Czas goni nas, a my z nim

Czas to takie pojęcie abstrakcyjne. Dla każdego można znaczyć zarówno to samo jak i coś innego.

Zupełnie nie potrafię się odnaleźć w tym świecie, w którym przyszło mi żyć. Jak popatrzę sobie na styl naszego życia to mi źle się robi. 

Na ulicach ludzie pędzą, w sklepach ludzie pędzą, w przejściu, w metrze, w autobusie, tramwaju, wszędzie, wszędzie gdzie nie spojrzę ludzie pędzą, czym szybciej, czym prędzej.

Do autobusu biegną. Ostatnio idę sobie na autobus wyszedłem sobie tak jakoś 10 minut przed odjazdem autobusu, tak by na spokojnie dojść. Patrzę przede mną idzie dziecko z parasolem, akurat padało, dziewczynka pędziła, w końcu zaczęła biegnąć. Na przystanku czekaliśmy oboje dalej na autobus.

W centrum handlowym ludzie również biegną. Rozmawiasz z kimś przez telefon również słychać jak ludzie się śpieszą. 

Dzwoni przedstawiciel handlowy i w ciągu kliku sekund przekazuje wszystko co miał do powiedzenia. Nim zdążę się zorientować to już praktycznie kończy. 

Dzwonisz z pytaniem na infolinię, a tu ktoś pędzi, bo ma nałożone ograniczenia. Idziesz do sklepu, kasjer/ka nie może na spokojnie cię obsłużyć.

To wszystko jakoś mnie martwi, nie umiem się w tym świecie odnaleźć. Nie wiem jak Wam, ale mi to jakoś wszystko przeszkadza. Nie umiem zrozumieć tego biegu, tego pędu, czemu tak się dzieje. Jakoś się nie potrafię odnaleźć z ludźmi. Wszystko mi to przeszkadza. Ja chciałbym powoli dokładnie, na spokojnie i z głową - a wszystkie normy i obyczaje nakazują wręcz biec w pogoni za czymś, co wcale do szczęścia mi nie jest potrzebne.

Trudny powrót

Wróciłem po wakacjach pełen energii i wiary. Dużo zwiedziłem i dużo doświadczyłem. Jak można się domyśleć towarzyszyło temu poznawanie wielu ludzi, wspaniałych ludzi, innych kultur i narodowości.
Cieszyłem się na powrót, choć wyjeżdżałem trochę smutny, że się rozstaję z nowymi znajomymi. Miało być tak bardzo miło i przyjemnie. Zregenerowany itp., co z tego...

Poznałem pewien czas chłopaka, spotkamy się, rzadko, bo dzieli nas cała Polska, ale... chłopak przyjechał do mnie wyszedłem po niego i tak jakoś się złożyło, że padał deszcz. Idąc na przystanek autobusowy szliśmy razem pod jednym parasolem. Zwyczajnie jak ludzie - wtedy starszy około 50

Źródło: www.kampaniespoleczne.pl

facet zaczął nas zaczepiać:
- "Ej"
- "ej synek"
- "synek"
gdy nie reagowaliśmy poszedł kilka kroków dalej i zaczął krzyczeć:
- "pedofile"
- "pedały"
- "pedzie"
- "będziesz go je*** w du***"
- "jeb***ś?"
- "ej synek, dobrze ci"
- "je*** go"
i masa innych. Zaczepiał ludzi i wołał "pedzie/ pedofile/ zobaczcie" "widzisz pedofile" "nie podchodzicie pedofile".

Wyglądało tak, że grupka dzieciaków szła na przystanek, gdy ten zaczął wołać "nie podchodźcie, pedofile" te dzieciaki w ogóle nie weszły na przystanek, spoglądając na całą sytuację, poszli dalej.
Czułem się jak błoto. Strasznie mnie to zabolało. BO nie zrobiliśmy nic co by wskazywało na to, że jesteśmy gejami. Staliśmy przy przystanku, ponieważ śmierdziało od niego alkoholem.

Ubrani byliśmy chyba normalnie: Ja miałem niebieskie (chabrowe) spodnie, białą koszulkę i buty adidasy. Chłopak miał czarne spodnie i szarą koszulkę.

