krew na ubraniu

Dziś sobie jadę do pracy rowerkiem i jakoś tak spojrzałem na moją kurtkę, aż nie mogłem uwierzyć, że wyszedłem z domu w tak brudnej kurtce.

Ale moment, moment, skąd na niej tyle tych plam? Nie wiem, niby wyglądało jak błoto, ale z drugiej

strony nie koniecznie - krew? Bardzo możliwe - tylko skąd ona na mojej kurtce - po pracy wyprałem kurtkę i co? Kur***a nie zeszło. Plamy jak były tak są nawet nie drgnęły.

Zezłościłem się i już w głowie tysiąc myśli co robić? Gdzie ja teraz taką ładną kurtkę kupię... Ale nie, nie, nie - czujny umysł, zapaliła się lampka, babcia moja zawsze mówi: Ludwik zawsze, ale to zawsze pomoże. 

Nie mając już pomysłu, a chcąc zachować kurtkę potraktowałem miejsca ludwikiem - ku memu zdziwieniu plamy schodziły w mig! I kurtka jak nowa, wyprana, bez plam. A ludwik to mój wybawca.

SchaLo*zik-dzień

SchniBlo-Tag

Blojob - chyba każdy wie co to znaczy i tłumaczyć nie muszę...

Dziś podobno jest międzynarodowy dzień odpowiedzi na WALENTYNKI - ponoć to w tym dniu właśnie Kobiety sprawiają prezenty swoim mężczyznom. 

W Niemczech wzięło się to z angielskiego:

Steak and Blo*job Day

Schnitzel und Blowj*b Tag - można by to przenieść na polski Schabowy i Lo***k - SchaLo*zik.

No i tak pierwszym prezentem jest pyszne danie, a drugim Blowjob.

Przyjaźń: od piaskownicy do życiowego towarzysza

Kocham przyjaźń - to coś bardzo ważnego w moim życiu. Coś nadzwyczajnego - tego opisać się słowami nie da.

Oddałbym wiele, a nawet życie za przyjaźń. Prawdziwi przyjaciele są na zawsze.

Czytałem sobie taki artykuł o tym gdzie zaczyna się etap zdobywania przyjaciół i kiedy przyjaźnie spełzają na niczym.
W piaskownicy nasi przyjaciele to Ci, którzy mają fajne zabawki - chcemy się z nimi bawić i tyle. Dopiero w szkole podstawowej zaczynamy zyskiwać na przyjaźni - oparcie - ale nie zupełne, to czas prób powierzenia swoich rozterek - ogromne znaczenie ma tu jak zachowamy się w stosunku do tego co ktoś nam powierzył - może być to bazą późniejszej przyjaźni.

Źródło

Dwie z pięciu przyjaźni opierają się na poprzedniej szkole (podstawowej 1-3) sprzed szkoły podstawowej 4-6, przy czym mama i tata to najlepsi przyjaciele.

    W wieku młodzieży stopniowo z przyjaźni z piaskownicy wyrastają osoby godne zaufania, towarzysze życiowi, osoby wspierające. Odtąd nie można tej funkcji stracić. Rozwiązują problemy, które niegdyś rozwiązywali rodzice. - Cornelia Wurz

Gwałtowna zmiana przychodzi w wieku dorosłym. Po studiach i szkole szybko poszerza się nasz krąg przyjaciół, ale możemy wtedy również stracić przyjaźnie, a skutkiem tego są:

•  Przeprowadzki, wbrew temu, że mobilność jest coraz to na lepszym poziomie, to nie utrzymuje przyjaźni.

P.S. Atka mnie pewnie zlinczuje za to stwierdzenie - ale cóż badania mówią same za siebie ;-) a Ty możesz być wyjątkiem ;-) - godnym naśladowania (odległość to nie przeszkoda w przyjaźni).

