Coming Out - wśród przyjaciół

Ostatnie czasy choć oczarowywały, to stresowały. No jak tu przedstawić swojego misia wśród rodziny? Jak go przedstawić innym, którzy o nas nic nie wiedzą, ew. mogą się domyślać? Nie jest to łatwe :) Ale...

I tak w ciągu jakichś 2-3 miesięcy "musiałem" wyjść z szafy 2 razy. To musiałem jest naciągane, tzn. zmusiłem sam siebie bym przestał udawać, nie ma czasu na tracenie życia. I tak rozmowy o sobie o tym co umie kończyły się zwykle na tym samym, że przyszło mi mówić o sobie. 

Jakiś czas temu, będąc już w związku, powiedziałem swojej przyjaciółce ze studiów o mnie i moim chłopaku :) Innej reakcji się nie spodziewałem, jak ta którą "zastałem". Koleżanka potwierdzała, że się domyślała, zapewniła jednak, że to nie ma przecież znaczenia, nie mam się czym przejmować :) Kamień z serca - bo już jedna osoba więcej jest wtajemniczona.

Źródło własne: gejpisze.blogspot.com

Dziś znalazłem się w niezręcznej sytuacji. Jakiś czas temu opublikowałem zdjęcie, bardzo dwuznaczne. A raczej podpis, który brzmiał "I ♥ you". Krótko po tym dostałem wiadomość o koleżanki z Niemiec: "widziałam twoje wyznanie miłosne, gratuluję :), zdradzisz kim jest ta osoba?" Od razu nie miałem okazji odpisać, a i na pewno nie garnąłem się do tego, gdyż przecież trzeba wyjaśnić coś... Dziś przyszła wiadomość od tej samej koleżanki z przeprosinami, że tak wścibsko zapytała. A tu musiałem już odpisać. Więc napisałem jak to wygląda. Odpowiedź była zadowalająca. W sumie to innej bym się nie spodziewał. Akceptuje to i nie neguje. Pogratulowała i wyraziła pokłady nadziei, że wszystko się ułoży. 

Ale to nie koniec Coming Outów w tym roku, zapowiadają się jeszcze kolejne, te są już przemyślane, w sumie tak jakby zaplanowane. Moja przyjaciółka z dzieciństwa, o której kiedyś wspominałem, również się dowie. Jeszcze stoi pod znakiem zapytania kiedy, ale wkrótce. Zosia to moja przyjaciółka, która zawsze była wzorem dla mnie, od której się nauczyłem nieziemsko dużo, to ona wywołała we mnie chęć do kształcenia się, do tego, że dobro popłaca, że dobro jest piękne i przynosi więcej pożytku :) Zawdzięczam jej naprawdę wiele, stąd też nadszedł czas bym i z nią o tym porozmawiał. Teraz czekamy na spotkanie "po latach" :) Wówczas będziemy mogli sobie swobodnie porozmawiać o tym co u nas :) 

Na pewno w kolejce są ustawieni rodzice. Ci też prawdopodobnie dowiedzą się jeszcze w tym roku. Wszystko zależy od tego jak potoczą się nasze losy, odnośnie wigilii, gdzie ją spędzimy i w jakim gronie stoi jeszcze pod znakiem zapytania. 

Także ta końcówka roku jest na prawdę wyjątkowa pod tym względem, bo o sobie mówię więcej otwarcie jak już :)

Dziękuję każdemu z osobna kto mnie w tym wspierał i wspiera :) Wiem, że to jest ogromna ulga, tak jak Oskar to napisał, kamień z serca. Czujesz się zawsze wolniejszym, wyzwolonym, nic nie ciąży, niczego nie trzeba ukrywać. Piękne to jest :) 

Tym jakże miłym akcentem kończę i wracam do codziennych obowiązków :) 

Żyj chwilą, póki ją masz.

Cześć, 

choć ten post nie miał się pojawić to jednak muszę się wygadać, gdyż nie umiem sobie poradzić z tym wszystkim, co mnie ogarnęło.

