... ludzie dobrej woli

Na wstępie proszę o wybaczenie, że tak rzadko piszę, bądź też odpisuję. Nie mam siły by dalej pisać co się u mnie dzieje, jest tego nie mało.

No dobra koniec narzekań...

Rodziny już nie stworzymy. Tą możliwość skreśliły sądy oraz ludzie "dobrej" woli. Także póki co to próbujemy się otrząsnąć z tego, co zaszło. Nasze plany co do dzieci, co do mieszkania, co do wszystkiego poszły się witać z koszem. 

Co można powiedzieć? Tylko tyle, że w oczach ludzi to my jesteśmy tymi złymi ludźmi, co to są nieodpowiedzialni, zwyrodniali, czy też niebezpieczni. Odkąd ludzie "dobrej" woli zaczęli się przyglądać naszej rodzinie, temu, że sobie dajemy radę, na naszej drodze wyrosły wysokie pionowe schody, po których iść nie łatwo. Niestety na tej drodze brakuje często szczebli, a przejść dużym krokiem omijając lukę się nie da.

Tym samym tracimy to co miało niegdyś być naszym wspólnym owocem...

Piłkarzyka odwiedziliśmy całkiem nie dawno udając się z nim na zakupy. Niestety brakowało mu ubrań, więc postanowiliśmy, że musimy go ubrać. Dostaliśmy oficjalnie zgodę na krótki wypad na zakupy. Wypad ten się udał. A nasza wizyta była nawet dobrze odebrana - a może to tylko pozory.

Siostrzyczka piłkarzyka niestety w ostatnim czasie odwróciła się, nie wiedzieć czemu unika kontaktu. 

Dla wszystkich jest to bardzo trudna sytuacja.

Misiek jeszcze jest w pracy a ja postanowiłem napisać coś w moim "pamiętniku". Weekend majowy nie był zbyt udany. Piątek spędziliśmy w objęciach rozmawiając o tym co dalej nas czeka. Sobotnie przedpołudnie spędziliśmy na zakupach a po południu Misiek poszedł do pracy. Ja udałem się w dalsze szwędanie po sklepach. Tym samym zrobiłem zakupy na balkon. Nakupiłem kwiatów i roślinek ozdobnych. W O. była przecena, albo jakaś wyprzedaż przed weekendem majowym. Skorzystałem z tej okazji no i tym samym zaopatrzyłem nasz balkon w kolorki. 

1.05. Świętując święto pracy, oboje mieliśmy wolny dzień, więc rano przyozdobiliśmy nasz balkon a potem byliśmy w odwiedzinach u moich rodzicieli. Niestety powrót był dla nas bolesny, niestety nie dotarliśmy "cali" do domu. W drodze nasze auto zastrajkowało, tym samym stanęliśmy w polach szukając pomocy. Ostatecznie się udało.

Po upiornym powrocie zasnęliśmy w objęciach. A poniedziałek rozpoczął się od pracy. Wtorek niestety byliśmy oboje w pracy. Więc widzieliśmy się gdy Misiek kładł się spać. Dziś już środa a my znowu się nie widzieliśmy. Samochód u mechanika stoi i czeka na nowe części. Ciekaw jestem ile ten "zabieg" będzie kosztował. 

Budżet i tak już napięty, a tu jeszcze takie wybryki od losu. Co by nie było to nie oszczędza mnie on ani trochę.

Niby jest dobrze, ale nie... Gdy coś się gdzieś poprawia, jest lepiej, to w innym miejscu się pieprzy i tak chyba nie jestem najlepszym przyjacielem, skoro nawet tak bliscy ludzie się odwracają, po tak długim czasie, a myślałem, że bycie tu i teraz i zawsze, oraz nastawienie ucha jest lepsze od wścibskich pytań, czy wymuszania odpowiedzi, czy też tego co się dzieje. Może się znów pomyliłem... :( Mimo wszystko chcę wierzyć usilnie, że to wszystko to stan przejściowy, zawód znajomościami, zawód życiowy ludźmi, którymi się otaczamy, a prawdziwe relacje przetrwają tą próbę.

Jutro zamierzam sobie odpocząć "nic nie robiąc" takie miałem plany, przeleżeć cały dzień w domu, ale już czuję w kościach, że tak nie będzie, bo już się brat zapowiedział z wizytą, a jeszcze na głowie mam dostawę łóżka do mieszkania. 

P.S. W końcu czuję się w mieszkaniu dużo lepiej niż jeszcze jakiś czas temu, a wystarczyło zmienić ustawienie trochę meble poprzestawiać i z pustego pokoju, stał się przytulny kącik, z którego najchętniej to bym nie wychodził. A więc można małym nakładem zrobić duże zmiany :))) Jeszcze tylko została jedna ściana którą trzeba zagospodarować, bo tak pusto na niej, może tablicę zawieszę, a na niej będę wpisywał wszystko to co uznam za piękne i warte uwiecznienia :) Zawsze marzyła mi się taka tablica gdzie będę mógł zapisać wszystko, mój brudnopis, który będzie nie tylko miejscem do bazgrania, lecz miejscem które będzie chłonęło moje myśli :)

P.S. II Coraz częściej myślę nad tym by wziąć się za pisanie pamiętnika. Niestety z blogiem nie zawsze mi wychodzi, nie zawsze chce mi się pisać, nie zawsze umiem napisać, nie zawsze potrafię. A taki pamiętnik to może być właśnie coś! 

