Szybka akcja, 200 zł

Moi drodzy Czytelnicy,

wybaczcie tą nagłą cieszę, która nastała na blogu. Na taki stan rzeczy wpłynęło kilka rzeczy, o których może później. 

Nowy rok doświadczył mnie, a raczej moje postanowienia, te o pozytywnym myśleniu, moje zdrowie, mój styl i sposób życia. 

Wspominałem o wydatkach z autem, które ciągną się jedne za lub jak kto wilki po drugich. Szkoda słów bym się rozpisywał co tam w trawie piszczy. Pojawia się pytanie, co dalej, wrzucać w tą skarbonkę pieniądze dalej, czy wystawić, a nóż widelec ktoś go kupi. - Tylko co wówczas z moim sumieniem? 

Mam kłamać tak jak mnie okłamano, że wszystko gra, że wszystko działa, kiedy ten ktoś po niedługim użytkowaniu na 100% się zorientuje, że to auto=problem. Czy chcę by ktoś dzwonił i mi głowę zawracał? 

- Odpowiedź jest jasna: Nie. 

Nawet gdy powiem to co wiem, to co przypuszczam i w ogóle, to nie mam pewności, że postąpię fair. 

Już nawet nie wspominając, że w takich okolicznościach to ja nie wiele będę mógł wyciągnąć za to auto, a już na pewno nie tyle co dałem, mimo iż dołożyłem już do niego więcej, niż "bym chciał", bo nie napiszę, ..."warte".

W dobie kryzysu, kryzysu mojego zdrowia, czuję się bez radny, a raczej, ta bezradność wynika z systemu NFZ. Co to za pomoc lekarska, która działa tylko gdy jej zapłacisz za usługi, które defacto są refundowane, ale by zrobić to szybciej musisz zapłacić.