Dość szybko zorientowałem się, że moja miłość nie jest taka piękna - gdyż wiele wskazywało na to, że piękna jest, ale...

Mój ukochany od początku wydawał mi się człowiekiem spokojnym, wycofanym, małomównym. Czułem doskonale, że coś jest nie tak. Każdego dnia odczuwałem, że coś Miśka trapi, że coś przede mną ukrywa. 

Na początku szukałem informacji w internecie. Ten podpowiadał to i owo. Zwykle niewłaściwie. W pewnym momencie pomyślałem, żeby jednak udać się na badania. W sumie wypadałoby byśmy się przebadali. Na początku naszej znajomości, myśleliśmy o tym. Z okazji światowych dni walki z ADIS udaliśmy się na badanie. Decyzja podjęta mega spontanicznie, wychodząc z pracy poszliśmy do szpitala. Kolejka była dość długa, ale dostaliśmy się. 

Ku memu zaskoczeniu uprzejma pani poinformowała mnie, że wynik będzie do odbioru, jutro. Jutro? Zapytałam ze zdziwieniem. Tak, mamy teraz z okazji międzynarodowych dni walki z ADIS centrum otwarte od 1 do 4.12. Fajnie pomyślałem, bo już nie muszę czekać do czwartku, tylko następnego dnia. 

Dnia następnego szybko po pracy udaliśmy się do centrum. Z dozą niepewności poszedłem po odbiór wyniku. Tam okazało się, że wynik jest "ujemny". To radość oczywiście. [WYJAŚNIENIE :) Misiek mój odebrał wynik jako pierwszy :) Wynik "ujemny", obaj jesteśmy pod tym względem zdrowi :)) ]

Minęły dwa dni, może trzy pomiędzy mną a Ukochanym czuć było jakieś napięcie. Nie była to kłótnia. Nie było to nic z waśni. Lecz proste pytanie: "Co to jest?" zapytałem wskazując na list. Nadawca dość dobitnie wskazywał, co jest w kopercie. Wtedy też poczułem się niepewnie. Poczułem ten ból i uczucie jakbym stracił gruny pod nogami. 

Straciłem. Ukochany przy okazji tego, że mieliśmy gości uniknął odpowiedzi. Zamykam się przy komputerze w drugim pokoju i czuję płynące łzy. 

Misiek przychodzi pyta co się stało? Nie odzywam się. Po chwili zaczyna mówić. Inaczej niż zwykle. Jest szczery i otwarty. Mówi szczegółowo i dokładnie co i jak było, jak jest. Wtedy usłyszałem to słowo, które przeraża. "Jestem chory... to dlatego ostatnio się na ciebie denerwowałem jak siadałeś do komuputera, bo chciałem porozmawiać." - Teraz rozumiem, dlaczego chciał bym był z nim. Jest mi z tym cholernie źle. Wiem, że chwile te już nie wrócą, a nie chcę żałować, że ich nie wykorzystałem. Strach jest już tak wszechobecny, że nie wiem co począć. Co mam powiedzieć? - Nikt nie umie odpowiedzieć na to pytanie. Nie ma przecież na to odpowiedzi. Chcę mu pomóc. Muszę być dla Niego i dla siebie. 

Czuję się jakbym nie był.

Łzy życia płyną,

łzy błyszczą, 

one jedne mówią,

one jedyne odzwierciedlają

zwierciadłem duszy są.

"A mogliśmy być szczęśliwi tak jak ci na górze." - mój miś 05.12.2015

Trudny czas 4 lat

Cześć,

trudno tu nie skomentować wczorajszego dnia. Ja znając siebie wiem, że się nie mogę powstrzymać. Ten mocny skręt w prawo jest w mojej ocenie ciosem. Ciosem nie tylko dla mnie, lecz dla wielu, może nawet wielu z nas. 

Te 4 lata, to nie będą 4 lata w których może zmienić się coś na lepsze w mojej/naszej sprawie, te 4 lata mogą być tylko gorsze. Właściwie od teraz zaczynam się "modlić" (czyt. pokładać nadzieję) by tylko nie zniszczono tego co już jest. Najlepiej to niech nie tykają się spraw homoseksualistów i całej społeczności LGBTQ.

Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że wierzyłem w lewicę, która niestety nie dostała się do sejmu, to jakie tego będą skutki pokaże czas. 

A co u mnie?

Ogólnie to jest w porządku ;) Z moim kochanie byliśmy ten weekend u moich rodziców, już nie pierwszy raz. I jest to niewątpliwie dziwne, bo jak mają rozumieć rodzicę to, że przyjeżdża ze mną jakiś chłopak, którego nigdy wcześniej nie znali. Je z nami obiad, jest członkiem rodziny. 

Niewątpliwie to się domyślają, nie ma co ukrywać nie jest to dla mnie 100% komfortowa sytuacja, lecz chyba jeszcze nie chcę z nimi o tym rozmawiać. W sumie to sam nie wiem czemu. OK, wiem czemu. Prawda jest taka, że mówiąc im o sobie zawsze chciałem tym samym zerwać jakieś bliższe kontakty. Chciałem im powiedzieć, ale zarazem odsunąć się od nich. Niech żyją sobie swoim życiem, niech robią co chcą. Czemu akurat tak sobie to wymyśliłem nie wiem, tak było od zawsze, tak o tej rozmowie myślałem. 

Troszkę trudne to jest, bo niestety wciąż jestem całkiem niedaleko rodzinnego domu, od którego chciałem się odsunąć. Może to znak by zmienić miasto? Gdzieś dalej pojechać w Polskę, ale czy potem nie zatęsknię za swoją krainą wodą i miodem płynącą? :) Pewnie okazałoby się, że tak. 

W oknie słońce to oznaczać powinno fajny i miły dzień tego wam życzę na początek tygodnia i jego dalsze dni :))

widziałem przez ułamki sekund

Dziś siedziałem sobie na uczelni czekając na kolejne zaliczenie. Dość nerwowo przeglądałem notatki, choć nerwów jakoś nie odczuwałem - trudne do wyjaśnienia: była chęć przyswojenia wiedzy, ale i jednocześnie obojętność. Rzucałem okiem na tekst i powtarzałem go w myślach, tak kilka krotnie.a

Odniosłem wrażenie, że ktoś się na mnie patrzy. Wybiłem się z rytmu i zacząłem spoglądać przed siebie. Była tylko grupka studentó z innego kierunku, wyglądało jakby czekali na zaliczenie. Dalej się uczyłem jednak dostrzegłem to co mnie niepokoiło. Pewien As dość niespokojnie stał koło znajomych. Czasem tyłem, lecz częściej bokiem i to on zerkał co chwilę w naszym kierunku. Zobaczywszy to, sam się zastanowiłem, ale o co chodzi? W głowie był tylko jeden trop - gej. Niejeden raz nasze spojrzenia spotkały się w ułamkach sekund. Po jakimś czasie usiadł, lecz tak się rozglądał jakby chciał kogoś zobaczyć, może to tylko zbieg okoliczności, może wpatrywał się na kogoś innego, a może patrzył na koleżankę, kto wie. 

Torchę mnie to zaintrygowało :D Szkoda, że nie tak łatwo jest odszukać po wyglądzie osoby z uczelni :D Przynajmniej bym wiedział jak się nazywa. Nie wiem nic :D 

- Tak wiem, szalony jestem :P

Prawie nic

Ostatni czas naznaczony był zmartwieniami, problemami na uczelni, w życiu prywatnym i ciągłą niepewnością codziennych trudów.

Ale oto ja wyszedłem z tego - chociaż na moment na prostą. Prawie nic, prawie nic się nie stało. Kolejny już raz przekonuję się o tym jak bardzo "ułomnymi w swej naturze" pracownikami mogą być urzędnicy.* Bałagan i dezorientacja - ciągłe wprowadzanie ludzi w błąd i zwalanie winny na innych - tak to wygląda od podszewki.

