Strach przed sobą, strachem przed życiem

Ostatni weekend to czas samych trudności. Zwaliło mi się na głowę życie swoje i innych. Najsmutniejsze jest to, że w takich momentach jestem sam. Są wszyscy, lecz dalej sam. Na własne życzenie. I tak dobrze.

Gdy poziom stresu i niemocy wzrasta chcę ucieknąć od życia. Włączam jakiś film, a że oglądam tylko te o tematyce LGBT, to właśnie taki i staram odpłynąć, by zapomnieć o trudnościach z pójściem do przodu.

Wczoraj gdy zasnąłem jak stałem po wyzywającym, by nie powiedzieć katastrofalnym weekendzie zasnąłem i tak spałem do nocy, obudziłem się i jedyne co zrobiłem to włączyłem film. Skąd go wziąłem? 

To zadziwiające, bo podsuną mi go fb! Czuję się okropnie, brak mi sił i energii do życia. Jedynym przyjemnym momentem ostatnich dni, był właśnie wczoraj ten film. A mówię tu o filmie "Zupełnie inny weekend" z 2011 roku. W sieci dostępny, także nie było problemów bym go sobie obejrzał (link w mojej filmotece).

Ciekawa historia - wiecie dlaczego uważam, że ciekawa, bo tak cholernie rzeczywista, tak brutalna w swojej nagości, że aż smutna i przerażająca. 

Jednak ta zgroza, którą odczuwałem, nawet w tych ubogich momentach, dała mi coś innego. Świadomość i tak jakby rozmowę - tym razem nie ktoś, lecz odgrywane role według scenariusza, według zamysłu człowieka, mówił mi o błędach i o życiu, które się toczy, bo tak nakazuje mu społeczeństwo i jego ogólnie przyjęta normatywność. Nie wybiegaj, bo oberwiesz - myśli każdy z nas. To błąd. Wybiegaj i żyj - nie bój się żyć. Nie ma sensu się toczyć.

Geje to tchórze, a jednym z nich jestem ja. To już fakt. Choć myślę, że czas to zmienić. Wiarą w siebie. 

Film ten tak cholernie zapadł mi w pamięci, że nie umiem oderwać myśli od tego co mówili aktorzy. Było tam sporo słów, które dziś mogłby stać się moim mottem, moim mottem na życie, moją dewizą i moim celem, za którym powinienem podążać. 

Gdybyśmy tak wszyscy potrafili mówić o sobie, swoich uczuciach, nikogo by to nie dziwiło, nikogo nie raniło. Byłoby tak autentycznie, może ciut bardziejsz szczerze.

I tak teraz rozmyślam o tym jak pokierować sowim losem. Jak wybrać życie, nie wegetację i dostosowywanie się do wizji innych. Pomysły są tyle Wam zdradzę na ten moment :)

W jej objęciach

Największą trudnością jaką można napotkać w swoim życiu jest ... - tu pewnie każdy mógłby powiedzieć, co jest dla niego najtrudniejsze. 

I słusznie, bo nie można powiedzieć, że dla każdego istnieje jedna i ta sama trudność. 

Rzeczy tak banalnie proste okazują się najtrudniejsze. I takich rzeczy właśnie nie umiem przezywyciężyć :( 

Ostatnimi czasy wiele się zmienia, wiele się dzieje. W moim życiu pojawiają się różne osoby, każda z nich ma jakiś wpływ na to jak postępuje i co robię.

Najsmutniejsze jest to - za co zostanę skrytykowany, że nie mówię jasno, że jestem gejem. To jest o tyle trudne, że musiałbym wykładać to co dla mnie oczywiste przed innymi, przed ludźmi, których nie pytam o to co i z kim robię. 

Ostatnimi czasy byłem sobie ze znajomymi trochę wypiliśmy. A wiadomo, że jeśli człowiekowi zimno to próbuje się ogrzać. Nawet nie wiem kiedy koleżanka złapała mnie za rękę. Szliśmy tak przez moment. Po czym jak już się zorientowałem niejako się wyrwałem. 

