram się pisać uważnie, by było ich jak najmniej. Wstyd mi gdy popełniam kardynalne błędy pisząc z kimś, czy o zgrozo mówiąc - wyszłem zamiast wyszedłem - faux pas - to delikatnie nazywając rzeczy po imieniu.

Takich błędów jednak nie sposób uniknąć. Gdy przywiązuje się mniejszą uwagę do języka ojczystego. Staram się jednak, pisać i mówić ładną polszczyzną, nawet używać słów na "wyższym poziomie" - ale cóż - wpadki bywają - niesmaczne ;-(

Ogólna tendencja jest taka, że ludzie robią straszne błędy w mowie i piśmie. Swoją nieuwagę tłumaczę, wyższością innego języka nad moim, czy słusznie? Może i nie, ale zawsze wytłumaczenie hehe - a tak na serio - to co nieużywane wyfruwa... im mniej używam języka polskiego tym trudniej jest używać go poprawnie. 

Ale co w przypadku ludzi, którzy poza polskim nie znają, bądź nie używają innego języczka? Bardzo często dostaję wiadomości gdzie już w pierwszej linijce jest kilka błędów. 

To że nie piszemy z uwzględnieniem dużej litery na początku zdania, po kropce, a nawet IMION!, to już chyba "tragiczny standard". 

Wiadomość:

jak mija wiczur - mnie rozbraja..., co mam pomyśleć o takim chłopaku? a może chłopakó?

Okropne jest to uczucie, gdy już po samym sposobie pisania traktuję faceta jako słabszego, bądź też gorszego za samo wyrażanie się.

Oto moje wątpliwości:

naj mniej - najmniej ?

nie kiedy - niekiedy ?

... i jest jeszcze sporo tego, pomyślałem stworzę nową zakładkę z poprawnymi słówkami, zwrotami, etc., może to mi pomoże zachować nasz piękny język polski w całości, a nie go kaleczyć.