Marzec

Marzec, co by nie było to w marcu pogoda jak w garcu, a tym samym przenosi się to na uczucia, zachowania i ogólny nastrój, czyż nie?

Na początku napiszę ciekawostkę, którą warto znać: Otóż jak ostatnimi czasy się dowiedziałem LUDZKI mózg nie przyjmuje partykuły "NIE", co powodóje, że bardzo często robimy coś wbrew temu, że mieliśmy tego zaniechać (specjalnie opuściłem "nie" ..., że mieliśmy tego "NIE" zrobić) Dlatego też, sztuką jest wysławianie się w sposób, by opuszczać partykułę "nie". Wiadomo czasem jest to bardzo trudne. Przytoczę często spotykany przypadek z dzieciństw nas wielu: Mama mówi synku idź do sklepu kup: chleb, śmietane, masło i 3 bułki, tylko nie zapomnij kupić śmietany, bo nie będzie zupy. Synek idzie do sklepu i kupuje: chleb, masło i 3 bułki o śmietanie zapomina w końcu jego mózg dostał taki rozkaz.
Swoją drogą jest to bardzo ciekawe stwierdzenie. W ilu procentach prawdziwe ciężko stwierdzić, ale wiadomo, że coś w nim jest.

Teraz wracam do sedna:
Od xxx czasu dzieje się monotonnie, nic się nie zmienia, wszystko stoi w miejscu. A właściwie to chyba pasuje mi to, że nic się nie rozjaśniło, bo gdyby już to przecież z czegoś trzebaby było zrezygnować - a ja chyba nie chcę z niczego rezygnować.

Ostatnio zauważam, że jednak mam bardzo trudny charakter! - Tak to prawda.
- Porządek musi być! = jak mnie denerwuje gdy ktoś bałagani, utrzymuje syf, no może teraz przesadzam z tym syfem, ale nie lubię gdy coś brudnego stoi, i czeka w nieskończoność...
- Chamstwo - to akurat jest prawdą, jestem chamski. Ale przecież wiecznie nie mogę być milusieńki. Lena mówi, że czasem specjalnie tak mówię, robię, ale niekiedy jej intonacja brzmi dla mnie poprostu jak gdyby kpiła, odzywałą się ironicznie.
- Niby potrafię pracować w zespole, grupie, ale gdy na jakimś projekcie, przedsięwzięciu mi ostro zależy, to musi być na moim, w przeciwnym wypadku ciężko mi dojść do porozumienia.

Odkąd mieszkam tu na stacji, nie widziałem się z Krzyśkiem (hehe teraz dylemat dla Ciebie o którym Krzyśku wspominam:D - mam na myśli Krzyśka z czasów Liceum). Już się dwa razy ustawialiśmy, ale zawsze coś i nie wypaliło.

Dużo czasu spędzam nad rozwojem mojej strony, a wiec przed kompem...

Sen

Objęły mnie promienie słońca,
uczucie cudownego gorąca,
i ciało się rozwija,
choć czas mija.

Chmury przyciemniły niebo,
nie wiem dlaczego,
to coś dziwnego się dzieje,
ale w głębi mam nadzieje.

Nadzieja mnie oszukała,
choć mój umysł po części oczarowała,
czuję się samotny,
obieram ruch obrotny.

W myślach tonę -...
udzielam się na stronę.
Zostawiam wszystko,
ktoś mi mówi: "Stój turysto"

i tu film się już urywa ...
o nie! nie! nie!

Gdzieś w otchłani,
nic do bani -...
niby pełen luz i ful wypas.

kurwa nie! - wołam!
Oczy niczym cebula łzawią.
Umysł głośno płacze!
- tego snu sobie nie wybaczę.
 

