Gdzie błonnik, tam wiewiórka...

Źródło

Idąc sobie na uczelnię na mojej drodze pojawiła się wiewiórka. Biegała od lewej do prawej, od drzewa do chodnika - co by nie było to każdemu się podobała - wszyscy przechodnie się uśmiechali - takie to urocze ;-)

Mam chyba jakąś obsesję na punkcie swojego wyglądu -

Chcę mieć 6ciopak - tak by się to ładnie prezentowało, by wyglądało seksi, uroczo, ładnie, słodko i męsko! 

Nawet czasem tak to wygląda - gdy ćwiczę jest fajnie wygląda jak na chwilę obecną dobrze. 

Problem się pojawia wtedy gdy coś zjem - to z pięknego 6ciopaka robi się bryła - kula i chuk bombki strzelił. Nic nie ma z moich ćwiczeń. Czuję się jak na pompowany i źle mi z tym.

Nie wiem czemu tak to się dzieje, że gdy zjem coś to brzuszek wygląda odstraszająco. 

Może jem za szybko - to mógłby być powód.

Może jem za mało nabiału - to fakt, choć ostatnio jem więcej serków, etc.

Może za mało owoców - to prawda

Może za mało warzyw - też prawda

Hm... sam nie wiem skąd to się bierze. 

Dobra pewnie za mało błonnika - warzyw, kasz, produktów pełnoziarnistych, owoców, etc. No więc muszę się przerzucić na coś "zdrowszego" - bogatszego w błonnik.

Zobaczymy jak to się będzie miało do kasy :-(

randkowanie

Ktoś tu się dziwił, że pisałem na raz z kilkoma osobami. Fakt zawsze tego unikałem, ale tym razem postanowiłem zrobić inaczej i pisać.

Po pewnym czasie z tych 5 zrobiło się 4, 3, no i dziś jest 3 bo pewien osobnik przybył. 

Spotkałem się z chłopakiem E. o którym pisałem »19.02.2014« spacery wieczorową porą były przyjemne, narodził się wtedy pomysł w mojej głowie by może zacząć biegać. I biegam, ale o tym może potem :D Rozmawialiśmy było całkiem przyjemnie. Zdecydowałem się spotkać, ponieważ chciałem kogoś poznać. A nóż widelec skoro pisałem wtedy i teraz znów to może należy zaryzykować. Tak też zrobiłem. W po pierwszym spotkaniu nie żałowałem. Po drugim też nie, raczej nie. Rozmawiało się znowu przyjemnie. Ale trzeci raz był jaki był. Owszem rozmowa była spoko, nawet się całowaliśmy »fiu fiu fiu« ale gdy temat rozmów zszedł na tor seksu, przestało być już tak bardzo kolorowo. Nasze preferencje się nie pokrywają. Czasem tak jest, że w temacie seksu się nie zgadzamy, ale obie strony potrafią negocjować i iść na kompromis, co ułatwia wszystko, bo nie skreśla faceta. Czy tu też tak będzie się dopiero okaże. 

No i jeszcze jeden minus jaki zarwał Stefan (tak nazywa się E.). Idąc ulicą rozmawialiśmy sobie już

Źródło

nawet nie pamiętem o czym, chyba o spędzonym przedpołudniu. Stefan zapytał mnie: A znasz Dawida wskazując na chłopaka, który szedł z dziewczyną przed nami. Na co ja odparłem, nie, a powinienem znać? No myślałem, że znasz bo on też z randkowego (tu padła nazwa portalu) - odpowiedział. Jakoś w krótkim odstępie od tego dziewczyna idąca z tym chłopakiem odwróciła się i spojrzała na mnie, waląc obczajówę - jak to się mówiło kiedy to jeszcze szczeniakiem byłem :D Stefan kontynuował o tym, że się spotkał z Dawidem kilka razy, ale to tylko tak pogadać spędzić czas, niby nic z tego nie było. Jakoś mi się niewygodnie zrobiło gdy ona mnie tak obcięła od góry od dołu, ale cóż. 

Sam się chyba na to narażam, nie ukrywając zdjęć na randkowym. 

Te rozmowy, wszystkie spotkania nasuwają mi pewne reguły jakimi powinienem się kierować w poznawaniu nowych ludzi. 

1) Muszę ich widzieć - no niestety wygląd ma znaczenie, nie pasuje mi gdy chłopak ma zbędne kilogramy.

2) Musimy mieć jakieś wspólne odniesienia - punkty - tak by rozmowa się kleiła.

3) Jeśli odnieść się do seksu to musimy się jakoś zgrywać.

4) Wizja przyszłości też jest istotna.

No i na ten moment to tyle reguł/zasad. Punkty te chyba wykazują też kolejność w jakiej winny występować.

Aczkolwiek poznałem chłopaka zarówno punkt 1 odpowiadał 2 rozmowa na czacie nie była zła, ale zahaczyła o punkt 3 który nie odpowiadał w 100%  ani mi ani jemu, brakowało kompromisu z jego strony. Już nie ważne było, że 4 też było w porządku.