O tyle trudne to, że mam wrażenie, że ona się domyśla, a może nawet wie o mnie. Sprawa się komplikuje o tyle, że ja o to samo ją podejrzewam. Nie chcę wchodzić w jej życie prywatne, dlatego też nie próbuję się dowiedzieć, a przecież mógłbym. Tylko po co to było? Po co łapała mnie za rękę i dlaczego momentami próbuje mnie wprowadzić w niezręczną sytuację? 

To zajście wcale nie było takie straszne. Niestety trafiłem gorzej. Innym razem z zupełnie inną koleżanką wypiliśmy ze znajomymi "dużo" - ja wystarczy, że wypije piwo i jestem już pijany jak niektórzy po 5... - Było późno koncert trwał, a zimno się robiło z minuty na minuty coraz bardziej dające się we znaki. To nie wróżyło dobrze, bo koleżanka już wcześniej coś wypiła, dołączyłem do znajomych trochę później, po pracy. Od początku przytulała się, bo było jej zimno. Nie mówiłem nic, bo przecież nie powiem wieź się odsuń bo ja jestem gejem i to nie wypada. Tak czy siak bym ją przytulił by nie marzła. Nawet ogrzałem jej ręce swoimi. Nie pałamy do siebie sympatią od jakiegoś czasu, lecz to złożona sprawa. A koncert był "nasz" więc byliśmy tam całą paczką, którą później zgubiliśmy. Bawiliśmy się na imprezie, tańcząc i śpiewając znane nutki. Jednak to co było złe, to to, że chyba za dużo w tym wszystkim czułości. Na sam koniec dostałem buziaka - to już było przesadą, która mnie zasmuciła. Obawiam się i mam "moralniaka", że źle postąpiłem. Lecz co miałem powiedzieć? Odsuń się ode mnie. Nie dotykaj mnie? Głupie, co nie? 

Wiem, wiem: mogłem dać do zrozumienia, by nie robiła sobie nadziei :( 

Teraz trzeba się będzie zmierzyć z prawdą, tak oko w oko. A to mnie przeraża :( Chyba muszę odizolować się od koleżanek, tak by nikt przeze mnie czasem nie cierpiał.

wyborczy kit

Często się mówi o tym, że nie powinno się pytać ludzi na kogo oddają głosy w wyborach. 

Mój wybór - moja sprawa -> ale co jest w tym złego by pytać? Myślę, że nie ma nic w tym złego, o ile potrafimy przyjąć na klatę to co nasz rozmówca może powiedzieć. 

Źródło: opracowanie własne

Dziś wszystkie media piszą jakoby geje głosowali na Dudę. Czy to coś złego? Przecież to ich wybór. Wybierają taki kraj jaki przedstawia pan Duda. Jeśli im odpowiada taki stan rzeczy, to dlaczego obrzucać ich błotem!?

Ja nie byłem i nie zostanę zwolennikiem, żadnego prezydenta popieranego/wystawianego przez partię prezesa Kaczyńskiego. 

Nie wyobrażam sobie dominacji partii politycznej, która od stóp do głów przesiąknięta jest ideologią Kościoła. 

O ile jestem wierzącą osobą, to nie uważam, by moja wiara musiała być pokazywana wszem i wobec. Wiara to prywatna sprawa - a instytucje państwowe powinne być wolne od symboli religijnych! Świeckie Państwo jakie proponował Janusz Palikot w swoich wyborczych agitacjach, jest tym czego życzybym sobie i Polsce. 

Czytałem, że ludzie piszą: Komorowski miał 5 lat na to by coś zrobić z tym fantem - LGBT chcą praw dla siebie. Owszem miał czas 5 lat, ale spójrzmy prawdzie w oczy, czy sam prezydent bez poparcia braci politycznej może wprowadzić w Polsce prawo do związków partnerskich osób jednej płci? O ile mi wiadomo, to nie może. Może jedynie popierać je i zachęcać do dyskusji nad tym tematem. Do tego by rząd zrobił coś z tym by ułatwić życie swoim obywatelom. 