Szara rzeczywistość

[youtube http://www.youtube.com/watch?v=m8tzxfteiiQ]
Świetna nutka - zajebisty przekaz, wiele prawd. Dość często zauważa się bynajmniej tak mi się zdaje, że młodzi ludzie wyrażają swoje niezadowolenie na różne sposoby, tu przykładowo poprzez muzykę, ale najgorsze w tym wszystkim jest to, że nikt nie próbuje zmienić tej szarej, ponurej, a nawet chorej rzeczywistości. Oni sami nie zmienią świata, to my ludzie musimy wspólnie dążyć do zmian.

Kobieta

Kobieta
Idąc wśród lasów i alei,
spotykam masę „szarlei”
jedni szarmanccy,
inni aroganccy,
ale zawsze nonszalanccy.

Pozbawieni błysku,
niczym nieoszlifowane diamenty,
szukający poklasku,
wprowadzają zamęty (…)

Jednej inspirują (…),
dla innej szpanują,
ale zawsze suche teksty recytują:

Wszystkiego Najlepszego -
brzmi banalnie,
ale nie kolokwialnie.

dużo zdrówka -
grzecznie każdy ci dopowie,
bo zdrowa makówka,
to dobra podkówka.

Szepnie coś z końca -
w braku słów
zapomni o meritum (…)
ale będzie przekonany ,
o zajebistości swojej kabany (…)

Ty patrzysz ze zdziwieniem,
co za prostak!
co za tępak!
uśmiechem go skwitujesz,
na dodatek podziękujesz.

I gdy nadejdzie piękna chwila,
moc życzeń cię weseli,
a życie się umila
jak po gorącej kąpieli (…)

Ktoś wyjątkowy trywialnie powie,
choć z chwilą sensu przybierze (…)
twoje serce obejmują Aniołowie -
i czujesz coś pięknego,
uniesiona wśród obłoków,
trwasz w chwili amoku.

Jakże cudnie było (…)
szkoda, że się skończyło,
to coś godne podziwu (…)
warte słowa dziękuję…

… bo życie się jednak nie marnuje.

Dzień

Ranek to istna nowina
w śród barw
pełna energii dziecina

Wnet południe nas oświeca
uśmiech na twarzy już zagościł
stół potraw z pieca
głód opuścił

Zabawy, wygłupy
radość
zmęczenie, odpoczynek

Stół znów zakryty
dziecię się raduje
jak żołądek syty
nie próżnuje

Kukuk kukuk
aaa… zzzz…
mmm…
(cisza…)

w tłumie

W tłumie biegnie,
przepycha się, goni,
pędzi jak szalony
nie zważa na betony!

Hop, hop!
i w górę i dół
nagle stop!

Kolory się mienią,
twarze ludzi czerwienią,
dzieci się radują zielenią.

dalej! dalej!
prędzej! szybciej!
i prędzej! szybciej

tak gna, tak się śpieszy,
kiedy ON się ucieszy?

Tu staje kręcąc głową,
oka rzutem
czas przemierza,
lewą, prawą
i do przodu -

Tupcze, kręci
jak śrubokręt wierci.

Coś się pali!
choć nic płonie.

I wskakuje rozpędem
Autobus się zamyka
jego pędem
- niepewność umyka

Jak leci?

Jak leci? zapytało mnie coś w środku...

Dawno już tu nic nie pisałem. A i dużo spraw się nazbierało. Hm... w czym tu znaleźć początek, a w czym koniec (wracam do strony głównej odświerzyć pamięć...)
Jakiś czas temu pisałem o uczuciach, po przeprowadzce, teraz mogę powiedzieć, że one nie mijają, ale nie są uciążliwe. Fakt w domu było lepiej ze względu na to że miałem większy dostęp do kontaktu z bliskimi nie tylko rodziną, ale i znajomymi z LO, z przyjaciółmi, kolegami itd. To wszystko było zawsze w zasięgu ręki, teraz jest wielka pustka. Wracam z zajęć do domu, niby "mojego", ale nie mojego. Cóż taka zagadka... Tu wiecznie brak tego życia, w któym niegdyś żyłem.

