zniewieściałe panienki

♂♀♂

Choć jestem gejem, to nie lubię afiszowania się tym zbytnio - może nie jestem do tego przyzwyczajony - raczej tak.

Chodząc tu po Berlinie to mam wrażenie że 90% mężczyzn tu to ciotki - zniewieściałe panienki. Ostatnio co mnie mega zaskoczyło to długie paznokietki u chłopaka, który sprzedawał na kasie w jednym z dyskontów - no kurcze tego to się nie spodziewałem :D

Obserwując społeczeństwo multikulturowe Berlina mam wrażenie, że pochodzę z odległych zakątków świata gdzie kultura dopiero się wdziera.

Wszem i wobec mówi się o nieprzyjaznym podejściu Niemców - a gdzie tam o ich wrogim nastawieniu, a prawda jest taka, że gdzie bym nie był czy na klatce schodowej, na ulicy, w sklepie, w supermarkecie czy innym miejscu zawsze, ale to zawsze jesteśmy serdecznie witani, co więcej pożegnanie jest równie wesołe i miłe. To nie tylko "Do widzenia" ale zwykle w 95% przypadków ludzie życzą sobie wszystkiego dobrego czy udanego popołudnia, dnia etc. Ta kultura jest bardzo fajna z punktu obserwatora, bo jak na razie to tak się tu czuję :D

Jeszcze wiele muszę się nauczyć, ale mam nadzieję, że się uda w końcu :)

 

Kiedy Gej dojrzewa?

Dojrzałość - ciekawe sformułowanie - lecz sama dojrzałość nie istnieje. Mówiąc o dojrzałości zawsze ma się jakiś konkretny rodzaj tejże dojrzałości.

Dlaczego dziś o dojrzałość?

Hm... powód jest jeden, a mianowicie któregoś dnia wszedłem znów na felka albo kumpelka - już dokładnie nie pamiętam, na którym z nich znalazłem taki oto zapis:

W życiu człowieka przychodzi taki czas, kiedy uświadamia sobie, że wszystko może mieć: kasa, dobra fura, markowe ciuchy, dobrze płatna praca, masa znajomych i paru przyjaciół... ale jeśli nie ma tej jednej osoby, która zawsze jest przy nim... przy której bez krępacji może śmiać się, płakać, wzruszać, budzić się co ranka i czekać z niecierpliwością aż ten cholerny telefon zadzwoni to wszystko inne jest nieważne... wszystko inne traci sens! Można być otoczonym wieloma ludźmi i nadal można być samotnym. Ja chcę tego uniknąć! Mimo, że mam wiele rzeczy, to jednak brakuje mi osoby, z którą będę się nimi dzielić! Nie szukam modela czy księcia z bajki...szukam zwykłego faceta, który pozwoli mi się poznać a z czasem może i pokochać.

Jakże pięknie to brzmi, tak prawdziwie - szczerze...

Konwersując z ludźmi, czasem niekiedy zastanawia mnie czy w ogóle oni dojrzeli do tego by zrozumieć, kim są? Wielu udaje bi, sam kiedyś udawałem, ale gdy pada pytanie o dziewczyny, wówczas niektórzy już nie mają nic do powiedzenia.

Być dojrzałym to mieć jaja? Czy nie koniecznie?

Najprostszy przykład, to mój Adi, zaczęło się 12 grudnia 2012 - było tak fajnie, spotykaliśmy się już tyle razy, a i chyba poznaliśmy trochę, jednak nie wszystko jest tak kolorowe. Gdy zauważyłem, że coś jest nie tak, że kontakt się urywa, z wiadomych przyczyn, zaproponowałem spotkanie, rozmowę - i co zostałem zbyty. Co brak odwagi? Czy o co chodzi?

