Co Cię nie zabije, to Cię wzmocni

 Co Cię nie zabije, to Cię wzmocni...

Opowiem, mam nadzieję, krótko o moim nowo obranym kursie w życiu. To tak jakbym czytał fragmenty mojej biografii, ni pisanej przeze mnie samego, ni przez kogoś obcego/znajomego.

Źródło własne

Któregoś ranka, jak przeważnie w weekend, zmierzałem szybkim krokiem do pracy. Mijałem ludzi, zwierzęta, drzewa, samochody i wszystko to co na mojej drodze się pojawiało. Nudne to myślałem, myślałem by zmienić swoje życie, by zmienić swój pesymizm, by zmienić ponure chwile na takie czadowe, kolorowe, wprawiające w zachwyt. Minąłem mostek nad rzeką wtedy też postanowiłem za wszelką cenę, że dzień ten będzie przyjemny. Postanowiłem, że nawet, gdy ktoś będzie mi rzucał kłody pod nogi, ja będę uśmiechnięty, nie upadnę i nie będę się podnosił, nie będę znowu ponury. Ten dzień do łatwych nie należał. Sytuacji, przy których los testował moją cierpliwość i postanowienie było kilka. Najpiękniejsze z tego jest to, że zwyciężyłem. Uśmiech pozostał aż po samą noc, kiedy to zasypiałem.

To sprawiło, że poczułem się dumnym z siebie - taka mała rzecz, a tak bardzo cieszyła. Wtedy też

Źródło własne

zrozumiałem jaką silną moc ma nasza silna wola, umiejętność dobrego nastawienia się, pozyytywne myślenie i wiara w cuda.

Kolejne dni znów zaskakiwały, a we mnie rosło i nadal rośnie poczucie, że nowo obrany kurs w życiu, przynosi coś dobrego. Dostrzegam kolory w świecie pozbawionym barw.

Ale czy zawsze tak jest!? Otóż nie. Są chwile gdzie ląduję na dnie, czyli upadam, ale za każdym razem mówię sobie, że wstaję o ten upadek silniejszy. A kiedyś upadki zaczną profitować wiedzą, doświadczeniem i wszystkim tym co zdobędę.

Będąc blisko ziemi staram się dalej pamiętać o sukcesie, który osiągnęłem po postanowieniu na moście. Możesz mi wierzyć, bądź też nie, ale pamięć o tym i pamięć o sukcesie daje mi taką siłę, że nawet gdy wstaję, nie czuję śladu po upadku. Idę dalej, idę ostrożnie, rozglądam się i choć jeszcze za dużo analizuję (nad tym popracuję kiedyś) to wiara pozostaje.

Źródło własne

Jest jeszcze jeden czynnik pozwalający mi dostrzegać wiarę w sytuacjach gorszych i trudniejszych. Tym czynnikiem jest cała rzesza złotych myśli mądrych, bo potrafiących konstruować słowa w takich konstelajach, jake podnoszą Cię samego, po ich przeczytaniu, słusznych, bo prawdziwych i autentycznych, bijących, tak bijących, niektóre wyrażenia uderzają, w taki oto sposób, że nagle budzisz się i sytuacje z pozoru trudne stają się klarowne i przejżyste. Złote myśli często pochodzą z ust ludzi nauki, oczytanych, mądrych, znających się na życiu, doświadczonych losem, niejednokrotnie zaszyfrowanych w wersach poezji. Te myśli budują mnie, budują moją wiarę, nie wiem czy pisząc, że wzmocniają moje ego, nie przesadzę, ale to po części jest prawdą.

Pierwszym krokiem do sukcesu są ambicje. Tych co prawda nie da się od tak wypracować. To wypadkowa wielu przeżyć, doświadczeń, ale chęć zdobycia czegoś to początek dający możliwości rozwinięcia amibcji.

Drugim krokiem do sukcesu jest wiara w sukces. Jeśli zamierzasz osiągnąć swój cel, nie wierząc w jego osiągnięcie, odpuść sobie, wiara w własne siły to podstawa.

Gdybym nie wierzył w siebie, na pewno nie pisałbym teraz tego maila, nie wiem czy posiadałbym w ogóle dostęp do mobilnej rzeczywistości, wielce prawdopodobne, że leżałbym gdzieś przy drodze zalany w trupa.

Kolejnym krokiem jest pozytywne nastawienie, potrzebujesz go by robić coś i czuć się z i w tym dobrze. Jak można przekonać kogoś do tego, że masz rację, kiedy samemu nie jesteś do tego pozytywnie nastawionym. To tak jakby sprzedawać ludziom ciasto, nie wiedząc jak ono smakuje i wygląda. Wiadomo, że wówczas uśmiech na twarzy i nasze zachowanie, choć może wyuczone zdradzi nasze nieszczere intencje, co w konsekwencji odbije się na sprzedaży. Dla nas oznacza to porażkę.

Już nie będę pisał kolejnym krokiem, ale ważną rzeczą obok tych 3 kroków jest rozwój, nauka i dokształcanie się. Nie rozwijając swojej wiedzy w zakresie jakiegoś produktu, nie ucząc się, nie przyswajając to co potrzebne nam do osiągnięcia celów, nie jesteśmy w stanie osiągnąć sukcesu, nawet gdy trzy pierwsze warunki będą spełnione.

Widać tu zależność kroków i samodoskonalenia się to gwarantuje nam sukces.

