na skraju

Ostatnimi czasy dojeżdżając do pracy samochodem przytrafia mi się coraz to więcej ryzykownych sytuacji, w których moje życie jest zagrożone.

Pierwszy raz wracałem z pracy po 16 - jadąc ok. 90 km drogą dwukierunkową nagle pojazd z pracownikami - bus zjechał na mój pas. Po obu stronach drogi były duże rowy. Zaskakujące jest to jak mój organizm na to zareagował. Pojazd ten jechał prosto na mnie. A ja nie uczyniłem nic by się ratować. Zamarłem. Jedyne co pamiętam, co przeszło mi przez myśl w ułamkach tych sekund to to, że jak zjadę z drogi to znajdę się w rowie na drzewie... Nie zjechałem. Jechałem dalej prosto - nawet nie trąbiłem - mam wrażenie, że nie miałem myśli - nie myślałem o niczym i nikim - no może o mamie - ona mi się przypomniała - ale najdziwniejsze było to uczucie, którego nie sposób opisać:
- zahipnotyzowany
- bez jakiejkolwiek reakcji obronnej
- wewnątrz miałem dziwne uczucie
- w buzi raptownie zrobiło mi się, ani słodko, ani gorzko, ani kwaśno - ten smak życia jaki miałem jest nie do opisania, bo nigdy wcześniej nie miałem takiego smaku - nic tak nie smakowało.

Gdy już w ostatniej chwili kierowca podniósł głowę i odbił kierownicą - wszystko jakby opadło, ale dalej byłem sparaliżowany - nie spojrzałem, kto to był - jaka rejestracja, nic. Zwolniłem do 50 i jechałem dalej jakby taka hipnoza.

Innym razem jechałem od rodziców swoich na zakręcie wyjechał młodzieniec i jak to się mówi nie zebrał zakrętu też jechał prosto na mnie, okiełznał auto i odbił - ponownie to dziwne uczucie - chociaż już nie tak silnie jak za pierwszym razem.
Znowu życie przeleciało mi przed oczyma, świat zawirował - posypały się kury i chuki. To jedyne co mogłem.

Innym razem to ja sam jakoś nie zauważyłem pojazdu, który jechał za mną usłyszałem tylko trąbienie. Zniknął mi w lusterkach. Tak czasem bywa i takich momentów właśnie się obawiam.

Codziennie pokonując duże odległości pomiędzy domem, a pracą mam ten dyskomfort, że nie wiem czy...

Po zimie zmieniłem koła na letnie. Zmieniłem je tak, że sam wsadziłem siebie na jeżdżącą bombę. Byłem happy, że udało mi się to uczynić, ale gdy wyruszyłem w drogę, po przejechaniu kilku kilometrów zaczęło mi coś przeszkadzać, głuchy dźwięk, ale głośny. Na początku nie wiedziałem skąd on dobiegał, czasem słabł, czasem się wzmagał. W końcu uświadomiłem sobie, że to z kół. Pierwsza myśl, czy abym dobrze dokręcił koła.

Gdzieś w drodze stanąłem na poboczu, poszedłem się upewnić i okazało się, że moje koła nie są dokręcone. Pytałem się: ale jak to możliwe, przecież sam je przykręcałem, jeszcze pamiętam... a mimo to, śruby były poluzowane. Dokręciłem je ponownie. Dojechałem do pracy, później do domu i musiałem jeszcze raz sprawdzić, czy aby na pewno są one fest? Były - ale po tej przygodzie jakoś straciłem wiarę w to czy, aby na pewno są fest. Żadnych stuków, puków i innych dźwięków nie ma, ale w głowie jest ta zagwostka.

Pomimo ostrożności, czasem my sami jesteśmy zagrożeniem dla siebie.

wszystko zależy od preferencji

Jadę sobie wczoraj na uczelnię, świeci słońce jest piękna pogoda.

