czekać, czy zapomnieć

Życie gejów, póki nie znajdą sobie kogoś usłane jest przygodami. 

Co chwilę gdy poznajesz kogoś to kolejna przygoda. Takie odnoszę wrażenie ostatnio. Poznać kogoś nie jest trudno, trudno jest tą znajomość utrzymać.

Kiedyś napomknąłem, że poznałem kogoś, jasne poznałem chłopaka jeszcze w starym roku. Pierwsze wrażenie, pozytywne, już nie mówię o wyglądzie, tylko o rozmowie, czasie razem spędzonym na ławce w parku, o tych uśmiechach. Jednak kontakt zamilkł... Jeszcze co prawda na fellow pisaliśmy kilkakrotnie, w pewnym momencie nawet nie dostrzegłem, że owy chłopak już znikł. Pewnego dnia dostałem sms, potem kolejny, kolejny i tak wyszło, że się spotkaliśmy ponownie, spędziłem z Nim Sylwestra, potem się szybko potoczyło, spotykaliśmy się kilka razy pod rząd. Miło się rozmawiało, ten czas był przyjemny. Lecz nastąpił ten moment ciszy. Napisałem raz - brak odpowiedzi, dopiero po kilku dniach coś. Odpisałem, zaproponował spotkanie - i cisza. Tak kilkakrotnie. Odpuściłem. Ale tydzień minął i się poddałem, napisałem. Po jakimś czasie odpisał - dziwnie, ale jednak. Spotkaliśmy się, rozmawiało się miło - ale, czy na tyle miło by coś jeszcze z tego wynikło? Minęły 4 dni i nadal się nie odezwał - czy warto próbować? 

Może mój błąd, że zależy mi na tym facecie. Wydaje się być takim, który wie kogo szuka, wydaje się być dojrzały, wydawało mi się, że wiem kogo nie szuka, wydawało mi się, że wiem czego nie chce znaleźć - i co? Guzik z tego...

Jedni mówią, że milczenie też jest odpowiedzią - ale jaka to odpowiedź?

Chwytam za telefon i pytam siebie pisać, czy nie pisać? Głupio mi pisać bo to wygląda jakbym się narzucał, ale dlaczego nie napisze zwykłego sms - nie ma sensu, no sam już nie wiem co, czemu nie da znaku, nie. Z drugiej strony może powinienem próbować, bo warto? 

Lepiej spróbować i być pewnym, czy żałować, że się nie spróbowało? 

art 51. § 1. KW - cisza nocna

Dziś toczyć się będzie sprawa przeciwko mnie :( 

Albo uwierzę na nowo w ten kraj, albo przestanę wierzyć i zrobię coś głupiego... No jak można być skazanym, za normalne życie, funkcjonowanie jak 90% społeczeństwa?

Zarzucają mi zagłuszanie ciszy nocnej (głośne krzyki, piski, szuranie taboretami) - no komuś się w głowie poprzewracało!!! Mówię cicho, co ciągle mi mówią znajomi, profesorzy na uczelni, w pracy... a tu głośne piski i krzyki - porażka. 

Co do szurania to łóżko jak się rozsuwa to faktycznie jeździ po panelach, tak jakby krzesłem przemieszczał się po panelach - chyba to normalne??? No chyba, że jestem zfiksowany...

Zobaczymy co z tego wyjdzie... 

Teraz swoje 5 minut ma "Wymiar Sprawiedliwości Kraju Polskiego".

Idąc pieszo...

Tak się zastanawiam od pewnego czasu czy ja tu mam szansę kogoś poznać?
Może najlepiej byłoby zmienić otoczenie ludzi?
Może inne miasto..., co mi z tego co mam jak nie mam najważniejszego - miłości=ukochanego...

Można mieć wielu przyjaciół, znajomych, dobrą pracę, wgl. pracę, wiele zainteresowań, parę zapychaczy - tak by czas zmarnować, ale bez NIEGO się nie obejdzie. Czemu to takie trudne - wiem, wiem nikt nie zna odpowiedzi, tak sobie głośno myślę.

Idąc sobie chodnikiem myślałem czy to lewą, czy jednak prawą stroną tego chodnika winno się iść?