W sumie to nie o tym chciałem Wam napisać. W moim życiu pojawił się pewien chłopak spotykaliśmy się jakiś czas, choć dzieliły nas setki kilometrów znajdowaliśmy chwilę dla siebie. Rozstaliśmy się - niedawno, niedawno też dotarło do mnie, że to co się zapowiadało tak kolorowo, wcale takie nie jest, zabrakło uczuć.

- To może też wyjaśniać, dlaczego tak żadko tu piszę. 

Praktyki i praca czyli życie na dwa etaty powala z nóg. Wyrobić w pracy blisko 150 godzin i wypracować 160 godzin to wyzwanie. Jak miesiąc ma 30 dni czyli  720 godzin - tak mi na wszystko pozostałe poza obowiązkami zostawało 410. Jeśli średnio spałem po 5 godzin to czasu wolnego zostawało 260 godzin. Sama podróż do pracy zajmowała tyle, że w całym miesiącu dla siebie miałem może ze 150 godzin.

Przeżyłem to i dalej się zmagam z tym co było we wrześniu. Teraz studia i praca, a dodatkowo obowiązki wynikające z bycia osobą odpowiedzialną za rok. Jest tego trochę.

Znowu wróciłem na słynnego fellka - choć każdy narzeka, że ludzie tam to jedno wielkie dno, ale chyba mało kto się nad tym zastanawia, że to jedno wielkie dno towrzymy my sami. I jeśli to my będziemy traktować ludzi jak zabawki, dopóki jest nowa 1-3 dni to ją będziemy lubieli, potem się znudzi i wyrzucimy, dopóty nic się w naszych relacjach nie zmieni. Należy zacząć zmieniać świat od siebie, by móc wymagać zmiany od innych, a to ludziom przychodzi najtrudniej. 

Ostatnio będąc w pracy miałem taką dziwną sytuację, przyszedł kilent, który na samym początku strasznie zmierzył mnie wzrokiem. Gdy próbowałem uciec wzrokiem, czułem, że się przygląda. Tak też było, spojrzałem ponownie i widziałem ten wzrok. Małe czarne oczka bruneta z ładnie ułożonymi włosami. Po chwili przestał. 

Dnia następnego, a może i tego samego - w sumie to już nawet nie pamiętam wracałem do domu. Droga zawsze ta sama - mijałem dwie starsze kobietki z pieskami, jakiegoś rowerzystę, grupkę 6 osób i chłopaka. Nic nadzwyczajnego, lecz przez chwilę w głowie mi było co to za ludzie - takie dziwne zamyśleniej. Zastanawiałem się co by było gdybym odwiedził jakiś klub branżowy, może to właśnie okazja do poznania kogoś, nie z sieci, tylko realnie, ale gdzie? Tutaj, przecież tu pusto.

Wieczorem na fellku dostałem wiadomość:

"Siemka, dziś się "mijaliśmy i się zastanawiałem skąd ja Cię kojarzę :P"

Niegdy jeszcze nie przytrafiło mi się spotkać kogoś na ulicy - a właściwie to zobaczyć, a potem otrzymać wiadomość i rozpocząć konwersację. 

Może to właśnie ta okazja :) 

Dziś trafił mi się wolny dzień obejrzałem sobie film "Prawie nic" ostatnio oglądałem "W ciemności". Jakaś passa na filmy się we mnie zebrała. 

Jeśli chodzi o "W ciemności" to musiałem go oglądać 2 razy. Nie wiem czemu, ale historia, którą przedstawia ten film bardzo mnie poruszyła. Żałowałem tylko, że końcówka była taka, a nie inna. Powiedziałbym, że jest otwarta, a akcja może toczyć się dalej - fajnie, choć liczyłem na coś na wzór Happy Endu.

