masturbacja

... pojęć jest wiele od tych typowo oficjalnych do przeróżnych tych potocznych. Ale wszędzie chodzi o to samo - onanizm.

Zadowolenie, sprawienie sobie przyjemności, czasem może i radości, a nawet rozładowanie stresu.

Onanizm jest jak nałóg, z którym trzeba walczyć. Bo przecież ciało nie może być panem naszego umysłu. Nie powinno rozkazywać nami, lecz rozum powinien wpływać na ciało. Niby to takie proste, a nawet oczywiste. Jednak tak nie jest.. Sprawy mają się gorzej.

Ja odkąd tylko pamiętam zawsze próbowałem powiedzieć sobie stop, przecież nie musisz się masturbować. Bez tego da się żyć.
Kiedyś wydawało mi się to normalne, nie przeszkadzało mi to, że mam chęć, chcę sobie zwalić przysłowiowego konia, i waliłem.
Z czasem gdzieś w środku coś mi mówiło, bym przestał. Chociaż próbował. I tak też zacząłem próbować początkowo były to okresy stosunkowo krótkie - ale dawały satysfakcje i to się liczyło.
Potem znów przestałem o tym myśleć i gdy była ochota to się masturbowało. Ale kiedyś znów nastał taki czas i takich przypadków było kilka -naście jak nie -dziesiąt. Pewnego razu to przyszło tak nagle pojechałem na kolonie czasy gimnazjum i choć widok chłopaków w szatni robił na mnie wrażenie to nie zwaliłem sobie, jakoś mnie to nawet dziwiło że już tyle dni i nic hehe nawet dobrze się z tym czułem. Kolonia trwała z 3 tygodnie bodajże więc długo;) Ostatniego dnia pękłem, a właściwie to stało się tak spontanicznie, przyszła myśl i bez zastanawiania się czy dawno już nic nie robiłem zwaliłem sobie. Nawet nie miałem do siebie za to pretensji..
Po tym jakoś znów wróciły chęci i są do tej pory.. staram się nad tym panować, lecz to jest nałóg i ciężko, ale zadowala mnie każdy nawet najmniejszy okres abstynencji.

Czytałem w internecie już przeróżna artykuły o onanizmie zarówno te pozytywne jak i negatywne - za każdym razem skłaniały do refleksji nad tym czy warto, czy też nie.

Obecnie staram się nie przesadzać i hamować czasem żądze.

Jednego trochę nie rozumiem dlaczego ludzie masturbują się mam tu na myśli facetów/mężczyzn/chłopaków/ nastolatków zwał jak zwał - masturbują się każdego dnia, przecież w takim przypadku to staje się na prawdę nie bezpieczne.

Poznałem nawet jednego chłopaka, który przynajmniej raz dziennie wali sobie gruszkę.. nie potrafi tego wytłumaczyć, może nie chce.. W jego przypadku, jest to już problemem i to dużym On po prostu ma problemy nawet ze wzwodem. Co w wieku 20/21 lat jest moim zdaniem nie normalne.

Co sądzicie Wy o masturbacji, macie z tym problem?

brawura

No ogół staram się jeździć mimo mojego tak młodego, ponoć niedojrzałego wieku, wolno, spokojnie jak przystało. Czasem zdarzy się, że coś w głowie odbija, i daję w rurę - ale i przy tym staram się trzeźwo myśleć.

Zimę mamy, powoli pojawia się śnieg (bynajmniej u mnie). Jadąc dziś na uniwerek, wyjątkowo wcześnie, szarówka, popadał deszcz troszkę śniegu - pogoda pod psem dla kierowców.