Tak myślę, że to fajny pomysł :) Zobaczymy co z tego wyjdzie z czasem :D Możecie trzymać kciuki, to może jeszcze kiedyś przeczytacie jakąś kartkę z pamiętnika :))) 

Coś tak jakoś zauważyłem ostatnio, że nasza natura jest zwariowana w bardzo negatywnym znaczeniu tego słowa. Ta wszędobylska nienawiść, zazdrość oraz głupowatość. Czemu jesteśmy tak zawistni? Czemu rzucamy sobie nawzajem kłody pod nogi? Co z tego mamy? Czy krzywda wyrządzona innym jest naszym pożywieniem? A powinniśmy się tym brzydzić...

Donos (nie)wart milionów

Dziękuję za wszystkie miłe słowa, które zawarliście w poprzednim poście!

Wielokrotnie w życiu mam wrażenie, że polega ono na tym, że wpadam z deszczu pod rynnę. Ilekroć się staram, wkładam w coś swoją energię, to jest ona gdzieś tłumiona, ostatecznie ze spuszczoną głową idę przed siebie dalej.

Ostatnie wydarzenia dały się mocno w kość. Jestem okropnie zmęczony, lecz to nie wszystko. Miśka mama odzyskała siły na tyle by wyjść ze szpitala. Zaczął się czas pogoni za lekarzami, a teraz dostać się gdzieś nie jest łatwo. 

Pod uwagę należy wziąć również fakt, że przy zatrudnieniu takim jakie ona miała (i większość Polaków) to ciężko sobie samemu radzić. Prawdę powiedziawszy to wszyscy wokół muszą jej pomagać, bo inaczej przyszłoby umrzeć gdzieś z boku w bólu i męczarni. 

Jedyny plus jest taki, że Misiek dostał pracę, chodzi na szkolenia, chcę mocno w to wierzyć, że będzie to coś dłuższego niż tylko chwila, być by być, a jak się w korpo ktoś doczepi, to będzie bye bye. 

Tu również czas pokaże co dalej.

Jakiś czas wcześniej podjąłem decyzję, która ciąży i ciążyć będzie jeszcze długo na mnie, otóż chcą pomóc mamie wziąłem kredyt na spłatę jej zobowiązań, które to ciągną się jeszcze z czasu kiedy byliśmy mniejsi, a kasy non stop brakowało. Wiem, że to wszystko co wtedy dostawaliśmy teraz przychodzi spłacać z podwójną jak nie potrójną wartością. To wszystko to kropla w morzu potrzeb. Inaczej mówiąc życie.

Mama nie może znaleźć pracy na wsi, ani w pobliskim miasteczku, oczywista sprawa, bo gdzie znaleźć pracę by coś zarobić, no i nie dać się zrównać z błotem za 4 zł/h. A takie stawki są wciąż realne. Było kilka propozycji, wielu chciało coś pomóc zaoferować. Chęci były, ale "ofiarodawcy" się odwrócili. Jedni od grudnia mówili, że zaraz będziesz miała pracę, tylko się zwolni miejsce. Potem kolejne obiecanki... - rezultat ten sam, ciągłe bezrobocie, ale co można robić bez wykształcenia ze znikomym doświadczeniem.

Na niedomiar złego wstrzymano nam, a właściwie Miśkowi możliwość urlopowania Piłkarzyka i Niny, ktoś napisał donos, jakoby u nas odbywały się libacje alkoholowe, czy też spotkania w podejrzanym gronie, dzieci były zaniedbane, etc. Ani razu nie miało nic takiego miejsca. Dzieci zawsze miały co jeść, w co się ubrać, nawet dostawały nowe ubrania, bo te, które miały był już w takim stanie, że głowa mała. Bawiliśmy się z nimi, odrabialiśmy wspólnie lekcje, a oceny po wizytach mówiły same za siebie. To jednak na nic, bo ktoś szuka zemsty. Sąd jedną decyzją skreślił spokój maluchów. 

Oboje to ogromnie przeżyli. Piłkarzyk był tak zły i zszokowany, że do internatu przyjechała po niego dyrekcja DD, że nie chciał jechać do DD. Nikt nie umiał do niego dotrzeć, zadzwoniono do Miśka by z nim porozmawiał, w efekcie młody pojechał do DD. Nina płakała i bardzo to przeżyła. Wreszcie mieli zobaczyć mamę, po ponad miesiącu czasu. A tu decyzja ta zniszczyła wszystko. 

Mamy podejrzenia co do sprawcy donosu, lecz pewności brak. Nie zmienia to faktu, że dzieciaki są przepychane z kąta w kąt i nie mają spokoju, miejsca gdzie mogą się czuć swobodnie, bo co chwilę, sądownie są rzucane to tu, to tam. Chwilę tak, a za chwilę jest inaczej. 

Dla osoby dorosłej byłoby to zbyt obciążające psychikę, a co powiedzieć do dzieci w wieku 14 i 11 lat. W weekend odwiedziliśmy ich w DD, były przeszczęśliwe, przytulali się oraz chcieli byśmy tam cały dzień spędzili. Byliśmy pół dnia. Drugą część dnia zajęły nam remonty, które przeprowadzaliśmy wspólnie u mojej przyszywanej babci. Bardzo miło jest widzieć czyjąś radość na twarzy nam bliskich osób. 

Niedzielę spędziliśmy dalej w rozjazdach to wizyta u moich rodziców, to chwilę w DD no i wizyta w internacie, gdzie przebywa w tygodniu Piłkarzyk. Wieczorem porozmawialiśmy z mamą Miśka i jego rodzeństwem, zjedliśmy razem kolację i wróciliśmy późno do siebie. 

