na wyspie aburdów

Rok szkolny się rozpoczął - na szczęście nie 1 a 3 września - zawsze to o 2 dni więcej przerwy w spotkaniu się z dziećmi.

Ja na prawdę lubię swoją pracę, lubię to co robię. Wiem, że głupi jestem tam będąc, ale lubię robić to co robię, uczyć. Lubię to sprawia mi jakąś nieopisaną przyjemność, dobrze się w tym czuje i mi się podoba.
Jak co roku na początku i na końcu roku szkolnego pada pytanie, o to czy pan lubi swoją pracę. Zawsze odpowiadam, bardzo ją lubię, dlatego tu jestem. Gdybym jej nie lubił, to by mnie tu nie było.

Nie kłamię, nie zmyślam - po prostu lubię tę pracę.

Niestety wszędzie pojawia się to wszędobylskie "ale".

Zaczynam tracić siłę już na starcie. Jak nie wycie współpracowników na temat niedobrego planu, bo ktoś ma 8 okienek, a ktoś inny 5, to niewyobrażalny hałas na przerwach.

Moja wyspa ma 2 zmiany. Ale są to zmiany nachodzące na siebie. Pracujemy od 7 do 16. W warunkach ekstremalnych, brakuje pomieszczeń, klasy są wypchane po brzegi ławkami, szafkami i innymi sprzętami. Nie ma gdzie tego wszystkiego trzymać. ALE REFORMA ZOSTAŁA DOBRZE PRZYGOTOWANA I WDROŻONA.
- brak sal,
- brak pokoju nauczycielskiego,
- brak hali sportowej,
- brak możliwości skorelowania dojazdów do potrzeb szkolnych,
- brak kadry,
- brak środków na zakup pomocy,
- brak toalety pracowniczej,
- brak świetlicy,
- brak pomieszczeń gospodarczych,
- brak biblioteki.

No i tak można by jeszcze parę rzeczy powymieniać ... To właśnie nazywa się przygotowaniem placówek do nowego roku?

Pewnie ktoś się zdziwi, że można mieć 8 okienek i więcej - ale to nie wina planowania, a tego, że niektóre przedmioty muszą odbywać się rano a inne po południu - jeśli belferka X ma uprawnienia do różnych zajęć i akurat rano prowadzi jedna, a po południu te inne, to siłą rzeczy musi mieć coś rano i coś po południu (na końcu) - wtedy robi się okienko... inaczej się nie da. Narzekać każdy potrafi, ale ułożyć plan by każdemu pasowało się nie da.

W tym roku ruszyłem bardzo intensywnie w pracy i już mi się to odbija.

Papierologii jest co raz to więcej. Teraz doszło jeszcze RODO. Powariowali w tych urzędach.

Dla przykładu jutro pracuję od 7 do 15 a od 16-18 mam zebranie z rodzicami. Zatem będzie to 10 godzin pracy, a włączając w to godzinę między 15 a 16 gdzie i tak będę musiał czekać na zebranie to 11.

Każdego dnia wracam do domu i muszę się przygotować na kolejny dzień - wiem, że ktoś powie, zobaczysz za 5-10 lat będziesz robił to bez przygotowania, ale czy to zwróci mi ten czas? Nie. Papiery jak były tak są i będą. Tego nie ubywa, lecz przybywa. A to oznacza czas - trzeba na to poświęcić więcej czasu.

Kiedyś pisałem o tym, że policzyłem sobie ile pracuję w tygodniu wychodzi to bardzo grubo ponad 40 godzin.

A to wszystko za 2250 zł.

5 lat studiowałem, zrobiłem 3 lata liceum by uzyskać uprawnienia, razem 8 lat - teraz kursy i szkolenia, non stop coś - za tak marne pieniądze.