Poboczem drogi to lewą ale chodnikiem - hm...? Ktoś kiedyś mówił o prawej, ale obserwując ludzi to Oni sami nie wiedzą - ja również.

torebka Folk

"Nie jestem złodziej..."

Taka oto sytuacja w sklepie mnie spotkała.

Zrobiłem sobie zakupy, jak zwykle ze swoim plecakiem, nigdy się nie rozstajemy;-) Przemaszerowałem między regałami, ladą z wędlinką, pieczywem, aż dotarłem do kasy. Wyłożyłem towary z koszyka (o dziwo dziś go miałem - zwykle kupuję kilka rzeczy co mi się w dłoni mieszczą) i czekam na obsługę, w tym samym czasie moją muzykę zagłusza męski głos, a wzrok nie myli, ochroniarz zapytuje staruszkę, skąd ma tą kawę w torbie?

Bo my mamy taką samą... Skąd Pani ją ma...? Kobieta, wiekiem jakieś 70 latek, stwierdza, że kupiła ją wcześniej, lecz się wróciła po coś jeszcze. Wspomina do kasjerki, że ta ją obsługiwała.

W pierwszym momencie ta przytakuje staruszce, po czym gdy ochroniarz uniesionym tonem zapytał sprzedawczynię, ta się wycofała i powiedziała, że nie pamięta. - To akurat rozumiem można nie pamiętać ludzi, skoro przewija się ich setki tysięcy w ciągu dnia...

Gdy kobieta zdenerwowana szuka w między czasie rachunku, ten bacznie zerka w torę z wysokości. Skasowana za towar gdzieś pośród rachunków odnalazła ten jeden mały z kawą.

O już widzę - bezczelnym głosem stwierdził Pan - gdy ta wyciągała rachunek najmniejszy z możliwych. Ja złodziejką? Uraził mnie pan. Złodziejką nie jestem. Kobieta zdenerwowana, urażona ze smutkiem w oczach odeszła od kasy.

Żal mi się jej zrobiło. Wychodząc ze sklepu spotkałem ją w pobliżu, no i nie mogłem tak przejść, więc powiedziałem, żeby się tym nie przejmowała.

To chyba taki nasz zwyczaj, że często gęsto nieświadomi tego co może za chwilę się wydarzyć nie bierzemy rachunków, bo po co!?

Jestem inny, bo każdy nawet ten najmniejszy biorę, to taka moja mania. Czuję się bezpieczniej. Mam dowód, że to co mam to jest moje prywatne. A dzisiejsza sytuacja ze sklepu utwierdza mnie w przekonaniu, że rachunek trzeba brać!

--- Swoją drogą to mam pytanie ---

Zrobiłem ankietę by było statystycznie :D

Handmade upominek

Ja osobiście uważam, że gdy nie odszedłem od kasy nie powinno rozpocząć się przyjmowanie kolejnego klienta. Przecież to niedorzeczne, że swoje zakupy muszę w pośpiechu zabierać, by ktoś przypadkiem nie zwinął czegoś mojego, albo moje nie zlądowało na ziemi. Nie lubię tego pośpiechu i czasem mam chęć zwrócić tym jakże przemiłym panią, albo panom za ladą.

Dzisiaj zupełnie inaczej...

Po co pisać o życiu, które nic nie wniosło do tego dnia, poza tym, że się uczyłem, co teoretycznie powinno wpłynąć na moją sytuację życiową, ale nawiązując do wpisu o możliwościach pracy, szczerze w to wątpię. 

Chyba czas najwyższy przeprosić się z randkowymi i poszukać, może tym razem kogoś wyrwę :D

No i tak by poprawić sobie i wam humorek to zdjęcie, trochę sentymentalne - bo przypomina mi On kogoś... ;-) ale co tam(...).