Jadąc wlekłem się za jakimś osobowym dobre 10 kilometrów, on też się wlókł za ciężarowym.. W końcu na mniej więcej prostym odcinku wyprzedził, znając drogę wiedziałem, że a chwilę będzie następny taki dobry do tego by wyminąć tą ciężarówkę. Jechałem spokojnie ruch był dosyć duży, samochody przeważnie jechały zwartymi kolumnami. Wreszcie mój odcinek, pomyślałem już wcześniej o wyprzedzaniu na nim i tak też się przyczaiłem widząc, że na końcu tego odcinka dopiero co pojawił się motor, stwierdziłem to po jednym świetle, ruszyłem do boju wyprzedzając, kierunek, w lusterko i poszedł na przód. Gdy już byłem blisko za połową wyprzedzanej ciężarówki moim oczom ukazał się nie oświetlony pojazd jadący prosto na mnie! Szok przecież to miał być motor, jedno światło. Kurwa!! Zrobiło mi się gorąco i czując już brak możliwości manewru. Jechałem z nadzieją na cud. Mój motor był już tuż tuż lecz odbijając na pobocze, ja przybliżając się maksymalnie do TIR-a minęliśmy się nie naruszając siebie nawzajem. Mój manewr zakończył się pomyślnie. Ale pytanie pozostaje: Dlaczego zachowałem się tak bezmyślnie? Kurcze może to dziwne ale nie potrafię tak o sobie o tym zapomnieć. Mam poczucie winy i źle mi z tym. Droga to takie niebezpieczne miejsce, przecież mogłem już nie żyć. Ktoś lub jakaś siła mnie obroniła. Ale czy to wszystko, to tylko i wyłącznie moja wina? Nie wiem.

Wszystko skończyło się pomyślnie, i mam teraz nauczkę na przyszłość by pozory nigdy nie były podstawą do działania w wyniku czego można tak wiele, a zarazem tak mało stracić.

obojętność

Jakiś miesiąc temu zawiesiłem wszystkie konta na portalach (gej) randkowych. Nie udawało się nikogo znaleźć. A jak coś zaczęło się tworzyć to gdzieś się urwało. Jednym słowem NIEWYPAŁ. W niedzielę jakoś naszła mnie chęć by wejść, zobaczyć, może coś.

Ku memu zaskoczeniu wizyta ta była nie udana - dlaczego? Otóż będąc na kumpello bo tam się zalogowałem, nie czułem nic szczególnego. Nic nie robiło na mnie wrażenia, żaden przejrzany profil, żadne zdjęcie. Wszystko to było mi jakieś taki obojętne, trochę nienaturalne, bezuczuciowe. Wychodząc zastanawiam się dlaczego tak jest? Dlaczego wszystko prysło, przecież wcześniej wchodząc, wchodziłem z nadzieją, że może tym razem kogoś znajdę, ta wyjątkową, a zarazem prostą Personę - nic, dosłownie nic.

Po tej wizycie jakoś zwątpiłem w siebie, to kim jestem. Dlaczego tak raptownie..? Nie wiem po dziś dzień.

Faktycznie ze względu na uczucie jakim darzę Przyjaciela (więcej o tym w to już historia..) próbowałem odciąć się od tego świata, lecz dziś homoseksualizm jest takim tematem od którego nie sposób uciec. Jest już wszędzie i słyszy się o nim coraz częściej, a z tym powracają myśli. Ale wracając: wypady na dyskoteki, tańce, alkohol - próba odbicia i były sytuacje, że się "wyrwało" dziewczynę do tańca, jakieś pocałunki, miłe słowa, ale we mnie nic poza szacunkiem do Niej(Nich) nic nie było. Pierwszy raz zrobiłem to dla Przyjaciela, by Mu pokazać, że ja Go nie zmuszam do niczego i jeśli chce, pragnie poznać jakąś dziewczynę to niech to czyni. Samemu udając, że ja też się zmieniam.  Jak się niedawno okazało uwierzył - i dobrze, bo nie chcę by z mojego powodu zamykał się "na świat".

Podchodzę do tego z założeniem, że Jego szczęście będzie dla mnie szczęściem. Mimo, iż Szymek nigdy nie będzie mój.

praca

Od kilku dni noszę się z zamiarem pójścia do pracy, przeniesienia się do stolicy regionu. Poprzez znajomych złożyłem podanie - czekam na odpowiedź.

Pomysł może i dobry i godny realizacji, ale gdzieś w środku boję się wystawić na tą próbę, zwłaszcza, że muszę pogodzić studia z pracą, bo o  pomocy finansowej od mamy mogę za pomnieć, nie da się po prostu.

A stypendium, które dostaję nie wystarczy na to by się utrzymać (wystarczyłoby zaledwie na wynajęcie pokoju).