• Małżeństwo - tak, tak nowym członkom jak i już obecnym może nie odpowiadać nasze przyjaźnie, co w konsekwencji rozluźnia nasze więzi, aż w końcu je niszczy.
• Rodzicielstwo - Rodzice skupieni na swoim potomstwie zapominają o tych co ów dzieci nie mają.
• Wkroczenie w życie zawodowe - nowe miejsce, nie ważne czy pierwsze czy dodatkowe - nowe okoliczności poszerzają naszą sieć znajomych. Wspólne wyzwania, cele, praca owocuje przyjaźnią.
• Rozwód - to kolejny powód dla którego tracimy nasze przyjaźnie, nie chcemy się trzymać czegoś/kogoś. Uciekamy na bok i spotykamy się tylko z wąziutką grupą przyjaciół.
• Śmierć członka rodziny/małżonka/i - ludzie chowają się i znikają niby na chwilkę, ale jednak wiele przyjaźni nie przetrwa tego cofnięcia się w cień jednej z osób.

Pomimo tego, że poznajemy ciągle nowe osoby, to nasze przyjaźnie z wiekiem się zawężają i zamiast rozwijać, poszerzać o nowe znajomości to uciekamy od nowych ludzi, opierając się na tych co jeszcze pozostali.

Źródło

Średnio od 24.6 roku życia ludzie tracą przyjaźnie! O mein Gott!!! Tak niewiele mi zostało... - hehe nie, nie - ja się pocieszam, że dopiero te nawiążę :D

W wieku 30 lat zaczyna się etap utraty średnio jednego przyjaciela na pięć lat. Boah...

Kiedy już czujemy się zmęczeni, widzimy oznaki, że przyjaźń się kończy, lub nie przetrwała kryzysu, ważne jest dobry Happy End!!

Zamiast obwiniać się nawzajem: "Ty jesteś temu winien." "Nie pomagasz mi." "Zlewasz mnie." Lepiej powiedzieć, że odczuwamy, jakoby przyjaźń nie stanowiła dla nas tego co początkowo, że czujemy się osamotnieni w przyjaźni.

Z utratą jednych przyjaciół nasze inne pozostałe przyjaźnie zyskują na zażyłości. W swoim życiu potrzebujemy zaledwie pełną rękę przyjaciół, aż do dziecięciu bliskich i prawdziwych towarzyszy, przyjaciół, których regularnie spotykamy, łączymy wydarzenia z historii, którzy są dla nas szczególnie ważni.

Na koniec:

jeszcze P O L S K A nie zginęła

 Pierwsze dwa akapity możesz pominąć ;-)

Polityka od zawsze mnie pociągała, czuję wewnętrzną potrzebę przywództwa, kierowania ludźmi, sprawowania władzy - ot tak, właśnie takie uczucie mam.

Ale, ja w roli kogoś nadrzędnego - nie jestem sobą - jestem tyranem - wymagam, czepiam się gdy brakuje w tym dokładności, kontroluję, sprawdzam, etc. Ludzie tego nie lubią, to stresuje, wprawia w zakłopotanie. 

Dziś trafił mi się taki nagłówek Polaków gotowość do poświęcenia się dla kraju | Kiedy przyjdą podpalić dom… - Polityka.pl  

Okazuje się, że tej gotowości jakoś nie widać. Ja u siebie jej nie widzę. Nie zamierzam brać udziału w potyczkach politycznych, w grach, które pochłaniają ofiary. 

Patriota - to kto? 

Źródło

- taki co na pewno bierze udział w wyborach,

- ma na celu dobro ogółu obywateli,

- potrafi powiedzieć coś o Polsce (czy to z historii, czy z zabytków, czy z miast, czy to z pomników przyrody, czy chociażby z miejsc/miast/ wsi, które warto by odwiedzić,

Nie widzę związku z oddawaniem życia za ojczyznę. No przepraszam, ale co to, to nie. 

Moja głowa ma problem ze zrozumieniem, jak można brnąć w bagno krwi, ubóstwa, brudu, choroby i czego tam jeszcze, tylko by chronić czyjąś du***. 