Wizyta u jednego lekarza, mojego rodzinnego. Ten na wejściu zarzucił mi kłamstwo i brak objawów chorobowych, etc. gdy mówilem, że nie mogę mówić, że gardło jest fioletowe, że kłucia, że wysycha, że po prostu mnie non stop boli. Po kłótni do jakiej doszło, lub jak kto woli dość grzecznej wymiany zdań/poglądów. Dostałem antybiotyk Klocid Uno - 5 tabletek za 30 zł - pomyślałem, że skoro to tylko 5 i tyle płacę pomoc nastąpi. Nic bardziej mylnego, pomoc nie nastąpiła, a wyżebrane zwolnienie lekarskie, bo o nie też poszła bujna rozmowa, pomogło na tylke, że przez tydzień nie męczyłęm gardła, ograniczałem się by jak najmniej mówić, to i tak nie bolało. Ale już po tym czasie, pierwszego dnia w pracy oczułem dyskomfort, który był przed tygodniem. Tydzień wytrzymałem i poszedłem do innego lekarza. Ten spojrzał i stwierdził, że widzi co prawda obrzęk, ale to trzeba iść do dentysty, niech on spojrzy na zęby, bo może 8mki prominiują i boli gardło. Poszedłem kobieta obejrzała zęby, popukała, poszperała i stwierdziła, że te siedzą całkiem dobrze, jedynie co to 6stka do wyrwania, do pilnego wyrwania u stomatologa chirurga. Dała namiary na lekarza i kazała wrócić do rodzinnego po antybiotyk na gardło. Ten stwierdził, że nie ma podstaw do antybiotyku i zalecił tylko Spray Laringo. Wróciłem do domu psiuknąłem nim kilka razy. I dzwoniłem po gabinetach, kto i na kiedy mógły przyjąć z Funduszu. Najbliższy termin to za 2 tygodnie, bo to na NFZ. Ta sama osoba z uśmiechem mówiła, że prywatnie byłoby szybciej, więc pytam jak szybciej - d z i s i a j, o 15 słyszę w słuchawce telefonu. I w tym momencie strzela mnie piorun! Kurde, co to za lekarze, którzy leczą, ale tylko wtedy gdy im płacisz do łapy! Co za powalony kraj. Na fundusz ten sam lekarz karze mi czekać 2 tygodnie, a prywatnie dzieje się to od razu. C H A M S T W O. Zapytałem się ile będzie kosztować ten cały zbieg. Pewnie coś tak 200 zł. Z braku wyjścia się zgodziłem. O wyznaczonym czasie byłem w gabinecie. Lekarz zarzał, stwierdził, że widzi, że gardło jest chore, no ale, że nie mam poważnych chorób, to do dzieła. Dostałem znieczulenie, po czym pan doktor siadł i przeglądał internet po jakichś 8-10 minutach spytał czy coś zdrętwiało. Wyjąkałem, że usta. Po chwili wstał wziął szczypce i wykonał ekstradycję zęba. Czułem tylko jak ktoś nim rusza to w bok, w drugi bok, w górę i tak ze dwa razy, po czym włożył mi gazę czy coś podbnego do popsikane czymś i kazał zamknąć usta i tak 2 godziny trzymać, to nic, że krew się leje. Nie pić, nie jeść, dwie godziny trzymać. Tak też uczyniłem. Jadąc autobusem miejskim miałem wrażenie, że niektórzy to jak na wampira patrzą, bo co by nie było to dalej nie mogę przełykać, bo kłucie mam w gardle, a śliny, a raczej krwi nie ubywa. Co chwilę sprawdzam husteczką czy czasem mi coś nie cieknie, bo przecież czucia nie mam. Po powrocie do domu szybko jednak poszedłem spać, po nocy nie przespanej, byłem padnięty, a w dodatku jestem osłabiony. Temperatura to ledwo 36 stopni. No i momentami dreszcze.
Ta noc długo nie trwała, znowu spałem zaledwie 2 godziny. Tabletki przeciwbólowe nie pomagają. A radzić sobie trzeba. Rano znowu do pracy i 8 godzin gadania. Horror. Przeżywam horror, jaki może zgotować NFZ i los. Tego drugiego już się nie boję, ale ten pierwszy to mi tylko zdrowie niszczy.
Od samego rana zawroty w głowie, raz zimno, raz ciepło. Temperatury nie mam, ale czuję łamanie kości... Po powrocie do domu gorąca kąpiel i zakuwanie do koła. Brak sił - odlatuję i zasypiam - raczej to nie sen to jawa, bo ból nie odpuszcza, teraz boli i szczęka i cała głowa włącznie z uchem, gardłem i karkiem. Tabletki przeciwbólowe powoli się kończą i powoli kończy się moja cierpliwość na ból.
Tak jestem wkurwiony na polską służbę zdrowia, bo to ona odbiera mi zdrowie, świadomie! 

Tak oto nasza służba zdrowia pomaga pacjentom. Tragiczne. Lepiej umierać, niż się leczyć. Skąd w ludziach tyle znieczulicy i żadza tylko pieniądza. Ja rozumiem, że należy się im godne wynagrodzenie, nie mam nic przeciwko temu, lecz już kurde bez przesady, że facet za dosłownie 1 minutę roboty bierze 200 zł. Bo zrobienie zastrzyku nie trwało więcej niż 10sekund, a rwanie to też ułamki minuty. Gdyby wziął 50 zł nic bym nie mówił, no coś tam zrobił, materiały, ale 200. A pacjentów też nie mało. 

Czyli kasa z NFZ + to co prywatnie, czyt. do łapy = wypłata lekarza stomatologa, chirurgii szczękowej.
Przez to całe zamieszanie mam mało godzin w pracy, zwolnienia brak, a etat muszę wypracować - dopada mnie bezradność i pytanie co począć.

Zmartwień miałem mało, bo co to w ogóle za zmartwienia. Określę to tylko mianem złych ludzi, którzy robią mi pod górkę, bo ktoś przypuszcza, ew. się domyśla mojej orientacji. Zaczęły się jasne i nieprzyjemne docinki. Nie dość, że fizycznie nie czuję się najlepiej, to jeszcze dobzi ludzie chcą mnie psychicznie "wzmocnić". Wszystko sprawia, że odechciewa mi się pracować. Odechciewa mi się jakichkolwiek kontaktów z ludźmi. 