Ten koszmar trwał dłuższą chwilę. Serce mnie bolało. Już się zbierałem coś powiedzieć, ale hamowałem kilkakrotnie.
W pewnym momencie nie wytrzymałem i powiedziałem "zamknij mordę nie jestem twoim synkiem".

Choć chciałem coś powiedzieć, odciąć się to nie umiałem, byłem zbyt zdenerwowany, a w takich sytuacjach nie umiem powiedzieć nic spontanicznie i z głową.

Okropieństwo - wstyd mi ludzi, którzy byli świadkami tego w sumie to te dzieciaki i jedna kobieta, która przyszła pod koniec na przystanek. Na szczęście autobus przyjechał o czasie i mogliśmy odjechać.

Jeśli ktoś zapyta dlaczego nie wezwałem służb odpowiednich (policji) to już mówię dlaczego: W Replice możecie przeczytać historię chłopaka, którego kobieta wyzywa, dokucza itp. Polska Policja nie zrobi nic, dokopie. Polskie prawo nie chroni ludzi, gdy Ci są wyzywani od pedofilów. Prędzej by mnie wyśmiano i tyle.
Chłopak miał już do czynienia z Policją: potraktowali go jak największych zbirów, przeszukali rzeczy, drwili, obrazili i po rewizji odeszli.
Nie stać mnie by wnieść sprawę do sądu i walczyć o swoją godność:( Przy czym nie chciałem robić z tego jakieś widowiska. Choć to był dobry moment ku temu.

Nie zniósłbym gdyby jeszcze oni mnie poniżyli tak jak ten pijany starzec - no dla mnie to stary, bezmyślny alkoholik.

Polsko ile jeszcze będziesz patrzyć na krzywdę Twoich dzieci?

Kiedy będę mógł czuć się bezpiecznie?

Czy w ogóle będę?

:(

o zaściankowości Polaków

Źródło własne

Będąc sobie w pewnym europejskim mieście, gdzie geje mają się nadzwyczaj dobrze - byłem świadkiem takiej oto sytuacji.

Spacerując sobie za mną szła mama z dzieckiem, mama w wieku ok. 30 lat i synek 5-7 latek, a więc malutki jeszcze :) Synek zadawał masę pytań, a dlaczego tutaj wisi kłódka, a czemu ten rower tak stoi i wile innych :) Przypomniał mi się synek znajomego, też miał taki okres - masa pytań, skąd brać na nie odpowiedzi :D

Szedłem sobie dalej, szum wody, który kocham sprawiał, że było jeszcze przyjemniej. Z oddali nadchodziła para chłopaków, trzymali się za ręce. Mały synek kobiety szybko to zauważył i zapytał mamy czemu oni trzymają się za ręce?
- Niestety odpowiedzi już nie usłyszałem - mama szybko ucichła przystanęła z dzieckiem z boku, a ja dalej sobie spacerkiem poszedłem w swoim kierunku.
Wyglądało to trochę zabawnie, bo gdy ludzie szli przebrani, wymalowani, etc. mama zawsze znajdowała odpowiedź i tłumaczyła dziecku, a tym razem cisza :)

Źródło własne

Sam muszę przyznać, że będąc za granicą gdy spotykam ludzi inaczej niż to u nas ubranych, mających jakieś szczególnie wyróżniające się stroje, lubię na nich zawiesić oko. Zawsze się zastanawiam przy okazji, jak by to zostało odebrane u nas?
Nawet przeszedł mi pomysł by się tak przebrać i wybrać na uczelnię, czy spacer po mieście - w sumie to nie jest chyba ich przebranie, oni tak się ubierają. 

tolerancyjny gej - dlaczego kocham ludzi?

Jest takie określenie na ludzi świata, ludzi którzy nie definiują się, że przynależą do danej populacji, miejsca - coś w tym stylu [tu widać moją niewiedzę, ale przecież jestem tylko człowiekiem, zwykłym prostym, mało znaczącym].

Kocham ludzi, kocham ludzi - to nie znaczy, że kocham tylko tych, którzy są podobni fizycznie, mentalnie, etnicznie, religijnie i tak dalej do mnie. Ludzi kocham za ich byt. Tak, za to, że są. Myślę, że gdyby nie siła płynąca z relacji międzyludzkich to bym umarł - nie z powodu choroby, nie z powodu jakiegoś zaburzenia, lecz z braku ludzi. 

