bezrobocie

Kiedyś już o tym pisałem, jak ciężko znaleźć w moim regionie pracę. Niestety wbrew ogólnemu wzrostowi, poprawie warunków, etc. tu wciąż panuje bieda. Znalezienie pracy graniczy z cudem. Jedni szukają miesiącami, a jak już coś dostaną to często gęsto są oszukiwani.

Bieda to alkoholizm. We większości przypadków tak jest. Niestety. Miałem ostatnimi czasy rozmowę z pewną panią kierownik w dużym zakładzie. Wstawiłem się za pewnym człowiekiem. Gdy się dowiedziałem, że opuścił zakład nietrzeźwy, niestosownie zachował się wobec przełożonych, nie mogłem tak się temu przyglądać. Zdobywszy numer zadzwoniłem. Kobieta nie była zdziwiona, może to dobrze ukrywała. Porozmawialiśmy sobie dobry kwadrans o życiu, o ludziach, o rynku pracy, etc. Porozmawialiśmy sobie o ludziach, o moim znajomym. To dobry człowiek - te słowa każdy interpretuje na swój sposób, a słyszymy je zawsze gdy ten dobry człowiek zrobi coś głupiego. Cóż prawda jest prawdą. Ja mówiłem otwarcie, ona w sumie również. Nie mogła tylko zrozumieć, jak sama się przyznała, dlaczego? Ona nie pochodzi z rodziny, która miała problemy alkoholowe. Nie wie jak to jest... Sam nie umiałem wyjaśnić, chociaż przecież znam to na własnej skórze. Są ludzie, którym wiatr sprzyja i stronią od alkoholów, mimo iż rodzice, czy też jedno z rodziców popadło w alkoholizm. Ja do 18 roku życia nie piłem nic. Mając 19 lat zacząłem czasem ze znajomymi popijać. Była impreza, była okazja to sobie coś wypiliśmy. Chociaż zawsze starałem się znać granicę. Do dziś jak już sobie wspominamy dawne czasy, to każdy mi mówi, Ty wiesz kiedy powiedzieć stop. A no nie wiem. Prawda jest taka, że kiedy nie chcę pić, a nie chcę to nie piję, jeśli chcę coś wypić, to coś wypiję i wiem, że trzeba powiedzieć stop. Ale mam za sobą już kilka imprez gdzie nie zakładałem mówienia sobie stop, wówczas płynąłem, aż odpłynąłem. Nie żałuję tego, bo przynajmniej mogę się z siebie pośmiać. A że z dystansem do siebie u mnie jest ciężko, to chociażby te sytuacje wręcz nakazują mi mieć ten dystans i się śmiać z siebie. Więc staram się myśleć pozytywnie o tym co było. Dziś jednak alkohol to mój wróg. Nie lubię go, nie mogę patrzyć. Owszem zdarza mi się wypić odrobinę - piwo 2%. Na więcej nie mam ochoty ani siły. Powód jest tylko jeden: widzę jak ludzie się staczają przez alkohol. Brzmieć może to irracjonalnie, lecz czuję jakiś wstręt, obrzydzenie. 

Z drugiej strony to chciałbym sobie kiedyś wieczorem usiąść wypić lampkę wina, może piwo, a może coś mocniejszego, lecz z drugiej strony zawsze jest ten hamulec. Na chwilę obecną klocki są wytrzymałe, więc hamuje stanowczo: nie (odmawiając sobie).

Źródło Internet

Ale przecież są osoby z takich rodzin jak ja, gdzie tego hamulca nie ma, nie ma w ogóle i młodzi jak ojcowie, czy matki odpływają. To jest smutne, ale prawdziwe. Wówczas zadaję sobie pytanie, dlaczego tym dzieciom nikt nie wyciągnął ręki na ratunek? 