Teraz zachodzę sobie w głowę, czy nie zwrócić się do jakiejś organizacji, która mogła by się przyjrzeć pewnym osobom. Są w naszym otoczeniu takie osoby, które nam zazdroszczą i ciągle rzucają kłody pod nogi. Jednak te osoby nie są święte. Mają na sumieniu wiele zaniedbań, duże braki w wychowaniu dzieci. Czy powinienem w tej sytuacji się odpłacić tym samym, robiąc donos? Przypomina mi się powiedzenie oko za oko, ząb za ząb - nie chciałbym w ten sposób do tego podchodzić, lecz chyba innej alternatywy nie posiadam.

Wszystkie te wydarzenia są dla nas wielkim obciążeniem psychicznym, mimo to dajemy sobie powoli jakoś radę, jest ciężko, zanosi się jeszcze bardziej, lecz musimy trwać i się wspierać. Sam fakt, że Misiek ma już swoją mamę w domu, sprawił, że jest weselszy, a jego twarz potrafi się rozchmurzyć. 

Są jeszcze inne zmartwienia, ale z tymi musimy dać sobie radę sami. 

Ostatnio w pracy koleżanka spontanicznie spytała, co byś zrobił z wygraną w toto lotka, akurat była wysoka kumulacja. 

Wielu się zastanawiało, czy by im woda sodowa do głowy uderzyła, a ja pierwsze o czym pomyślałem, to to, że pospłacałbym długi, kupił mieszkanie i starał się prowadzić życie tak jak teraz bez większych zmian, poza tą jedną, wolny od zmartwień ze względu na brak pieniędzy. 

Także ja swoją wygraną poświęciłbym by odciążyć moich bliskich, wiem, że ich radość na twarzy byłaby cenniejszą zapłatą dla mnie niżeli te pieniądze. 

Jak gdyby jutra miało nie być...

Cześć ...

napisanie tego posta to nie lada wyzwanie. Nie wiem o czym, a raczej jak zacząć by napisać to co ostatnimi czasy dzieje się w moim życiu.

To wszystko traw już tak długo, że się zgubiłem. 

Na początku było tak:

Pewnego razu w weekend po raz kolejny udałem się z moim Miśkiem do moich rodziców. Nalegali byśmy tam zostali na noc. Tak też zrobiliśmy. Rozmawialiśmy całe popołudnie i niemalże 3/4 nocy. Wtedy też powiedziałem rodzicom kim na prawdę jest chłopak, który od jakiegoś czasu przyjeżdża ze mną do nich w odwiedziny. Reakcja była dość jak na moją rodzinę rewelacyjna (ale o tym napiszę kiedyś post). Gdy był już niemalże świt położyliśmy się spać. Weekend zleciał bardzo szybko, nim się obejrzeliśmy był już poniedziałek i początek nowego tygodnia. Ufff... kamień z serca.

Czas mijał a my odwiedzaliśmy rodziców już jako para. Tak też było łatwiej. Chyba nie tylko dla nas, ale i dla nich.

W nasze dość spokojne choć "burzliwe" życie zaczął wiać silny wiatr, górale może by powiedzieli halny. Mimo wszystko szliśmy ciągle do przodu. 

Kością niezgody w kontaktach z ludźmi jest dla mnie alkohol. Po doświadczeniach z dzieciństwa mam wstręt do niego i po prostu nie lubię gdy się go przy mnie nadużywa. Zniszczył moje dzieciństwo, zniszczył piękne chwile, więc nie chcę by ludzie niszczyli przez niego dalej moje życie. Stąd mimo dobrych chwil pojawiają się często gęsto te smutne, gdy walczę z wiatrakami. Alkoholu nie da się wypędzić z życia moich bliskich, a próby ograniczania się do niego są wyczynem, na który nie stać większości. 

Tak też pojawiają się kłótnie, sprzeczki, głośne afery w rodzinie, ale i nie tylko bo moim związku również. Misiek mówi, że to ja muszę rządzić, co by nie było, to muszę się zgodzić, nie umiem ustępować, jeśli czuję - wiem, że mam rację, a inni po prostu nie chcą się przyznać, że mam rację. Owszem czasem mogę się mylić, ale... jestem bardzo wymagający, oszczędny, jak również powściągliwy - wszystkie wydawane złotówki, muszę obejrzeć trzy razy, bym nie popełnił błędu (te też się zdarzają), bym nie tracił tego co ciężko w moim życiu przychodzi. Również korzystanie z dóbr tj. prąd, ogrzewanie, woda, jedzenie - to też można używać oszczędnie. Mam raczej na myśli to, że zużywać tak, by nie marnować i nie robić strat. 

To jednak nie jest takie proste, o ile ja dzięki temu przeżyłem i doszedłem do tego wszystkiego w życiu co mam: praca, studia, wykształcenie, dobry zawód i dobre zarobki, to wielu tego nie potrafi docenić i żyje tak właśnie jakby jutra miało nie być. Łatwo przyszło, łatwo poszło. A takie podejście mnie nie zadowala, wręcz przeciwnie doprowadza do szewskiej pasji.

Tak więc kłócimy się od tych błahych, po te poważniejsze powody. Ostatnia nasza kłótnia, która wspomniana została na blogu, to właśnie o alkohol. Misiek wypił sobie z bliskimi, podczas gdy ja jeszcze byłem w pracy po pracy. 