Znam ludzi co po gimnazjum (bo ja z tych co kończyli gimbazę) i 2 albo 3 latach zawodówki zarabiają znacznie więcej:
- piekarz 3 tyś netto
- pracownik obsługi - 2,5 tyś netto
- mechanik - 5 tyś netto
- cukiernik - 3 tyś netto
- pani/pan sprzątająca/y - 2,5 tyś netto

i tak można by podawać przykłady. Czy moje zarobki są adekwatne? - To raczej pytanie retoryczne.

gorzkie łzy

Od jakichś dwóch tygodni mój świat sukcesywnie walił się, istne gruzowisko nastało - ja czułem i czuję się jakbym siedział gdzieś wśród tych ruin, wszędzie ten pył unoszący się sponad gruzowiska. Wszędzie słychać huk upadającego życia w towarzystwie gorzkich łez płynących po moich policzkach, skapujących na betonowe gruzy i ten charakterystyczny dźwięk upadających kropel jedna za drugą. Dookoła tylko kałuża smutku.

Urlop

Choć mój urlop czy też wakacje rozpoczęły się wcześniej, to prawda jest taka, że dopiero od niedawna czuję, że odpoczywam.

Odpoczywam od trosk związanych z codzienną pracą - i to jest piękne uczucie.

Niestety zwykle już jest tak, że jak jedna strona się polepszy to inna się popieprzy i tak w koło Macieju.

Zdaję sobie sprawę z mojego przywiązania do mojej Familii, która mimo tego, że czasem doprowadza mnie do szewskiej pasji, to jednak jest takim elementem, którego nie umiem pozostawić w tyle.

Zdaję sobie sprawę, doskonale z mojego położenia, życie w mieście praca daleko poza nim. To taka próba ucieczki od prawdy, swego rodzaju parawan - wydaje mi się, że większa anonimowość :) Może to tylko pozory.

Zdaję sobie sprawę, że muszę coś zmienić w moim życiu, jednak trudno mi postawić ten krok naprzód, ku zmianom.
Jakoś boję się tego pierwszego momentu zmiany. Stresu związanego z poszukiwaniem pracy, mieszkania. Dalsza próba zaklimatyzowania się w nowym miejscu, myślę, że byłaby już przyjemnością, ale dalej hamulec naciskany jest w wyniku obaw - niewątpliwie strachu przed nowym (trochę niepewnym).

Eh okropny jestem ;/ xD

Zmiany o 360°

Cześć!

Dawno mnie tu nie było. Odkąd zmieniłem pracę, moje życie zmienia się z minuty na minutę. Poznałem tyle nowych ludzi, którzy mnie wyciągają z domu, którzy wierzą we mnie, ludzi, którzy akceptują w takiej formie jaka jest widoczna na zewnątrz :) Cieszę się z tego :))

Zmiana stancji, mieszkanie na swoim też wpłynęło na to, że mam chwilę dla siebie - a w prawdzie to nie do końca tak jest. 

Mam na myśli tylko to, że poznałem swoją miłość życia. Tak dobrze czytacie zakochałem się od pierwszego wejrzenia. 

Historia jest jak z bajki. Przyszedłem oglądać mieszkanie. Na schodach mijałem dwóch chłopaków jeden większy, z 2 m, drugi tylko trochę niższy, z jakieś 1,85m. I to właśnie ten wydał mi się wyjątkowym. Nie czekałem długo na fellow przeszukałem wszystkie konta i znalazłem ciastko :-) napisałem do niego, a na drugi dzień spotkaliśmy się:) I tak właśnie zaczęła się moja przygoda. Misiu oczarował mnie swoją osobą :) W sumie to chyba z wzajemnością :)) I tak się złożyło, że już teraz jesteśmy razem. Ba! Nawet zamieszkaliśmy razem. Idąc dalej Misiu przedstawił mnie swojej rodzinie, która jest dość wyjątkowa, co najważniejsze to akceptują swojego brata, takim jaki jest, a w efekcie, chyba również mnie zaakceptowali. Cieszę się z tego. Moja "teściowa" chyba też jest oczarowana mną. Na pewno mnie polubiła, bo to podkreślają mój Miś oraz jego starszy brat. Wspaniale jest gotować wspólnie :)

Oczywiście są pewne sprawy, które nas różnią, ale może to jeszcze kiedyś wypracujemy. Dlatego z daleka trzymamy się tematów polityki oraz uchodźców :D Tu mamy zupełnie różne zdanie. No ale mam nadzieję, że to nas nie poróżni, bo było by dość głupie, gdyby jednak. 