Odstaję, unikam społeczeństwa, bo nie chcę dalej cierpieć. 

To ta zła strona mojego życia w nowym roku. Jest i dobra. Mam wirtualnych, ale i nie tylko przyjaciół, do których mogę napisać. Nigdy jeszcze nie zadarli nosa i nie odwrócili głowy. To cudowne uczucie. 

Faktem jest, że właściwie to 31.12.2014 roku zaczęło się coś nowego. Mimo zmartwień. Bo zeszłoroczny Sylwester zapowiadał się samotnie w domu po pracy. Na randkowym allegro, jak to określił HalfDevileAngel na swoim blogu, napisałem życzenia wszystkim z okazji Nowego Roku, przy okazji, skomentowałem to, że samotnie się zwiastuje. Napisał do mnie chłopak, którego odrzuciłem, bo był ładny, a Ci raczej to nie chętnie dają się wyrwać na poznanie się. Trochę szok, po 3 wiadomościach byliśmy umówieni, że ten Sylwester spędzamy razem. To był największy spontan jaki mógł mi się przytafić. Spotkaliśmy się i tak się poznaliśmy w Sylwestra. Znajomość można powiedzieć trwa w najlepsze, bo spotykamy się, co i  jak się rozwinie pokaże czas. Także nie żałuję tego, że tak spontanicznie to wyszło. On twierdzi, że też się cieszy. Bahar jest jest ambitnym człowiekiem, mądrym no i to duży wpływa ma na naszą relację, bo mogę z nim rozmawiać jak równy z równym. 

To chyba byłoby na tyle ode mnie na ten czas.

Nowy Rok 2015

Szczęśliwego Nowego Roku wszystkim moim Czytelnikom życzę. Niech to będzie rok samych wspaniałych rzeczy :) Pomyślny i szczęśliwy oraz obfity w uczucie miłości dla każdego z nas  :) 

Źródło

Happy New Yaer :)

Szczęśliwego Nowego Roku :)

P.S. Wybaczcie Koteczki, że tak krótko, ale chciałem Wam złożyć te życzenia mimo wszystko, a teraz zmykam do pracy ;-)

Los nie wybiera, testuje każdego

Dzięki wszystkim za życzenia! 

Czas świąt dobiegł doskonale swego końca. Dziś już mamy czas poświąteczny, czas powrotu do rzeczywistości. W moim przypadku zderzenie się z murem. Przerwa świąteczna spędzona we wspaniałej atmosferze, w wspaniałym klimacie, ze wspaniałymi ludźmi. Szczerze, czego chcieć więcej? No może tylko faceta u swego boku. 

Ale piękny czas szybko dobiega końca i trzeba powrócić na rzeczywiste tory. Te jednak nie są, aż tak przyjemne. Jakiś czase temu pisałem o tym jak sobie radzę z pozytywnym myśleniem, jak ono wpływa na moje życie. Możecie mi wierzyć, możecie nie, ale wpływa bardzo pozytywnie, zdejmuje ciężar jaki noszą przykrości, ciężar jaki momentami przynosi życie. Dziś kolejny raz zostałem wystawiony na próbę. Tym razem los zrzucił na mnie niespodziewany wydatek, który jest wynikiem uszkodzenia samochodu. Mimo iż uważałem, choć może za słabo, a raczej na pewno za słabo skoro się to stało. Jadąc drogą w rodzinne strony, chcąc odwiedzić moją 90-letnią babcię udałem się samochodem. Droga była przejezdna, ale przecieniłem możliwości.

Źródło

Chciałem ominąć koleinę by nie przytrzeć spodu auta. Niestety nie udało mi się to i uderzyłem miską olejową w bryłę lodu. Wystraszyłem się trochę, ale jechałem dalej. Odwiedziwysz babcię, wsiadłem do auta i wycofałem by zawrócić. Ku moim oczom ukazała się ogromna plama oleju. Ścisk serca i złość. To wszystko zawitało. Po chwili usłyszałem ostrzeżenie o niskim poziomie oleju, a to było jednoznaczne z tym, że uszkodziłem michę. Jakoże, to zupełne obrzeża wsi, musiałem jakoś stamtąd wrócić do rodziców. Powoli dojechałem. Auto stanęło pod domem, a pod nim kałuża oleju. Tak oto sprawiłem sobie prezent świąteczny - wydatek rzędu kilkuset złotych.