Ja tą rękę dostałem, miałem wzór osobowy jaki mnie prowadził w życiu, byli to dużo starsi koledzy, bracia Zosi, jej tata, wspaniały człowiek, zarówno jej mama. Wsparcie rodziny Zosi i jej towarzystwo odkąd tylko pamiętam, sprawiło, że w życiu ważniejsze było dla mnie to co piękne pozbawione alkoholu, ambicje, oraz to, że kiedyś będę mógł tak jak oni być tak wspaniałym człowiekiem, mieć dom, móc sobie pozwolić na to i owo, móc być przykładem - z tym ostatnim trochę, życie pokrzyżowało plany, bo gej świecący przykładem, kto słyszał? No dobrze dla mnie takim przykładem jest sam Robert Biedroń. Może kiedyś, kiedyś...

Wracając to bez wyciągniętej ręki nie byłbym dziś tym człowiekiem jakiego część z Was poznała. Definitywnie nie byłoby to możliwe. Rozmowę z ową kobietą zakończyliśmy na tym, że kolega przemyśli to co zrobił, zwróci się z przeprosinami i damy radę zapobiec głupotom. 

Dziś owy młodzieniec dalej ma prace. Czy jest mi wdzięczny? Nie wiem. On chyba nawet nie wie, że rozmawiałem z jego przełożoną. Próbowałem go tylko nawrócić na dobrą drogę. Oby się udało. Moja rozmowa miała tu dalsze skutki, w końcu nie będzie musiał pracować na czarno, dostał normalną umowę, no dobra o normalności można jeszcze tu nie wspominać, bo to umowa zlecenie, lecz zawsze to coś, ubezpieczenie jakieś podstawy, a nie zupełnie nic. Może z czasem będzie coś z tego konkretnego.

Misiek jednak nie miał tyle samo szczęścia co Młody. Z swoim narwanym szefem się nie dogadał. Teraz się jakoś nie dziwię, że w tym lokalu ciągle poszukują ludzi do pracy. Co ważne w tym wszystkim, to Misiek został przeproszony za to, że niestosownie został potraktowany. Choć telefon z przeprosinami sam w sobie był, pozytywnym doświadczeniem, to jego końcówka już nie koniecznie. Szef zarzucił mu, że miejsce w którym pracował jest w sumie okej, lecz dlaczego nie pracował na innym stanowisku ze swoimi zdolnościami. Misiek się do mnie śmieje: bo ktoś musiałby polec z nas dwóch ja, albo szef, bo ten ostatni lubi się wszędzie wtrącać...

No i tak oto znowu szuka pracy dalej. Rozmowa za rozmową, przeważnie to nie spełnia warunków tj. prawo jazdy, dyspozycyjność weekendowa (tu ze względu na dzieci, jest to temat trudny), własny samochód. 

No zobaczymy co czas przyniesie, ale mogłoby się coś ruszyć w tym temacie, byłoby nam dużo prościej. 

Wówczas sąd byłby przychylniejszy naszej rodzince :) Ale z tym musimy jeszcze poczekać... - na chwilę obecną same wizytacje. Podsumowaniem jednej z nich są słowa: widziałem spartańskie warunki, gdzie chciano wziąć dzieci, tutaj to luksus. Było to dla nas bardzo miłe. Chyba nie mamy tak źle. 

Ja ze swojej strony mogę powiedzieć u mnie w domu za małego nie było tyle miejsca co my mamy dla naszej 4, a u mnie było 6 osób, choć rzeczywiście 7. Także było mega ciasno i trudno, ale to mamy już za sobą :)) Są tylko wspomnienia :) Nawet miłe, o ile takie się w pamięci zachowuje :)) 

Jeśli ktoś poświęcił swój weekendowy czas 

na czytanie mojego bloga, 

to wielkie dzięki, 

życzę wszystkim 

udanego weekendu :)

 

Jakiego nauczyciela potrzebuje dzisiejsza szkoła?