Wsiadłem jak zwykle w linię, którą to szybciej miałem dojechać była 16.01 :D Przejechałem daw przystanki, a na kolejnym wsiadał koleżanka, Ania. Usiedliśmy tyłem do kierunku jazdy autobusu. Ania nie może jeździć tyłem i tak ciągle to powtarzała, gdy autobus wykonywał raptowne ruchy. Chłopak siedzący przed nami tylko się oglądał na boki czy nic mu się nie przytrafi złego ^^ Na kolejnym przystanku zwolniła się "czwórka" i Ania zaproponowała byśmy usiedli na niej, tak też się stało. W końcu chłopakowi ulżyło, nie musiał się martwić :D

Niedaleko uczelni wsiadł do autobusu młody chłopak, student, czarne duże okulary, koszula w kratkę - czerwono-biało-czarną z elementami szarości na sobie miał kurtkę czarną, spodnie rurki - koloru nie pamiętam, chyba czarne. Początkowo stał, ale w końcu usiał na przeciwko mnie i Ani.

Jechaliśmy aż do uczelni - nic specjalnego  - z Anią rozmawialiśmy o tym co to nas czeka w przyszłości, jakie studia i wgl. Czy robić czystą filologię czy specjalność w zakresie nauczania języka. W między czasie wsiadła kobieta z dziewczynką, posadziła ją na na siedzeniu przy chłopaku, co to się strachał przed Anią :D a sam usiadła za nią.

Autobus zatrzymał się na pierwszym przystanku koło uczelni, wówczas student z na przeciwka wstał, jakoś bardzo niefortunnie, bo poleciał prosto na mnie zahaczając Anię. Jako, że miałem nogi rozstawione szerzej jedną nogą leciał w moje krocze drugą uderzył Anię. Zdążyłem odsunąć głowę w bok bo bym dostał żebrami. Ludzie zaczęli się śmiać i patrzyć na mnie, co zrobię - sam nie wiem dlaczego - sensacja, coś się zdarzyło. Nim zdążył chwycić poręczy, podnieść się gdy słyszałem już kobietę, która przez śmiech mówiła coś o tym zdarzeniu. No ładnie - powiedziała. Ania zaczęła się śmiać i powiedziała co to było?! Wtedy kobieta skwitowała sytuację: wszystko zależy od preferencji - co już totalnie rozbawiło stojących w autobusie pasażerów. Zrobiło mi się niezręcznie i czym prędzej próbowałem podjąć jakąś rozmowę z Anią, by zapomnieć o tym "incydencie". Dalsza już podróż przebiegła o wiele spokojniej, choć czułem na sobie wzrok co niektórych.

smutek

 Dziś rano w wypadku zginął mój przyjaciel z czasów podstawówki i gimnazjum.

Gdy dostałem SMS od siostry byłem na praktykach. Słysząc dźwięk wiadomości, wziąłem telefon by zobaczyć od kogo. Patrzę Monika, siostra znów z jakąś błahostką pomyślałem, ale przy nazwie wyświetliło się nie typowa jak dla Niej treść: Ej... to sygnał już mnie zaniepokoił, sekunda potem widzę ... wiesz już co się stało SZYMEK. Do tego momentu wyświetlał mi się tekst wiadomości. W głowie mojej już strach i łzy w oczach przecież, Ona mówi o moim Przyjacielu SZYMKU, miałem wtedy na myśli Szymka z którym teraz się bardzo przyjaźnię. Wyświetlając całego SMS-a zobaczyłem Ej, wiesz już co się stało SZYMEK (tu pada nazwisko) nie żyje! Nogi mi się ugieły łzy popłynęły i mimo chęci coś powiedzieć, nie potrafiłem. Po chwili koleżanka pytała co się stało i zacząłem mówić. 

Szymek K z którym tak całkiem nie dawno się dobrze przyjaźniłem, taki fajny człowiek, wiele wspólnych wypadów na ryby, pojeździć rowerem, pogadać to wszystko raptownie stanęło w moich oczach. Nie możliwe by to była prawda, napisałem do koleżanki mojej i Jego, która po chwili potwierdziła tą tragiczną wiadomość. 