Wielu facetów homoseksualnych ma chyba jakieś braki w dojrzałości. Teoretycznie są dojrzali, jedni prowadzą firmy, drudzy są dobrze ustawieni, za sprawą dobrej pracy, inni nie narzekają na to co im los zgotował, a jeszcze inni dopiero co szukają swego miejsca na ziemi. Ale wszystkich łączy jedno - gdy trzeba powiedzieć komuś prawdę, to automatycznie odwaga spierdala jak tchórz... I nie ważne kto kim jest - czy to kibol, dres, sneaker, przeciętny facet, młody, starszy, etc. - każdemu brakuje odwagi.

Zauważalne jest to, że z wiekiem faceci potrafią bardziej się zakwalifikować do pewnej grupy orientacyjnej: hetero, homo, bi, trans, etc... Słowa płynące z ust, czy z komunikatora często gęsto są tylko grą słów, polegającą na tym by zwabić osobnika. Nie liczy się poznanie i odkrycie człowieka, chęć bycia szczerym od pierwszego momenty, liczy się zdobycz  i czy to można nazwać dojrzałością?

Sylwestrowe odGejowe Życzenia

Sylwester.. za kilka godzin, wielu z nas ruszy na zabawę, tańce, hulanki, etc. będziemy się bawić by odstresować się, hucznie zakończyć miniony roku, by podsumować to, jakim był, i jakiego byśmy chcieli na przyszłość.

W tym całym zmroku i zgiełku ulicznego hałasu, fajnie by było znaleźć chwilę na refleksję, na podsumowanie, rzetelne podsumowanie jaki ten rok dla mnie naprawdę był. Warto. Nie unikajmy wymówienia błędów jakie popełniliśmy, tego co straciliśmy. Warto. Warto przypomnieć sobie to co było, pomyśleć nad tym co zostało jeszcze do zrealizowania i wyznaczyć sobie cele na przyszły rok.

Nie ma nic przyjemniejszego jak dostrzeżenie swoich postępów, tego jakie sukcesy odnotowaliśmy!

I tak cieszę się z tego roku, co by nie powiedzieć, jestem happy ew. überglücklich. Dużo zmian w czasie tego roku nastąpiło, mimo dużej ilości przespanych godzin, godzin zmarnowanych na czatowanie w internecie, czy chociażby godzin na nic nie robieniu, to ogromna rzesza przedsięwzięć, prac, zadań jakie wykonałem ja, ty i każdy inny osobnik, pokazuje, że jest nas na to stać, a nawet więcej, JEŚLI CHCEMY TO MOŻEMY.

Największą moją udaną, tak uważam, zmianą była przeprowadzka, a raczej wyprowadzka od rodziców. To też początek roku gdy opuściłem domowe mury. Później już kolejny okres to próba zaaklimatyzowania się w mieście, poza domem. Nie było łatwo, początki na stancji były całkiem przyjemne, co z czasem zaczęło się psuć, aż wyprowadziłem się stamtąd. Stancja, to jeszcze nic. Praca i pogodzenie studiów z nią to trudny etap, zmian, przyzwyczajeń, nawyków, a także okres wzmożonej nauki, praca nie ograniczała się tylko do tego by przyjść, przesiedzieć, i się pożegnać. Ten okres choć, trudny, dziś mogę ocenić, za udany i w dużym, ale to dużym stopniu zrealizowany. Nowa stancja to kolejny okres - choć lepiej bo samodzielnie, to o tyle gorzej, że drożej... co wiązało się też, z tym, że trzeba było pracować więcej, by coś mieć. Wakacje szybko przeminęły wiele się nie działo poza pracą, praktykami, i zauroczeniem, miłością od pierwszego wejrzenia... wakacje minęły, uczucia pozostały... Na szczęście powakacyjna nagroda na którą długo czekałem była jak grom z jasnego nieba, dała wiele sił i odwagi... wyjazd, choć tylko tydzień to tak jakbym był z rok na wakacjach, wiele wiele przeżyć i fantastycznych chwil. Gdy wróciłem zaczęła się szkoła na dobre, praca, która zaczęła przeważać nad szkołą i tymi obowiązkami. Teraz już rok się kończy i kolejne podsumowanie skoczyło na koncie mojego bloga.