Najpiękniejsze są te momenty gdy idę ulicą i widzę ludzi, widzę jak idą lewą i prawą stroną chodnika czy jezdni. Piękni są ludzie stojący i oczekujący na coś albo kogoś. Cudowni są ludzie, którzy się uśmiechają. Najwspanialsi są ludzie, którzy są mili, a wręcz życzliwi. Ale ponadprzeciętni są ludzie, którzy doceniają całokształt człowieka. Ci którzy dostrzegają inną istotę.

Żyjemy w czasach, gdzie geje, osoby takie jak ja, mają niejednokrotnie pod górkę. Obelgi, wyzwiska, złe spojrzenie. Czym, pytam czym sobie na to zasłużyłem/zasłużyliśmy? Tym, że kochamy? Tym, że dostrzegamy drugiego człowieka, który de facto też może nas kochać? - Co Tobie czy komuś innemu w tym przeszkadza? 

Mi nic, kocham ludzi, nie ich część składową. 

Ten wpis poświęcony jest pewnemu bardzo ważnemu wydarzeniu jakiego doświadczyłem. Wydaje

Źródło: time.com

mi się, że jestem bardzo otwartym człowiekiem i toleruję każdego, na starcie przynajmniej go(człowieka) lubię. Od wielu wielu lat moim marzeniem było poznać osobę czarnoskórą [takie określenie chyba figuruje jako te nie obrażające]. To marzenie spełniło się dzisiaj. Pierwszy raz mogłem podać dłoń człowiekowi czarnoskóremu. To uczucie było niesamowite. Ja, po prostu byłem prze-szczęśliwy. Co czułem? Silną pozytywną i niepowtarzalną energię jaką obdarował mnie owy człowiek. Nie są ważne okoliczności jak do tego doszło. Najpiękniejsze jest to, że czułem życzliwość płynącą z serca w moim kierunku. Czułem, że oboje jesteśmy zadowoleni z tego. Dla mnie było to coś nowego - nie mam na myśli nic złego. Wręcz przeciwnie, bardzo bym chciał by grono moich znajomych powiększyło się o właśnie takich ludzi, którzy swą obecnością w moim życiu, razem moglibyśmy dawać światu przykład, że my ludzie się kochamy, że jesteśmy dla siebie stworzeni, nie ma w nas podziału, nie ma zawiści i walki. 

Niejednokrotnie widząc obcokrajowców chciałbym podejść i zapytać jak się czują, jak im się tu gdzie teraz są podoba? Jak postrzegają ludzi takich jak ja, czy ten przechodzień obok nas. Piękne byłoby móc udać się na spacer i zbierać ludzi przyjaźnie nastawionych do każdego innego człowieka. Zupełnie tak jak naiwnie potrafią pójść dzieci.

Ostatnimi czasy spotkałem wystawę zdjęć przedstawiających piękno nieznanych mi dotychczas obszarów. Zdjęcia ludzi, duże przejrzyste wyraźne - wręcz olśniewające - zachwycam się tym, bo moc obrazu, zdjęcia - szczególnie tego, które przedstawia ludzi jest dla mnie bezcenna.

Spotkanie w ciemno

Dziś udałem się na spotkanie z chłopakiem, z którym pisałem jakieś tam kilka dni ;-) Zaproponował spacer - zgodziłem się. Trochę nie pewnie, ale jednak... 

Nie pewnie, bo nie widziałem go, nie miałem pewności z kim się spotykam.., on mnie widział, bo widzą wszyscy ja go nie. 

Spotkaliśmy się w małej knajpce potem udaliśmy się na spacer. Jakie moje było pierwsze wrażenie? No żałowałem, że nie widziałem go, bo pewnie byśmy się już nie spotkali. Czemu? To typ faceta puszystego - wolę takich chudzielców jak ja... 

Mimo wszystko spacer był całkiem miły. Trochę mnie krępowało to, że nie koniecznie krył się z swoją orientacją - nie afiszował się, lecz czasem jego teksty były mało zabawne. 