Mój Miś poznał również moją Mamę, ojca, brata i siostry :) O ile siostry o nas wiedzą, to reszta jeszcze nie, to zostawiamy sobie na później. Na razie niech się oswoją z moim nowym "kolegą" :)) A potem pomyślimy o rozmowie z nimi :))

Każdy jeden dzień jest wyjątkowy i piękny :) Tak mógłbym teraz żyć, bo jest cudownie :)) Kocham Misia swego :)) 

Po drodze jeszcze wydarzyło się kilka innych spraw takich jak: wypadek samochodem, choroba, kłótnia z siostrą, zablokowanie fellow, szkolenia zawodowe, odstawienie fb, odstawienie bloga/maila - bo brakuje mi dnia na to wszystko :) Teraz troszeczkę postaram się nadrobić :)) Nie gniewajcie się tylko na mnie moi kochani :))

Nie znikam, jestem :))

Buziaczki :))


P.S. Dzięki moim wiernym czytelnikom mogę teraz oficjalnie skorygować błąd: post winien zwać się "Zmiany o 180°", bo po 360° byłbym w punkcie wyjścia :) a nie jestem i to jest właśnie ten 180° :)

Dziękuję za wyjaśnienie :)

... nie wiem. Zrób coś!

Chyba każy słyszał łacińską sentencję, carpe diem. Przeżywając ostatnią porażkę jaką była ulotna i krótka znajomość z Marco pomyślałem, że tak być nie może. To taki deadline, mimo iż nie ustanowiony z założenia, lecz tak wypadło. Skończyło się coś kolejny już raz. Tym samym, czuję się zmęczony. 

Od pewnego czasu nie czuję, że żyję, lecz czuję, że wegetuję - jestem to jestem, nie ma mnie to nie ma. Wszystko mętnieje, staje się nudne jak flaki z olejem i obrzydza mnie. Potęgująca chęć zmian jest tak duża, że już mnie przytłacza, wszystko to przez, to że nie mam planu. 

Dziś studiowanie dobiega końca - za kilka godzin ostatni egzamin. Za moment zamkną się drzwi uczelni, a ja wyjdę z niej z niedosytem i z niesmakiem. - Czuję, że nie wiele wiem, nie wiele potrafię i nie wiele mogę zaoferować przyszł_emu/ej pracodaw_cy/czyni. Doświadczenie po praktykach - żadne. Całe te 160 godzin - niewiele znaczy. Praca? Owszem pracuję - lecz do zawodu obranego - daleko ma się po drodze. 

Czuję ten niedosyt i niesmak, że mogło być lepiej, niż jest. Choć za chwilkę trzeźwieję, przecież nie mogę oczekiwać cudów, gdyż zamiast poświęcać czas na naukę ja ganiałem do pracy, biłem się z trudnościami jakie stawiał mi los na drodze (rodzina, problemy osobiste, zdrowie). W tym wszystkim zawsze ona cierpiała. Zawsze to ona była odstawiona na bok, ona może zaczekać, nie zając nie ucieknie. Dla niej znajdzie się jeszcze czas. Niewątpliwie się myliłem, bo ją zaniedbałem. A mowa tu o nauce - to ona odczuła najbardziej wszystkie przykrości jakie mnie spotkały. Wystawiona na próbę, dziś nie jest w stanie dać z siebie tego co chciałby jej właściciel. Pocieszające jest to, że ona się nie obraża, lecz szepta co jest dobre w moim życiu i daje do zrozumienia, że nie taki diabeł straszny jak go maluje. 