Koniec roku postanowił obdarować mnie jeszcze jednym wydatkiem. Ból zęba się nasilił, a to oznacza jego ekstradycję. Koszt minimum 200 zł. Ała. 

Szczerze to zrobiło mi się smutno, choć nie chcę się smucić i dobijać, ale to początek góry lodowej, która czeka mnie na powitanie roku. To będzie ogromny test mojego nastawienia. Nie chcę się poddać, nie chcę ulegnąć nieszczęsnemu losowi, ale to strasznie ciągnie w dół. 

Wesołych Świąt

Drodzy Czytelnicy, Koleżanki, Koledzy, Znajomi!

Życzę Wam wesołych, pogodnych, radosnych i spędzonych w gronie najbliższych waszemu sercu

Świąt Bożego Narodzenia.

Niech każdy z Nas znajdzie chwilę dla samego siebie, niech każdy choć przez chwilę zastanowi się nad czynionym dobrem, nad tym jak żyjemy, jacy jesteśmy w stosunku do bliźniego. 

Źródło

Niech te Święta będą początkiem nowego roku radości i miłości. Tym którzy już znaleźli swoje szczęście w sercu drugiej osoby życzę wiele ciepła, miłych, a przede wszytkich wspólnych chwil. Zaś tym, którzy tak jak ja są w drodze poszukiwań miejsca w sercu drugiej osoby, życzę wiele szczęścia, powodzenia i pomyślności, by napotkane serca choć jest ich wiele, to wybrane się otworzyło i wpuściło nas swoje życzliwe i radosne progi. Niech to będzie początek dla naszych wielkich miłości, wielkich rozmiarów, ale nie wielkich pokazów. 

Życzę Wam oceanu zdrowia i zadowolenia. Niech się spełnią Wasze marzenia. Niech obrane w życiu cele zwiastują "lepszość", niech dają Wam poczucie radości i satysfakcji.

Wszystkim Wam serdeczne dziękuję za to, że jesteście :) 

WESOŁYCH ŚWIĄT

P.S. Spoglądając w blask świeczek życzę Wszystkim momentu, w którym każdy z nas pomyśli o pokoju na świecie.

Bolesny sen

Jest późny wieczór, ćwiczę sobie jak zwykle by poprawić kondycję i taka praca nad rzeźbą ciała, w końcu trzeba mieć jak się zaprezentować społeczeństwu ;-)

Mogę polecić zainteresowanym ćwiczenia Brendana Meyersa fajne, nieskomplikowane, a co najważniejsze efektywne ćwiczonka. Jak dorzucicie do tego jakąś serię pompek (ciekawą sprawą jest teraz aplikacja do efektywnego trenowania właśnie przy pompkach) to efekty mogą być zaskakujące, oczywiście nie po tygodniu, ale miesiącu myślę, że tak. 

Poćwiczyłem sobie i położyłem się spać. Dość szybko zasnąłem, lecz mój sen został zakłucony. Ok. 5 nad ranem poczułem straszny ból, niemalże całe ciało odczuwało silny ból. Szybko się wybudziłem bo kurcz w obu nogach był tak silny, że łzy leciały samoczynnie. Nie pomagało nic, ani wyprostowanie, ani zgięcie nóg, ani też uszczypnięcie czy ukłucie (gdzieś czytałem, że to pomaga). Leżałem sobie tak z bólem, który może po 10 minutach odpuścił. Zmęczony tym zajściem zasnąłem. Lecz ból nie odpuścił nogi po dziś dzień w łydkach bolą. A niemalże każdej nocy od jakiegoś tygodnia budzę się, bo znów złapał mnie kurcz. Na szczęście te są już lżejsze i krótsze. Mam nadzieję, że szybko to minie, bo nic przyjemnego.

Głos sumienia

Wczoraj zamieściłem wpis o tym jak to fajnie pomagać, dziś odmówiłem pomocy. Dwulicowość? Hipokryzja? Obłuda?