Długi spacer przed nami hehe wracając już samodzielnie do domu na ulicy taki oto widok mnie spotkał: 

Źródło

Dwie dziewczyny wyróżniające się mocno wyglądem, długie czarne włosy, czarne glany i rurki albo leginsy (nie znam się). Stanęły na środku chodnika i zwyczajnie się zaczęły całować. Byłem lekko zaskoczony tym co widzę, bo miasto jakoś niezbyt tolerancyjne się wydaje. A nie zauważyłem by ktokolwiek zainterweniował, skwasił się czy coś w tym stylu.

Zwykle gdy spotykam się tak w ciemno z jakimś facetem to jest to niewypał. Albo to wygląd jest do bani, albo rozmowa przebiega zupełnie inaczej niż na czacie, albo jeszcze coś innego po drodze wyskoczy, np. to, że owy koleś nie dotrze w miejsce, w którym się umówiliśmy. Pech? A może wszystko na własne życzenie?

Gdzie błonnik, tam wiewiórka...

Źródło

Idąc sobie na uczelnię na mojej drodze pojawiła się wiewiórka. Biegała od lewej do prawej, od drzewa do chodnika - co by nie było to każdemu się podobała - wszyscy przechodnie się uśmiechali - takie to urocze ;-)

Mam chyba jakąś obsesję na punkcie swojego wyglądu -

Chcę mieć 6ciopak - tak by się to ładnie prezentowało, by wyglądało seksi, uroczo, ładnie, słodko i męsko! 

Nawet czasem tak to wygląda - gdy ćwiczę jest fajnie wygląda jak na chwilę obecną dobrze. 

Problem się pojawia wtedy gdy coś zjem - to z pięknego 6ciopaka robi się bryła - kula i chuk bombki strzelił. Nic nie ma z moich ćwiczeń. Czuję się jak na pompowany i źle mi z tym.

Nie wiem czemu tak to się dzieje, że gdy zjem coś to brzuszek wygląda odstraszająco. 

Może jem za szybko - to mógłby być powód.

Może jem za mało nabiału - to fakt, choć ostatnio jem więcej serków, etc.

Może za mało owoców - to prawda

Może za mało warzyw - też prawda

Hm... sam nie wiem skąd to się bierze. 

Dobra pewnie za mało błonnika - warzyw, kasz, produktów pełnoziarnistych, owoców, etc. No więc muszę się przerzucić na coś "zdrowszego" - bogatszego w błonnik.

Zobaczymy jak to się będzie miało do kasy :-(

sielanka

Wszystko zaczęło się na ulicy domów jednorodzinnych. Spacerowałem z nim, całkiem blisko siebie. Było cudownie, rozmowa przebiegała tak lekko, tak jakby to był ktoś stworzony dla mnie, może moje drugie ja - nie, nie, to raczej byśmy się kłócili. 

On był inny, delikatny, ale zarazem silny. Odważny, ale nie emanujący swą odwagą. O czym rozmawialiśmy nie pamiętam, trochę o tym kogo szukamy, co chcielibyśmy w życiu osiągnąć, jak kierować swoją drogę by było fajnie i przyjemnie. Było też o tym kogo nie szukamy. W tej sielance zapomnieliśmy się z deka, że jest dzień jasny, słoneczny i ciepły jak na tę porę roku. W amoku połączyliśmy ręce, to było zbyt lekkomyślne posunięcie. 

 Ludzie się patrzyli, docierały komentarze, nie koniecznie miłe tj. pedały, co to k***a ma być, ktoś splunął. Ale mimo wszystko dalej szliśmy za rękę. Budował nas wzajemny uśmiech i spojrzenie. Gdy opuściliśmy jedną uliczkę skręcając w drugą po przeciwnej stronie chodnika widać było grupkę dzieciaków, nie pamiętam, chłopców, czy też dziewczynki, to co pamiętam to ich słowa: o patrzcie, to chyba geje. Reakcja krótka i chwilowa. 