Inspiracją do napisania tego wpisu był artykuł z edunews.pl oraz niektóre blogi ;-)

Jakiego nauczyciela potrzeba w polskiej oświacie?

Każdy z nas zna tradycyjnego nauczyciela, tradycyjnie przeprowadzone lekcje z młodzieżą. Ale! Czy ten tradycjonalizm już się przypadkiem nie wypalił? Czy nie potrzeba zmian? A może, należałoby wrócić, do tego co było dawno temu, do nauczyciela, który był KIMŚ!

W artykule z edunews.pl poruszony został bardzo ważny problem - nauczyciel - z wyboru - z powołania. Ilu na świecie jest belfrów, którzy są tylko dlatego, że gdzie indziej się nie udało, a w szkole był akurat "etat". Znam ze swojego otoczenia niejednego człowieka, który wręcz się do tego nie nadaje. Można być miłym, spokojnym i opanowanym ale co gdy nie potrafi się przekazać dostatnio wiedzy? Jak sprzedać ten towar uczniom, którzy dziś tak bardzo nie chcą się uczyć, co dopiero czytać lektury. (Odnosząc się do lektur muszę przyznać, że ja sam tego nie cierpię. - Powód dla mnie bardzo jasny - jeśli mam czytać coś, to chciałbym to robić z zainteresowaniem, a nie dla statystyk, aby przeczytać.)

Uczniowie to tylko uczniowie - ale to oni (chciałem napisać nas nauczycieli :D) nauczycieli najczęściej oceniają. Wiadomo, mogą po jedynkach powiedzieć, że on się nie nadaje, bo nie nauczył, etc. Jeśli takich ocen zbiera się nie przypadkowo całe mnóstwo, to czy to nie znak, że coś jest nie tak? Przecież wśród nich zawsze znajdują się tacy, co potrafią zrozumieć więcej.

Dla przykładu: W moim LO, była sobie pani Frau, która to od x-lat, uchodzi w całej okolicy, za największy postrach wśród uczniów. Frau uczy jak po nazwie można się domyślić, języka niemieckiego. Stereotyp jaki powstał, to uczniowie z przerażeniem i wielkie zakuwanie przed zajęciami. Faktycznie gdy przechodziło się obok sali pani Frau, na przerwie wiele osób siedziało murem pod klasą z otwartymi książkami, często konsultowali się między sobą, jak to powinno być, a jak będzie - piłka - śmiech :D Jako, że mi zawsze było z górki z niemieckim (choć nie na samym początku :D hihi) to się nudziłem, często zalewany falą pytań z uśmiechem i spokojem próbowałem pocieszyć tych co w ich oczach lęk i przerażenie. Miałem taką koleżankę, Anetka się zwie, świetna dziewczyna, do rany przyłóż. Anetka zawsze drżała, jej zeszyt drgał, co czasem wyglądało bardzo źle :( <a jak będzie...?> <a jak powiedzieć...?> <a co to znaczy ...?> pytań zadawała wiele, i chyba milion razy powtarzała, to o co mogła być zapytana. Kolega Łukasz się nazywa, wróg, wróg i jeszcze raz wróg niemieckiego :D Oj co on się nie miał. Z zeszytem jak Anetka przesiadywał całe przerwy, jako, że kumple byliśmy, to i często większą pomoc dostawał :D choć to się i tak na nic zdawało. Czasem udało mu się jakieś marne 3 wyrwać - dla niego świat i ludzie. Ta trójka miała w jego mniemaniu wartość nie jednej szóstki. Trzy lata - biedaki się martwili, stresowali, aż doszliśmy do pewnego punktu - MATURA - to bzdura, jak to nasza chemiczka powtarzała, oj miała kobiecina rację.