Mam doświadczenie w pracy z ludźmi, umiem poszanować pracę, umiem spojrzeć na człowieka z o jedną więcej perspektywy, potrafię współpracować, wiem co to znaczy obowiązek i jak się z niego wywiązywać - tego nauczyłem się pracując - także nauka całkowicie nie została zaniedbana. 

W mojej głowie słyszę jeden wielki krzyk ... nie wiem. Zrób coś! Słyszę ten głos, lecz nie wiem kim jest, nie potrafię go zdefiniować, lecz czuję, że mówi dobrze, czuję, że muszę coś zrobić, dać krok do przodu, bo na chwilę obecną robię kroczki w tył. 

Myślałem, że może to wszystko przez te niepowodzenie w poznawaniu ludzi. Dlatego, że czuję się sam, a to potęguje negatywne odczucia i złe nastawienie. Chyba coś w tym jest - bo nie umiem skupić się na życiu i czerpaniu z niego dobrych fluidów. Boli to, że nie mogę zaprzyjaźnić się z kimś. W sumie to może nie ból, lecz taka niedogodność.

Z deszczu pod rynnę mogę powiedzieć wpadłem. Fellow odstawiłem, a że ono samo jak pewnie zauważyliście przestało funkcjonować, to przerzuciłem się na inną appkę, która to jak radar wykrywa kto jest gay :) 

I tak wyszło, że jakieś kilka dni pisałem z chłopakiem. Pisaliśmy nie znając siebie - tzn. on mnie widział ja jego nie. Jedyne co to radar mówił nam, że jesteśmy w bardzo bliskim sąsiedztwie to czasem wynosiło 6m :D Był ubaw - nie powiem, że nie. Może minął tydzień może nawet nie, ale wczoraj wyszło dokładnie kto jest kim. A, że mieszkamy obok siebie to z okna widać okno kolegi. On był ze znajomymi przed blokiem ja akurat w domu. Wtedy nasz radar mówił 3m. Śmiech był i wiadome z kim piszę. Nie ukrywam domyślałem się :D 

Dziś lecę sobie od dentysty do domu i nagle wychodzi mi tu ktoś z zakrętu: wysoki szatyn, z brodą, dość wyraźnych rysach twarz, poważna mina. W pierwszej chwili pomyślałem: on? I zwątpiłem patrząc na jego powagę. Lecz nawet nie wiem kiedy sam się uśmiechnąłem do niego. Minęliśmy się bez słowa, bo nie chciałem go zaczepiać na chodniku, a z drugiej strony nie byłem w pełni pewien, czy to ten sam osobnik, z którym piszę. Po chwili przyszła wiadomość: Czy my się nie minęliśmy przed chwila? :P I tu nastąpiła kontynuacja wątku z wcześniejszej rozmowy. Potwierdziłem, że się minęliśmy, lecz nie byłem w 100% pewien, tak jak pewny jestem teraz :D Rozmowa się dalej toczyła. Tak wyszło, że się umówiliśmy na spacer. Rozmowa była na prawdę imponująca. Chłopak widać ma w głowie poukładane. Ambitne cele i marzenia :) To duży plus. Choć jak się okazuje to nadziei na znajomość nie mam co sobie robić. To taka przygoda jak w ostatnio oglądanym filmie "Zupełnie inny weekend". Nik, tak go nazywam, wyjeżdża za granicę do swojego ojca, tam będzie pracował, szkolił język i jeśli mu się nie powiedzie z rekrutacją na studia w PL, to zamierza studiować w A. Nie ukrywam, że zaskoczył mnie jeszcze jedną wiadomością - ma podobną pasję do mojej, interesuje nas coś co można wykorzystać jako punkt do rozmowy, a mianowicie: myślenie, ludzki mózg. Nik chciałby zbadać i ujawnić teorię homoseksualizmu. Skąd się on bierze, co go warunkuje:) Czyli marzenie ma wielkie i odkrywcze :) Przy tym ma realne spojrzenie na świat - tyle mogę powiedzieć po tych kilku rozmowach i tym jednym spacerze. Cóż za kilka dni opuści kraj. Po rozmowie z nim dotarło do mnie jedno. Powinienem chwycić życie w swoje ręce i coś z nim zrobić. To ...nie wiem, zamienić w działanie i czynić coś co ma mi pomóc żyć w pełni usatysfakcjonowanym.