W tym roku poznałem też kilka osób, choć próba znalezienia kogoś na dłużej, niż tylko chwilę, nadal trwa to nie było chyba tak strasznie. Na początku roku skończyła się znajomość z Krzyśkiem, pozostał tylko kontakt od czasu do czasu by zapytać co u nas na wzajem. (TAK Krzysiu o Tobie teraz piszę, jeśli to czytasz :) ) Wtedy jeszcze chyba nie byłem gotowy na coś poważniejszego, czego raczej szukał Krzysiek. Ale po tym uświadomiłem sobie, że jednak bliżej mi do geja, niż bi, czy homo.. W między czasie poznałem Rafała i jego rozterki, problemy, wiele wspólnych chwil na rozmowach, poznawaniu się nawzajem - to miało taki fajny wydźwięk, nadzieja była, że coś z tego wyjdzie, niestety się rozmyło, z czasem jakoś ciężko było nam dojść do porozumienia, a może nie mogliśmy znaleźć wspólnego rozwiązania. Rafał teraz znów próbuje nawiązać kontakt, ale nie wiem czy chcę ryzykować.. Wyliczanie jest trochę mało fajne, no ale poznałem Daniela, którego pokochałem od pierwszej chwili, chłopak jak ideał, nie patrząc już na wygląd, ale mogłem się z nim świetnie dogadać, co lepsze rozmawialiśmy o tym co było, co może być, i jak podchodzimy do życia, we wielu aspektach. To było takie fajne. W którymś momencie pękło :( nie zostało nic, poza smutkiem, wielkim bólem, i uczuciem, co dziwne to wciąż mam to dziwne uczucie... Wtedy też dałem sobie na spokój, by odpocząć, za dużo tych facetów było, to było po prostu za dużo. Długi czas z nikim się nie spotykałem, znajomości online też wielu nie nawiązywałem, po prostu pauza. Jakoś w listopadzie, może październiku poznałem Kubę, prosty, spoko koleś, miało być okej, wspólnie mówiliśmy sobie, o tym czego chcemy i co nas interesuje, nie tylko seks, a coś stałego, na wzór związku, fajnej przyjaźni. Gdzieś to się jebło.. zostało ponownie NIC. Gdy grudzień zawitał, cześć napisał Adrian, facet ustabilizowany, z głową na karku, 24-latek, twardo stąpający po ziemi, wie czego chce, spotykamy się tyle mogę powiedzieć, żadnych zapowiedzi, żadnych założeń, co wyjdzie to się okaże, za ???? ROK na kolejnym podsumowaniu ;-)
Tak sobie myślę, że dużo tych facetów było, i bym zapomniał o krótkim poznaniu Mietka, który był szalony, i dziwnie podejrzany. Szybko znajomość ta się skończyła jak jeszcze jedna, która szybciej się zakończyła niż zaczęła.
W rok 7 facetów to trochę jak kurestwo, ALE NIE! Nie z każdym z tych facetów miałem seks, więc nie uważam się za kurwiarza, etc.

W tym roku niestety poluzowały się moje więzi z Szymkiem, moim PRAWDZIWYM PRZYJACIELEM, wyprowadzka, brak czasu zrobiły swoje, teraz On ma dziewczynę, to i kolejny obowiązek, a i element, który należałoby uwzględnić w tym wszystkim. Widujemy się sporadycznie, pisać piszemy od czasu do czasu, ale to już nie to samo nawet. Pewnych rzeczy ciężko jest nauczyć się wyrażać przez internet. Czasem pisanie w internecie nie oddaje tego co jest w rzeczywistości i to bardzo duży minus internetu. Jak się nasze losy potoczą dalej się okaże...