Źródło: glennor

Walka, walka, to jest walka

Dziś trochę inaczej, politycznie:

Na początek komentarz pewnego czytelnika artykułu w www.polska.newsweek.pl/

Nie jestem już młody, mam 65 lat i 42 lata stażu pracy ze składkami przez cały okres. Tak, ja miałem szczęście rozpocząć dorosłe życie w 1975 roku w środkowym Gierku. Dzisiaj jestem ojcem dwóch dorosłych córek - jedna 36 a druga 22 i wiem o czym młodzi mówią. Powtarzam mojej młodszej BY NIE PATRZYŁA NA SENTYMENTY ALE ZWIJAŁA SIĘ Z TEGO KRAJU TAK JAK ZWINĘŁA SIĘ - JEST ZAMĘŻNA ZA AMERYKANINA I MIESZKA W USA, STARSZA CÓRKA. ZROBIĘ WSZYSTKO BY - KOŃCZY STUDIA W BR, WYJECHAŁA Z TEGO POLSKIEGO BAGNA. PRZEZ WIELE LAT SĄDZIŁEM, ŻE JESTEM PATRIOTĄ I DOBRO MOJEGO KRAJU LEŻAŁO MI NA SERCU. DZISIAJ ZROZUMIAŁEM, ZE NIE MAM WIĘKSZEGO WROGA NIŻ TEN KRAJ. PISZĘ TEN, A NIE MÓJ, GDYŻ JUŻ OD DAWNA SIĘ Z NIM NIE UTOŻSAMIAM! DZIWIĘ SIĘ MŁODYM , ŻE DAJĄ TAK SOBĄ POMIATAĆ ALE WIEM TEŻ, ŻE W DUŻEJ MIERZE SĄ SOBIE WINNI ! GDY POSZŁO O PIERDOŁY Z REGULACJAMI INTERNETU TO POTRAFILI SIĘ ZJEDNOCZYĆ, WYJŚĆ NA ULICĘ I... WYGRAĆ SPRAWĘ. GDY RZĄD PODNOSIŁ WIEK TO NIKT Z NICH NAWET NIE PISNĄŁ!! ZGODZILI SIĘ BY RODZICE PRACOWALI - SZCZEGÓLNIE MATKI, WIELE LAT DŁUŻEJ NIE MYŚLĄC, ŻE BĘDZIE TO KOSZTEM ICH MIEJSC PRACY. CZASY GDY POKORNE CIELĘ DWIE KROWY SSAŁO MINĘŁY BEZPOWROTNIE. DZISIAJ KTO JEST - W SENSIE CHARAKTERU, POKORNYM CIELAKIEM TO KLEPIE BIEDĘ! NA UCZELNIACH ZA MOICH CZASÓW KWITŁO ŻYCIE, BRALIŚMY UDZIAŁ W KSZTAŁTOWANIU OBLICZA UCZELNI. DZISIAJ TYLKO POKORA -DOTYCZY TO I MOJEJ MŁODSZEJ, PRZYMILANIE, CHOWANIE AMBICJI I TULENIE USZU PO SOBIE. To nie starszy kierownik jest Waszym wrogiem. On też walczy o przeżycie z tym, że życie nauczyło go, że liczyć umie ten kto na siebie liczy. Młodym radzę - LICZCIE NA SIEBIE, BUNTUJCIE SIĘ, WYCHODŹCIE NA ULICE W PROTESTACH, NIE POJEDYNCZO - CAŁYMI UCZELNIAMI !! PODNIEŚCIE GŁOWY! TWÓRZCIE NOWE, WŁASNE ORGANIZACJE MŁODZIEŻOWE A NIE PARTYJNE PRZYBUDÓWKI Z PARCIEM NA SZKŁO W "MŁODZIEŻ KONTRA... ". WASZĄ SZANSĄ NADCHODZĄCE WYBORY. NIE STARTUJCIE W NICH, OPROTESTUJCIE, CHODŹCIE NA SPOTKANIA Z "KANDYDATAMI" I OŚMIESZAJCIE ICH, POKAZUJCIE, ŻE DLA NICH LICZY SIĘ TYLKO KORYTO, NACISKAJCIE NA MŁODYCH A JUŻ WTŁOCZONYCH W SYSTEM DZIENNIKARZY BY PRZEDSTAWIALI WASZE PROBLEMY. KONIEC Z POSTAWĄ KUNDLA Z PODWINIĘTYM OGONEM I STRACHEM, ŻE UDERZĄ!! WASZ BUNT TO TAKŻE I NASZA- LUDZI STARSZYCH, SZANSA !! Dzisiaj nikt do was strzelać ani pałować nie będzie! POPATRZCIE I BIERZCIE PRZYKŁAD Z UKRAINY!!

Artykuł ten to: Młodzi Polacy..., jakże szczere te słowa, jakże one prawdziwe. 