Przedwczoraj dałem się namówić innemu chłopakowi by się poznać. Tu przeżyłem rozczarowanie. Grzeczność nie pozwalała mi uciec jeszcze nim się z nim spotkałem na dobre, lecz dałem sobie drugą szansę, a może przesadzam. Cóż, nie przesadziłem, nie było to nic szczególnego. Zwykłe spotkanie dwóch chłopaków:) Choć to tyle i aż tyle z mojej strony. Więcej się już nie spotkamy. Zupełnie nie pasuje do obranego kanonu przeze mnie. Tym bardziej, że nie mamy wspólnych tematów do rozmowy, a całość się ciągnęła.

Rzucone ostatnio hasło emigracji nabiera coraz to nowego, bardziej realnego znaczenia. Myślę, że chyba czas na zmiany, czas na nowe w moim życiu, bo to obecne, czy to stare przestało być czymś co będzie dawało satysfakcję, przestało dawać szansę na zdrowy kontakt z drugim facetem, jako, że to miasto, to miasto bez perspektyw dla ludzi takich jak ja. Ambicje i chęci to nie wszystko - ograbione i biedne miasto nie zaoferuje nic poza tym co w swojej prostocie posiada. Patrząc na wymagania, czy też mniemanie o sobie ludzi tutaj, nie mam czego w tym środowisku szukać. Szanse są nikłe bym kogoś realnego poznał. A skoro nie trzymają mnie już studia, nie trzyma mnie miłość i nic temu podobne, to pracę zawsze można zmienić. Tak też myślę, że nadszedł ten moment by powiedzieć sobie i otoczeniu "bye". 

Moje miasto budzi się

 Moje miasto budzi się...

Dziś przechadzając się po mieście nocą wpadły mi słowa do głowy, com napisał, tom napisał. Może komuś się spodoba ;-) Ah i mam rytm do tego i sobie tak podśpiewuję - hahaha tyry rym tyry tymtyry rym

Moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym
moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

i gwiazdy i księżyc
budzą się
nocą, nocą, nocą.

Na ulicach ludzi tłok
jego wzrok
jego wzrok
spotkał mój
mój, mój, mój.

Moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

i gwiazdy i księżyć
jak iskierki płoną.

Szedł ulicą
tyry rym tyry tym 

jego wzrok był wielki
szedł pod prąd
tyry rym tyry tym  tyry rym

jego wzrok, wzrok, wzrok.

Nasze oczy się stokały
Nasze myśli się zderzały
Nasze ciała się otarły
A głowa pełna pomysłów
cmyknęła w tył tył tył
tyry rym tyry tym tyry rym.

Na ulicach ludzi tłok
jego wzrok
jego wzrok
spotkał mój
mój, mój, mój.

I tak się zaczęło, 
to nie winne dzieło,
dziś już czas ucieka,
pozostawia tylko 
wspomnienie
tyry rym tyry tym.


 
Moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

moje miasto budzi się
nocą
tyry rym tyry tym 

i gwiazdy i księżyc
budzą się
nocą, nocą, nocą.

Kto zabrał... ?

Dziś przeczytałem książkę, która wpadła mi przypadkowo w ręce. Zejrzałem ją w stosach książek Kasi. Jej tytuł to: Kto zabrał mój ser?

Książka opowiada o czterech typach ludzi. Wiele wniosków można z niej wyciągnąć i wiele można się nauczyć. Co by nie było, to wydaje mi się, że wiele rzeczy się u mnie już zmieniło z momentem przeprowadzki/wyprowadzki od rodziców. To mój początek Nowego! Opuściłem stare, nie chcę do tego często wracać by nie zagłębiać się w bezsensowne rozmyślanie, i smutki.