Mój współlokator na dodatek nie jest taki fajny jak to się zapowiadało wcześniej. Karol tak się nazywa jest małomówny, cichy, spokojny raczej. Niby okej, ale! Dla mnie przeniesienie się do takiego spokoju, ciszy jest uciążliwe, w domu zawsze ktoś coś zapytał, zagadał coś się działo, teraz jest wielka cisza do której za chuja pana nie mogę się przyzwyczaić, jedynie to tylko tyle że się wkurwię (tak jak teraz podczas pisania.), ten człowiek nigdy nie zagada, jak go o coś spytam to tak jakby odpowiedział, ale by coś od siebie dodać to nic. Nie wiem może nie chce kontaktu bliższego (nie mylić z bliskiego w sensie ja on!). Czasem mam wrażenie że on się wstydzi, głupi przykład z pójściem spać, nigdy nie pójdzie pierwszy, choć ja czasem długo siedzę, w końcu idę spać, on za jakieś 5 minut po mnie, gdy razu pewnego położyłem się wcześniej spać bo padałem na twarz, on też poszedł spać zaraz po mnie. - Wygląda wkurwiająco i tak też się czuję:-d
Dziś przykładowo powinienem się uczyć do koła, poważny temat i nawet chciałem ale nie mogę... W domu mimo wszystko nauka była łatwiejsza, tu brakuje mi tego, że nie mogę czytać, mówić głośno. Zawsze nauka polegała na tym, że powtarzałem, czasem czytałem, albo sibie samemu tłumaczyłem głośno, teraz jest to niezbyt możliwe.. A raczej nie możliwe. Eh dobra koniec o Karolu

Moja praca, jest całkiem okej, spoko. Jak wszędzie znajdzie się coś na co można by narzekać, ale nie będę tego robił, bo jest to mnijeszość, a więcej przyjemności mi ona sprawia. Cieszę się z niej, że ją mam, i z tego, że mam kontakt z innymi. Fakt teraz przez prace brakuje mi czasu dla znajomych spoza uczelni, ale jakoś muszę przetrwać więc praca jest nie rozłączna... Ciekaw jestm zarobków i tego jak dalej się będzie to wszystko toczyło.

Życie osobiste jakie ono jest? Wielka niewiadoma, niby poznanie Krzyśka coś zmieniło, ale zarazem mogę powiedzieć, że nic. Spotykamy się (co nie?:D) ale wciąż jest bez zmian, czasem mam wrażenie, że nic nie jestem w stanie zmienić, może i bym chciał, ale to samo nie przychodzi, a nie chcę nic na siłę. Czasem jest głupio, czasem nie swojo, czasem fajnie i przyjemnie. Ale zawsze jest to cholerne "ale".
Ostatnie kilka dni jakoś dzieliły nas, a właściwie dzielą, może to czas na zastanowienie, którego jakoś tu nie mogę osiągnąć, wogóle po przeprowadzce, jest mi ciężko cokolwiek przeanalizować, skupić się i podjąć jakąkolwiek decyzję. Tylko wnerwiam się i tyle. Zaczynam więcej Schimpfwörter używać (przekleńst, słów obraźliwych). Niezbyt dobre, ale cóż taki fakt.

Na koniec coś zajebiście pozytywnego i udanego! Ostatnio widziałem się z Przyjacielem!! To była radość nie do opisania. W końcu mogłem sobie z Nim pogadać, pośmiać się pomilczeń, powygłupiać się - tak mi tego brakowało, że teraz widzę jak bardzo mi Tego człowieka brakuje. Jest niezastąpiony! o nie:D Jak to przy spotkaniu, była okazja do tego byśmy wypili coś wspólnie, spędzili sporo czasu razem. Zajebiste uczucie:D Mam nadzieję na więcej takich spotkań - nie ważny tu alkohol, ważne było to, że się spotkaliśmy, nawet gdy milczenie się pojawiało, to i tak było zaje-fajnie. <jupi> <jupi> <jeee>