No cóż ciężko jest znaleźć kogoś co zgrywałby się w każdym punkcie, ew. szedłby na kompromis.

pierdolenie, ludzie

Przepraszam Was, że tym co piszę dotykam Waszej godności, ale mój wkurw jest wielki. 

Czasem choć tego nie czynię na zewnątrz, nie pokazuję po sobie to gardzę ludźmi ich postępowaniem, czynami. Wówczas w głowie pojawia mi się to określenie ludz, brzmi mega ohydnie i prymitywnie - tak je odbieram.

Na takich ludziów to ja trafiam niestety często. Dziś się przekonałem, że jest ich w chuj... (czyt. cała masa).

Gdy wyprowadziłem się z poprzedniej stancji, to na moje miejsce wprowadziła się parka, umowa była dalej na mnie, a resztę mieszkania zamieszkiwały Monika i Kasia. Cała czwórka postanowiła, że opuszczą stancję i się wyprowadzą do 1.04. i było wszystko fajnie, do dziś bo parka dziś oświadczyła, że wyprowadza się 28.02. i nie zamierza płacić za miesiąc marzec. Czyli teraz całość musi zapłacić Kasia i Monika. 1500 zł na dwie osoby. Fuck. Co gorsza, kwestia kaucji. W związku z tym, nie oddam im kaucji bo nas oszukali z umową kiedy się mają wyprowadzić. 460 zł zostaje. Rachunek matematyczny pokazuje, że 1500-460= 1040 więc Kasia i Monika muszą zapłacić po 520 za osobę za ten miesiąc. Dużo, ale to by przełknął. Problem jest taki, że nie ma jeszcze rozliczenia za ogrzewanie. Spółdzielnia takie rozliczenie wysyła dopiero gdzieś koniec czerwca. Co jeśli owa parka razem z Kasią i Moniką przekroczyły limit? Kto zapłaci za to? Właściciel nie chce oddać kaucji, bo twierdzi, że potem mu nie zapłacimy (ja Kasia i Monika) za ewentualne niedopłaty za ogrzewanie. Nie mam pojęcia co mogę zrobić, nie znam się na prawie. Zaproponowałem mu spisanie umowy, to powiedział, a wie pan jaką wartość ma taka umowa, wie pan co można z nią sobie zrobić. I teraz nie wiem co mogę zrobić jak postąpić i czy mam szansę wyegzekwować od niego tą kaucję. 950 zł na drodze nie leży, a mi się nie przelewa. 

Tak mi się humor dziś zjeb***ł, że masakra. No jak od wieczora było fajnie tak wieczorem wszystko się pojeb***o. 

Wiem, że moja wina, że nie spisałem umowy z tą parą, ale po prostu jakoś to tak wyszło, było okej, ale już nie jest. Moja głupota, nie ma co wierzyć ludziom bo Cię wyjeb***ą na wała na każdym kroku.

sielanka

Wszystko zaczęło się na ulicy domów jednorodzinnych. Spacerowałem z nim, całkiem blisko siebie. Było cudownie, rozmowa przebiegała tak lekko, tak jakby to był ktoś stworzony dla mnie, może moje drugie ja - nie, nie, to raczej byśmy się kłócili. 

On był inny, delikatny, ale zarazem silny. Odważny, ale nie emanujący swą odwagą. O czym rozmawialiśmy nie pamiętam, trochę o tym kogo szukamy, co chcielibyśmy w życiu osiągnąć, jak kierować swoją drogę by było fajnie i przyjemnie. Było też o tym kogo nie szukamy. W tej sielance zapomnieliśmy się z deka, że jest dzień jasny, słoneczny i ciepły jak na tę porę roku. W amoku połączyliśmy ręce, to było zbyt lekkomyślne posunięcie. 

 Ludzie się patrzyli, docierały komentarze, nie koniecznie miłe tj. pedały, co to k***a ma być, ktoś splunął. Ale mimo wszystko dalej szliśmy za rękę. Budował nas wzajemny uśmiech i spojrzenie. Gdy opuściliśmy jedną uliczkę skręcając w drugą po przeciwnej stronie chodnika widać było grupkę dzieciaków, nie pamiętam, chłopców, czy też dziewczynki, to co pamiętam to ich słowa: o patrzcie, to chyba geje. Reakcja krótka i chwilowa. 

My dalej szliśmy, gdy podbiegł chłopak krzycząc i obrażając mnie. Poznałem go, spotkałem się z nim kilka razy, ale sensu nie było, różne światopoglądy, oczekiwania względem drugiego człowieka. Wyzywał, obrażał moje nerwy puściły i takim oto sposobem dorobił się w nos. Upadł na chodnik, a ja z zdenerwowania i amoku??? zostawiłem go idąc dalej z nowym chłopakiem. Obejrzałem się jeszcze, tam już wielu gapiów, ktoś zaczął za nami biec, było ich kilku, nowy choć z pozoru delikatny swoją postawą jakoś łagodził sytuację. 

Co było dalej tego nie wiem, bo się obudziłem. 

Pierwszy raz miałem taki sen. Zdziwiłem się, bo nigdy takie szaleństwa mi się nie śniły.

zagubiony

Czuję się zagubiony. Ostatnio mało rzeczy wychodzi po mojej myśli. 