To mniejsze zło - o jakim się mówi często w sieci - moim zdaniem jest lepsze - przynajmniej wiem, że sytuacja moja się nie pogorszy, bo raptem ktoś będzie chciał mnie palić, leczyć, czy nawet karać za to, że urodziłem się homoseksualny. 

Tak jak w pierwszej turze stałem po stronie Janusza Palikota. Tak w drugiej turze stanę po stronie Bronisława Komorowskiego. 

Doskonale sobię zdaję sprawę, że nie jest idealnym kandydatem na ten urząd. Ja to wiem. Ślepy nie jestem i klapek na oczach nie mam. Za to poparcie otrzymałem już kilka wiadomości od znajomych z pouczeniem jaki to zły pan Komorowski. 

- Każdy jest człowiekiem, każdy robi błędy. Jeśli ktoś jest bez winy niech rzuci pierwszy kamieniem.

A na koniec nutka, która kiedyś wpadła mi w ucho, a yt. dziś sam mi podrzucił ją w propozycjach :)

A na koniec zupełnie inna nutka ;-)

facebookowy coming out

Nie radzę sobie.

Wszystko się chrzani, kontakty z ludźmi się gmatwają. Chyba ludzie uciekają ode mnie. Mam tyle na głowie, że czuję się jakbym był na jakichś psychotropach, które powodują, że udaję przytomnego. 

Odbija mi czasem, wygłupiam się jak nigdy, próbuję czegoś co raczej w moich ramach się nie mieści. Gdzieś szukam odskoczni od problemów i życia. Ta chwila trwa krótko, zaraz trzeba wrócić na ziemię. Fuck!

W ostatnim czasie ludzie dają mi do zrozumienia, że domyślają się mojej orientacji seksualnej. I właściwie to mnie to mało obchodzi. Lecz teksty czasem mnie rozwalają. Nawet nie mam ochoty komentować tego, zwykle to się tylko śmieję z tego i to tyle na co mnie stać. 

A wszystko to przez moje działania na facebooku. Lajkując cokolwiek - daję znać - że nie jest mi to obojętne. A, że czytam i staram się w miarę możliwości być na bierząco z tym co się dzieje w świecie LGBTQ to lajkuję, niekiedy coś skomentuję i tak się to rozpszestrzenia, że dociera do innych. 

Jak zapytają w prost to odpowiem, jak nie to ich "strata".

Od początku do końca

Źródło: "Od początku do końca"

To miał być dobry czas - dużo lepszy od ostatnio spotkanych. Eh... oszczędzę tego sobie i wam.

Chyba to już tak jest, że gdy dopada mnie smutek i ból zaglądam do kartoteki, włączam jakiś film i

odpływam.

Tym razem odpłynąłem razem z filmem "Od początku do końca" - oryginalny tytuł "Do Começo ao Fim."

American Oxygen jak moje miasto nocą

Tak dawno tu nie pisałem o chłopakach, że aż nie wiem czy wypada ;-) 

Fot. P. Trojanowicz

Jak zwykle, gdy mam chwilę wolnego, wieczorem odpalam felka. Przecież wiem, że nic tam nowego się nie wydarzyło, przecież to nie fejs, a jednak odwiedzam. Chwila cennego czasu musi też być stracona.

Nuda powiewa przechodzę z zakładki do zakładki i szukam swego szczęścia. Cisza - pusto.

Mija dzień i kolejny, potem tydzień i tygodnie, mijają też miesiące - a z poznawania dosłownie nici. Ktoś czasem napisze. Czasem to tylko jedno słowo tj. "sex" innym razem emotka ":)", czasem samo "hej" a jeszcze innym razem niecne propozycje. 

Burn-out

I tak właśnie się stało, że zaczynam coraz bardziej cierpieć na Burn-out. Obecna praca przestaje przynosić radość z życia, wspaniałe chwile - gdzie uśmiech, radość i "zabawa" towarzyszą na każdym kroku. Po 4 latach - tak, tak - po tak krókim czasie odczuwam już przesycenie, a wręcz znużenie pracą z ludźmi.

Źródło własne