Polecam ją każdemu, bo dzięki niej można dostrzec wiele przeróżnych aspektów jakich nie dostrzegamy, a jakie możemy zauważyć jeśli troszku się rozejrzymy wokół siebie.

Każdą sprawę, każdą decyzję mógłbym rozpatrywać pod względem Starego/Nowego/czy tak/ czy inaczej. Świetna książka.

Czego we mnie więcej, chciałoby się rzec wszystkich czterech: Nosa, Pędziwiatra, Bojka, i troszku Zastałka. Dopóki mieszkałem z rodzicami - typ Zastałka, gdy się wyprowadziłem Bojka ale i Pędziwiatra, choć o Nosie też można by coś wspomnieć. Teraz Nosa może nie czuć, Pędziwiatra mniej, Bojka za to dobrze! Widzę, że zmiany w moim, życiu wyszły mi na dobre, cieszę się z nich, cieszę się z odwagi, dziękuję ludziom którzy się do tego przyczynili! Którąkolwiek postacią jestem ja, jesteś ty, to zawsze każdy z nas będzie poszukiwał własnej drogi.

Jeśli masz jakieś wątpliwości to zapytaj się siebie: Co Cię ogranicza, strach? A co byłoby gdybyś pokonał strach? Na pewno była by większa szansa na POWODZENIE, które niewątpliwie jest SUKCESEM ŻYCIOWYM.

A oto kilka fraz z książki trochę przeobrażone:

Zmiany na pewno nadejdą, wraz z nimi zniknie Stare (Starym jest to, do czego przywykliśmy)

Bądź przygotowany do zmian, pamiętaj, że Stare kiedyś zniknie.

Obserwuj zmiany, dokładnie przyglądaj się Staremu, by nie przegapić kiedy zacznie się psuć.

Przystosuj się szybko do zmiany, im szybciej wyrzekniesz się Starego, tym wcześniej odnajdziesz Nowe, które da Ci dużo radości.

Zmień się, rusz wraz ze Starym, które zniknęło.

Zmiana jest radosna, ciesz się przygodą i smakiem Nowego.

Wypatruj zmiany i już ciesz się następną. Podążaj za nimi.

Ile słów potrzeba, by zrozumieć, swoje błędy, ile czasu. Na te pytania nie potrafi odpowiedzieć nikt, dlatego nikgo nie pytaj, wiesz jakie jest wyjście z tego zakłopotania??? Zmień się :) daj odpowiedź, daj czas SOBIE!

Nowa Era w moim życiu

Taaaa... z początkiem nowego roku akademickiego - trochę zmian.

Mam swoje mieszkanie, które w końcu nazywam DOMEM!! To takie fajne i przyjemne mieć miejsce do którego wraca się bez żadnych nieprzyjaznych myśli i wgl. Mieszkanie co prawda nie za duże, ale "moje". Mieszkałem we wrześniu tu sam, teraz od października jest też moja siostra, która tu studiuje również. 

Wyniku różnych sytuacji losowych moja najlepsza koleżanka Kasią O., z którą od jakiegoś czasu mam idealny kontakt, dogadujemy się świetnie, nawet chodzą słowa, że tworzymy po cichu związek, zamieszkała ze mną i moją siostrą. Została wręcz wyproszona ze stancji od swoich znajomych, trochę nie ładnie postąpili, ale co tam. Nasz wcześniejszy zamiar zamieszkania razem teraz się spełnił. Mieszkamy we trójkę.

----Dziś pierwszy dzień----

Kasia O.się wprowadziła, w sumie trochę Jej pomogłem przy przeprowadzce :D potem zostawiłem samą i poleciałem do pracy. Teraz dziewczyny śpią smacznie :D Jutro pogadam o wrażeniach itp. Mam nadzieję, że jakoś się doszprechamy :) w końcu coś nas łączy bardziej, niż dzieli.