Po moim powrocie się pokłóciliśmy przy innych no i wyszedłem do drugiego pokoju. Położyłem się spać. Misiek obrażony przyszedł do łóżka dopiero nad ranem. Rano gdy wstałem ogarnąłem mieszkanie, wstał Misiek, było koło 14. Pamiętam to jak dziś... Misiek bez słowa przemieszczał się po mieszkaniu, potem wyszedł na chwilę, wrócił. Skoro się nie odzywał ubrałem się i poszedłem na spacer po mieście. Potrzebowałem chwili odpoczynku, świeżego powietrza.

Wróciłem późnym wieczorem. W domu panowała błoga cisza. Zadzwonił tylko telefon, a z rozmowy domyśliłem się tego co się stało.

- Rozpakowałaś się?

.... 

- Czemu jeszcze nie? 

....

- Tak jeszcze piją.

....

- To my przyjedziemy jutro. (...)

Rozmowa dała mi do myślenia, że rodzeństwo mojego Miśka znowu wylądowało w domu dziecka. Przyjechała policja z dyrekcją DD i zabrali dzieci. Oczywiście powód jest oczywisty, osoba, która miała prawo do urlopowania dzieci na weekendy je straciła przez procenty. Nie miało znaczenia, że dzieci były zupełnie gdzie indziej, bo u nas, a tego dnia nikt nie był pod wpływem, czy coś z tych rzeczy.

To przybiło rodzinę Miśka, a jego mama sobie nie poradziła z tym i próbowała odebrać życie. To wydarzenie przeraziło wszystkich. Minuty decydowały o jej życiu. Nieświadomość tego co się dzieje, nawet nie dawała podejrzeń pozostałym domownikom. Gdy Misiek znalazł puste opakowanie po tabletkach przyszedł sprawdzić co to jest, wtedy się okazało, ze to bardzo silne tabletki, które mogą doprowadzić do zatrzymania akcji serca. Misiek się zastanawiał co to za tabletki, czy mogła je zażyć. Nie myśląc o niczym widząc, że szuka jakichś informacji w internecie, spytałem co robi, spojrzałem w komputer i na opakowanie. Spytałem czy jego mama to zażyła. Potwierdził i dodał, że się nie budzi. Rozkazałem mu dzwonić po pogotowie, przyjechali w kilka chwil i odwieźli ją na sygnale. Potem nie zważając na naszą kłótnię wybrałem się z nim do szpitala. Tam spędziliśmy ok 4 godzin, nie dowiedzieliśmy się nic, a jedynie tyle, że możemy iść, bo na razie i tak nic się nie dowiemy, nie ma żadnych informacji. 

Dnia następnego w poniedziałek z pracy dowiedziałem się, że stan jest krytyczny. Misiek pierwszy raz odkąd się znamy płakał, nie mogłem być przy nim. Kilka minut później już planowana była podróż odległa do innego miasta, bo tam została przetransportowana jego mama. Musieliśmy jechać do zupełnie innego miasta, województwa, w obce nam tereny. 

We wtorek już byliśmy w zupełnie innym szpitalu, specjalizującym się zatruciami. Tam dowiedzieliśmy się tyle co nic. Stan jest krytyczny, jedno płuco nie funkcjonuje, nie oddycha samodzielnie a pod respiratorem. Inne narządy działają, lecz z ich funkcjonowaniem dalej są problemy. Nawet nie mogliśmy tam wejść. Głównie przez to, że oprócz krytycznego stanu, dochodziło jeszcze zapalenie płóc. Lekarze wzięli numer telefonu i mieli dawać znać jak tylko coś będzie wiadomo. A my mogliśmy wracać do domu. Podróż zajęła drugie pół dnia i tym sposobem późnym wieczorem byliśmy już w łóżku. W czasie podróży spływało tysiące połączeń z którymi musiał się zmagać Misiek. 

Po 3 dniach okazało się, że mama odzyskała przytomność. Tym samym została przewieziona do innego szpitala. Tydzień później pojechaliśmy raz jeszcze, tym razem mogliśmy już spokojnie porozmawiać z mamą Miśka. Rozmowa przebiegła spokojnie, choć nie była tak bardzo łatwa. Początkowo myśleliśmy, że w ogóle żadnej rozmowy nie będzie, ale mama jednak zaczęła z nami rozmawiać. 

Ten chwilowy pobyt w zakładzie psychiatrycznym był dla mnie ogromnym przeżyciem, dla Miśka szokiem, z którego nie mógł się długo podnieść. Tego dnia też wróciliśmy bardzo późno.

Stan się poprawiał, a my na weekend decyzją sądu dostaliśmy opiekę nad rodzeństwem Miśka. Różnego rodzaju organizacje tylu MOPS (Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej), kuratorzy, i inni ludzi, którzy się dowiedzieli o zaistniałej sytuacji zaczęli dzwonić, "radzić". 

Misiek dostał prawo urlopowania dzieci na każdy weekend, czas wolny od szkoły. Dzieciaki tym samym już kolejny weekend były u nas. 

Mimo iż nie mam nic przeciwko dzieciakom to jednak ich obecność wpływa destrukcyjnie na nasz spokój. Niestety prawda jest taka, że one nie są nauczone niczego, a w moim spokojnym poukładanym życiu nie ma miejsca na odstępstwa i tak po sobie trzeba sprzątać, zachować spokój, gasić światło, nie myć zębów pod bieżącą wodą, śmieci wrzucać do śmietnika no i na pewno używać słownictwa pozbawionego przekleństw: dziękuję, przepraszam i proszę to słowa, którymi się nie brzydzimy. A jednak nasi podopieczni nie są do tego wszystkiego przyzwyczajeni. Obmywają pod bieżącą wodą, myją również, nie gaszą świateł. Uczyć się też nie uczą. 

