Z podkulonym ogonem

Ponoć sztuką jest się umieć przyznać do błędu.

Nie wiem czy to błąd, czy błędne wyobrażenie, czy chęć tego by jednak było inaczej. Może wszystkiego po trochu.

Kamil pisał o gejach - dość dosadnie nie szczędząc nas, za to jacy jesteśmy co robimy. Chyba moja reakcja była jednak niezbyt słuszna.

W dużej części się nie zgadzałem, tylko tak ostatnio sobie myślę, dlaczego? Wydaje mi się, że to złudzenia. A może zbyt małe doświadczenie.

Wchodzę sobie na jeden protal, to na drugi, to na czat. Tylko na randkowym allegro i na niebieskiej rewolicji mam zdjęcia twarzy wszem i wobec dostępne. Także przed nikim się nie ukrywam.

Piszę z kimś wszystko jest okej, gadka się kręci, nawet jest w zamiarze spotkać się na spacerze, może piwku. W końcu dochodzi do momentu, że pada pytanie o randokwe allegro (RA). Podaję nick - i zapada gobowa cisza.
- Tak mnie to irytuje. Uważam za chamstwo, bo można odpisać, nie jestem zainteresowany, czy coś podobnego.

Na RA większość to święcioszki. Nikt nie szuka na seks, nikt się nie spotyka dla zadowolenia. No chyba, że ktoś otwarcie o tym mówi - to już wiadome.
I tak dochodzę do wniosku, a raczej pokazuje to moje doświadczenie, że Ci co tacy święci są, to w dużej mierze, Ci, co po cichu szukają kogoś na numerek.

Nie mówię o sobie święty - bo to by trochę było głupie - mam w profilu No sexdate - tego się staram trzymać, ale staram się szukać ludzi wszędzie, także zaglądam gdzie się da.

Jak widać efekty są mizerne. Dalej "szukam". Czy efekty będą się okażę...

Nie chcę wrzucać każdego z Was i nas do jednego worka, bo zapewne znajdą się tacy, co są wzorem, który warto naśladować, takich też poznałem.

zapłodnij

Tego jeszcze nie było.

Dziś taka wiadomość do mnie trafiła. Nie ma zdjęcia, bo tak mnie wryło, że skasowałem automatycznie. 

Cześć, jestem [tu pada imię, kobiety]. Zapłacimy z mężem 20 tyś. złotych dla mężczyzny, który zgodzi się mnie zapłodnić bez żadnych konsekwencji. Pełna anonimowość, żadnych problemów. Zainteresowany odezwij się do mnie [tu pada kontakt].

 Ręce mi opadły. Nie będę komentował.

Ciekawe na randkowym allegro, cz.3.

Jebłem jak to przeczytałem...

Spójrzcie sami i powiedzcie proszę, czy moja reakcja była zła? Kurde czy Ci agenci to mają coś w głowie, czy bezmózgowie totalne?

I jak tu traktować ludzi poważnie, skoro takie "ciasteczka" trafiają się już nie sporadycznie, lecz coraz częściej... 

Tak można by tu zwalać coś na wiek, kurde, ale ja w takim wieku miałem normalny opis - tak jak obecnie. Kilka słów o sobie o tym czego oczekuję i czego nie potrzebuję. Oczywiście notka o braku zainteresowania ofertami zbliżeń musi być, choć jak się okazuje to i tak za mało. Eh, eh, eh ;-) Kochani Faceci - tylko gdzie się skrył ten "Wspaniały i Naj... Facet" ;-)

Zawód fryzjer

Źródło własne

Dziś w modzie jeszcze są studia, ale czy aby na pewno to dobry wybór?

Otórz podzielam zdanie wielu i uważam, że na studia znajdzie się czas dla każdego. Warto jest mieć najpierw fach w ręku, a dopiero potem dokształcać się, np. studiując.

Dlaczego tak uważam?

Patrząc na swoją osobę - moja ścieżka edukacyjna wyglądała tak: gimnazjum - - - > "lepsze" LO - - - > studia + praca nie w zawodzie poziom zadowolenia 2/5. 

Oznacza to, że studiuję i pracuję, ale o ile studia są moją pasją, tak praca tylko chlebem pozwalającym płacić za studia. 

Gdybym wybrał dorgę szkoły zawodowej, np. zawód fryzjera, czy piekarza - dziś miałbym większe szanse na robienie czegoś, co by mnie interesowało - a swoje pasje rozwijałbym dalej studiując to co studiuję.

Może ktoś mi zarzuci, że przecież odechciałoby mi się uczenia. To się myli, lubię się uczyć - lubię się

rozwijać - także nie skończyłbym w salonie fryzjerskim modląc się o klientów.

Taka droga dała by mi na rynku pracy większe możliwości wyboru. Mógłbym być tym fryzjerem, ale również tym kim będę kończąc studia.

