Wiosna

I przyszła sobie

Jeszcze chłodna,

podoba się Tobie?

Jest mroźna,

ale to wiosna.

Lubisz ją?

Ja? Ja? O tak.

Zwłaszcza gdy, 

(...) gdy świeci

język, języczek - mniam

Od kilku lat mam problem z językiem, a mianowicie mój problem polega na robieniu błędów!! Za pewne czytając moje posty zauważacie błędy językowe. Cóż, bardzo staram się pisać uważnie, by było ich jak najmniej. Wstyd mi gdy popełniam kardynalne błędy pisząc z kimś, czy o zgrozo mówiąc - wyszłem zamiast wyszedłem - faux pas - to delikatnie nazywając rzeczy po imieniu.

Takich błędów jednak nie sposób uniknąć. Gdy przywiązuje się mniejszą uwagę do języka ojczystego. Staram się jednak, pisać i mówić ładną polszczyzną, nawet używać słów na "wyższym poziomie" - ale cóż - wpadki bywają - niesmaczne ;-(

Ogólna tendencja jest taka, że ludzie robią straszne błędy w mowie i piśmie. Swoją nieuwagę tłumaczę, wyższością innego języka nad moim, czy słusznie? Może i nie, ale zawsze wytłumaczenie hehe - a tak na serio - to co nieużywane wyfruwa... im mniej używam języka polskiego tym trudniej jest używać go poprawnie. 

Ale co w przypadku ludzi, którzy poza polskim nie znają, bądź nie używają innego języczka? Bardzo często dostaję wiadomości gdzie już w pierwszej linijce jest kilka błędów. 

To że nie piszemy z uwzględnieniem dużej litery na początku zdania, po kropce, a nawet IMION!, to już chyba "tragiczny standard". 

Wiadomość:

jak mija wiczur - mnie rozbraja..., co mam pomyśleć o takim chłopaku? a może chłopakó?

Okropne jest to uczucie, gdy już po samym sposobie pisania traktuję faceta jako słabszego, bądź też gorszego za samo wyrażanie się.

Oto moje wątpliwości:

naj mniej - najmniej ?

nie kiedy - niekiedy ?

... i jest jeszcze sporo tego, pomyślałem stworzę nową zakładkę z poprawnymi słówkami, zwrotami, etc., może to mi pomoże zachować nasz piękny język polski w całości, a nie go kaleczyć.

Gdyby powstał wiersz

Odkąd tylko sięgam pamięcią chciałem napisać książkę, chciałem napisać coś dla ludzi, coś fajnego.

Jako dziecko wielokrotnie jeszcze w podstawówce próbowałem wyzwania. Gdzieś w kartonach na samym dni jeszcze leżą zeszyty ze słowami z mojej wyobraźni. Jeśli dobrze sobie przypominam, pisałem o chłopcu który mieszkał na uboczu z rodzicami i rodzeństwem. Niby w jego życiu nic wyjątkowego się nie działo, ojciec był szyderczy, opryskliwy, czasem wręcz agresywny. Chłopak często wybiegał myślami ze świata, w którym przyszło mu żyć. Gdzieś pewnego dnia, gdy wędrując po okolicy - po wielkim gospodarstwie jakie posiadali - znalazł się w cudownej krainie - wszystko tam było takie kolorowe - drzewa mieniły się w obliczu słońca. Kwiaty najżywszych kolorów pokrywały rabatki. Wszystko tam było idealne. Tylko tam, gdy wracał radość i promienie z jego twarzy znikały. Chciał tam być i być, i pozostać i nie wracać. Czuł się bezpiecznie mimo samotności, bez ludzi, ale wyjątkowo bo poznał żywą piękną i przyjazną mu naturę.

Co dalej było - czy miało być nie wiem, bo nie pamiętam. Wiem, że wielokrotnie czytałem ten fragment napisany pierwszy raz i przenosiłem się w otchłań marzeń, bujałem w obłokach, co często trwało godzinami. Często spacery podczas pięknej pogody prowadziły mnie gdzieś na wzgórza, gdzie widziałem całą okolicę i jeszcze więcej. Wtedy czułem się bliżej cudownej krainy - bliżej marzeń.