W naszych rękach teraz jest ich los, wychowanie i nauczanie. To wszystko nie jest proste. Nad wszystkim musimy panować, wszystko pilnować no i podczas tego nie dać się zrazić do siebie nawzajem. Sam przymus już jedzenia może być trudny dla obu stron. Przymuszanie dzieci do nauki też nie jest niczym przyjemnym. Wiem to, że tak na długą metę nie damy rady wychowywać ich. A znaleźć dobre sposoby to nie lada wyczyn. Głowimy się i troimy. Jedno jest pewne, jeśli siedzimy i razem coś robimy, czy też się uczymy jest dużo lepiej. 

Chłopczyk jest zapalonym piłkarzem, stąd też będę określał go jako Piłkarzyk. Nie będę ukrywał jest też chory, opóźnienia w rozwoju, nadpobudliwość, może ADHD, póki co to my sami nie wiele wiemy o nim. Bierze tabletki. Jest bardzo ruchliwy, niespokojny i rozkojarzony, rzeczy nawet oczywiste są dla niego nie oczywiste. Jest w 4 klasie szkoły podstawowej w szkole specjalnej. Za pewne nie zdał kilka razy, na to wskazuje jego wiek. 

Dziś uczyliśmy się ułamków zwykłych. Nauczenie się regułek nie gwarantuje tego, że potrafi zastosować je w praktyce. Zarówno tłumaczyłem mu na placach jak również i na korkach kolorowych (tu świetnie sprawdziły się korki od mleka z Biedronki czerwone i żółte oraz niebieskie. Misiek widząc moją cierpiliwość zapytał, a może ty byś chciał pracować w szkole specjalnej. Odpowiedziałem tylko, że nie mam cierpliwości. Nie dowierzał. Ale ja nie mam cierpliwości. To, że mu wielokrotnie to samo tłumaczyłem to tylko dlatego, że chciałbym mu pomóc, by zrozumiał coś i by podnosił się w szkole. Chciałbym by znalazł spokój i siłę by iści dalej w życiu. Zaległości są tak duże, że zastanawiam się jak można to nadrobić, skoro tylko opieka "doraźna" jest tylko w weekend jeśli są u nas. Do tego potrzeba czasu, który z każdym dniem ucieka. 

WYCHOWANIE DZIECKA Z WIEDZĄ JEST PROCESEM DŁUGOTRWAŁYM, A KAŻDE ZANIEDBANIE RZUTUJE NA PRZYSZŁOŚĆ ORAZ JEST WYROKIEM NIEWIEDZY.

Dziewczynka, siostra Miśka, to bardzo delikatna istota. Widać u niej bardzo jak brakuje jej ciepła i miłości. Brakuje jej mamy, mimo wszystko to bardzo tęskni za nią. To jest oczywiście zrozumiałe dla nas. Nina jest bardzo spokojna. Niestety czasem jej zachowanie mnie bardzo irytuje. Gdy ma jakiś problem, gdy się jej ktoś pyta o coś, a ona nie wie, co ma powiedzieć, czy np. pada pytanie o coś, ona tego nie ma, to się nie odzywa, nie chce nic powiedzieć. To bardzo utrudnia, bo nie wiadomo co jest powodem milczenia. Jeśli chodzi o naukę to u niej jest lepiej, bo nie ma tu jakichś trudności w funkcjonowaniu, lecz inna trudność to jest problem z koncentracją. Nie potrafi się skupić, nie umie się uczyć tak by się nauczyć. 

Dziś nauka z nią była trochę wyzwaniem. Z zeszytu nie potrafiła się nauczyć żadnego słówka. Pomyślałem, że może czas zrobić coś co jest dość nowym elementem w jej uczeniu się. Zapisałem każde słówko na jednej karteczce wcześniej wyciętej. Na jej odwrocie Nina napisała tłumaczenie i tak miała sobie powtarzać słówka. Efekt był taki, że coś jej w głowie zostało. To było bardzo miłe zarówno dla Niny jak i dla mnie. 

Misiek w między czasie powiedział, że musimy zamontować gdzieś tablicę w naszym mieszkanku :) to było by dużym ułatwieniem w tłumaczeniu. 

Resztę dnia spędziliśmy na świeżym powietrzu spacer po mieście, "małe" zakupy. Tym sposobem wróciliśmy do domu ok 17 wówczas zrobiliśmy jajecznicę no i tym samym naszą kolację. Potem była herbata/kawa trochę rozmowy w gronie. Zebraliśmy pranie ubrań, które kupiliśmy w sobotę na "szmatach" w szmateksach, dzieciaki niestety nie mają ubrań, potrzebujemy dosłownie wszystkiego, to co mają to jest kropla w morzu potrzeb. Stąd kupiliśmy w okazyjnych cenach trochę ubrań całkiem dobrej jakości. Dzieci zadowolone a to dość ważne. Potem to już tylko burzliwe zbieranie się do odprowadzenia Piłkarza do szkoły z internetem oraz Niny do Domu Dziecka. To było bardzo trudne. 

Ogólnie w moim życiu nastąpiło wiele zmian. Życie spłata nam figle każdego dnia. Niespodzianki są oczywiste. 

Na niedomiar złego moje rodzeństwo właściwie jedna z sióstr rzuca mi kamienie pod nogi wszystko utrudnia.