My dalej szliśmy, gdy podbiegł chłopak krzycząc i obrażając mnie. Poznałem go, spotkałem się z nim kilka razy, ale sensu nie było, różne światopoglądy, oczekiwania względem drugiego człowieka. Wyzywał, obrażał moje nerwy puściły i takim oto sposobem dorobił się w nos. Upadł na chodnik, a ja z zdenerwowania i amoku??? zostawiłem go idąc dalej z nowym chłopakiem. Obejrzałem się jeszcze, tam już wielu gapiów, ktoś zaczął za nami biec, było ich kilku, nowy choć z pozoru delikatny swoją postawą jakoś łagodził sytuację. 

Co było dalej tego nie wiem, bo się obudziłem. 

Pierwszy raz miałem taki sen. Zdziwiłem się, bo nigdy takie szaleństwa mi się nie śniły.

Idąc pieszo...

Tak się zastanawiam od pewnego czasu czy ja tu mam szansę kogoś poznać?
Może najlepiej byłoby zmienić otoczenie ludzi?
Może inne miasto..., co mi z tego co mam jak nie mam najważniejszego - miłości=ukochanego...

Można mieć wielu przyjaciół, znajomych, dobrą pracę, wgl. pracę, wiele zainteresowań, parę zapychaczy - tak by czas zmarnować, ale bez NIEGO się nie obejdzie. Czemu to takie trudne - wiem, wiem nikt nie zna odpowiedzi, tak sobie głośno myślę.

Idąc sobie chodnikiem myślałem czy to lewą, czy jednak prawą stroną tego chodnika winno się iść?

Poboczem drogi to lewą ale chodnikiem - hm...? Ktoś kiedyś mówił o prawej, ale obserwując ludzi to Oni sami nie wiedzą - ja również.

torebka Folk

geje na ulicach

Niemiecka stolica to miejsce w którym nie sposób uniknąć zderzenia z homoseksualizmem.

Każdy kto słyszał, że geje chcą swoich praw, chcą żyć jak wszyscy inni ludzie, ten ma szansę tu zobaczyć to wszystko na własne oczy.

Moja koleżanka ostatnio była tak zaskoczona, nie wiedziałem czy wgl. mnie słyszała, chyba nie słyszała, było to takie niezwykłe gdy jechaliśmy metrem, a dwóch facetów wtulonych w siebie okazywało sobie uczucia, pomimo, że w okół było "milion" heteryków... Koleżanka gdy ujrzała tę sytuację nie potrafiła się skupić na naszej rozmowie. Ciągle zerkała, widziałem Jej niezadowolenie. Jedyne co mogłem powiedzieć, to "dla mnie to już norma".

Spacerując ulicami widziałem już nie raz pary nie kryjące swojej orientacji, to jest zarówno bardzo fajne, ale i bardzo odmienne od tego co widziałem w Polsce.

Ludzie jakoś spokojniej podchodzą do tego tematu, w niemieckiej telewizji temat homoseksualizmu występuje dosyć często co sprawia, że ludzie czują się bardziej oswojeni. Czasem coś jest kreowane stereotypowo, a czasem pokazuje zmagania się z realnością, ze strachem z ludźmi.

Dotychczas poznanych mi gejów łączy jedna cecha - oni mówią o sowich uczuciach otwarcie, homoseksualizm nie jest im straszny. Coming out nie znaczy, że noszą koszulkę "Vorsicht! Schwul!" (Uwaga! Gej!) Niektórzy to sportowcy, mimo tego są wyoutowani, niektórzy coming out dokonali w kręgu bliskich, rodziny i znajomych. Niektórzy wychodzą z założenia, że jeśli ktoś nie pyta, to nie muszą mu tego oświadczać. Ale ogólna mentalność jest odbiegająca od tego co zwykłem zauważyć w Polsce.

otwieram oczy

Na początku miałem napisać coś od siebie, tradycyjnie jak kiedyś, ale ...

otwieram oczy
powiew świeżego powietrza
wdziera się szczelinami
ożywam
prędko prędko do szkoły uciekam
mijając ulice pełne ludzi
ja jadę oni idą, uśmiecham się
to dzień to mój czas
moi przyjaciele, moi wrogowie
to dla nich mój koniec mój czas.

Teraz zauważam jak bardzo się męczę, jak męczy mnie udawanie chowanie siebie w sobie. Jak trudne jest bycie szczerym i prawdziwym jednocześnie będąc oszustem, aktorem na ziemskiej scenie.