Szymek zginął w wyniku swojej brawury, ale co nie zmienia faktu, że jest mi strasznie przykro! Nie mogę tego zrozumieć. Jeszcze dwa dni temu odwiedziłem go na fejsie i przez głowę przeszło mi by się do Niego odezwać. Niestety nie zdążyłem, wtedy od razu nie napisałem, a teraz jest za późno :-(  

Nie będę opisywał, ani przyczyn, ani też podawał jakichkolwiek bliższych informacji, bo to nie jest potrzebne.

Może to wam się wyda głupie, dziwne i zmyślone, ale wczoraj wieczorem doznałem takiego samego uczucia jak w maju bodajże, kiedy to zmarł mój sąsiad, szanowany i dobry człowiek. Zdarzyło mi się już dwa razy, że czułem to, że ktoś wkrótce umrze, ktoś z mojego bliskiego otoczenia. Wczoraj było tak samo jak wtedy, te same uczucie i w dodatku wrażenie, że ten sam "zapach" - specyficzny ani ładny ani brzydki. 

Pogrążony w smutku...

samochód

W nocy byłem dwa razy na pogotowiu stomatologicznym;( Pierwszy raz kobieta, wyglądająca na babcie mającą z 80 lat, spojrzała w moje uzębienie i zdrowo zaczęła w nie naparzać szukając źródła bólu. Nic nie znalazła tą metodą, więc wzięła powietrze i ruszyła w poszukiwania - coś tam zaczęło ćmić. Mówię jej, że boli mnie przedostatni ząb, bodajże (4)6. Spytała czy zdejmujemy wypełnienie? No zgodziłem się mając nadzieję, że ból ustąpi. W pewnym momencie dojechała do miejsca gdzie myślałem, że zejdę z tego świata. Ból niesamowity i to czekanie, aż przygotuje "coś" nowego. Z bólu łapałem się ręką za szczękę, mówiłem do siebie, przecież cię nie boli. NIE BOLI, NIE BOLI, NIE BOLI.... i tak przez ten czas czekania. Bądź co bądź ból był, ale sekundami był mniejszy - istna ulga. Po założeniu jakiejś trucizny czy czegoś tam. Powiedziała, że będzie mogło boleć tak 4 godziny. Ale schodząc z fotela nic prawie nie czułem, było oke. Pojechałem do mieszkania i położyłem się spać. Gdy nagle czuję ból jak by mi tym zębem wiercono, rozpychano go i inne cuda wianki. Według jej zalecenia wziąłem tabletkę przeciwbólową. Nic nie pomogło, za chwilę kolejną i jeszcze jedną. Robiło się słabo, pot na czole, zimno:( Zadzwoniłem na 999 i pytam co mogę zrobić, nie daję już rady. Kobieta w słuchawce bardzo uprzejma powiedziała, że wrócić do dentystki. Zadzwoniłem do dentystki i pytam czy mogę coś jeszcze zrobić by uśmierzyć ból. Ta jedynie poleciła mi przyjechać jeszcze raz. Za chwil kilka byłem na miejscu. Dostałem zastrzyk. Prawa część buzi zdrętwiała delikatnie i na tym się skończyło, ból jak był tak był, może trochę lżejszy.. Minęły w końcu 4 godziny ból powoli odchodził, radość.. W końcu zasnąłem gdzieś koło 5 nad ranem.