Zupełnie niedawno zdałem sobie sprawę, że straciłem przyjaciela, można by dodać tu kolejnego. Nasz kontakt się rozmył. Deszcz szczęścia jaki spadł zmył to co malowane było na szybie. Szymek rozpoczął zupełnie nowy etap w swoim życiu. Etap ten wyklucza niestety jakiekolwiek możliwości spotkania, pogadania, etc. Czas na rozmowę, sms, jest ograniczony przez naukę, samokształcenie i w konsekwencji chyba się zapomina o ludziach z dawnych lat. 

Cholernie brakuje mi Jego towarzystwa, jak również cholernie brakuje mi mojego dobrego kolegi zza granicy. Jeszcze jakieś może 2 miesiące temu kontakt był super, spotyklaiśmy się na czacie, pisaliśmy wspólnie, rozmowy na skype, a dziś już tylko "oświadczenia" w formie wiadomości o tym co się wydarzyło w przeciągu kilku dni. Kontakt zanika. 

Do tego wszystkiego dochodzi coś co z francuskiego się zwie déjà vu "już widziane" - dziwne to wszystko, ale coraz częściej odnoszę wrażenie, że pewne rzeczy w życiu mnie już spotkały, widziałem coś, coś robiłem, to coś już było. W pamięci pozostaje mi pewien obraz, czarno-biały chłopak biegnący z czymś w dłoni, tak jakby karabin, w mundurze. Czasem dociera do mnie coś zupełnie nie wiem skąd, że przecież skoro wtedy było mi dużo lepiej, to teraz muszę troszkę pocierpieć, teraz to ja muszę być pod wozem, ktoś inny zaś na wozie. Czasem tych sytuacji w ciągu jednego dnia jest masa, czasem mnie to przytłacza, czasem gubi i sprawia, że czuję się zagubiony. 

to już jest koniec?

Jakie męczące jest poznawanie kolejnych osób... O man! nie myślałem, że tak szybko mi się to znudzi... ależ ile to można pisać, pisać i chatten... 

A. jest moim rówieśnikiem, wyoutowany, piękne oczy, miły całkiem, rozmowny, trochę głośny, taki minus, że jest grubszy ;-( wydawał się być ciekawym okazem. Dziś słyszę, że spotkał się z ex-chłopakiem, po co? Nie wiem. Pisze, że jest źle.

B. jest starszy ode mnie o jakieś 6-7 lat. Dojrzały, wiem kogo szuka. My już się raz spotkaliśmy, wypad na plażę, wówczas techno puszczali, rozmowa się kleiła o ile dobrze pamiętam. Teraz też się klei - tak mi się wydaje. Ale czy aby na pewno chcę go znów poznać??? 

C. 2 lata starszy, przystojny na swój sposób. Niby szuka do związku, ale jasno dał mi do zrozumienia, że związek bez dobrego seksu*, nie ma racji bytu.On jest raczej pasywny. Ja uni - z czego, nie mam takowej preferencji, która byłaby ponad inną. Zarówno pasywność jak i aktywność jest w porządku. - Tak mi się zdaje :D

D. jest rówieśnikiem, piszemy z przerwami na jego zmianę kont. Zmienia je jak skarpetki :D Poszukiwacz przygody. Choć z reguły nie piszę z takimi, to z nim jest inaczej. (Tak to ten co raz jest, raz go nie ma - atko ;-) ). Zaczepił, czasem mnie zaskakuje pytaniami co ja tu, albo tam robiłem.

E. rówieśnik, chłopak z którym piszę od jakiegoś dłuższego czasu, o wszystkim i niczym, czasem próbujemy się umówić, lecz nie doszło do tego nigdy.

*Tu wyjaśnił to o co mu chodzi. Jak pisze, związki się rozpadają, gdy nie ma spełnienia w seksie. I po dłuższej rozmowie z Nim, zaczynam się zastanawiać czy to aby na pewno tak jest? Czy to nie jest tak, że gdy brakuje seksu, który jest przyjemnością, spełnieniem, to wszystko się rozpada, bo przecież, ów osobnik niespełniony, niedopieszczony będzie szukał dalej kogoś? Niestety prawda jest tu jedna i trudna. Gdy nie ma dopasowania w seksie to związki nie przetrwają.

I jak tu poznać kogoś nie na chwilę, nie tylko do seksu, kogoś wartościowego z głową na karku, na pewno kogoś po studiach, co by miał organ zwany mózgiem, nie lalusia, nie pizdusia, nie macho, nie dresiarza, co by szukał przygody, kogoś kto byłby prawdziwy, ale mimo wszystko chciał być tu, teraz, potem i na zawsze ze mną, w szczęściu i chorobie, w bogactwie i biedzie. 

się rozmarzyłem

#Kamil mnie uprzedził z wpisem na temat jak to KK ulacza z homoseksualizmu, dlatego postanowiłem odpuścić sobie ten wpis, a w zamian za to mam dla Was piękny filmik ze ślubu;-) 

TEŻ TAK CHCĘ!!