 

Na ten NOWY ROK 2013, choć w swojej składni zawiera 13 to niech to będzie rok ZREALIZOWANYCH MARZEŃ, przezwyciężonych lęków, odważnych kroków i tego co każdy z nas może sobie tylko zapragnąć.

Wszystkim czytelnikom tego bloga życzę udanego skoku do Nowego 2013 Roku!!

Wielu pozytywnych wrażeń, wielu sukcesów na ten rok, jak najmniej zmartwień. Życzę Wam spełnienia marzeń tych malutkich i tych ogromnych.
POWODZENIA!!

kilka odpowiedzi i dziękuję :)

W odniesieniu do komentarza jaki wczoraj napisała mi AkFa w związku z moim wpisem z 28.10. postanowiłem napisać oddzielny post bo w komentarzu mógłbym się nie zmieścić <hehe> <żarcik> ;)

Dlaczego się zastanawiam?

A no dlatego, że nie czuję się w tej pozycji dobrze, gdzie z jednej strony czuję głos mówiący, że z facetami jest/będzie fajnie, a z drugiej słyszę - nie, z kobietą będzie lepiej - przekonaj się. Dziwne, ale jestem trochę rozdarty pomiędzy tym, a tym. Czas mnie nie goni, ale niezdecydowanie, brak konkretów i planów na przyszłość czasem wprowadza mnie w stan zadumania, smutku.

Większość gejów, biseksualistów powie, że bycie gejem albo bisekem w Polsce to horror, ale ilu z nich kiedykolwiek zrobiło coś by zmienić tą mentalność ludzką, czy oni sami nie nagadują na tą seksualność?
Tak jest wiele osób, grup, które podchodzą nietolerancyjnie, dręczą gejów, lesbijki, itd. ale ONI nie wiedzą, że w ich kręgach Ci sami ludzie są! Tylko się ukrywają, bo boją się odrzucenia.

Nie uciekam się do kobiet dlatego by było mi łatwiej przejść przez społeczeństwo. To coś innego. Co? Chęć bycia ojcem, stworzenia rodziny - raczej takiej idealistycznej.

Jeśli spotkałbym tego jedynego chłopaka, który byłby odważny przejść ze mną przez życie, mógłbym jasno i szczerze powiedzieć światu to kim jestem.

Szczerość to też czynnik który mnie ogranicza. Bowiem nie chciałbym okłamywać dziewczyny, która byłaby dla mnie istotą najbliższą. Na kłamstwie nie można zbudować czegoś trwałego. To też jak powinienem postąpić nie jest taki łatwe i nie wiem dalej którędy iść.

Masz rację nie piszę o tym jaki jest ten seks, co z niego mam, czy czego nie mam, bo po prostu się tego wstydzę, czasem nawet przed samym sobą. Zdarzały się sytuacje, że taki seks był przyjemny mniej lub bardziej, ale nie spotkałem dotychczas nikogo z kim ten seks były czymś pięknym co byłoby również radością. Ciągle coś nie pasuje, a raczej to, że ten seks jest tylko po to by zaspokoić potrzeby, chęci. Dla mnie to jest grzeszne postępowanie, bo jak mogę potem stworzyć coś pięknego skoro na samym już początku niszczę sobie "czystość życia".

W pewnym momencie zauważyłem, że gdy na kimś mi zależało, gdy wydawało się, człowiek którego poznaję, mógłby być tym jedynym - nie dążyłem do seksu, do szybkiego zbliżenia, to po "kilku chwilach" (w przenośni) wszystko się rozeszło. Natomiast gdy zaczęło się od seksu, to czasem z tego wychodziło więcej, niż może by się oczekiwało. Wczoraj natrafiłem na chłopaka, który sam mi coś takiego powiedział. I teraz nie wiem czy to co zobaczyłem w Danielu by przetrwało gdyby coś między nami zaszło.