"Żadna praca nie hańbi" - właściwie przeraża mnie to, iż mogę sobie nie poradzić, jeśli przypadkiem wyląduje na kasie o czym już coś mi wspominano. Nie wierzę w swoje umiejętności do tego stopnia by stanąć przed klientem i zbierać zamówienia..

"odlotowce"...

"odlotowce"... tak pozwoliłem sobie zatytułować artykuł odnośnie mojego nastawienia do narkotyków. Pomysł narkotykowy wziął się stąd, iż znajomy zapytał mnie o mój stosunek do tego. Jak On sam stwierdził jestem "osobą przesiąkniętą do szpiku kości wrogością do narkotyków" ale czy rzeczywiście tak jest?

W Polsce jest wielu zwolenników legalizacji Marihuany i innych narkotyków. I powiem tak chwała im za to - bo nie oszukujmy się czarny rynek póki co ma się dobrze i czerpie ogromne korzyści z dilerki. Przy okazji zwłaszcza młodzi i gniewni na przeciwników nie mają oparcia we władzach - po to niektóre partie szukając zwolenników głoszą hasła "legalizacji marihuany".

Ale czy marihuana jest zła? Otóż sądzę że każdy środek odurzający, sprawiający że zachowujemy się nad wyraz nie "normalnie" (typowo) można nazwać złym, ale najważniejsze, byśmy my LUDZIE nauczyli się kontrolować nasze żądze i zachcianki - jeśli, ktoś raz na jakiś czas (dosłownie) zapali trawkę, weźmie "coś", to przecież nie umrze, nie zgłupieje - oczywiście wszystko to uwarunkowane jest rozsądkiem i zdrowym myśleniem, NIE PRZESADZAJMY!

Ja osobiście póki co nie odważyłbym się dać sobie w żyłę. Dlaczego? - Strach, lęk, obawa. Nie chciałbym się skrzywdzić na tyle że będę potrzebował czyjejś pomocy, i stanę się człowiekiem zależnym od kogoś. A jak wiadomo nie umiejętne przyjęcie takich specyfików różnie się kończy.

Przeciwnicy narkotyków też mają rację, że one szkodzą, dlatego moim zdaniem legalizacja musiałaby się równać z nauczeniem społeczeństwa jak się z tym obchodzić rozsądnie, a to nie lada wyzwanie.

Szanowny mój Kolego nie mówię stanowczo NIE, ale i nie powiem stanowczo TAK.

Mi w życiu zdarzyło się próbować, nie mówię, że było zajebiście, ale i nie było chujowo. Nie czułem różnicy.
- bo za mało. - nie sądzę myślę, że jak na pierwszy raz to nie było mało;)

i na tym poprzestanę.

przemyślenia...

Ostatnie kilka dni - burzliwy okres. Nosiłem się z zamiarem definitywnie pozostawienia wszystkiego tj. studiów, tego co już osiągnąłem i wszystkich mi bliskich i udania się w wyprawę życia do Niemiec, chciałem tam rozpocząć życie, zupełnie od początku, nie znając zbytnio kultury, ludzi. Wszystko to miało pomóc mi uciec od pewnych spraw, problemów, a także pokazać czym to wszystko jest w moim życiu, bo niewątpliwie taka rozłąka uświadomiłaby mi wiele aspektów z mojego życia. Chciałem też spróbować od nowa, może to przyszłe życie byłoby lepsze? - Nie wiem.

Przyjacielowi powiedziałem o planach pierwszemu, w sumie Jego reakcja nie była zaskakująca, ale i też nie jakaś super budująca. Nie chciał wyrażać swojego zdania - w życiu nie raz uległ i nie chciał mi źle doradzać. Ale czy faktycznie to był powód....?

I pewnie się nie dowiem, bo gdy przyszło mi stanowczo powiedzieć wyjeżdżam, zostawiam to wszystko - zabrakło słów i odwagi. Wiele w moim życiu jest spraw nie zamkniętych, wiele ludzi muszę chronić, być przy nich. Z drugiej strony, czy ucieczka jest właściwym rozwiązaniem? nie sądzę...

historia

Dziś dodałem stronę to już historia.. gdzie można przeczytać chyba najistotniejsze wydarzenia z mojego życia, które rzutowały na to kim jestem teraz ....