Tak na marginesie jak już jesteśmy przy fryzjerach to zauważyłem pewną tendencję:

Nawiedzałem różne salony, mało kiedy mi odpowiadały. Na 15 fryzjerów tylko max 3 obcieło mnie satysfakcjonująco. Zauważalne jest, że jeśli biorą więcej wówczas jakość tego jest satysfakcjonująca. I tak płaciłem kiedyś 12zł, zdarzyło się 8zł, 14zł i tak dalej. Obecnie ceny są mniej więcej na wysokości 15zł. Ale nie warto płacić tej sumy, bo dokładając 3zł więcej głowa wygląda ładniej :D 

Moja pani fryzjer do której jeździłem ponad 30km odeszła i tak teraz się włuczę w poszukiwaniu godnej/godnego następczyni/następcy. Teraz odwiedziłem nowy salon i muszę powiedzieć pierwsza wizyta - 100% zadowolenia z jakości pracy - koszt - 18zł - mógłby być jakiś niższy, no ale takie mamy realia ;-)

Kobiet Dzień

Źródło własne ;-)

Drogim Czytelniczkom z okazji dzisiejszego Święta Kobiet życzę wszystkiego najlepszego.

Zdrówka przede wszystkim.

Radości i uśmiechu na twarzy.

Wiele miłości i spełnienia. 

Spełnienia najskrytszych marzeń.

I wielu sukcesów:)

Jesteś gejem?

Wyoutowanie się to jednak trudny krok w życiu każdego geja. Przynajmniej tak mi się wydaje. Dziś gdzieś w głębi duszy słyszę, nie zaprzeczaj. Coś podpowiada mi, że na postawione pytanie nie powinienem zaprzeczać, ale i potrafić odbić piłeczkę, gdy nie chcę by, ktoś ze mną mówił na ten temat.

Prawda jest taka, że odbijając piłeczkę, ta osoba będzie gadała z innymi - za plecami. Co lepsze? Trudno powiedzieć.

Dziś przechodziłem obok grupki młodych ludzi. Ci rozmawiali, śmiali się i tak jakoś się złozyło, że padło pytanie w momencie gdy przechodziłem obok nich poraz drugi, czy jesteś gejem. Chłopak powiedział to głośno w czyimś kierunku - nie zwarzał przy tym na otoczenie. Od razu padła też odpowiedź, ta była z ust dziewczyny: Tak jestem gejem - jej głos był tak ironiczny i tak piskliwy, jakby chciała kogoś naśladować. 

W pierwszej chwili pomyślałem, że to było do mnie w końcu nie wiem kim są moi klienci. Nie każdego geja z okolicy przecież muszę znać :D

Źródło obrazka/Edycja własna

Inną kwestią jest mój dylemat na temat tego, co odpowiedzieć na takie pytanie, gdyby padło podczas rozmowy kwalifikacyjnej o pracę. 

- Pierwsze co pomyślałem to: W tym miejscu przeproszę Panią/Pana, ale nie łączę życia prywatnego z zawodowym, a tym samym myślę, że moje życie osobiste nie jest przedmiotem tego spotkania. Stąd pozwolę sobie nie ustosunkować się do tego. 

- Ale czy taka odpowiedź nie wydaje się być zbyt arogancka? Może powinienem być bardziej uprzejmy?

- A może jest inne rozwiązanie...? - Jakie?

- Ewentualnie powiedzieć. Tak jestem, ale czy to coś zmienia?

Wariantów może być dużo, ale czy jest ten idealny? Raczej nie ma. Dylemat pozostaje :)

Rozwój wydarzeń

Ostatnie wydarzenia jakimi się interesowałem to konkursy, a raczej one mną, ale nie istotne.

To spowodowało, że zaczynam zastanawiać się nad swoją wartością i tym co osiągnąłem, tym co mam i tym czym jestem.

Poprzez to mam myśli tysiące - które nic nie wnoszą - ale wyniki testów w sieci mówią już co innego, a oto jedena z tych notek, która wyświetliła mi się po ukończeniu testu - albo dokładniej ankiety.

ŻYJĄCY W HARMONII: osoby o tym profilu są odpowiedzialne i lojalne, chętnie przyjmują na siebie nowe obowiązki dla dobra zespołu. Ich przyjazne nastawienie oraz szybkie dostosowywanie się do grupy czyni ich naturalnymi liderami, a ich pragnienie harmonii sprawia, że są świetni w pracy zespołowej. Osoby żyjące w harmonii z łatwością odbywają staże różnego typu, gdyż bez problemu nawiązują kontakt z każdą osobą, z którą mają okazję pracować. Ich główną siłą napędową jest poczucie szczęścia. Chcieliby mieć stabilną pracę i otaczać się miłymi współpracownikami.  

 Źródło: Surveys Universum Global

Kurde jak by nie było to muszę się z tym zgodzić. Powątpiewałbym czy jestem dobry w szybkim dostosowywaniu się do grupy, może i tak, wszystko zależy od okoliczności i od roli jaką mam zając w tej pracy - lider - chętnie:D

A co do siły napędowej to zgadzam się bez żadnego ale! Szczęście jest moim motorem:) 

Z drugiej strony znajomi ze studiów mi mówią, że stałem się raczej człowiekiem wycofanym, uważniej podchodzę do tego co robię, z kim rozmawiam i o czym. Tak jakbym przestał zabiegać o to by wyrazić swoje zdanie przy każdej możliwej okazji. - Tu się zgodzę - wielokrotnie niezadowolone twarze i jęki osób z którymi studiuję sprawiły, że jedyne na co mam ochotę to machnąć ręką w rozmowie z nimi. Po co mam wyrażać swoje zdanie, skoro kogoś to guzik interesuje, a jedyne co widzi to czubek własnego nosa i to jeszcze najlepiej gdyby pozwolić mu(/im) pozostać w domu, wówczas ten widok byłby ekscytujący.