Przyjaciel ostatnio napisał mi coś takiego: "i nie jestes taki latwy do zrozumienia, trzeba nieco nad Tobą popracować" - jak mogę być łatwym do zrozumienia kiedy trzeba dawać i odbierać życie jednocześnie?

Oszukiwanie społeczeństwa, bo to o nich mowa, stoi na pierwszym miejscu, dopiero potem, jestem ja. Pierwsze liczy się to co uważają o tobie inni, potem dopiero ty/ja.

Chciałbym to zmienić. Zmieniając miejsce zamieszkania zmieniły się realia. Poczułem energię w skrzydłach... odnoszę wrażenie, że nadchodzi ten czasu by zaprzestać "aktorszczyźnie" - nie chcę wiecznie grać.

Moje miasto budzi we mnie odruchy, odczucia, które sprawiają, że chcę żyć otwarcie, bez strachu, bez udawania, kłamania itp. Gdy mam ochotę wyjść na ulicę za rękę z moim facetem to idę, gdy chcę go pocałować to całuję.. Przecież wszędzie rozchodzi się o miłość - "MIŁOŚĆ NIE WYKLUCZA"

Muszę przyznać, że dzięki temu, że widzę poznaję ludzi, ich podejście nabieram odwagi do siebie. Czuję się swobodnie.

I bardzo ciśnie mi się na język, w myślach, gdy ktoś rzuci pytaniem, jesteś homo? - odpowiem mu, a to ty nie wiedziałeś??? Tym sposobem zrzucę maskę na ręce pytającego. Wygram.

Każdy upadek to nauczka, każda porażka to nowe doświadczenie. Dopóki walczysz, jesteś zwycięzca. Nie mogę się poddać.

-

Poprzedni swój wpis zablokowałem, bo uważam, że nie każdy musi to czytać ;-) Kto zdążył przeczytać, ten wie, kto nie trudno.

-

Całuski Kochani!

cenzura - milczenie jest złotem ???

Ostatnimi czasy może zauważyliście ale jakoś nie śpieszno mi do tego by dokładniej opisać co tam u mnie w trawie piszczy.

Uświadomiłem sobie, że to może czasem mieć skutki uboczne, które będą rzutowały na moją przyszłość. Nie cierpię cenzury! Bo tak to mogę nazwać :D

Podzieliłbym się z Wami wszystkimi szczegółami ale nie w naszym kraju, no jak słucham co się dziej to mi koooooopara opada.

- Gdynia: pobito Meksykańskich marynarzy;

- Opole: przegoniono grupę młodych Niemców.

Gdzie w szkole uczy się TOLERANCJI!?!?!? no kurcze gdzie? - w Polsce jest tak: tolerancja? - a no to my jesteśmy narodem tolerancyjnym, mili, gościnni i przyjemni, co tu więcej potrzeba? I temat odkłada się do szuflady tej na samym dole. Nie bierze się pod uwagę tego by nauczyć młodych ludzi życia w społeczeństwie, w grupie, pracy z innymi tylko rywalizacji, eliminowania ludzi - co w konsekwencji kształci ______ tu pozwolę sobie nie dawać określenia. Możecie wstawić to co wam się podoba :P

Takie tępe i głupie podejście wielu nauczycieli, sprawia, że kształcimy naród nie przystosowany do realiów XXI wieku. Potem są nieprzyjemne akcje - bo ludzi się nie uświadamia, brak rozmowy, reklamy, tego by to co inne, najpierw poznać a potem oceniać.

To tak jak obcy, oni nas najpierw chcą poznać, potem ocenić....

Czegoś się tu nauczyłem na ob/oj-czyźnie :D sam nie wiem co jest mi bliższe :D :D :D - to jedno to może moje echo z przeszłości haha

Tu o tolerancji się mówi, się pisze, się rysuje, maluje i wszystko to co sprawi, że ludzie będą świadomi. Jak wszędzie są wyjątki, tak wszędzie można próbować, tylko do cholery jasnej, dlaczego nie u nas w POLSCE?

takie tam z ulicy

...takie tam oto foto z pewnej ulicy