Dobrze, że mam jeszcze dobrego kolegę z czasów szkolnych mogłem zadzwonić i poprosić o pomoc. Pomógł jak na kolegę przystało. 

Stan mamy Miśka jest w obecnej chwili pod wielkim znakiem zapytania. Już miała wyjść ze szpitala, jednak dzień przed dowiedzieliśmy się, że stan narządów się pogorszył i tym samym musi zostać w ośrodku dłużej. Tym samym pobyt ten przedłużył się o kolejne 3 tygodnie. 

Myślę, że to co zaszło w naszym życiu to nie lada egzamin dla nas. Wszystkie te wydarzenia kosztują nas dużo nerwów, dużo wysiłku oraz poświęceń, to nieuniknione. 

To również dowodzi chyba naszych uczuć, tego, że zależy nam na sobie nawzajem. 

Co los przyniesie pokaże nam czas. 

Jesteśmy tak słabi, na ile sobie pozwolimy. Wzloty i upadki...

Sam tytuł tego posta mówi o czym będzie można przeczytać. 

Szczerze to nie mam pojęcia jak ubierać wszystko w słowa. Jest tego tak dużo, jest tego tyle, że nie wiem jak powiedzieć to co czuję, oraz czego chcę.

Prawda jest taka, że zaciągnąłem kredyt na to by pomóc moim bliskim. Ale nie pomagam. Czemu? Nie jestem w stanie sprostać temu co mnie zastało. Rzeczywistość mówi jedno, praktyka drugie, a i tak robię trzecie. Gdy wybrałem się z mamą do banku, by tam wysiedzieć pomagało mi tylko to, że wnętrze zawierało dużo mojego ulubionego koloru niebieskiego, dowiedziałem się prawdy o którą zabiegaliśmy od dawna. Chyba nie warto pisać ile potrzebowałbym bym mógł odciążyć mamę, a ile mogę. Spokojnie miałbym wkład własny na kredyt na swoje własne M. 

Zaległości oraz rosnące odsetki - się piętrzyły. Niespłacany kredyt od października. Dorzuciwszy inne zaczerpnięte pożyczki tj. chwilówki, porażają. Wyciągając rękę do banku bez problemu przyznali mi kwotę o którą wnioskowałem. Z "dogodnymi ratami" Czy raty są wysokie? Hm... zależy jak na to spojrzeć. Najbliższe dobre kilka lat mam bank na karku. Ale zrobiłem to i wiem, że dobrze uczyniłem, bo w końcu mogłem odciążyć mamę. 

Co innego, co mnie bardzo wkur*** to, to, że banki tak łatwo pożyczają pieniądze ludziom, którzy nie mają pojęcia jak ta machina działa, z czym to się wiąże. 

Wspomniałem w ostatnim wpisie o trudnym języku prawniczym, bo z tym zetknęliśmy się po tym jak Misiek dostał wyrok skazujący, z niezwłocznym poleceniem spłaty wypunktowanych kwot, poszczególnym instytucjom. Samo słowo niezwłoczny jest tu o tyle dziwne, że nie wiadomo tak na prawdę, do kiedy można to spłacić. Co w przypadku bezrobocia? Co w przypadku niemożności zapłacenia? No i kiedy można powiedzieć o niemożności spłacania? Skoro słowo niezwłocznie nie określa konkretnego terminu? 

Pieniądze te właściwie mielibyśmy na wpłatę, bo m.in. po to był wzięty ten kredyt, lecz najbardziej kuriozalne jest to, że te firmy nic nie wiedzą, że "ktoś" taki jest im winny pieniądze. Momentami odnoszę wrażenie, że to wszystko jest złym snem, albo po prostu ktoś chce wyłudzić pieniądze. Szybko jednak wracam na ziemię, bo przecież stoją tam pieczątki sądowe, był wyrok, były sprawy. Co najgorsze, żeby nawet jakoś to rozszyfrować trzeba być prawnikiem, albo przynajmniej skontaktować się z takowym specjalistą, a jak wiadomo to też będzie kosztowało. I tak to błędne koło się zamyka.

Po ostatnich wydarzeniach Misiek się załamał. Jest nieobecny i unika rozmów. To bardzo krzywdzące. Wiem, że nie robi tego specjalnie, lecz po prostu z natury jest skryty i nie chce mówić. To wszystko boli, a jeszcze bardziej, gdy płyną łzy, gdy panuje cisza :( W takich momentach nie ma słów jakimi można coś wytłumaczyć, albo wyjaśnić. Brakuje pomysłu jak wyjść z milczenia i dać tą otuchę w słowach. Każde słowo jakie mówię kilkakrotnie obracam, wypowiadam w myślach, czy aby pasuje, by nie powiedzieć czegoś źle. 

Ale jak przywrócić Mu wiarę w siebie, w to, że podołamy? Jak przywrócić wiarę w to, że pójdziemy razem do przodu, a wszelkie trudności nie są nam przeszkodą? 

Czuję się bezsilny, bezradny. Jak mam się nie poddawać, walczyć, kiedy nie wiem jak, bo nie umiem. 

W związku z tymi wydarzeniami znika uśmiech z twarzy. Odechciewa się wszystkiego. A cokolwiek bym nie robił nie przynosi takiej satysfakcji i radości jak dotychczas. Czy to już jest właśnie upadek?

Z ostatniej chwili

Cześć!

Dawno już nic nie pisałem. Właściwie po ostatnich moich dołach staram się nie popadać w ten zły nastrój.
Ilość wydarzeń oraz szybkie tempo życia spowodowały, że zamiast coś napisać tutaj, wchodziłem tu tylko po to by sprawdzić czy coś się zadziało.
A okazywało się, że cisza... - zajrzałem po sąsiedzku to tu, to tu... - poczytałem coś i znikłem.