Wracając z pracy, zaczepił mnie człowiek. Był to chłopak lat 30+. Widuję go dość często, za każdym razem prosi kogoś o jedzenie. Czasem coś dostanie, czasem ktoś go zjedzie, że "każdy jest kowalem swojego losu", "każdy ma wybór, i on wybrał takie życie" i wiele innych. 

Dziś kupiłem sobie coś do jedzenia, jako, że nie miałem ochoty na wszystko z zestawu, zjadłem tylko deser. Reszty nawet nie chciałem. Wychodząc owy chłopak zaczepił mnie.
- "Przepraszam. Nie ma Pan/nie masz czegoś do jedzenia?" (Nawet nie pamiętam jak zapytał.) 

Szybko w myślach przeszukałem plecak odpowiadając, że nic nie mam. Mówił, że jest głodny. Na co ja chamsko odpowiedziałem, że każdy decyduje o swoim losie. Ja też muszę pracować. 

- W moim przypadku to raczej niemożliwe/trudne - dodał.

Źródło

Oddalając się odpowiedziałem, przykro mi. Nie kłamałem, jest mi przykro i wstyd, że pisząc o pomocy, o głodzie, nie pomogłem mu,  nie nakarmiając go. Mogłem przecież wrócić i poprosić o to czego nie chciałem, z pewnością dostałbym to i mógł mu ofiarować. Jednak tego nie uczyniłem. 

Całą drogę miałem wyrzuty sumienia, mam je do tej pory. Jeśli spotkam go jutro, mam nadzieję, że tego błędu nie popełnię. Choć to i tak nie zmieni tego, ze odmówiłem głodnemu :( Strasznie mi źle z tym. Czuję się podle.

W głowie mam obraz Jezusa, który objawia się w ludziach, chodzi i prosi o pomoc. Ludzie mogą go spotkać tylko wtedy gdy mu nie odmawiają. 

- Nie jestem praktykującym katolikiem. Nie chodzę do Kościoła, jedynie odświętnie (Pasterka/Wielkanoc). Mimo to, wiara jest mi bliska, szczególnie gdy się modlę (nie codziennie, lecz czasami). 

Zbiórka żywności

Ostatnio będąc sobie na zakupach spotkałem grupę dzieciaków zbierających żywność w ramach akcji zbiórki żywności przed świętami. I tak mi się smutno trochę zrobiło na myśl o tym, że w moim otoczeniu są ludzie, którzy głodują, są niedożywieni i potrzebują pomocy. 

Kiedyś taką paczkę dostałem ja, nie zupełnie ja, lecz moja mama. Pamiętam to, choć było to, już

Źródło własne

ładny kawałek czasu temu. Wiem, że to ma ogromne znaczenie szczególnie dla dzieci w okresie świątecznym. To chwila kiedy można powiedzieć ludzie sumienie pokazuje, że jest ludzkie, że potrafi dostrzec niedostatek bliźniego i go wspomóc. 

Trzy dziewczynki stały z wielkim wiklinianym koszem już pełnym podarunków. Starszy pan robiąc zakupy wrzucił dwa produkty, w zamian dostał pomoc przy pakowaniu zakupów. Kobieta przede mną poprosiła dziewczynki by jej pomogły. Te przyszły i odbierały 95% tego co pani w wieku ok 60 lat zakupiła. Kobieta kupiła zarówno słodycze jak i produkty typu: mąka, cukier, makarony, kasze i inne. Z wydanych zakupów miała dosłownie 2-3 produkty. W zamian dostała od dzieci karteczkę z podziękowaniem :) Idąc na te zakupy pomyślałem, że skoro dziś utrzymuję się już samodzielnie, że skoro pracuję, to winien jestem losowi przysługę. Również dorzuciłem się do tego kosza. W ramach podziękowania otrzymałem choinkę :) Dziś stoi w kuchni i zajmuje centralne miejsce :) 

Uważam, że pomoc drugiemu człowiekowi jest zawsze nieoceniona i zastąpić jej nie może nic innego jak sama pomoc.