Niestety albo i stety nigdy więcej nie podjąłem próby pisania tego co rozpocząłem. Z czasem wydawało mi się zbyt płytki bym zachwycił kogoś. Gdy poznałem Krzyśka, dał mi do przeczytania tomik wierszy jego obecnego przyjaciela, a byłego chłopaka. Wtedy poczułem, że mógłbym próbować pisać. Zacząłem coś tworzyć - to miało czasem sens, czasem nawet podobało mi się - lecz gdzieś wśród wielu kartek, zatraciłem słowa, które mogły być tak piękne i uniwersalne.

Dziś gdy kolejny dzień siedzę w domu sam, ze swoimi myślami wracam do słów. Chciałem coś napisać, lecz jakoś nie mam weny - najprościej by powiedzieć. Napisałem kilka słów, kilka linijek, które czasem sensu nabierają, lecz później go tracą.

***

Gdy Twój umysł cyferek szuka

w przestrzeni dzieli nas nauka

moja dusza litery jeszcze stuka

Nic się nie podzieli

Nic się nie wymnoży

Niewiadoma suma

Zawsze się utworzy

Rachunki liczysz jak rakieta

Rozwiązane równanie z niewiadomą

Jest dla ciebie wielką renomą

Wyrachowanego wspaniałego faceta

czat- czat- czatowanie

Ostatnio znów zacząłem włazić jak debil na czata. Znów poszukiwania kogoś ciekawego. Kolejny dzień i kolejne bezsensowne gadki o dupie maryny, żadnych konkretów, żadnych ciekawych postaci. Długie puste rozmowy, często kończące się na wymianie profili, czy fot. Każdy kogoś szuka, lecz nikt nie znajduje hehe :D :)

Wczoraj poznałem pewnego ciekawego chłopaka, nie na czacie, lecz na jednym z portali "pedalskich" jak to określił jeden z moich rozmówców z czatu. Całkiem miły chłopak, zobaczymy co wyjdzie z tego. Arek przypomina mi trochę w zachowaniu mnie samego, ale tylko trochę :D

czatowanie

Czatowanie - ostatnie kilka dni siedzę dzień po dniu na czacie. Może "wyrę" kogoś stamtąd sobie pomyślałem. Och jaki ja kurwa głupi jestem, to głowa mała. Kolejny dzień bezdennych rozmów, ja pierdole po co rozpoczynać rozmowę i w połowie, albo po kilku wpisach przestać ją dalej kontynuować, no nie czaje ludków! Kurwa toć jestem rozumnym człowiekiem, jeśli ktoś mi pisze: nic z tego, albo coś w ten deseń, to ja to kumam, szanuję i przestaję z typem konwersować. A tu piszesz i w pewnym momenci brak odpowiedzi i to nie chodzi o to że kolesiowi nie spodobało się moje zdjęcie czy coś... po prostu piszemy i raptownie brak odezwu, no kuźwa przecież te dodatkowe 3 słowa nikogo nie zbawią, no nie? 

Co o tym sądzicie? Też tak robicie? Może to normalne, a ja tego nie kumam?

o piątku

 Piątek

W piątek dzień się zaczyna
dla dużego i małego
coś zupełnie niewinnego,
szał się zaraz rozpoczyna.

 Każdy biega jak szalony
zrzędzi, szuka, krzyczy,
bo nie widzi swojej pryczy,
czyż on ślepy czy szalony?

Nagle stuk! puk!
o już, o teraz!
wieczór jak cholera!
tak już nieraz.

Laski, piwo
i szampana łyk,
o ten kolejny bzyk,
to moje dzisiejsze paliwo.

Mija trzecia, czwarta, piąta,
zaraz wszystko ktoś posprząta,
Stop! Ktoś tu się jeszcze krząta!
Gdzie? Tu? To tylko zegara wybiła piąta.

Tak się zaprawia czas,
nie złapie go każdy z nas.
On szybki by opuścić nas!

 

Ty, Ci, Ciebie, Panu, Pani

Jeśli ktoś śledzi moje wiadomości, to mógł zauważyć, że zwykłem używać zaimków pisanych dużą literą. Skąd to, dlaczego?

Piszę tak, ponieważ staram się wyrazić szacunek, uznanie drugiej osoby. Czasem może wyglądać to przesadnie, no ale cóż, tak już mam.

Nawet do ludzi, których nie trawię, bądź za nimi nie przepadam, mam szacunek.

Innym razem wiadomość taka nabiera innego znaczenia, inaczej się ją czyta.