Prawie nic - to też równie ciekawa historia - chłopak chyba podkreślam chyba - takie mam wrażenie odkrywa siebie, odkrywa swoją orientację. Podobało mi się to, że spotyka się z akceptacją rodziny, która się o nim dowiaduje, miło było oglądać tolerancję ludzi na ulicy w klubie. W mojej ocenie Cédric to piękny chłopak Mathieu nie był brzydki, lecz z nich dwóch ten pierwszy mi się bardziej spodobał. Tutaj potwierdza się, że uroda nie zawsze idzie w parze z rozumem - może to trochę naciągam, lecz tak uważam. Céndic nie ma szkoły, odniosłem wrażenie, że bardzo ważny w jego życiu był seks, co z czasem chyba zaczęło przeszkadzać Mathieu, a w ostateczności gdy drogi ich miały się rozstać Céndric tak jakby przyznaje, że coś czuje do chłopaka. 

Dalsza część filmu zapowiadała się bardzo obiecująco, lecz koniec mnie rozczarował. Liczyłem, że to potrwa dłużej, że chłopaki będą ze sobą, a tu stało się inaczej. Szkoda.

* Jeśli kogoś uraziłem, to przepraszam, lecz mój kontakt z tą grupą ludzi, nie pozwala mi twierdzić nic innego.

Moje miasto budzi się

 Moje miasto budzi się...

Dziś przechadzając się po mieście nocą wpadły mi słowa do głowy, com napisał, tom napisał. Może komuś się spodoba ;-) Ah i mam rytm do tego i sobie tak podśpiewuję - hahaha tyry rym tyry tymtyry rym

Moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym
moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

i gwiazdy i księżyc
budzą się
nocą, nocą, nocą.

Na ulicach ludzi tłok
jego wzrok
jego wzrok
spotkał mój
mój, mój, mój.

Moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

i gwiazdy i księżyć
jak iskierki płoną.

Szedł ulicą
tyry rym tyry tym 

jego wzrok był wielki
szedł pod prąd
tyry rym tyry tym  tyry rym

jego wzrok, wzrok, wzrok.

Nasze oczy się stokały
Nasze myśli się zderzały
Nasze ciała się otarły
A głowa pełna pomysłów
cmyknęła w tył tył tył
tyry rym tyry tym tyry rym.

Na ulicach ludzi tłok
jego wzrok
jego wzrok
spotkał mój
mój, mój, mój.

I tak się zaczęło, 
to nie winne dzieło,
dziś już czas ucieka,
pozostawia tylko 
wspomnienie
tyry rym tyry tym.


 
Moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

i gwiazdy i księżyc
budzą się
nocą, nocą, nocą.

gdzie jesteś Kochanie???

Czy gej może kochać? - Jasne!

Kurcze tak mi brakuje kogoś bliskiego, że sobie nie wyobrażacie... Znów powrót na stare wortale - kumpello i fellow znowu przypominają o sobie. Znowu rozpoczął się ten durny etap przeglądania profili, odpowiadania często gęsto na zwykłe oferty - seksu -. To jednak nie jest to. Owszem seks jest ważny, przyjemny i tak można by mu słodzić - ale czy to na nim świat musi się opierać i kończyć??? NIE.

Pomijając już seks - jest coś czego nie potrafię zaakceptować - to wygląd - a mianowicie wielu ludzi których napotykam w mniej lub bardziej widoczny sposób pokazują swoją drugą stronę - element zniewieściałości jest w każdym z nas, to nie wątpliwe, ale są faceci którzy pokazują to na tyle, że od razu czuję do nich niechęć i choćby nie wiem co nie potrafię się z nimi zakumplować. To jest tak zwany NO-HAPPY-END.

Od dawien dawna zadaję sobie pytanie czy gdybym znalazł faceta for ever to potrafiłbym gdyby zaszła taka konieczność pokazać się światu - nie mówię tu o świecie medialnym, ale świat znajomych, bliskich - ciężko - może i tak - ale musiałbym mu bezgranicznie ufać... Mieć w nim wsparcie i nie bać się nadchodzącego jutra... Wówczas temat coming out nie byłby w żaden sposób bolesny.

Choć znam niektórych znajomych co to by głupie teksty rzucali w mą stronę. Ale może to tylko kwestia tego, że nic o mnie nie wiedzą...