Drugą stroną medalu jest to, że chodzą mi myśli czy to nie jest początek budowania jakiejś silniejszej więzi. Czasem mam wrażenie, że coś do Niej czuję, a Ona do mnie. Gdy była na wyjeździe całe wakacje poza sierpniem bez bezpośredniego kontaktu były dla nas trochę takim utrapieniem. Tęsknota za sobą za rozmowami... Myślę nad tym co może się zdarzyć. A w konsekwencji o mojej homoseksualności.. a może biseksualności czego wolałbym uniknąc ze względu na grę - nie
fair... 

Być może za jakiś czas napiszę tu, że rozumiem tych wszystkich bi - bo sam kręcę na dwa fronty, ale póki co chciałbym tego uniknąć. Jak dla mnie to jest nie dopuszczalne i złe. Co będzie wyjdzie w praniu...

ostatnie zmiany w moim życiu

Ostatnio nie pisałem wiele o tym co się u mnie dzieje, no może po za tym, że poznałem kogoś, zapewne widać to z wcześniejszych prób pisania wiersza.

Tak poznałem Krzyśka;-) fajny chłopak, nic więcej nie będę pisał, bo bym się powtarzał (...)

Zmieniło się też coś innego, a mianowicie wyprowadziłem się z domu, mieszkam na stancji, a w dodatku pracuję. I to wszystko w przeciągu jakichś dwóch tygodni max.

Stancja nie jest świetna pod względem współlokatorów, no ale cóż, ciężko znaleźć dobrych. Choć niektóre sytuacje są chyba niedopuszczalne dla każdego - tak myślałem, jednak się grubo pomyliłem.

Praca jest fajna, podoba mi się to co robię, mimo iż pochłania multum energii, wysiłek ogromny, to nie narzekam póki co. I oby było tak dalej.

Mój przyjaciel Szymek, też się zmienił, może to przeze mnie. Był okres przed sesją, że udając, że się uczę nie spotykałem się z nim. Gdy była już okazja do tego by się spotkać, odmówiłem, wówczas gdy on chciał się spotkać ja wcześniej się umówiłem już z innymi znajomymi, których właściwie też poznałem całkiem niedawno. Dziś odwiedził mnie Szymek, za n-tym razem jak się umawialiśmy, wizyta była dość sztywna, jakoś nie poznawałem Go..., to nie ten sam człowiek, którego znałem dotychczas, mimo iż próbował być taki jak zawsze to nie szło.
Poniekąd ja też nie zachowywałem się tak jak dotychczas, nie było tyle energii, jakiegoś entuzjazmu, czy TYCH rozmów, o wszystkim i o niczym, co zawsze sprawiało frajdę (...)

Odniosłem wrażenie, że się ostatnio zmieniliśmy i odwróciliśmy od siebie (...)

Trudno mi to mówić, ale to już chyba fakt. Co będzie dalej się okaże, nie ma co snuć planów na przyszłość, skoro ona taka krucha...

Kobieta - strach. Serce, a rozum.

Tak mnie stworzono, że do obu płci jest mi równie blisko. Ale czy to od razu źle? coś złego? Od dawien dawna biję się z myślami, ej czy to aby na pewno nie jest złe, przecież większość tego nie akceptuje. I po tym przychodzi zwątpienie - cholera może faktycznie nie jestem homo tylko tak mi się wydaje, zauroczyłem się tym jednym, przecież nie próbowałem z żadną dziewczyną stworzyć czegoś co można było by nazwać związkiem, a może i czymś więcej. eh.. stop! myślę sobie pozwolę na to by życie samo się "prowadziło" gdzieś w końcu dojdę - ale to nie dla mnie, na dłuższą metę tak nie potrafię.. Czuję jak gdybym stał nad przepaścią - wrócę nic się nie zmieni, skoczę nastąpi drastyczna zmiana.

Potrzebuję celu, zadania które będę mógł realizować by osiągnąć zamierzony cel.

To wszystko tak ładnie brzmi - rzeczywistość jest inna.. odwaga, cele i chęć tego realizacji gdzieś znów została stłamszona. Dlaczego serce często ma większą władzę niżeli rozum?