... to co robisz

Te wakacje były mi bardzo potrzebne. Ledwo dobrnąłem do końca roku szkolnego. Ostatnie tygodnie były koszmarem.

Byłem jak flaki, bez chęci, bez werwy, bez tchu, bezsilny i bezradny - jak ktoś zmuszony do robienia czegoś czego się nie lubi.

Nie pomogło nawet to, że to przecież zawód i praca moich marzeń. Nie.

Nastały wakacje i rozpocząłem je szczęśliwie. Przejażdżki rowerowe, spotkania z bliskimi, rodziną, ale bardzo szybko okazało się, że to nie jest to czego ja potrzebuje. 

Już w połowie lipca czułem pustkę. Czułem się sam, tak jak teraz czuję się sam. Opustoszałem wręcz. 

Odwagi! Dasz radę

Cześć Wam!

Jest 4 lipca 2018 roku, godzina między 10, a 11. To właśnie tu dowiaduję się o tym, że odszedł od nas jeden z moich przyjaciół. 

W sercu czuję ból i niedowierzanie. Smutek. 

I choć to była przyjaźń na odległość, przyjaźń dość krótka, ale specyficzna, bo ilekroć się widywaliśmy, to czułem się wyzwolony, czułem się sobą. Nie potrzebowałem udawać kogoś innego, nie musiałem się starać by ktoś mnie zrozumiał. Rozumieliśmy się. 

Te wszystkie wspólne chwile pozostaną w mojej pamięci na zawsze, zapisały się w sercu i będę pamiętał.

Trudno jest pogodzić się z utratą ważnych ludzi w naszym życiu. Bardzo trudno. 

Ruhe in Frieden,

mein großer Held.

---

W tych krótkich słowach wyżej chyba wyraziłem więcej niżeli mógłbym opisywać swoje życie i stan.  Nie wiem dlaczego, nie wiem po co, ja ciągle udaję kogoś, kim w gruncie rzeczy nie jestem. Dlaczego nie żyję życiem doczesnym i nie cieszę się z każdej przeżywanej chwili? 

- Tak mam na sobie te społeczne kajdany, dalej żyję w szafie. Chociaż nie jeden coming out mam za sobą, to w sercu, w duszy, cierpię z powodu, że przed ludźmi udaję nie-siebie. 

Brakuje mi tej cholernej odwagi by pójść o krok do przodu i cieszyć się życiem. 

Wiele osób mówi mi bym rzucił tę szkołę, tę cholerną wyspę, która nic poza skradzeniem mojego życia nie daje. 

Dla moich bliskich to dziwne i nie do pojęcia, że można poświęcać tak swoje życie... No właśnie - czy życie toczy się dla pracy, czy dla nas samych. 

Wiem, że ta druga wersja jest właściwa, ale nie umiem zrobić kroku do przodu. "Dasz radę" -wielokrotnie powtarzam ludziom, gdy się wahają w życiu, gdy nie są pewni czy coś się uda - a sam sobie nie umiem pomóc.

Tchórzę przed wzięciem życia we własne ręce.

Dziś będąc w kropkowej sieci handlowej na zakupach w moje ręce niespodziewanie trafiła książka: Odwagi! Dasz radę - właśnie leży po prawej stronie i czeka bym ją przeczytał. Chciałem jeszcze napisać tutaj, gdyż moja potrzeba wyrażenia siebie - bez skrępowania sięga szczytów wytrzymałości.

Zdałem sobie sprawę, że ten blog to ja. Wcale nie kolorowany, wcale nie upiększany, wcale nie wyidealizowany, taki prosty, zwyczajny, naturalny ja - taki jaki nie jestem w świecie, którym się otaczam. Przykre, ale prawdziwe...

Dlatego też, cieszę się, że jest to miejsce, gdzie mogę chociaż na chwilę odstawić maskę na bok, odsłonić twarz i powiedzieć co na prawdę czuję.

pożegnanie w zakładzie

Dziś kolejny poranek na mega kacu... mega ból głowy i ogólnie to chujowo się czuję... Ile to można melanżować, pić i dalej żyć??? Ostatnio to tylko wszystko wokół %%% się kręci :) To jedne pożegnanie, to jakaś imprezka i tak w koło...

Ale co by nie było to dziś kolejne pożegnanie, tym razem moje :D Musimy wypić ten ostatni już raz, bo jak to mówią, ponoć już nie wrócę :D

Wszystko wyjdzie w praniu, bo jeśli nie znajdę fajnej i ciekawej pracy to co ja tam będę robił, no kurcze co? Prawie zero znajomych, po za tym u którego będę mieszkał. Liczę na to, że poznam ludzi, bo kurde ile to można siedzieć samemu :D

Tak już sobie planuję i powiem Wam, że chyba będzie trzeba popracować nad kondycją i zacząć biegać! Bieg to zdrowie. Także może warto wyjść może kogoś ciekawego poznam :D

Kurcze najbardziej mnie boli to, że nie było takiego momentu bym z Szymkiem pogadał wypił i się bawił... Ten sobotni wypad totalny niewypał, a wczoraj chyba nie wpadł, za to że ja poszedłem... Nie wiem i nie wiem czy Go o to pytać czy też nie. Ale kurcze nie chcę być z Nim w takiej beznadziejnej sytuacji, że On, że ja jesteśmy wkurwieni na siebie. Jednego Przyjaciela już w życiu straciłem i powiem Wam, że to jest taki ból, za kilka dni mini rok, a ja nie potrafię się z tego otrząsnąć. Poprzysiągłem sobie, że nic w życiu nie będzie ważniejsze od spotkania z Przyjaciółmi, bo zawsze to może być te ostatnie, a tego bym kolejny raz nie zniósł...

Ostatnio będąc u siebie w "zapiździejowie" tak jak to ktoś z Was u siebie na blogu pisał, musiałem udać się na spacer i pobyć w samotności w gąszczu traw, drzew i tych dziczy...