Tak używam określenia środowisko a to dlatego, że gdzieś czytając różne teksty pojawiało się ono nie raz. Używam tego ja używa tego 99% gejów. Masz rację określenie "środowisko" może wiązać się z ograniczeniem, odseparowaniem od społeczeństwa, ale z drugiej strony środowisko to całość wszystko. Może społeczność homo brzmiałoby lepiej. Nie zastanawiałem się nad tym.

Łatwo jest powiedzieć z czasem że czegoś się wstydzę, co było kiedyś. Teraz jet już za późno. Swojego dzieciństwa też się wstydzę, tego do czego  doszło między mną a moimi kolegami z podwórka - i co mając ok. 7 lat myślisz, że byłem wstanie pomyśleć o tym, czy za 10, 15 lat będę się tego wstydził? Doskonale wiemy, że nie byłem w stanie tego wiedzieć. A by grać fair to należało by i o tym powiedzieć drugiej osobie, czyż nie?

Sprawianie bólu, ranienie kogoś to najgorsza rzecz jaką można ludziom wyrządzić, dlatego też nie jest mi łatwo, ani z gejami, ani z biseksami, anie z kobietami. Bo wiem, jak bardzo można cierpieć jak się kogoś zrani, jak się komuś zrobi nadzieje, i go wystawi.

Zobaczymy co czas przyniesie. Może mniej ran a więcej uśmiechu :)

gdzie teraz stoję?

Gdzie teraz stoję? Pytam się czego w ogóle ja chcę. Wczoraj jeszcze bez wątpienia mówiłem sobie, przecież jestem gejem, szukam faceta, łażę po czatach umawiam się na spotkania, seks-spotkania, czasami bzyknę się z jakiś kolesiem, czasami tylko pogadamy i się rozejdziemy już wydawało się to dość jasne i oczywiste czego chcę.

Ale dziś znów pojawiają się wątpliwości. Wokół swojej osoby zauważam dziewczyny które dają mi ewidentnie znać, że im się podobam. Nie jestem ślepy, widzę to, nie umiem obejść tego i przejść obojętnie. Zaczynam się zastanawiać co by było gdybym spróbował z jedną z nich, na początki samo być dobrymi znajomymi, przyjaciółmi - może coś by się rozkręciło. Ale z drugiej strony nie wyobrażam sobie móc kręcić na dwa baty. Raz dziewczyna raz chłopaczek. Musiałbym zdecydować i wybrać,  co będzie jeśli to się nie uda?

Niby nic, bo jak z facetami się nie udaje to nie biorę sobie do serca tego za każdym razem. Choć są tacy, którzy mi poważnie w głowie zawrócili. I ślad po Nich pozostaje już na długo. Często wracam myślami do tych sytuacji, rozważam co było dobre, a co nie koniecznie.

Mój pesymizm widać tu czarno na białym, ale co gdyby coś z tego wyszło, i gdybym to zakochał się w Niej, odwrócił od tego środowiska. Niby nic nie byłoby, a jednak w głowie, w pamięci pozostałaby przeszłość, wszystkie wybryki i to co robiłem wcześniej. Wtedy byłoby pytanie czy powiedzieć czy zachować w milczeniu to i zapomnieć..? Ale oszukiwać? Przecież, ja tak bardzo nie nienawidzę kłamstwa.

Ciężka decyzja przede mną.

facet - bi

Czyż nie jest tak, że nacisk społeczeństwa, sprawia, że wielu facetów udaje bi, tylko po to by odwrócić od siebie jakiekolwiek podejrzenia? 

Czy to na czacie czy na stronach randkowych, widnieje wiele profili, gdzie faceci mówią o sobie "bi" - mam kobietę, ale kręcą mnie faceci - chcę seksu z facetem - ale to ma pozostać tylko między mną a tobą. Tego typu teksty w przeróżnych odmianach spotyka się podczas wielu rozmów.