Politycy, to twory, które często w swojej pazerności zapominają o zwykłych szarych obywatelach i sami tworzą konflikty po czym ludność na tym cierpi.

Także moje zdanie jest takie, że życia za ojczyznę nie oddam. Ono jest jedno, a ojczyzna to dla mnie tylko wspomnienia... nie wiążę tego z miejscem z którego pochodzę.

praca nie hańbi, ale wykańcza..

Dziś się wielu śmieje z różnego rodzaju prac jakimi się ludzie trudnią, ale ponoć żadna praca nie hańbi, moja na pewno nie. 

Uczy życia, konfrontuje człowieka z życiem, z rzeczywistością, z tym jacy są ludzie w około. Wymagając posłuszeństwa w tym sensie: staranność, obowiązkowość, dokładność i sprawność działania uwzględniając współpracę na najwyższym poziomie, sprawia, że człowiek uczy się dwa, a może i dziesięć razy szybciej niż to zwykle jest. 

Źródło

Godzenie tego wszystkiego sprawia, że człowiek po kilku godzinach wymięka. Owszem śmiejesz się jak głupi do sera, udając, że wszystko jest w porządku, że nikt Ci nic złego nie zrobił, lecz przychodzi taki moment, że pękasz i wtedy cała otoczka piękna idzie w niepamięć. Pozostaje tylko to złe wspomnienie i o tym się plotkuje, wytyka i przytłacza kolejną ofiarę. Tak czuję się ostatnio taką ofiarą. Być może to właśni moja wina, że za bardzo chciałem pogodzić wszystko to czego oczekiwano ode mnie.

Z licznych znajomości czuję, że zostaję z boku sam. Nie umiem się przebić i zyskać drugą szansę ;-(

Dzień w dzień idąc do zakładu myślę, nastawiam się pozytywnie, cieszę się, że tam idę, bo praca wbrew wszystkiemu jest fajna. Ale zawsze coś psuje mi tą wizję. 

Upadam? Muszę wstać i iść dalej, przecież nie upadłem.

Kobieta, jej dzień

Źródło obrazka pana bez ubrania

Z okazji Dnia Kobiet
Wszystkim moim czytelniczkom
chciałbym złożyć najserdeczniejsze życzenia.
Dużo zdrówka i radości
uśmiech i pogody ducha
pomyślności i zadowolenia.
Spełnienia marzeń tych malutkich i tych większych.

Życzę Wam Drogie Panie wszystkiego Dobrego!!!

Gdzie błonnik, tam wiewiórka...

Źródło

Idąc sobie na uczelnię na mojej drodze pojawiła się wiewiórka. Biegała od lewej do prawej, od drzewa do chodnika - co by nie było to każdemu się podobała - wszyscy przechodnie się uśmiechali - takie to urocze ;-)

Mam chyba jakąś obsesję na punkcie swojego wyglądu -

Chcę mieć 6ciopak - tak by się to ładnie prezentowało, by wyglądało seksi, uroczo, ładnie, słodko i męsko! 

Nawet czasem tak to wygląda - gdy ćwiczę jest fajnie wygląda jak na chwilę obecną dobrze. 

Problem się pojawia wtedy gdy coś zjem - to z pięknego 6ciopaka robi się bryła - kula i chuk bombki strzelił. Nic nie ma z moich ćwiczeń. Czuję się jak na pompowany i źle mi z tym.

Nie wiem czemu tak to się dzieje, że gdy zjem coś to brzuszek wygląda odstraszająco. 

Może jem za szybko - to mógłby być powód.

Może jem za mało nabiału - to fakt, choć ostatnio jem więcej serków, etc.

Może za mało owoców - to prawda

Może za mało warzyw - też prawda

Hm... sam nie wiem skąd to się bierze. 

Dobra pewnie za mało błonnika - warzyw, kasz, produktów pełnoziarnistych, owoców, etc. No więc muszę się przerzucić na coś "zdrowszego" - bogatszego w błonnik.

Zobaczymy jak to się będzie miało do kasy :-(