Egzamin ustny rozpocząłem osobiście :D zaczynając poziomem podstawowym - po mnie wchodzili kolejni, kolejni i tak aż do końca, gdy wszedłem po raz kolejny na egzamin rozszerzony. Już się wszyscy zbierali by dostać wyniki. Anetka i Łukasz, jak większość bladzi jak ściana, zestresowani, z przerażeniem oczekiwali na wyniki. Co by nie było to też miałem lekki stresik, jak wypadnę. :D

W końcu moje 15 minut ustnego się skończyło. Wyszedłem - chyba nawet zmęczony i lekko przerażony. Po 10 minutach - pojedynczo wchodzili po wyniki. Mam 100% radość niesamowita :D ale to tylko podstawa, a co z roz...? - Czekamy. Kolej Łukasza. Wszedł i nagle wybiegł z sali z wielkim uśmiechem podbiegł do pani Frau objął kobiecinę i mocno przytulił krzycząc <zdałem, zdałem> radość emanowała - ktoś zapytał na ile procent - 70%. I w tym momencie większości kopara opadła. Tak 70%. Za chwilę weszła Anetka wyszła z łzami w oczach - z radości rzecz jasna :D 85%. 

Gdy dziś, z perspektywy czasu wspomnimy panią Frau, nikt nie raczy powiedzieć złego słowa. Kobieta choć ostra jak brzytwa, wyznająca zasadę, Ordnung muss sein, nauczyła ich bardzo dużo. Dziś ze śmiechem, wspominają panią Frau i to jej zawdzięczają wiedzę jaką zdobyli. Pewnego razu słyszałem narzekanie, jaki to niski język jest na tych lektoratach naszych. Toć my to z Frau już dawno przerobiliśmy, a teraz to się nudzimy.

Ocena Anetki i Łukasza dla pani Frau choć na początku była surowa, to teraz po latach gdy dostrzegli efekty jest nie do ocenienia.

I pytanie czy nauczyciel powinien budzić strach i respekt, czy być z uczniami na "linii przyjaźni", czy można być z nauczycielem w luźnej relacji? Z doświadczenia wiem, że gdy relacja jest wątła, to źle się dzieje. Miałem raz panią Anię, która uczyłą polskiego i pozwoliła na pierwszych zajęciach na wszystko, wtedy się zaczęło piekło.

Jakie relacje powinien mieć nauczyciel z uczniem?

Z tego co się powszechnie mówi uczniowie są przyjaźniej nastawieni do młodszych stażem i wiekiem nauczycieli. Wielu starszych, by im nie ubliżać - mówi się, że są zacofani. Ich lekcje są "nudne" bo nic się nie dzieje, tylko dyktują notatki, albo każą jakieś zadanie rozwiązać. Ciągle wspominają czasy, kiedy to uczniowie posiadali wiedzę. Czy rzeczywiście jest tak źle?

Wydaje mi się, że faktycznie w tym jest ziarenko prawdy. Wielu nauczycieli, którzy mają już ładny staż pracy po prostu nie dążą by usprawnić lekcję. Nie ma mowy o eksperymentach z chemii, czy oglądania pod mikroskopem na biologii. Język polski ogranicza się do lektur, rozprawek, i notowania. Na matematyce robimy najłatwiejsze zadania, by matematyczka nie miała problemu, bo po co tłumaczyć takiemu bałwanowi, jak ja heheh, jak rozwiązać to równanie. Wielu nauczycieli jeszcze wciąż nie nabrało odwagi by swoje lekcje zaopatrzyć w jakieś multimedialne ciekawostki, czy to filmiki, czy chociażby pokazy eksperymentalne. Tego się wielu wystrzega. Miałem swego czasu pana od angielskiego, który napisał swój programik do nauczania angielskiego - wykorzystywał go na zajęciach.

Jakich cech potrzeba nauczycielowi?

Chyba najważniejsze to otwartość na ucznia, chęć współpracy, zaangażowanie w nauczanie? A może to standardy, co to już wygasły???

A swoją drogą to udanego poranka, ja nie śpię już od 5.30 :D