 Ukrywać się, by nikt ze znajomych nie nazwał mnie "pedałem" bo wśród heteryków (kobiet i facetów) ciągle gej jest niestety tytułowany pedałem, choć nim nie musi być!  W ogóle kto dał nam ludziom prawo do tego by oceniać kogoś po orientacji seksualnej? 

Wielu z nas pseudo-bi-gejów boi się złego traktowania, obcując trochę w tym środowisku widzę, że orientacji homoseksualnej jest wielu ludzi, należą oni do rozmaitych grup społecznych: dresiarze, kibole, dyrektorzy firm, studenci, zwykli szarzy robotnicy... Idąc ulicą, będąc w warsztacie samochodowym, będąc na budowie, u fryzjera, w ubojni i wszędzie gdzie tylko cię teraz myśli poniosą możesz spotkać homoseksualnego faceta - ty, ja, nikt inny najczęściej o nim nie wie, bo on boi się tego, że dziś ma 100 zajebistych kumpli, milion znajomych, którzy rano idąc ulicą odpowiadają mu "Cześć!", wielu ludzi go podziwia za to co robi, ale jutro gdy ci sami ludzie usłyszą krzyk: "On jest pedałem!!" w najlepszym wypadku "On jest gejem." odwrócą się od niego, życie widziane w kolorowych barwach, choć miewa smutne chwile, straci ten piękny czar i wszystko stanie się, brudne, szare i odstraszające. A on zostanie sam, bo przecież, znajomi, rodzina - LUDZIE go opuszczą... Czyż ten strach przed nietolerancyjnością jest największym czynnikiem wpływającym na to, że się ukrywamy, nosimy maski? 

Wielu wyoutowanych może mi teraz zaprzeczy, i każdy z nich ma do tego prawo. Choć fakt jest jeden, każdy z nas się boi albo bał tego, nie znajdzie akceptacji.

Któregoś razu spotkałem się z chłopakiem, ma 22 lata - fajny człowiek - idzie z nim pogadać, pożartować, spędzić normalnie, jak przeciętna para (KM) czas. W czasie jednej z rozmów, gdy rozmawialiśmy właśnie o "coming out", powiedział: wiele razy podśmiewam się w pracy, wśród znajomych, itd. a co gdybym to ja był gejem? Wówczas jak sam mówi, pada śmiech co? Ty pedałem/(czasem gejem) - eeeh głupi żart. I śmiechem sytuacja zostaje rozładowana. 

Problem nie leży w nas bi-gejach tylko w tych, którzy patrzą przez stereotypy i twierdzą, że gej jest pedałem, że każdy gej to łajdak, jebie się z każdym gejem, to największa zaraza. Każdy gej to nieudacznik itp. Gdyby wszystkim tym ludziom pewnego dnia przyszło stanąć oczy w oczy z prawdą i poznać swoich znajomych, to co sobą w głębi reprezentują, to kim są, i jakie uczucia chcieli by wyrażać, myślę wielu by się zdziwiło. Zapewne w pierwszej fazie było by odrzucenia, znieważenie, ale gdyby coming out nastąpił jednocześnie wśród wielu gejów/lesbijek/trans/bi/i Bóg wie kim tam jeszcze to ogromną szansą byłoby to, że ci wszyscy przeciwnicy, zaczęliby rozumieć swoich znajomych i co najważniejsze ich akceptować. Przecież w innej sytuacji ci ludzie stracili by tak wielką rzeszę swoich dobrych znajomych.

Co homoseksualizm może być tym czynnikiem który będzie decydował o tym czy powinniśmy się dalej trzymać, kumplować itd.? NIE MOŻE!! Ja Ci do łóżka nie zaglądam i ty mi nie zaglądaj. Rób to co chcesz i z kim chcesz. Nie chcę i nikt nie chciałby tracić znajomych za to że jest odmiennej orientacji seksualnej. Homo nie chce stracić znajomych hetero i hetero powinien to akceptować i nie rezygnować ze znajomości z homo.