Można sobie gdybać: "Gdyby babcia miała wąsy, byłaby dziadkiem." Trzeba podejść na spokojnie do tematu i iść przez życie, a nóż widelec trafię na swoją połówkę. Może gdy wrócę spojrzę na ludzi z zupełnie innej perspektywy.

Jedno jest pewne, do zniewieściałości wśród panów będę musiał przywyknąć. Jakoś tak bardziej to rzucało mi się w Niemczech... Może z czasem sam będę takim facetem, co to będzie niechciany... hahaha - czas leci, lata też - im człowiek starszy tym gorzej znaleźć sobie partnera, ale jeszcze gorzej Go zatrzymać. Tak, znaleźć można szybko - zatrzymać oj oj oj, sami wiecie jak to jest...

W nawiązaniu do mojej domowej pracy załączam fotkę ;-)

P.S. Ciekawe czy moje płytki też będą tak efektywnie wyglądały :D

analogia ładny

Wczoraj jadąc sobie rowerem przyszła mi taka analogia do głowy.

Patrząc na znajomych, kolegów, koleżanki ich znajomych, ogólnie na ludzi widać, że dla wielu ludzi wygląd odgrywa dość ważną, jak nie najważniejszą rolę. Chłopacy oglądają się za ładnymi dziewczynami, dziewczyny zaś za przystojnymi, ładnymi chłopakami. I to jest naturalne, nie wielu odchodzi od tej reguły i omija wygląd zwracając uwagę na charakter, to jakim się jest człowiekiem. Jest wielu fantastycznych ludzi, którzy jednak nie mają "super-zajebistego" wyglądu, ale mają najbardziej zajebiste serce i charakter! Ludzi którym warto ufać, bo w ich głowach nie ma wody sodowej. Lecz Ci mają problem by ktoś im zaufał, ktoś ich pokochał, bo wygląd jest ważniejszy. 

To przykre, że wygląd ocenia wartość człowieka, że wygląd jest podstawowym czynnikiem wielu ocen. Nie każdemu przystało być modelem i chlubić się pięknością zewnętrzną.

Kiedyś mój przyjaciel powiedział coś mniej więcej takiego, że chciałby mieć dziewczynę mądrą (inteligentną) ale i przy tym ładną. Niestety wiele, oj wiele dziewczyn jest ładnych, ale niestety brakuje im inteligencji, rozumu. 

Wchodząc do klubu, dyskoteki czy baru albo i knajpy spotykamy dziewczyny wiele pięknie ubranych, odmalowanych, uśmiechniętych lecz co z tego jak w ich głowach nie płynie nic sensownego poza wizją lansu. 

Swego czasu gdy miałem czas chodzić na takie imprezy dziewczyny te wydawały mi się żałosne.

Ale miałem pisać o analogi - ta analogia jest też w naszym środowisku.

Ciągle szukamy ładnego, przystojnego chłopaka, dopiero potem spoglądamy na jego wnętrze. Przez to wiele razy nie możemy dotrwać do końca, nie możemy stworzyć czegoś co będzie stałe i ważne dla nas dwojga. Czyż nie jest tak, że wygląd to podstawa, do wnętrza się jakoś przyzwyczaję? Oj chyba tak jest!

Zauważyłem, że z wiekiem wielu chłopaków zmienia swoje podejście, zaczynają być bardziej ulegli, a wygląd nie ma już nadrzędnego znaczenia.

Wiadomo od każdej reguły znajdą się wyjątki. Także nie wrzucam wszystkich do jednego worka.

przegląd profili

Tak sobie dziś przeglądam profile dałem jakieś tam wytyczne, wiek, lokalizacja no i ruszyłem w drogę. 

Po przebyciu tak z około 3-4 podstron wyszukiwania nasunęło mi się jedno stwierdzenie: większość tych ludzi szuka kogoś normalnego, w co 2 może co 3 profilu chłopaki piszą "szukam kogoś normalnego" - a co to jest kurde ta normalność, ja się pytam?

Bo jak do tej pory każdy się uważa za normalnego i szuka normalnego. Trochę to dziwne tyle normalnych a jakoś nie mogą się skumać...