Brakuje mi weny, pomysłu jak opisać swoje myśli, czy uczucia. Jakoś nie mogę stworzyć czegoś sensownego.

Ogólnie to jest dobrze, bardzo dobrze. Choć zarówno jest źle.

Ze swoim Lubym ostatnimi czasy mamy coraz więcej spięć. Obaj wiemy czym to jest spowodowane, lecz nie tak prosto jest temu zaradzić. On ma na głowie mnóstwo problemów - staram się go wspierać, lecz czasami to co mówię nie dociera. Jestem złym tłumaczem - nie potrafię ludziom przetłumaczyć, że są w błędzie, że się mylą.

W naszym związku zawitało na dobre "bezrobocie" - Misio jest obecnie bez pracy. Czasem ktoś się odezwie na wysłane zapytanie/CV, lecz nic z tego nie wychodzi. To go bardzo drażni i demotywuje.

Od dwóch dni próbujemy zrozumieć język prawniczy, ale ciężko to nam idzie. A dokumentów przysłali mnóstwo. Czytamy ten zbitek słów i paragrafów, ale nie wiele do nas dociera. Czy Wy też tak macie, że język prawniczy jest dla Was czarną magią? Czy to my tacy tępi? :(

Ostatni tydzień spędziłem w domu, bo wziąłem spontanicznie urlop. Miałem dość. Musiałem odpocząć, ale z tym wiązały się inne zmartwienia rodzinne. Wiele to nie zmieniło, że miałem wolne. No może troszeczkę było lżej, bo nie musiałem lecieć do pracy.

Zastanawiam się w którym kierunku idzie moje życie? Dokąd zmierzam, co to jest za droga, którą idę i dokąd ona prowadzi. To wszystko na pozór takie fajne, lecz w prawdzie tak beznadziejne, że się za głowę łapię.

Pech chciał, że mój fon zaczął poważnie szfankować, straciłem wszystkie informacje jakie miałem :( Trochę się zezłościłem i zastanawiam się nad nowym zabytkiem, może kolejny Samsung, tym razem Galaxy J5? Prezentuje się bardzo fajnie, jest szybki, dużo sprawniejszy niż mój, ma super aparat - no dobra (może to supr) to przesada, ale 13 MG to dużo :) Ma kilka wad, ale nie ma nic doskonałego :)

Ostatnio w mediach głośno było za sprawą Apple, które to ponoć ma tak dobre zabezpieczenie, że nawet FBI nie było w stanie złamać zabezpieczeń i chciało sądownie wymusić "odtajnienie", "współpracę" nad tymi zabezpieczeniami. Odpowiedź jabłuszka była stanowcza. Nie. Argumentacja równie słuszna, dając raz złamać zabezpieczenie, otwieramy drogę do kolejnych, kolejnych i następnych, w efekcie czego, nieodpowiedni ludzie mogą wykorzystać tą wiedzę do własnych, niegodziwych celów.
Z drugiej strony rozumiem, że tu chodziło o wykorzystanie telefonów znanej marki do celów karygodnych. Co należałoby tępić.
W kontekście tego zastanawiam się po co te wszystkie zabezpieczenia, etc. skoro kradzież telefonu może być tak dziecinnie prosta. A namierzenie skradzionego telefonu jest wyczynem z którym Policja sobie nie radzi. Zgłosiliśmy we wtorek kradzież telefonu, podaliśmy dane urządzenia, IMEI telefonu, etc., miejsce skąd skradziono itp. Kilka dni później odzywa się ktoś, kto twierdzi, że inny osobnik chce sprzedać właśnie taki telefon. Głupie rozwiązanie, bo odrzucamy propozycję odkupienia telefonu za 200 zł, proponując złodziejowi tylko pół litra. Chwilę później zgadzamy się, bo przecież można było tak od razu. Powiadomić organy ścigania i złapać złodzieja. Plan spalił na panewce, bo ten chyba się zorientował i wycofał. Rzekomo wyjechał za granicę. Starałem się namierzyć telefon za pomocą strony producenta "Samsung"ów, lecz tu niestety ponoszę porażkę. Urządzenie jest wyłączone wskazuje moja wyszukiwaczka. I tak oto straciliśmy telefon. Na odnalezienie przez służby już nie liczę, bo pewnie nie będzie się to opłacało.

Znowu zima zawitała, zrobiło się zimno i nieprzyjemnie :(

art 51. § 1. KW - cisza nocna

Dziś toczyć się będzie sprawa przeciwko mnie :( 

Albo uwierzę na nowo w ten kraj, albo przestanę wierzyć i zrobię coś głupiego... No jak można być skazanym, za normalne życie, funkcjonowanie jak 90% społeczeństwa?

Zarzucają mi zagłuszanie ciszy nocnej (głośne krzyki, piski, szuranie taboretami) - no komuś się w głowie poprzewracało!!! Mówię cicho, co ciągle mi mówią znajomi, profesorzy na uczelni, w pracy... a tu głośne piski i krzyki - porażka. 

Co do szurania to łóżko jak się rozsuwa to faktycznie jeździ po panelach, tak jakby krzesłem przemieszczał się po panelach - chyba to normalne??? No chyba, że jestem zfiksowany...

Zobaczymy co z tego wyjdzie... 