Źródło własne

Dla podsumowania pozwolę sobię wkleić wam pewien cytat, który wypatrzyłem w sieci i jednocześnie cytat, który na pewno zachowam w swojej kolekcji jako jeden z tych, który jest dla mnie motywatorem. - Jeśli nie masz jeszcze swojego motywatora to zacznij się za nim rozglądać.

"Śmiać się często i mocno kochać; Zdobyć szacunek ludzi inteligentnych i przywiązanie dzieci; Zasłużyć na uznanie uczciwych krytyków i znieść zdradę fałszywych przyjaciół; Cieszyć się pięknem; Znajdować w innych to, co najlepsze; (...) Uczynić świat trochę lepszym, (...) Bawić się oraz śmiać z entuzjazmem i śpiewać z zachwytu przez całe życie; (...) To znaczy odnieść sukces". - Ralph Waldo Emerson

kariera naukowa

Obierając kurs na realizację swoich marzeń, nastąpił w moim życiu nowy etap - kształcenie - na - nauczyciela. 

Z tego powodu wiele wiele różnych akcji-reakcji w głowie się rodzi, a na uni się realizuje, bądź też nie. 

Co by nie było to mam pewne zadanie, nie lada wyzwanie. Jako, że stres przy wystąpieniach mnie hamuje, to jestem w tym a nie innym punkcie. 

Muszę go jakoś przezwyciężyć, może ktoś miałby wskazówki rady??? Tylko takie realne, liczenie od 10 do 0 - albo wdech i wydech to nie wszystko. Szukam sposobu jakby tu opanować stres przed "uczniami". 

Niebawem muszę poprowadzić lekcję pokazową, a to zadanie nie będzie łatwe zwarzając na to, że lekcję będę prowadzić z grupą 4-6 osobową (moi koledzy z przypadku). Temat dowolny, lekcja ma być jak najbardziej realna, fajna, bombowa, etc. Trzeba poruszyć im lepiej przekażę wiedzę tym lepiej dla mnie. 

Akcja wygląda następująco:

Ćwiczenia:

Grupa 25 osób + prowadzący

Lekcja pokazowa:

Czas (mój czas, mój głos): 15 minut

Temat: dowolny

Uczniowie: 4-6 osób (przypadkowe osoby z tej 25).

Miejsce: dowolne

Obserwatorzy: pozostałe osoby z grupy + prowadzący

Pierwsza lekcja pokazowa wypadła o tyle źle, że stres osoby był bardzo widoczny, skopany temat. Po "lekcji" jako jeden z uczniów miałem możliwość się wypowiedzieć, pochwaliłem jeden pomysł, ale skrytykowałem inne postąpienia tj. intonowanie głosem wyższości, przewagi, przerywanie, osoba ta zachowywała się tak jak niektórzy nauczyciele - Ci "WSZECHWIEDZĄCY (albo nic-nie-wiedzący). Gestykulacja, trochę sztuczność i narzucanie swojego zdania. 

Dziwnie to się opisuje, no ale coś takiego miało miejsce. Chciałbym uniknąć takiej porażki, choć już teraz wiem, że niektóre osoby mi pojadą włącznie z prowadzącym, który to ma ciągle jakieś wąty do mojej osoby, do mojego kierunku studiów. 

Zastanawiam się nad tematem co mógłbym zrobić, gdzie powinna się odbyć takowa lekcja, jak to uczynić by było w miarę fajnie.

A tu przydałoby się zdanie starszych Kolegów i Koleżanek. 

Ten mały etap, to początek, który być może zaciągnie mnie wyżej. Bo jakoś coraz bardziej mam taką chętkę na to by sięgać tytułem za tytuł i dalej i dalej. Ten nic nieznaczący licencjat, a nawet chyba dziś i magister to nie szczyt moich marzeń, na liście jest jeszcze coś wyżej. Ale o tym może nie teraz? Choć co by nie było to chciałbym pokazać udowodnić wszystkim niedowiarkom i fałszywym przyjaciołom, że mogę, że potrafię, że dam radę. Wówczas mina takich ludzi jest bezcenna, a moja radość przeogromna. 

Może, kto wie mi się też uda ;-)

A tym czasem wracam do rozmyśleń nad pokazówką, nad tematem dla pracy magisterskiej, nad szukaniem miejsca praktyk translatorycznych jak również nauczycielskich....

Oj czuję, że najbliższe dwa lata to mega okres. Szkoda tylko, że nie czuję rozwoju językowego. Jakoś to jest przytłoczone czymś innym... Może by się znalazł ktoś "po fachu" i chciał wymienić doświadczenia :P Może być też przes skrzynkę elektroniczną. 

Udanego startu za kilka chwil w nowy tydzień!

hasła na ten rok

Rok 2011 przeżyłem w głównej mierze z hasłem:

"Solange du kämpfst, bist du der Sieger" - Augustyn z Hippony 

w tłumaczeniu na język polski:

"Dopóki walczysz jesteś zwycięzcą" 

Rok 2012 chciałbym wzbogacić o nowe hasło, które na pewno widzicie na początku mojej strony:

"Kindermund tut Wahrheit kund" 

"Prawda przemawia ustami dzieci"

Dlaczego akurat to przysłowie? Dlatego, że chciałbym ten rok przeżyć w zgodzie z sobą, żyć prawdą wobec siebie, ale i wobec bliskich mi osób. Jak dzieci mają odwagę mówić prawdę w niemalże każdej sytuacji, tak ja bym chciał nauczyć się głosić prawdę, pozbyć się strachu.