NOR-MA-LNO-ŚĆ

Oczywistym jest, że owa normalność jest skrótem lepiej brzmiącym od tego: szukam kogoś kto mi będzie odpowiadał - patrząc na liczbę znaków to normalność zawiera ich 10! a to drugie 30! bez spacji... albo też szukam rycerza na białym koniu.

Każdy z nas ma jakiś wzór, ideał, może nie świadomie wykreowany, ale gdzieś wewnątrz wiemy czy chcemy z tą osobą nawiązywać kontakt, czy też nie..

Inną sprawą jaka mnie trochę dziwi to to, że w moim regionie w przybliżeniu 70% profili to profile: szukam na seks. Czy to znaczy, że jeśli się z kimś nie prześpi to nic z tego nie wyjdzie? Choć z drugiej strony to i tak musi być ściema, bo ludzie się spotykają a i tak nie są razem hahaha!

Co do pozostałych 30% to profile teoretycznie "ogarnięte", chłopaki piszą czego chcą, kogo szukają, ale niestety by doszło coś do skutku to również ciężko ;-( 

cztery prawdy o chłopakach

Dziś na kumpello wpadłem na grupę "cztery prawdy o chłopakach"

Najpierw go lubisz
Potem go kochasz
Następnie nienawidzisz
A na sam koniec tęsknisz 

Czyż to nie jest prawdą? Wszystko zaczyna się od tego, że kogoś lubimy, czujemy z nim wielką więź, z czasem ta wielka więź jednak przeradza się w miłość - nie odwzajemnioną, bez przyszłości, platoniczną itp. - wtedy to stajemy się oziębli i często dzieje się tak, że w sercu z miłości rodzi się nienawiść - ale chorej miłości. Gdy już czas zrobi swoje, ujdzie nam życia dochodzimy do wniosku, że źle postąpiliśmy i od długiego już czasu tkwi w nas uczucie tęsknoty, którego nie potrafiliśmy nazwać dopiero gdy czas przemówił: Ty tęsknisz. Chcemy odwrotu.

łzy

Dzisiejszej nocy zasypiałem ze łzami w oczach. Dopadł mnie straszny ból, dlaczego muszę przez to wszystko przechodzić, dodatkowo od już niemalże miesiąca problemy ze zdrowiem, ponoć chudnę w mgnieniu oka, problemy z trawieniem, samopoczuciem, to wszystko jak w złym śnie. Wczoraj po prostu nie mogłem się powstrzymać, łzy same się cisnęły, to drugi raz od kiedy pamiętam bym płakał przez to co mnie w życiu spotkało, tą niewiedzę, nieumiejętność poznania siebie, tego co pragnę i chcę.

Niby zawsze mówiłem chcę być nauczycielem i studiuje w tym kierunku właściwie to jedyne moje takie zamierzenie na życie ściśle określone inne to ulotne, krótkotrwałe. W pewnym momencie chciałem znaleźć kogoś, chłopaka, być z nim. Potem zacząłem myśleć trochę inaczej, nie potrafię - zrezygnowałem z tych planów. Pojawiło się uczucie do Szymka i wszystko się wraz z tym zmieniło. Długi czas broniłem się przed Nim, uciekałem by tylko nic nie czuć, to nie pomogło narodziła się bezwarunkowa przyjaźń, z czasem zrozumiałem co to miłość. Z czasem zacząłem pragnąć być taki jak ON. A tak daleko mi do Niego, nie potrafię, choć słyszę potrafisz.

Ciężko pogodzić się z uczuciami - ale powoli docierają do mnie słowa, które mówił ostatnio Szymek, że "nie może zawieść rodziców" widzę jak są ważnie w Jego życiu, jakim szacunkiem, a przede wszystkim miłością Ich obdarza. Czasem czuję, że żyje dla Nich by mogli być dumni z Niego.
Dlaczego to piszę, bo pomaga mi to odniesienie zrozumieć to, że nie można urzeczywistnić uczuć mimo, że by się chciało.