Teraz swoje 5 minut ma "Wymiar Sprawiedliwości Kraju Polskiego".

na ławie oskarżonych

To już nie jest bajka i nie jest sen. To się stało na prawdę.

W moim nowym lokum stałem się obiektem wylewania złości sąsiadów.

Początkowo problemem był mój rower. Wszystko było źle, czy to stał tu czy tam. Problem z dorobieniem klucza, bo jak to, gdzie, etc. Zupełnie jak szukanie igły w stogu siana. Sąsiadka z mordą wyskoczyła, że ją nie obchodzi gdzie on będzie stał. A klucz dorób sobie sam - ale skąd się grzecznie pytam...

Ostatecznie znalazł się klucz, mam gdzie chomikować rower. 

Po ponad miesiącu mieszkania dowiedziałem się, że sąsiadka z dołu, z góry, i sąsiedzi z boku złożyli pismo do spółdzielni o hałasy, szuranie meblami, głośno lecąca woda, śmiech, krzyk, pisk. 

Zdarzyło się z kilka razy, że faktycznie spędzaliśmy wieczór w kuchni gdzie toczyły się rozmowy, czasem śmiech. Szurnięcie meblem, jasne inaczej nie sposób wstać z krzesła... No wiadomo nikt nie robi tego na umór. Gdy wracam z pracy późną porą to też muszę pościelić łóżko, często gęsto wtedy słyszę jak ktoś z dołu uderza w mój sufit. Patologia. 

Pewnego razu, pukanie do drzwi o północy, wychodzę, słucham:

Co tu się dzieje całymi dniami, szuranie meblami, chodzicie głośno, etc. Kobieta się darła wręcz. Zwróciłem jej uwagę, upomniałem, że głuchy nie jestem i słyszę co mówi, a ta się darła coraz to głośniej, ostatecznie oznajmiłem jej, że takim tonem nie będziemy rozmawiać i zamknąłem drzwi. 

Na piśmie podano 6 dat w jakich to niby było zakłócanie porządku, etc. 

Dziś na przesłuchaniu była koleżanka, jako druga i ja jako trzeci. Pierwsza się przyznała do zarzucanego jej czynu, a druga by być na tym samym wózku, podążyła tak samo. Chore. Ja twardo stanąłem przy tym, że nie zgadzam się z postawionym zarzutem. No jak mogę się zgodzić, skoro nigdzie nie ma zapisane, że nie można rozścielić łóżka, nie jest zabronione śmiać się, czy nawet krzyknąć we "własnym domu".

Sprawa wyląduje w sądzie, a na moje konto wpłynie wyrok. Porażka. 

Co gorsza oni są bezkarni, ostatnio ktoś odkręcił mi koło w rowerze, straciłem hamulce koło o mało co nie wypadło, a ja nie byłbym mógł się znaleźć pod kołami jakiegoś pojazdu. To przecież jest nie istotne, bo w rowerowni nie ma monitoringu, bo na korytarzu brak kamer. Jak udowodnić... nie realne. Tak właśnie można wrobić człowieka w coś, albo go nękać, a nikt nie reaguje, bo nie ma pan dowodu...

Już ręce mi odpadają, brakuje sił na to wszystko. 

Jak to władza powiedziała grozi kara pieniężna, pouczenie, albo coś jeszcze o ile się nie mylę. Kurde nie stać mnie na wyrzucanie kasy w błoto. Toć to jest chora sytuacja. 

Żadnych zgłoszeń na policję, żadnych patroli, nic jedno pismo, jak zmowa ludzi i jesteś udupiony. Witamy w Państwie Polskim oto jego PRAWO.

osiwieję

Po tygodniu ciężkich zmagań ze współlokatorami, właścicielem, sąsiadami, i profesórą na uczelni efekt jest taki, że moja głowa pokrywa się siwymi włosami. 

Co za pech mnie spotkał z tą stancją, jak nie problemy wodno-/gazowo-instalacyjno-kanalizacyjne, to teraz sąsiedzi, co rozmowę i słuchanie muzyki na 28-30 (opcja w komputerze) uważają za imprezę, co gorsza posłanie łóżka to już jest chyba ostra "biba". 

Właściciel w kulki sobie leci, raz coś mówi tak innym razem tak - gdzie tu dorosłość. Jak ja nie cierpię ludzi niepoważnych. Toć to jest tak mega wkurzające, że masakra.

Dodam, iż z tego wszystkiego wyszło, że sąsiadka złożyła pisemne "coś" na policję, a Ci z kolei mają to kierować do sądu (tak jest w 99% przypadków). Także nie wiem jak to będzie.

Jedno jest pewne ja chcę zmienić stancję - najlepiej już teraz... - hehe ale mam marzenie ;-)

Na uczelni też się robi gorąco, zadań coraz to więcej do wykonania, dużo obowiązków i mało czasu. 

Muszę odwiedzić Mamusię, ale kiedy jak mój grafik tak napięty, że nie ma w nim czasu nawet na spanie.

Czy Wy również macie takie problemy ze stancjami? Czy to tylko u mnie jest tak, że ci właściciele to dziwaki?

Wczoraj oglądałem stancję, dwie - z czego jedna jestem 2gi w kolejce, druga to mieszkanie bardzo małe, a kwota wogóle nie odpowiadała standardom jakie to mieszkanie posiadało. Łóżko składało się z chyba 10 części zagłówków - przecież takie coś to się w nocy rozleci jak się człowiek przekręci z boku na bok. By wejść do kuchni, trzeba przewędrować przez pokój dwuosobowy. 

- już sam nie wiem, może to ja za dużo wymagam.