W granicach 10 godziny budzi mnie telefon, a w słuchawce słychać szlochanie siostry, która ledwo co wypowiedziała "miałam wypadek". Gorąco i szok, nie wiedziałem co robić? Trochę ją wypytałem co i gdzie? Za chwilę zadzwoniłem do mamy, która już i tak była w drodze na miejsce wypadku. Telefon do pracy z prośbą o wolne - dostałem!! Szybko się ubrałem i w autobus do domu. Wówczas nie myślałem, że straciłem swój tak bardzo szanowany samochód. Dotarłszy do domu  zobaczyłem uszkodzenia, ból w sercu, tak bardzo na niego ciężko pracowałem. I już nic nie mam;( Żal i smutek. Poszedłem do siostry której dzięki Bogu nic się nie stało i zacząłem Ją pocieszać. Nie dając po sobie poznać nikomu, że jest mi przykro, smutno. Z nikim na ten temat zbytnio nie rozmawiałem, nie chciałem się użalać.... Ale jedno jest pewne jest mi smutno i chciałbym przespać ten koszmarny od pierwszej sekundy dzień.

śnieg!

Nastała nas zima, a z nią już widać pierwsze utrudnienia:d Czuję się tak sparaliżowany nią, że nie mogę opuścić swoich 4-ech ścian:-/

Sobotę wieczór miałem spędzić w klubie z Szymkiem i Andrzejem jednak się nie udało, siedzę tutaj..

Dziś jadąc autem o mało co nie wjechałbym w drugi samochód, moja wina bo powinienem jeszcze większą odległość zachować, no ale miałem szczęście dziura w poboczy wyhamowała moje auto uf.. Banan na mordzie był jak z Helu do Zakopanego:-) Choć gość przede mną też się nie zachował właściwie nie włączył kierunku, że zjeżdża a nawet zatrzymuje się na poboczu, ale tak bywa.

Nie chcę już zimy..::!!::.. 

brawura

No ogół staram się jeździć mimo mojego tak młodego, ponoć niedojrzałego wieku, wolno, spokojnie jak przystało. Czasem zdarzy się, że coś w głowie odbija, i daję w rurę - ale i przy tym staram się trzeźwo myśleć.

Zimę mamy, powoli pojawia się śnieg (bynajmniej u mnie). Jadąc dziś na uniwerek, wyjątkowo wcześnie, szarówka, popadał deszcz troszkę śniegu - pogoda pod psem dla kierowców.

Jadąc wlekłem się za jakimś osobowym dobre 10 kilometrów, on też się wlókł za ciężarowym.. W końcu na mniej więcej prostym odcinku wyprzedził, znając drogę wiedziałem, że a chwilę będzie następny taki dobry do tego by wyminąć tą ciężarówkę. Jechałem spokojnie ruch był dosyć duży, samochody przeważnie jechały zwartymi kolumnami. Wreszcie mój odcinek, pomyślałem już wcześniej o wyprzedzaniu na nim i tak też się przyczaiłem widząc, że na końcu tego odcinka dopiero co pojawił się motor, stwierdziłem to po jednym świetle, ruszyłem do boju wyprzedzając, kierunek, w lusterko i poszedł na przód. Gdy już byłem blisko za połową wyprzedzanej ciężarówki moim oczom ukazał się nie oświetlony pojazd jadący prosto na mnie! Szok przecież to miał być motor, jedno światło. Kurwa!! Zrobiło mi się gorąco i czując już brak możliwości manewru. Jechałem z nadzieją na cud. Mój motor był już tuż tuż lecz odbijając na pobocze, ja przybliżając się maksymalnie do TIR-a minęliśmy się nie naruszając siebie nawzajem. Mój manewr zakończył się pomyślnie. Ale pytanie pozostaje: Dlaczego zachowałem się tak bezmyślnie? Kurcze może to dziwne ale nie potrafię tak o sobie o tym zapomnieć. Mam poczucie winy i źle mi z tym. Droga to takie niebezpieczne miejsce, przecież mogłem już nie żyć. Ktoś lub jakaś siła mnie obroniła. Ale czy to wszystko, to tylko i wyłącznie moja wina? Nie wiem.

Wszystko skończyło się pomyślnie, i mam teraz nauczkę na przyszłość by pozory nigdy nie były podstawą do działania w wyniku czego można tak wiele, a zarazem tak mało stracić.