marzenia

I tak począć trzeba!! 

praktyka dzień 3

Dziś minął dzień 3. o dziwo pierwsze tłumaczenie się pojawiło. Tekst 3 strony - jak wrażenia? Hm... chwilami nie było łatwo, nie wszystko jest w słowniku ;-) a i nie wszystko da się łatwo przetłumaczyć, mimo iż to nie moja działka tłumaczenie to było lepiej niż wczoraj i przedwczoraj. 

A teraz zmykam do pracy ;-D

praktyka - nonsens

Ah te praktyki, zmian nie widać, ciągle to samo... Wyglądam przez to samo okno, siedzę przy tym samym biurku, chodzę z papierkami do tych samych departamentów. A w dzienniczku praktyk jak nic się nie pojawiło sensownego pierwszego dnia, tak i drugiego nic nie ma. 

Szczęście to to że robię te praktyki z koleżanką z roku, wspólnie doszliśmy do wniosku, że trzeba ten czas jakoś pożytecznie wykorzystać. Tym samym znaleźliśmy jakiś katalog biura podróży i tłumaczymy przykładowy tekst na niemiecki. Niestety brak tam osób kompetentnych by nam to sprawdziły więc uśmiechnę się do swojego znajomego Niemca by przeleciał tekst, poprawił błędy i odesłał nam, to jedyny plus. 

Co będzie dalej nie mam zielonego pojęcia... 

praktyka

Dziś zacząłem praktyki - po dniu pierwszym mogę powiedzieć, co to kurcze ma być! Zero powiązania z moim językiem, zero totalne zero, nie wiem jak wytrzymam ten miesiąc w tym urzędzie siedząc i nic nie robiąc, patrząc w okno, biurko albo inne przedmioty. 8 godzin dziennie czasem zajmowanie się jakimiś duperelami już mnie przytłacza, męczy! A teraz do pracy uciekam padnięty jak nigdy dotąd...

P-O-R-A-Ż-K-A

pustkaaaa przepełniona bólem

...tak mogę podsumować ostatnią moją znajomość.  Chłopak się zaangażował, poczuł coś, może to tylko złudzenie, ale ciężko mu jest przyjąć to, że ja nic nie zauważam w nim takiego, co sprawiło by, że bylibyśmy razem. 

Abstrahując od tych uczuć, to jest on świetnym człowiekiem, mamy wiele spólnych pasji - to się ceni, czasem myślę, że mógłby być dobrym materiałem na kumpla..

Głos zaginął....

...tak mogli by pomyśleć Ci którzy śledzą wszystkie wpisy po kolei, ale o Przyjacielu nic nie może zaginąć. Faktycznie trochę nasz kontakt ostatnimi czasy uległ rozluźnieniu, nić jaką razem stworzyliśmy, choć mocno poplątana czasem nawet mocno zawiązana jakoś się tak nie fortunnie rozchodzi, rozplątuje... On na jednym końcu ja na drugim i tak spoglądamy bezczynnie co się dzieje, co się stanie. Szkoda, ale liczę na to, że jeszcze światło zaświeci i będzie tak przyjemnie jak dotychczas! 

Dziś wieczorem spotkam się z koleżanką wypijemy piwo i odreagujemy ten miesiąc. Oh jak się na to cieszę!

O rany! - tylko raaaaaany...

W odniesieniu do poprzedniego mojego wpisu, mogę już powiedzieć, zraniłem kogoś!! Nie chcący, zupełnie nie zamierzając tego robić, zraniłem tego chłopaka. Mietek liczył, że coś z tego będzie, że na prawdę w końcu znalazł kogoś.

Wyjaśniłem mu, że nie chcę by cierpiał jeśli za jakiś czas powiem, że ja nic nie czułem, i nie umiem poczuć do niego. Jak mi powiedział, zależy mu na mnie, i chciałby by coś z tego było. Niestety ja nie czuję tego co on.  

Zaangażował się i teraz boli. Wiem co to znaczy bo tak samo było z chłopakiem o którym wspominałem ostatnio... Jest to do przejścia, ale nie jest łatwe. 

Szkoda mi go, ale nie potrafię nic zrobić co by tą sytuacje poprawiło.

związek ale jaki???

Dziś kolejny raz spotkałem się z Mietkiem (tak nazywa się chłopak nowo poznany). Spędziliśmy sporo czasu. Wiele słów, wiele uśmiechów i wymiennych spojrzeń. Całuski, przytulanie się i takie tam - do niczego innego nie doszło, żeby nie było ;-P

Spędzając tak chwile razem, momentami milczeliśmy, widać było, że ja o czymś myślę, i Miecio się zamyślił ;-) Jak się ocknąłem z tego transu, spytałem go o czym myśli, nie myślał o niczym konkretnym, tak sobie po prostu.. o tobie, o tym głosie zza okna, nic specjalnego.

Później Mietek spytał mnie o czym myślałem, a miałem wiele myśli, jedne lepsze od drugich... Nie chciałem zbytnio mówić mu o tym wszystkim więc się wymigiwałem, trochę to go złościło, ale w końcu coś wymyśliłem i odpuścił.

Gdy odjechał i napisał sms:

Dziękuję :*

Pomyślałem, że może by mu powiedzieć o czym myślałem.

Trochę przeszkadza mi to, że jednak pochodzimy z dwóch różnych światów. W dużej mierze rozchodzi się o pieniądze. Widzę jego podejście, może i oczekiwania. Niestety u mnie tak kolorowo nie jest, trzeba wiązać koniec z końcem. Czasem ta różnica powoduje to, że czuję się nieswojo.

Inną sprawą jest to, że on mi się aż tak w 100% nie podoba. Choć łączy nas wiele wspólnych "przedsięwzięć". Jak się okazało mamy podobne ulubione miejsca, sposoby spędzania czasu. Niekiedy pomysły. To bardzo miłe.

Widzę i wiem że Mietek chce takiego prawdziwego związku facet-facet. Wspólnych planów na przyszłość i wgl. Ja się zaczynam zastanawiać czy aby na pewno ja chcę czegoś takiego, czy ja jestem na takie coś gotowy, czy byłbym zdolny do tego. To wszystko nie jest takie proste. Bo chciałbym być z kimś, i pewnie byłbym w stanie wiele dla tej osoby uczynić, ale musiałbym być Jej i tego co czuje pewny. Nie zaryzykowałbym, tylko dla czyjegoś widzi misie.

Jednakże jakieś dziwne uczucie pozostało po pewnej osobie, którą poznałem już jakiś miesiąc temu, nie wspominałem o niej tutaj, bo stwierdziłem, że napiszę jeśli coś z tego wyniknie, jak dotychczas nie wynikło nic. Jest ciężko, bo ten chłopak był dla mnie jak ideał, którego nie tworzyłem, a sam się pojawił. Mieliśmy trochę wspólnych pomysłów, łączyły nas niekiedy wspólne zainteresowania. W niektórych momentach nawet mogliśmy wymieniać słowa w języku niemieckim (to czasem było superanckie!). Bardzo bym chciał, żeby to przetrwało na dłużej, żeby się powiodło.

Jednak teraz czas szybko ucieka, wiele uczuć i myśli przepływa przez moją głowę i nie wiem co począć jak pokierować swoim życiem.