Przecież hetero-faceci nie rozmawiają za każdym razem z którą kobietą spali, czy uprawiali seks i w jakich pozycjach. Owszem zdarza się, ale nie uważam tego, że wszyscy chwalą się wszem i wobec co z kim robią w łóżku. 

bycie gejem, społeczeństo seksu

 Bycie gejem to nie wstyd, dopóki nie zaczynasz zachowywać się jak pizda.

Takie słowa dziś przeczytałem, na jednym z profilów. I muszę powiedzieć, że w pełni zgadzam się z chłopakiem. Szkoda, że jeszcze nasze polskie społeczeństwo tego nie potrafi dostrzec i zrozumieć. Gej=Człowiek (taki sam jak heteryk (i heteryk popieprzający geja)). 

Gdy swego czasu częściej odwiedzałem czat, zauważyłem, że duże gro osób tam przebywających to "pseudo-heterycy" szukający seksu. We większej mierze aktywi, szukający dyskretów, zadbanych i nie wchodzących sobie na wzajem w życie ludzi.  I powstaje pytanie: Skąd to się bierze, że w społeczeństwie brzydzą się gejami/gejostwem/gejozą i wszystkim co początek ma swój gej-, a po cichu szukają ostrej zabawy z drugim kolesiem.

Innym równie rzucającym się w oczy zjawiskiem jest to, że młodzi ludzie, młodzież, i Ci trochę już starsi ale wciąż młodzi ;) często poruszają temat seksu. Wiele skojarzeń z erotyzmem. Często widać, słychać jak w czasie rozmowy ktoś wspomina o jakiejś rzeczy, przedmiocie, czy nawet patrzy się na jakiś rysunek znak - i myślę, żę 90% jak nie więcej tych ww. ludzi kojarzy w pierwszej kolejności to "coś" z czymś erotycznym. Wydaje mi się, że przelewa się już to, i można stwierdzić, że nie jest to już taki temat tabu, jaki był jeszcze jakiś czas temu. Będąc w pracy, ze znajomymi, na uczelni, w szkole i gdziekolwiek, gdzie spotykam młodych zawsze jest poruszany wątek erotyczny. 

Z drugiej zaś strony może to być wynik pożądania? Ci wszyscy ludzie chcieli by zacząć współżyć? A rozmowa, wylanie słów, łagodzi pożądanie/żądze? 

 

kumpello grupy

Jaki jest gej? jego cechy, na te pytania wielu z nas chciałoby znać odpowiedź, bo przecież jakieś wspólne cechy łączą ludzi w różne grupy, podgrupy itd.

Ostatnio popularny kumpello oferuje swoim użytkownikom możliwość tworzenia i dołączania do różnych grup. Grupy te mają na celu odzwierciedlać nas samych, nasze poglądy, cechy, charakter.

Czwartek pytań bez odpowiedzi

Dzień jak co dzień rozpocząłem późno, ostatnio jakiś zmęczony jestem. Pojechałem na zajęcia, z których zresztą szybko się urwałem. Popołudnie spędzone w książkach, notatkach w przygotowaniu do następnego kolokwium.

Jest wieczór, ja znów zastanawiam się w którą stronę pójść, mam wrażenie, że stoję na rozdrożu, ale brak mi odwagi by gdzieś pójść. Chcę przez to powiedzieć, że mam dwie drogi wyboru. Jedna to ta (raczej od serca) żyć tak jak żyję, nie wprowadzać zmian, żyć ślepym uczuciem do Niego. Druga droga to rozpocząć coś nowego z Koleżanką, która jest fajna, mądra, życzliwa i wiem, że ona by tego chciała. Tylko jak przekonać serce, że rozum ma rację? Jak żyć z kimś, nie będąc w pełni szczerym - przecież mam podwójne oblicze, no nie?

Od kilku dni nurtują mnie te pytania, a granie na zwłokę, nie popłaca, wiem, że rani..