To właściwie otworzyło mi oczy, że jako młody Polak, to ja w ogóle nie interweniuję o moje interesy. Autor komentarza piszę o tym jak młodzi Polacy wyszli na ulicę w obawie o "utratę" internetu - zjednoczyli się, ale co w kwestiach ważniejszych? Naszej przyszłości, dlaczego Ci młodzi, my młodzi nie idziemy walczyć o to by dano nam szansę rozwoju, by umożliwiono nam dostęp do godnego życia.

Praca za grosze, tak jak pisze dziewczyna w liście do redakcji, poniżanie, wykorzystywanie bo jesteś przecież słabszy. - Takie to standardowe i tak często spotykane, że aż dziwne, dlaczego my wciąż dopuszczamy do takich sytuacji.

Na jednym z portali społecznościowych, młodzi dzielą się uwagami/spostrzeżeniami/ostrzeżeniami co do pracodawców. I tak czytam sobie o takim jednym, przynajmniej raz na dwa tygodnie, że oszukuje, wyzyskuje, dziewczyny uciekają - okradzione, pracowały za darmo, czasem nawet muszą dopłacać. Czy to jest normalne!? Praca za nie całe 5 zł i jeszcze ucinanie godzin? 

 Źródło zdj. »link«

Przypadek autentyczny:

Dziewczyna pracowała w monopolowym na osiedlu, na rękę 4,90zł, bez umowy, bez niczego - chcesz pracować, to siedź cicho. Telefon, że ma przyjść do pracy mógł nadejść w każdym momencie, dzwonił i miała przyjść, często było tak, że dzwonił przyjdź dziś godzinę wcześniej, bo dostawa jest. Okradał na godzinach. Dla niego pół godziny nie miało znaczenia gdy pracowała 9,5 godziny to liczył 9, wyjść też wcześniej się nie dało - także te pół było niemalże zawsze za free. Czy to jej wina? Nie - co miała robić jeśli to było jej jedyne źródło utrzymania. Studia i praca, obce miasto, bez pomocy rodziców, którzy się wypieli. Dla uściślenia owa dziewczyna miesięcznie zarabiała 600-650 złotych, stancja do 400zł a reszta to utrzymanie, bilet miesięczny mpk, no i wydatki związane ze studiami. Gdzie tu mowa o godnym życiu!?

Dziś takich przypadków jest coraz więcej... I czy w tym kraju jest dobrze!? Jeśli ktoś mówi tak, to ja go pytam komu jest dobrze? Tym co dostali pomoc rodziców? A może znajomości?

Czekoladki

Od kilku dni wisi w powietrzy jakaś klątwa niepowodzeń. 

Doświadczanie niesprawiedliwości oceniających mnie rozpier***a. 

Przykład: Jak można wystawić komuś 5, za dwa koła oba na 4. I drugiej osobie (mi) 4, za dwa koła oba na 4????

Prezentacja: 2 jednakowe o innych treściach - 2 zaprezentowane, jedna w ciągu 3/4 czasu zajęć, druga w 1/4 tego czasu. Zły podział wynikał z stosunku prowadzącej. Pierwsi mają 5. A ja 4,5 bo Pani nie chciało się słuchać dalej, gdzie zostało raptem kilka punktów. Na pytanie dlaczego taka ocena - słyszę za formę.

Czy dziś nauczyciel może być sprawiedliwym? Odpowiedź jest jedna i ŚWIĘTA - tak, dobrze czytasz, ona brzmi - NIE.

Od stresu w ostatnim czasie aż mnie skręca, żrę na potęgę, wpierdzielam co chwilę coś, jak nie kanapki to już słodycze!!! Olaboga! 

Dziś odwiedziłem doktora, bo moje oko miewa się coraz "bardziej źle". Dostałem specyfik Floxal za 3 gramy - zapłaciłem 30 zł - zdzierstwo, ale cóż musiałem. 

No i ten tego, idę dalej wpierdzielać czekoladki, bo już nic mi nastroju w tej sesji nie poprawi.

Jedna rzecz, co mi humor poprawiła w dniu dzisiejszym - ściąłem włosy - do opcji wyjściowej. Niestety nie u mnie takie zabiegi z długimi, nie umiem ich uformować, nic mi się nie podoba - ale to co jest teraz jest jak najbardziej w porządku.